Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Αύγουστος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘1973’

Η Βέμπο τραγουδάει το «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» για τα παιδιά του Πολυτεχνείου Ντοκουμέντο (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 17/11/2018

Ανέκδοτη ηχογράφηση από εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Καλλιμάρμαρο για την επάνοδο της Δημοκρατίας, στις 30/9/1974, με την Σοφία Βέμπο να τραγουδάει το «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» με διαφορετικούς στίχους, αφιερωμένους στα παιδιά του Πολυτεχνείου.

Τώρα η σκέψη μου πηγαίνει μες στα μαύρα βουτηγμένη και με βήμα αργό στου Πολυτεχνείου τα νιάτα που όρμησαν φωτιά γεμάτα στον φασίστα εχθρό.

Σε καμάρωσα αγόρι κοπελιά μοναχοκόρη κι έκανα μια ευχή τέτοιου γιούς να ’χα αναθρέψει τέτοιες κόρες να ’χα θρέψει μάνα τυχερή.

Παιδιά, τιμημένα παιδιά και τα τανκς γονατισαν κείνη τη βραδιά. Παιδιά, από αυτή τη βραδιά ανασαίνει η Ελλάδα έφυγε η σκλαβιά.

Με το αίμα σας, παιδιά ήρθε η ελευθερία.

Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος

Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ

*Στην αρχή του βίντεο ακούγεται απόσπασμα από πειρατικό σταθμό που βοηθούσε τους εξεγερμένους και προέτρεπε τους τραυματίες να πάνε στο σπίτι της Σοφίας Βέμπο για να προφυλαχθούν.

 

Το παρόν ντοκουμέντο μεταδόθηκε από εκπομπή του Σιδερή Πρίντεζη στο Δεύτερο Πρόγραμμα, το 2014, και ανήκει στο αρχείο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Advertisements

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Μουσική, Παιδεία, Σκέψεις, Τέχνη | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Ο ραδιοφωνικός σταθμός του «Πολυτεχνείου» Θεσσαλονίκης

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 17/11/2018

polytex-synth-001

Η λειτουργία ραδιοσταθμού στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης το απόγευμα της φοιτητικής κατάληψης (16.11.1973) ανέβασε το ηθικό των φοιτητών και έκανε δυνατή την μετάδοση των συνθημάτων, των στόχων και της ιδεολογίας των καταληψιών στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός της Πολυτεχνικής στήθηκε εκ των ενόντων σ‘ ένα εργαστήριο της πτέρυγας των Αρχιτεκτόνων και συναρμολογήθηκε με το μηχανολογικό εξοπλισμό (ραδιοφωνικός πομπός κλπ.) που έφεραν από τα σπίτια τους σπουδαστές της σχολής «Ευκλείδη» που συμμετείχαν στην κατάληψη. Στο στήσιμο συνεργάστηκαν και άλλοι φοιτητές της Πολυτεχνικής, ενώ την εποπτεία της συναρμολόγησης και της λειτουργίας του είχε η Κλεοπάτρα Παπαγεωργίου.

syllogi_kastoura002

«Εδώ Ραδιοσταθμός του ελεύθερου πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης»

Γύρω στις 8 το βράδυ, μετά τα δοκιμαστικά, ο σταθμός άρχισε να εκπέμπει στους 1420 χιλιόκυκλους ή 220 μ. στα βραχέα, σκορπίζοντας ενθουσιασμό στους έγκλειστους φοιτητές. Ήταν η πρώτη ελεύθερη ραδιοφωνική φωνή της Θεσσαλονίκης. Το πρώτο μήνυμα που ακούστηκε έξω από το πανεπιστήμιο ήταν :

«Προσοχή, προσοχή. Εδώ Ραδιοσταθμός του ελεύθερου πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης. Σας μιλούμε από το Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης. Βρισκόμαστε στο τρίτο προπύργιο της νέας ελεύθερης Ελλάδας. Σας μεταφέρουμε τον αγωνιστικό παλμό των χιλιάδων φοιτητών της Θεσσαλονίκης. Αυτή τη στιγμή επαληθεύουμε την παράδοση, που μας θέλει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τη λαϊκή κυριαρχία».

Ο σταθμός ήταν μικρής εμβέλειας αλλά ακουγόταν σε όλη τη Θεσσαλονίκη και σποραδικά σε κάποιες κοντινές περιοχές της κεντρικής Μακεδονίας. Τα μηνύματα των ακροατών που φθάνουν στο Πολυτεχνείο είναι ενθουσιώδη. Η Επιτροπή Επικοινωνιών το επιβεβαιώνει και το αναμεταδίδει: «Μας ειδοποιούν απ’ όλη τη Θεσσαλονίκη ότι ακούν το σταθμό μας κι εκφράζουν τη συμπαράστασή τους». Όσοι μπορούν, τα ραδιόφωνα εκείνη την εποχή δεν ήταν πολλά, και δεν φοβούνται είναι κολλημένοι στη συχνότητα του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης. Λίγο αργότερα η «εμβέλεια» του σταθμού παίρνει ευρωπαϊκή διάσταση: «Έλληνες, αυτή τη στιγμή πετύχαμε ν’ ακούγεται η φωνή του σταθμού μας στο Λονδίνο. Ξενιτεμένοι συμπατριώτες μας κατάφεραν να μαγνητοφωνήσουν εκπομπή μας από το τηλέφωνο και εκδηλώνουν την αμέριστη συμπαράστασή τους στον αγώνα μας. ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ».

syllogi_kastoura008

Η φωνή του «ελεύθερου πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης» είναι γεγονός και ενθουσιάζει, ανεβάζει το ηθικό και ενημερώνει τους ακροατές του για τους στόχους των εγκλείστων φοιτητών: Έλληνες, σας μιλά το ελεύθερο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μεταδίδουμε στους 1450 χιλιοκύκλους ή 210 μ. περίπου. Για 24 ώρες κρατάμε στα χέρια μας το κτίριο του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης. Έλληνες, ενωθήτε μαζί μας στον κοινό αγώνα ενάντια στη φασιστική χούντα που οδήγησε τη χώρα μας στο γενικό ξεπούλημα. Η ώρα έφτασε για το γκρέμισμα της ξενοκίνητης χούντας που αντιμετωπίζοντας την καθολική αντίθεση του λαού προσπαθεί να παρατείνει τη ζωή της με διάφορες γελοίες μεταμορφώσεις. ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ».

syllogi_kastoura013

«Σας μιλούμε από την πρώτη ελεύθερη γωνιά της Θεσσαλονίκης»

Σε μικρό χρονικό διάστημα από τη λειτουργία του ραδιοφωνικού σταθμού, συντάχθηκε από τη Συντονιστική Επιτροπή ένα συνοπτικό κείμενο, σχετικά με την κατάληψη του Πολυτεχνείου, και μεταδόθηκε για την ενημέρωση των ακροατών του σταθμού. Το μήνυμα περιείχε τα εξής:

«Σας μιλούμε από την πρώτη ελεύθερη γωνιά της Θεσσαλονίκης. Σήμερα 16 Νοέμβρη εμείς οι φοιτητές της Θεσσαλονίκης καταλάβαμε το κτίριο του Πολυτεχνείου. Από το πρωί άρχισαν να συρρέουν στο Πολυτεχνείο χιλιάδες φοιτητές. Η έκφραση της αγωνιστικής διάθεσης που συγκλόνιζε τη φοιτητική μάζα ήταν η κατάληψη του κτιρίου. Από το μεσημέρι νέες πολυάριθμες ομάδες φοιτητών – αγωνιστών έμπαιναν συνέχεια στο κτίριο για να δώσουν κι αυτοί το αγωνιστικό τους παρών. Μια επιτροπή που εξελέγη επί τόπου ανάλαβε το έργο του συντονισμού. Ήδη νωρίς το απόγευμα είχαν εξασφαλιστεί ικανές ποσότητές τροφίμων και άλλων εφοδίων. Σχηματίστηκαν αμέσως επιτροπές που θα αναλάμβαναν την επίλυση των προβλημάτων που θα ανέκυπταν. Επιτροπές για τον εφοδιασμό, για την οικονομική κάλυψη, για τις επικοινωνίες, τις πρώτες βοήθειες κλπ τόνωσαν το ηθικό της φοιτητικής μάζας. Και προς το σούρουπο άρχισε να εκπέμπει ο ραδιοφωνικός σταθμός του Πολυτεχνείου. Ο σταθμός μας εκπέμπει στους 1420 χιλιόκυκλους ή 220 μ. στα βραχέα. Ήδη, αφού έγινε ο καταμερισμός κατά σχολές, προχωρήσαμε σε συνελεύσεις για να συζητήσουμε τα προβλήματά μας κατά κλάδους. Το φρόνημα και ο ενθουσιασμός της φοιτητικής μάζας βρίσκεται σε υψηλότατα επίπεδα. Δηλώνουμε πως καθολική θέληση που προβάλλει στο χώρο του κατειλημμένου Πολυτεχνείου είναι να μην εγκαταλειφθεί το κτίριο πριν δούμε να πραγματοποιούνται οι σκοποί μας».

syllogi_kastoura016

Ο σταθμός μεταδίδει ειδήσεις από το μέτωπο των Αθηνών, αντιδικτατορικά συνθήματα, τις ιδεολογικές θέσεις της κατάληψης, προσωπικές θέσεις των εκφωνητών, που απηχούν το γενικότερο ιδεολογικό πλαίσιο και κλίμα, εκκλήσεις προς το κοινό να συνδράμουν ηθικά και υλικά (με τρόφιμα κλπ) τους καταληψίες και μετέδιδε μουσική κυρίως του Μίκη Θεοδωράκη. «Στο σταθμό τα λέγαμε όλα, επιβεβαιώνει η Κλεοπάτρα Παπαγεωργίου, που ήταν η κεντρική γυναικεία φωνή του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης. «Λέγαμε και της επιτροπής τα μηνύματα και τα δικά μας και του καθενός που είχε άποψη για τα πράγματα και μας την έστελνε».

polytex-kleopatra-001

Η Κλεοπάτρα Παπαγεωργίου, η εκφωνήτρια, η μοναδική γυναικεία φωνή,  του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης. Η φωτογραφία είναι από τα γυρίσματα της εκπομπής  «Η ΕΡΤ στη Βόρειο Ελλάδα» για το «Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης» που προβλήθηκε το Νοέμβριο του 1983 (Αρχείο Πάνου Ερμείδη).

Στο σταθμό μιλούσαν εναλλάξ οι φοιτητές Κλεοπάτρα Παπαγεωργίου (Πολυτ.), Ανδρέας Παπακωνσταντίνου (Φυσικομαθηματικής) και οι δημοσιογράφοι Φώτης Σιούμπουρας και Κλέαρχος Τσαουσίδης. Το μεγαλύτερο βάρος των εκφωνήσεων σήκωσαν η Κλεοπάτρα, ο Παπακωνσταντίνου και ο Σιούμπουρας. Ο ραδιοσταθμός στηριζόταν, σε ό,τι αφορά το ραδιοφωνικό υλικό, από την Επιτροπή Επικοινωνίας (Γραφείο Τύπου) από την οποία πέρασαν αρκετοί φοιτητές, μεταξύ των οποίων οι Γιώργος Καστούρας, Πάνος Ερμείδης, Κώστας Αναγνωστόπουλος, Γ. Μιαούλης, Β. Καργούδης κ.α.

polytex-k%ce%bb%ce%b5%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%bf%cf%82 polytex-fotis

Δύο από τους εκφωνητές του φοιτητικού ραδιοσταθμού της Θεσσαλονίκης, φοιτητές παρελθόντων ετών του ΑΠΘ τότε, οι δημοσιογράφοι Κλέαρχος Τσαουσίδης (αριστερά) και Φώτης Σιούμπουρας, σε ώριμη ηλικία.

Το τελευταίο μήνυμα

Η ροή του ραδιοφωνικού προγράμματος κυλούσε κανονικά, ως την ώρα που άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα μαύρα μηνύματα από την Αθήνα. «Προς στιγμή έπεσε βουβαμάρα στην Πολυτεχνική», θυμάται ο Φώτης Σιούμπουρας. «Ο σταθμός όμως συνέχιζε να μεταδίδει. Και συνέχιζε να μεταδίδει και όταν σε λίγο φάνηκαν τα τανκς που κύκλωσαν το κτήριο με τις μπούκες των κανονιών κατά πάνω μας».

Το τελευταίο μήνυμα του σταθμού μεταδόθηκε στις 5.10’ το πρωί και κατόπιν η ελεύθερη φωνή της Θεσσαλονίκης σίγησε για πάντα. Τα τελευταία λεπτά του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης καταγράφονται με δραματικό τόνο στο ρεπορτάζ της εφημ. «Θεσσαλονίκη» (17.11.71):

«…Λίγα λεπτά πριν αρχίσει η αποχώρηση των φοιτητών, ο ραδιοσταθμός τους μεταδίδει το τελευταίο του μήνυμα: «Σας μιλάμε από το ραδιοφωνικό σταθμό του ελεύθερου πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης. Αν ο στρατός μας χτυπήση, αν πέση έστω και ένας πυροβολισμός, κανείς δεν μπορεί να είναι ανεύθυνος γι’ αυτό. Είμαστε κυκλωμένοι από το στρατό. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε διαπραγματεύσεις. Απευθύνουμε έκκληση στον ελληνικό λαό και σ’ ολόκληρο τον ελεύθερο κόσμο να πάρη θέση. Ζητάμε από τους στρατιώτες να καταλάβουν ότι είμαστε αδέρφια, ότι ο εχθρός είναι ένας, πως είναι κοινός. Δεν θέλουμε να βγούμε πριν ξημερώση. Δεν θέλουμε να βγούμε όσο είναι σκοτάδι. Κάνουμε τελευταία έκκληση στον ελεύθερο κόσμο. Ζητάμε να πάρετε θέση. Ζητάμε να πάρετε θέση. Ζητάμε από τους στρατιώτες να μην υπακούσουν σε καμιά διαταγή για πυροβολισμό. Ζητάμε από τους γονιούς μας, τους καθηγητές μας, απ όλους τους ανθρώπους να πάρουν θέση…».

«Η φωνή που μεταδίδει το μήνυμα είναι γυναικεία. Από τη ραδιοφωνική συσκευή ακούγεται ένας διάλογος μέσα στην αίθουσα του ραδιοσταθμού. Κάποιος φοιτητής λέει στη φοιτήτρια που μεταδίδει ότι η εκπομπή πρέπει να διακοπή. Η φοιτήτρια απαντάει ότι αυτό θα γίνη μόνον αν πάρη εντολή από την συντονιστική επιτροπή. Ο άλλος επιμένει και τα τελευταία – τελευταία λόγια του ραδιοσταθμού προέρχονται ξανά από τη φοιτήτρια: Μην κλείνης. Είναι η τελευταία στιγμή. Ο λαός θέλει να ακούση…». Η εκπομπή διακόπτεται».

syllogi_kastoura012

Η τύχη του αρχείου του ιστορικού ραδιοσταθμού

Την ώρα της εκκένωσης του κτηρίου της Πολυτεχνικής από τους φοιτητές, μέλη της Επιτροπής Επικοινωνίας της κατάληψης και του ραδιοσταθμού μάζεψαν όλο σχεδόν το χάρτινο υλικό με τα κείμενα που μεταδίδονταν από το ραδιοσταθμό του Πολυτεχνείου και το έκρυψαν ανάμεσα σε αρχιτεκτονικά σχέδια για να μην περιέλθει στα χέρια των χουντικών αρχών. Αργότερα, ο Γιώργος Καστούρας, που το είχε κρύψει με τα χέρια του, βρήκε το υλικό άθικτο και το παρέδωσε μεταπολιτευτικά στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου, για να διατηρηθεί ως ντοκουμέντο της φοιτητικής εξέγερσης. Ύστερα από καιρό, σε διερευνητικό έλεγχο για την τύχη του γραπτού υλικού της φοιτητικής εξέγερσης στη Θεσσαλονίκη διαπίστωσε ότι το «μάτσο με τα χαρτιά» βρισκόταν ξεχασμένο σε ράφι των γραφείων της πρυτανείας όπου είχε τοποθετηθεί όταν το παρέδωσε. Φοβούμενος ότι υπήρχε κίνδυνος να χαθεί το πολύτιμο υλικό, το πήρε και το παρέδωσε προς φύλαξη στα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) στην Αθήνα όπου βρίσκεται σήμερα.

Μερικά φύλλα αυτής της συλλογής από τα αυθεντικά χειρόγραφα με συνθήματα του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης εκτέθηκαν στην έκθεση του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΜ-Θ «Η έντυπη αντίσταση 1967-74» το 2010 στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, τα χειρόγραφα συνθήματα και μηνύματα του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης ψηφειοποιήθηκαν το 2003 από την Γ’ Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΕΛΜΕ) Θεσσαλονίκης και την Εταιρία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων (ΕΔΙΑ) Κεν. και Δυτ. Μακεδονίας και το αφιερωματικό CD–ROM κυκλοφόρησε στα σχολεία της Θεσσαλονίκης και άλλων περιοχών. Ο εξοπλισμός του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης περιήλθε στις αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές της εισβολής και είναι άγνωστη η τύχη του.

Χ.ΖΑΦ.

poytex-vivlio

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: «Αντεθνικώς δρώντες…», 1971-1974, Η Θεσσαλονίκη την περίοδο της χούντας και η εξέγερση του Πολυτεχνείου της, εκδ. Επίκεντρο, 2011.

*Τα  μονόφυλλα με τα  συνθήματα και τα κείμενα του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης  είναι τα αυθεντικά και προέρχονται από τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) στην Αθήνα όπου έχουν κατατεθεί από τον Γιώργο Καστούρα. Έχουν αρχειοθετηθεί ψηφιακά και στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης όπου δημιουργείται μια τράπεζα αρχείων και ντοκουμέντων για την περίοδο της δικτατορίας 1967-74. Από το αρχείο του ΚΙΘ παραχωρήθηκαν ευγενώς μερικά από τα ιστορικά μονόφυλλα  για την εικονογράφηση του παρόντος θέματος.

*Ακούστε ένα ηχητικό ντοκουμέντο (διάρκειας 15 περίπου λεπτών) από τις μεταδόσεις του ραδιοφωνικού σταθμού του «Πολυτεχνείου» Θεσσαλονίκης στις 16-17 Νοέμβρη 1973.

Πηγή

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

«Είμαι σίγουρος πως η θυσία μου δεν είναι μάταια» – Σαν σήμερα 11 Σεπτέμβρη 1973 έπεσε νεκρός με το όπλο στο χέρι ο Πρόεδρος Σαλβαδόρ Αλιέντε

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 11/09/2016

Σαν σήμερα, στις 11 Σεπτέμβρη του 1973, εκδηλώνεται αμερικανοκίνητο στρατιωτικό πραξικόπημα στη Χιλή με επικεφαλής το στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ. Ο Σοσιαλιστής Πρόεδρος, Σαλβαδόρ Αλιέντε, οχυρώνεται στο Προεδρικό Μέγαρο και πέφτει νεκρός με το όπλο στο χέρι. Στο πρώτο μήνυμά της, η χούντα ισχυρίζεται ότι η επέμβαση του στρατού έγινε «για να λυτρωθεί η πατρίδα από το μαρξιστικό ζυγό».

Το πραξικόπημα ήταν το επιστέγασμα μιας επιχείρησης, που σχεδίασαν, χρηματοδότησαν και καθοδήγησαν η κυβέρνηση των ΗΠΑ και μυστικές αμερικανικές υπηρεσίες, για την ανατροπή του Αλιέντε και της κυβέρνησης της «Λαϊκής Ενότητας», στην οποία συμμετείχαν κομμουνιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες, αριστεροί, χριστιανοδημοκράτες. Στην επιχείρηση αυτή πήραν μέρος οι βιομήχανοι, οι μεγάλοι γαιοκτήμονες και, φυσικά, τμήματα του στρατού.

Η περίοδος διακυβέρνησης από την κυβέρνηση Αλιέντε, αλλά και τα όσα ακολούθησαν αποτελούν πραγματικό μάθημα Ιστορίας, τόσο για τις κινήσεις, τη δράση των προοδευτικών και επαναστατικών δυνάμεων, την κινητικότητα των μαζών που κορυφώθηκε, αλλά και την ένταση της πάλης από την ολιγαρχία και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ωστόσο ανέδειξε και τις αυταπάτες περί «μεταβατικών κυβερνήσεων» και «ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό», φορέας των οποίων ήταν το ΚΚ Χιλής και φυσικά ο Πρόεδρος Αλιέντε.

Τα τελευταία λόγια του Προέδρου Αλιέντε προς το λαό της Χιλής:

 «Ίσως αυτή είναι η τελευταία μου ευκαιρία να σας μιλήσω. Η Αεροπορία βομβάρδισε τους πύργους αναμετάδοσης του Ράδιο Πορτάλες και του Ράδιο Κορπορασιόν. Τα λόγια μου δεν εκφράζουν πικρία αλλά απογοήτευση. Ας αποτελέσουν την ηθική καταδίκη για αυτούς  που καταπάτησαν τον όρκο τους. Είναι στρατιώτες της Χιλής. Ηγήτορες. Ο Ναύαρχος Μερίνο, αυτοδιορισμένος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων και ο κύριος Μεντόζα, αυτοδιορισμένος Γενικός Διευθυντής της Αστυνομίας, ένας κόλακας ο οποίος μέχρι χθες υποκρινόταν πίστη και αφοσίωση στην κυβέρνηση.

Αντιμετωπίζοντας αυτά τα γεγονότα, δηλώνω στους εργάτες: Δεν θα παραιτηθώ!

Είναι μια ιστορική στιγμή και θα πληρώσω με τη ζωή μου για την αφοσίωση του λαού μου. Είμαι βέβαιος, πως οι σπόροι που φυτεύτηκαν στις άξιες συνειδήσεις εκατομμυρίων Χιλιανών, θα καρπίσουν.

Αυτοί έχουν την εξουσία, αυτοί είναι οι κατακτητές. Όμως ούτε το έγκλημα, ούτε η βία μπορούν να διακόψουν την κοινωνική εξέλιξη.

Η Ιστορία είναι δική μας, η Ιστορία γράφεται απ’ τους λαούς.

Εργάτες της πατρίδας μου, επιθυμώ να σας ευχαριστήσω για την διαρκή σας αφοσίωση, για την εμπιστοσύνη σας σε έναν άνθρωπο που απλώς εξέφρασε την μακρόχρονη αναμονή σας για δικαιοσύνη. Που υποσχέθηκε να τηρεί το Σύνταγμα και τους Νόμους και έτσι έπραξε.

Αυτή την καθοριστική στιγμή, με αυτά τα τελευταία μου λόγια, σας καλώ να διδαχθείτε από αυτό το μάθημα: Το ξένο κεφάλαιο, η ιμπεριαλιστική εξουσία, μαζί με την ντόπια αντίδραση, καλλιέργησαν το κατάλληλο κλίμα που επέτρεψε στις Ένοπλες Δυνάμεις να διαρρήξουν την παράδοση που δίδαξε ο Στρατηγός Σνάιντερ και συνέχισε ο Διοικητής Αράγια, θύματα κι οι δυο του ίδιου τμήματος της κοινωνίας που σήμερα περιμένει την ξένη χείρα βοηθείας να το οδηγήσει στην εξουσία και στην υπεράσπιση του πλούτου και των προνομίων του.

Απευθύνομαι ξεχωριστά, στις ταπεινές γυναίκες της πατρίδας μας, στους αγρότες που μας πίστεψαν. Στους εργάτες που δούλεψαν παραπάνω, στις μητέρες που αισθάνθηκαν το ενδιαφέρον μας για τα παιδιά τους. Στους επαγγελματίες πατριώτες, αυτούς που παρανομούσαν με την υποστήριξη των επαγγελματικών ενώσεων, των ταξικών ενώσεων, για να επωφεληθούν από τα προνόμια που παρέχει η καπιταλιστική κοινωνία.

Απευθύνομαι στους νέους της Χιλής, σ’ αυτούς που τραγουδούσαν, που μετέφεραν την χαρά τους και το αγωνιστικό πνεύμα. Μιλάω στους ανθρώπους, στους εργάτες, στους αγρότες, στους διανοούμενους.  Σ’ αυτούς που πρόκειται να διωχθούν, γιατί ο φασισμός εδώ και λίγες ώρες είναι παρών, με τρομοκρατικές επιθέσεις, ανατινάζοντας γέφυρες, κόβοντας τις σιδηροδρομικές γραμμές, καταστρέφοντας αγωγούς πετρελαίου και αερίου, μπροστά στα μάτια αυτών που είχαν το καθήκον να επέμβουν, αλλά αποδείχθηκαν συνεργοί σιωπώντας. Η ιστορία θα τους κρίνει.

Ο Ραδιοσταθμός του Ράδιο Μαγκαλιάες θα σιγήσει, η ήρεμη φωνή μου δεν θα φτάνει στ’ αυτιά σας. Δεν πειράζει, Θα εξακολουθείτε να μ’ ακούτε. Θα εξακολουθώ να βρίσκομαι κοντά σας, τουλάχιστον η ανάμνησή μου. Θα με θυμάστε ως έναν άξιο άνδρα, αφοσιωμένο στο έθνος του.

Ο λαός πρέπει να αμυνθεί, όχι να θυσιασθεί.

Να αρνηθεί την υποταγή, την ταπείνωση, την απώλεια των ηθικών αξιών.

Εργάτες της πατρίδας μου. Πιστεύω στην Χιλή και το πεπρωμένο της. Ότι θα ξεπεράσουμε αυτές τις πικρές, γκρίζες ώρες της προδοσίας. Ότι όπως γνωρίζετε, αργά ή γρήγορα οι μεγάλες λεωφόροι θα ξανανοίξουν και ο ελεύθερος άνθρωπος θα τις διαβεί για να χτίσει μια καλύτερη κοινωνία

Ζήτω η Χιλή!

Ζήτω ο Λαός!

Ζήτω οι εργάτες!

Αυτά είναι τα τελευταία μου λόγια. Είμαι σίγουρος πως η θυσία μου δεν είναι μάταια. Έχω την βεβαιότητα, πως θα αποτελέσει τουλάχιστον ένα ηθικό μάθημα για την καταδίκη των κακούργων, των προδοτών, των επίορκων».

Ανατύπωση από:  http://e-oikodomos.blogspot.gr/2016/09/11-1973.html#more

Posted in Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ξαφνικά όλοι πάγωσαν… είδαν την 17χρονη Βασιλική να σωριάζεται με μια σφαίρα στον αυχένα…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 17/11/2014

Στις 17 Νοέμβρη σκότωσαν την 17χρονη Βασιλική Μπεκιάρη με μία σφαίρα στον αυχένα

Το τανκ είχε ρίξει την πύλη του Πολυτεχνείου και σκορπώντας τον τρόμο. Στην Αθήνα και όχι μόνο στο κέντρο επικρατούσε αναταραχή. Οι χουντικοί ήταν με το δάχτυλο στην σκανδάλη, έτοιμη να τιμωρήσουν όποιον θεωρούσαν εχθρό του κράτους, ακόμα και 17 ετών παιδιά.

Έτσι ακόμα ένας νέος άνθρωπος θα έχανε τη ζωή του στις 17 Νοεμβρίου. Ήταν ένα 17χρονο κορίτσι, η Βασιλική Μπεκιάρη, η οποία πλήρωσε με την ίδια της ζωή το μοιραίο λάθος να βγει στην ταράτσα του σπιτιού της.

Η Βασιλική είχε έρθει στην Αθήνα με την οικογένεια της από την Αμφιλοχία για να βρουν δουλειά. Δεν είχαν προκαλέσει ποτέ το παραμικρό πρόβλημα. Ωστόσο η τύχη, αλλά και οι δολοφονικές διαθέσεις των χουντικών της επιφύλασσαν ένα μοιραίο τέλος. Το σπίτι της οικογένειας Μπεκιάρη ήταν στο Νέο Κόσμο κοντά στις φυλακές ανηλίκων. Η οικογένεια, συγγενείς, γείτονες και φίλοι ανεβαίνουν στην ταράτσα του σπιτιού καθώς έχει ξεσπάσει αναταραχή στης φυλακές και σπεύδουν να δουν τι συμβαίνει.

Ωστόσο ξαφνικά όλοι πάγωσαν όταν είδαν την 17χρονη Βασιλική να σωριάζεται. Ο αδελφός της Θωμάς Μπεκιάρης λέει σε συνέντευξη του στον Ταχυδρόμο το 2003 «είχε κτυπηθεί στο πίσω μέρος του κεφαλιού της. Την πήγαμε στον «Ευαγγελισμό». Τρεις ώρες αργότερα μας είπαν ότι πέθανε. Δεν μας έδωσαν τη σφαίρα».

Ήταν 12:00 το μεσημέρι, στις 17/11/1973, όταν η Βασιλική Μπεκιάρη που βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της επί της οδού Μεταγένους 8 στο Νέο Κόσμο, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά προερχόμενα είτε από περίπολο είτε από τη φρουρά του γειτονικού αναμορφωτηρίου.

Ο θρήνος στην οικογένεια μεγάλος. Έχασαν την κόρη τους τόσο ξαφνικά και τόσο άδικα. Και δεν έφτανε ο πόνος για την απώλεια της 17χρονης, οι ίδιοι έγιναν στόχος του καθεστώτος, αφού εκείνες τις μέρες τα περιπολικά γύριζαν στην περιοχή και τους παρακολουθούσαν. Ωστόσο όπως είχε πει ο αδελφός της κανείς δεν πήγε να τους μιλήσει, να τους εξηγήσει γιατί δολοφονήθηκε η Βασιλική Μπεκιάρη.

Διάβασε και αυτό:  Στοιχεία της έρευνας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών για ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στο Πολυτεχνείο. Δείτε σχεδιάγραμμα με τα σημεία των «επιχειρήσεων» και το «πόρισμα Τσεβά».

Ανατύπωση από:  iefimerida

Posted in Έρευνα, Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Για να μαθαίνουν οι μαθητές και να θυμούνται οι δάσκαλοι 17/11/1973

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 17/11/2013

Αγαπητέ μαθητή, μαθήτρια

Η δικτατορία που κράτησε επτά χρόνια δεν ήταν έργο μόνο ορισμένων «ακραίων». Ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος π.χ. σε ομιλία τους προς τους εφοπλιστές (19 Μάρτη 1968) είπε: «Θα σας παράσχω το παν», τους είπε επίσης «Ελθέτε προς ημάς και πέστε μας τι θέλετε. Εκ προοιμίου σας βεβαιώ, ότι η κυβέρνησις θα σας το δώση».

Αποδεικνύεται ότι ήταν ανάγκη του συστήματος για να προστατέψει τα συμφέροντα αυτών που είχαν τον πλούτο.

Η δικτατορία ήταν ένα καθεστώς τρόμου -με εξορίες, βασανιστήρια, φυλακές, εκτελέσεις- που υπεράσπιζε την εξουσία των εκμεταλλευτών. Τα μονοπώλια βγήκαν ενισχυμένα απ’ τη χουντική διακυβέρνηση. Τα κέρδη τους εκτινάχθηκαν, ενώ εντάθηκε η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, το εργατικό κίνημα έζησε το βούρδουλα της καταστολής.

Τα πρώτα χρόνια μετά την επιβολή της δικτατορίας, κυριαρχούσε ακόμα ο φόβος και η ηττοπάθεια. Πολλοί ήταν αυτοί που λέγανε «η δικτατορία δεν πέφτει, είναι ανίκητη». Όμως ο λαός δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Οι εργάτες, οι αγρότες, η νεολαία βγήκαν στους δρόμους. Έγινε η εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973.

Αγαπητέ μαθητή και μαθήτρια

Σκέψου τι κρύβεται πίσω από τις ωραίες λέξεις «δημοκρατία» και «ελευθερία». Ρώτα: δημοκρατία και ελευθερία για ποιόν; Για ποια δημοκρατία μιλάνε τάχα σήμερα υποκριτικά όλα τα άλλα κόμματα; Όποιος απεργεί απολύεται, όποτε ξεσηκώνεται ο λαός, του επιτίθενται. Μαθητές λιποθυμάνε στα σχολεία από την πείνα, και οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους για δημοκρατία!

-Αυτοί που …«έκαναν» το πολυτεχνείο δεν ήξεραν ίσως το μέγεθος της δύναμής τους. Ίσως κιόλας να νόμιζαν ότι «νικήθηκαν» την ώρα που τους σκότωναν οι χουντικοί. Απέδειξαν ότι ο λαός που αγωνίζεται είναι πανίσχυρος και μπορεί να γονατίσει κάθε εξουσία, ακόμα κι αν διαθέτει όπλα και τάνκς κι αεροπλάνα. Αρκεί ο λαός να αποφασίσει να παλέψει. Και τότε τα μπορεί όλα.Αυτοί που … «έκαναν» το Πολυτεχνείο ήταν απλοί εργαζόμενοι, άνθρωποι του λαού που είχαν στο πλευρό τους κάτι «παιδιά» σαν κι εσένα. Ούτε γεννήθηκαν ήρωες. Απλά δεν άντεχαν άλλο την αδικία και την καταπίεση. Κάτι «παιδιά» που σκέφτηκαν ότι αποκλείεται ο κόσμος να φτιάχτηκε για να έχουν μερικοί ό,τι θέλουν κι οι πολλοί να πεινάνε, να μη σπουδάζουν, να φυλακίζονται όταν αντιδράσουν κι αγωνιστούν για μια καλύτερη ζωή. Κάτι «παιδιά» που ονειρεύτηκαν έναν άλλο κόσμο ισότητας και δικαιοσύνης, χωρίς εκμετάλλευση.

-Αυτοί που … «έκαναν» το Πολυτεχνείο πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων χιλιάδες σελίδες εφημερίδων της εποχής που έλεγαν ότι οι φοιτητές του Πολυτεχνείου ήταν «αλήτες», «επικίνδυνοι κομμουνιστές», ότι «κάνουν ζημιές» και «δεν καταλαβαίνουν την αναγκαιότητα της πατρίδας».

-Αυτοί που…«έκαναν» το Πολυτεχνείο δε σκέφτηκαν αν οι πράξεις τους είναι … «νόμιμες». Σκέφτηκαν ότι έχουν δίκιο κι είναι ανάγκη να πέσει η Χούντα. Και το έκαναν. Όπως έδρασε «παράνομα» ο λαός το 1821, στην αντίσταση εναντίον των Γερμανών το 1940-1944, στην αντίσταση εναντίον των Άγγλων, κλπ. Όπως κάνουν πάντα οι λαοί που αγωνίζονται ενάντια στους δυνάστες τους: ξεπερνούν και καταργούν το νόμο του δυνάστη τους και φτιάχνουν άλλο νόμο δικό τους, δίκαιο κι ανθρώπινο.

Εκείνες τις μέρες οι μαθητές πήραν μαζικά μέρος στις κινητοποιήσεις-οργάνωσαν κι αυτοί τον αγώνα τους! Πήγαιναν στο χώρο του Πολυτεχνείου μετά το σχολείο, είχαν κι αυτοί αιτήματα για τη δημοκρατία στα σχολεία, για τα δικαιώματά τους.

Απομόνωσε τη ναζιστική Χρυσή Αυγή.

Η ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή λέει ότι δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο, επιχειρεί να λασπώσει την ηρωική εξέγερση του λαού και της νεολαίας στο Πολυτεχνείο το 1973 ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία. Λέει τα ίδια ψέματα που χρησιμοποίησε η δικτατορία για να κρύψει το μεγάλο της έγκλημα. Επιχειρεί να αθωώσει τη στρατιωτική δικτατορία, που με τη βία και τα βασανιστήρια κατά του αγωνιζόμενου λαού υπηρέτησε τα μονοπώλια και το ΝΑΤΟ. Το βράδυ του πολυτεχνείου δεκάδες ήταν οι νεκροί, όχι μόνο από το τανκς, αλλά και από τους ελεύθερους σκοπευτές, που πυροβολούσαν έξω από το Πολυτεχνείο το λαό που διαδήλωνε.

***

Νεκροί μαθητές στο Πολυτεχνείο:

Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16/11/1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ και Μάρνη τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε νεκρός στο «Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών».

Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17/11/1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του ΟΤΕ. Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.

Μια άλλη μαρτυρία:

To μεσημέρι της 18ης Νοέμβρη 1973, ο ταγματάρχης Ντερτιλής βρίσκεται με το υπηρεσιακό τζιπ έξω από την κατεστραμμένη πύλη του Πολυτεχνείου. Απέναντι, Πατησίων και Στουρνάρη, οι αστυφύλακες χτυπούν ένα νεαρό, που προς στιγμήν τους ξεφεύγει. Ο Ντερτιλής βγάζει από το μπουφάν το περίστροφο και πυροβολεί.

«Ο νεαρός έπεσε σαν κοτόπουλο», περιγράφει στην κατάθεσή του ένα χρόνο αργότερα ο οδηγός του Ντερτιλή – ο 21 ετών τότε Αντώνης Αγριτέλης – και συνεχίζει:

«Μετά το φόνο ο Ντερτιλής σαν να μη συνέβαινε τίποτα μπήκε στο τζιπ και χτυπώντας με στην πλάτη μου είπε: «Με παραδέχεσαι, ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!»»…

Αυτός είναι ο «μύθος» των νεκρών του Πολυτεχνείου. Αυτή ήταν η χούντα των «Ντερτιλήδων». Αυτά είναι και τα ναζιστοειδή της Χρυσής Αυγής που την εκπροσωπούν σήμερα.

***

  • Οργανώστε επισκέψεις στο Πολυτεχνείο, απαιτείστε το από τους εκπαιδευτικούς σας.
  • Πάρτε τον λόγο στις γιορτές του Πολυτεχνείου, κάντε τις ζωντανές, επίκαιρες. Δείξτε ταινίες, διαβάστε ποιήματα, τραγουδήστε τραγούδια που δείχνουν το δρόμο.
  • Συνεχίστε τον αγώνα. Μέσα απ’ τα 15μελή και τα 5μελή. Για καλύτερη ζωή. Για καλύτερο σχολείο. Για ένα μέλλον όπως το ονειρεύεστε κι όπως το δικαιούστε.

Οι λαοί μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω!

Από email του:  Κώστα

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Μια φωτογραφία… Ένας Τάφος… Αυτόν τον λέγαν Μιχάλη και ήταν 20 χρονών παιδί…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 16/11/2012

..

.

Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.

.

Posted in Έρευνα, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις, Φωτογραφίες, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια »