Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Νοέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘ψαράδες’

Λαγοκέφαλοι στο Στρυμονικό κόλπο! (φωτογραφίες)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 25/10/2017

Ο επικίνδυνος επισκέπτης ήρθε για να μείνει.

Φωτογραφία του Xristoforos Palamidis.Φωτογραφία του Xristoforos Palamidis.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ψάρευα στις 17-10-17 πρωινές ώρες με τη βάρκα καθετί στην περιοχή Κάριανη Καβάλας. Ενώ δεν τσιμπούσαν τα ψάρια στα δολώματα, ξαφνικά σε βάθος 6-8 μέτρα άρχισα να βγάζω κάποια άγνωστα ψάρια. Έτρωγαν λαίμαργα και δεν προλάβαινα να δολώσω τα αγκίστρια. Είχα πέσει σε κοπάδι.

Είχαν μήκος 10-12 εκ. και χρώμα που έμοιαζε με του κολιού. Το κάτω μέρος ήταν άσπρο που φούσκωνε όταν τα έβγαζα από το νερό και όταν τα έριχνα στον κουβά έβγαζαν ένα χαρακτηριστικό ήχο. Επίσης είχαν μεγάλα μπροστινά δόντια.

Τα τελευταία 40 χρόνια που ψαρεύω ερασιτεχνικά με τη βάρκα στο Στρυμονικό κόλπο δεν είχα ξαναδεί τέτοια ψάρια. Υποψιάστηκα ότι μπορεί να είναι λαγοκέφαλοι αλλά με προβλημάτισε ο μεγάλος αριθμός τους. Ήξερα ότι είχαν παρουσιαστεί στη Κρήτη και σε άλλα νησιά του Ν. Αιγαίου και δεν είχα συγκρατήσει επακριβώς την εικόνα τους όπως την είχαν παρουσιάσει στα Μ.Μ.Ε.

Βγαίνοντας τα φωτογράφησα και μπήκα κατευθείαν στο διαδίκτυο όπου διαπίστωσα ότι ήταν πράγματι λαγοκέφαλοι.

Φωτογραφία του Xristoforos Palamidis.

Ο λαγοκέφαλος ή λαγόψαρο με το επιστημονικό όνομα Lagocephalus sceleratus, πήρε αυτό το όνομα από το δύο μεγάλα δόντια που έχει μπροστά στην πάνω και κάτω γνάθο που το κάνουν να μοιάζει με λαγό. Δαγκώνει χωρίς να εκκρίνει κάποιο δηλητήριο. Το μέγεθός του μπορεί να φτάσει τα 60-100 εκ. και το βάρος του τα 3-5 κιλά.

Είναι ένα πολύ τοξικό ψάρι διότι έχει στο δέρμα και στα σπλάχνα την τετραδοτοξίνη η οποία είναι μία νευροτοξίνη που προκαλεί παράλυση με αναπνευστικά προβλήματα μέχρι και θάνατο. Η τοξίνη αυτή υπάρχει και σε άλλα είδη ψαριών που ανήκουν στην τάξη των Τετραοδοντόμορφων (Tetraodontiformes) καθώς και σε άλλους οργανισμούς που ενδημούν στις ζεστές τροπικές θάλασσες.

Όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία στις δικές μας θάλασσες τόσο πιο πολύ θα αυξάνεται ο πληθυσμός των ανεπιθύμητων αυτών επισκεπτών που ονομάζονται Λεσσεψιανοί μετανάστες από το όνομα του Λεσσέψ ο οποίος κατασκεύασε τη διώρυγα του Σουέζ απ΄ όπου μας έρχονται προερχόμενα από την Ερυθρά θάλασσα.

Εμφανίστηκε στη Μεσόγειο μετά το 2003 και στη χώρα μας πρωτοεμφανίστηκε στην Κρήτη και Ρόδο. Από τη στιγμή που υπάρχει στον κόλπο του Στρυμονικού σίγουρα έχει εξαπλωθεί σε όλη την Ελλάδα.

Οι επαγγελματίες ψαράδες που γνωρίζουν τα ψάρια είναι μάλλον απίθανο να τα διοχετεύσουν στην αγορά. Ο κίνδυνος που υπάρχει είναι να αφαιρέσει κάποιος από μεγάλο λαγοκέφαλο το δέρμα και τα σπλάχνα, όπου συσσωρεύεται η τοξίνη σε μεγάλα ποσοστά και θεωρώντας το ακίνδυνο να το διοχετεύσει στην αγορά σαν άλλο είδος ψαριού.

Αντίθετα οι ερασιτέχνες ψαράδες κάποιοι από τους οποίους είναι εντελώς άπειροι, κυρίως αυτοί που ψαρεύουν απ’ έξω με καλάμια θα μπορούσαν να το καταναλώσουν από άγνοια.

Φωτογραφία του Xristoforos Palamidis.

Το πρόβλημα που πιθανόν να δημιουργηθεί είναι η διατάραξη του θαλάσσιου οικοσυστήματος. Αυτό συμβαίνει με οργανισμούς που εισέρχονται σε ένα οικοσύστημα για πρώτη φορά και πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα, κυρίως λόγω απουσίας των φυσικών εχθρών τους. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες στους γηγενείς οργανισμούς τους οποίους ανταγωνίζονται, απλώς ελπίζουμε να μην είναι πολύ δυσάρεστες.

Σέρρες 18-10-2017
Χριστόφορος Παλαμίδης
Συνταξιούχος κτηνίατρος
c.palamidis@yahoo.gr

 

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Φωτογραφίες, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Άμα σε θέλει… (βίντεο για επίδοξους ψαράδες)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 30/05/2015

Tο είδα στο You Tube:  *https://youtu.be/Mpq16_ftcAI

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΤΑ ΑΠΟΚΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ: Άγγλοι «ψαράδες της στεριάς» στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με αρχαία αγκίστρια «ψάρεψαν» και αρχαία αντικείμενα από την Αμφίπολη…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 08/09/2014

Γράφει ο Γιώργος Λεκάκης

Στις πολεμικές επιχειρήσεις του 1912-1913 ευρέθησαν τμήματα ενός επιτάφιου μνημείου (του 4ου αι. π.χ.), έκτοτε γνωστού ως «Ο λέων της Αμφιπόλεως», που αρχικώς εκτιμήθηκε ότι στολίζει τάφο ή κενοτάφιο του ναυάρχου Λαομέδοντος. Το μνημείο αναστηλώθηκε – όπως είναι σήμερα – επί νεότευκτου βάθρου, το 1936, και συγκολλήθηκε από τον γλύπτη Α. Παναγιωτάκη. Στην διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ξένοι στρατιώτες (Άγγλοι, Γερμανοί, Βούλγαροι, Τούρκοι) λεηλάτησαν την περιοχή της Αμφιπόλεως. Οχυρωματικά έργα και αναταράξεις εδαφών από οβίδες, κάθε τόσο έφερναν στην επιφάνεια πολλά αρχαία αντικείμενα, και κυρίως αυτά που άστραφταν, δηλ. τα χρυσά, αφανίζονταν… Έτσι πολλοί μέσα στην τούρλα του πολέμου, έκλεψαν πολλά και τα μετάφεραν στις χώρες τους, τα πούλησαν, και στην καλύτερη των περιπτώσεων ευρέθησαν στα μουσεία των χωρών τους. Και κάποιοι ξαναήλθαν, μέσα στην δεκαετία, για να κλέψουν ό,τι δεν μπόρεσαν και είχαν εντοπίσει, με το πρόσχημα της επιστημονικής μελέτης…  Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν ο δρ. Έρικ Γκάρντνερ, ο οποίος υπηρετούσε στο Royal Army Medical Corps (R.Α.M.C). H μονάδα του ήταν στην δεξιά κοίτη του Στρυμόνος, και αντιμετώπιζε τον βουλγαρικό στρατό, περίπου 50 χλμ. Α.-ΒΑ. της Θεσσαλονίκης. (Η κοίτη του ποταμού τότε ήταν πολύ διαφορετική απ’ ό,τι είναι σήμερα). Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά: Μετά την καταστροφική απόπειρα των Άγγλων ιμπεριαλιστών να κυριεύσουν την Κωνσταντινούπολη, δια μέσου της χερσονήσου Καλλιπόλεως, όσα στρατεύματα απέμειναν επέστρεψαν στην Θεσσαλονίκη, τον Οκτώβριο του 1915. Έτσι εισήλθε η Βρετανία στο πολεμικό θέατρο των Βαλκανίων. Και βρετανικά στρατεύματα αντιμετώπισαν, στην κοιλάδα του Στρυμόνος, τον γερμανικό και τον βουλγαρικό στρατό, οι οποίοι είχαν σπεύσει για να βοηθήσουν τους Τούρκους συμμάχους τους.  Η πρώτη γραμμή των Βρετανών οχυρώθηκε στους… αρχαίους μακεδονικούς τύμβους του 400 π.Χ., που ήταν γι’ αυτούς μια πρώτης τάξεως οχυρωματική γραμμή, έτοιμη και ισχυρή! Σε μια ανταλλαγή πυρών, στην Αμφίπολη, μια οβίδα έσκασε πάνω σε έναν αρχαίο τύμβο, ηλικίας άνω των 2.000 ετών! Με την πτώση της οβίδας, έσπασε ο τύμβος, και ο Γκάρντνερ μαζί με Βρετανούς αξιωματικούς, βρήκαν μέσα σε αυτόν τα οστά ενός αρχαίου άνδρα, υπολόγισαν του 200 π.χ., ο οποίος κρατούσε στα χέρια του μπρούτζινα αγκίστρια ψαρέματος. (Αυτά στην σύγχρονη εποχή, διαβαθμίζονται ως αγκίστρια από νο 11 έως 4). Ήτα αγκαθωτά και το τέλος των κορμών τους ήταν πεπλατυσμένο (σαν άγκιστρα-φτυάρια) με τις κοφτερές γραμμές στο στέλεχος κάτω από τα πεπλατυσμένα άκρα, για να κρατήσουν το θύμα με μεγαλύτερη ασφάλεια. Αυτή ήταν η σωτηρία τους! Διότι ο βρετανικός στρατός έπασχε έλλειψη πρωτεϊνών, δεδομένου ότι τα αλιευτικά τους σύνεργα είχαν χαθεί κατά την οπισθοχώρησή τους! Τα αρχαία αγκίστρια μοιράσθηκαν στους αξιωματικούς και με αυτά ψάρεψαν κυπρίνους (κάποιους βάρους έως 7-8 κιλών)!!! Έτσι τα αρχαία μακεδονικά αγκίστρια έσωσαν τον βρετανικό στρατό! Ένα απ’ αυτά τα «σωτήρια» αρχαία αγκίστρια έφθασε στην Αγγλία και λέγεται ότι δωρίθηκε στο Imperial War Museum του South Kensington (στο Λονδίνο) τον τομέα της R.Α.M.C. Αλλά ο υπεύθυνος του μουσείου, P. Cornish, το 1995, δήλωσε πως δεν το έχει εντοπίσει στην συλλογή του! Διότι, δικαιολόγησε, το μουσείο μετακόμισε το 1935 και χάθηκαν αρχεία και εκθέματα!.. (Πηγές: L.G.K. Cameron «Rod, pole & perch», εκδ. M. Hopkinson, Λονδίνο, 1928. Και άρθρο του Fr. Buller, με τίτλο «The Macedonian fly», στο «The American Fly Fisher», περ. του Amer. Museum of Fly Fisher, τ. 22.4, 1996). Και αντί να τιμήσουν και να εκτιμήσουν την σωτηρία τους οι Βρετανοί, από τα αρχαία σύνεργα των Μακεδόνων ψαράδων, επιδόθηκαν σε ένα ακόμη επαίσχυντο έργο: Έκλεψαν και άλλα αντικείμενα απ’ αυτούς τους τάφους της Αμφιπόλεως. Και φαίνεται πως ο δρ. Έ. Γκάρντνερ δεν βρήκε μόνον αγκίστρια. Αλλά «ψάρεψε» και άλλα αρχαία αντικείμενα, πολύ πιο πολύτιμα…

Κι αυτό γιατί ο βιογράφος του Έ. Γκάρντνερ «εδώρισε» το 1920 – 36 χρόνια πριν αρχίσουν οι επίσημες ανασκαφές στην Αμφίπολι! – στο… Βρετανικό Μουσείο, κάποια αρχαία αντικείμενα από την Αμφίπολη, που κατείχε (πώς; από πού; με ποια νόμιμα παραστατικά άραγε;), γενόμενος ο ίδιος αρχαιοκάπηλος και το Μουσείο κλεπταποδόχος. Τα ευρήματα αυτά είναι:

 ➔ ένα χρυσό επιστόμιο (μήκους 6,5 εκατ., πάλι του 6ου αι. π.χ.), διακεκομμένο με έκτυπη διακόσμηση – αρ. 1918,0415.5.
➔ ένα ασημένιο πλακίδιο (μήκους 6,5 εκατ.), με διακεκομμένη έκτυπη διακόσμηση, επίσης του 6ου αι. π.Χ. – αρ. 1918,0415.6.
➔  ένα ορειχάλκινο δακτυλίδι (επίσης του 6ου π.χ.), διαμέτρου 2 εκατ. Μια σπείρα το ένα άκρο της οποίας καταλήγει σε ένα ελικοειδές τμήμα, το δε άλλο εχάθη… – αρ. 1918,0415.3.
➔ μια ορειχάλκινη καρφίτσα, του 6ου αι. π.χ., μήκους 11,5 εκατ., προερχόμενη μάλλον από κάποιο εργαστήρι των Βαλκανίων [1] – αρ. 1918,0415.4.
➔ ένα κεραμικό αγγείο (βάζο) του 6ου αι. π.χ. ύψους 53,34 εκατ. – αρ. 1918,0415.1
➔ ένα μελαμβαφές κεραμικό κύπελλο (του 6ου αι. π.χ.), διαμέτρου 12 εκατ. ζωγραφισμένο με τελείες, κάτω από τον ώμο, προερχόμενο όμως από εργαστήρι της Λακωνίας – αρ. 1918,0415.2.
➔ Και ίσως και ένα μαχαίρι (μήκους 18 εκατ.). Είναι σιδερένιο και σώζεται σε δυο κομμάτια – αρ. 1920,1122.2. Το μουσείο σημειώνει ότι ίσως είναι προϊόν της ανασκαφής της British Salonika Force!.. Ποια είναι αυτή; Από πού κι ως πού έκανε ανασκαφές στην Αμφίπολη; Με ποια άδεια;

Ακόμη, από την «ξεπουπουλιασμένη» Αμφίπολη, και πριν φθάσουν σε αυτήν οι αρχαιολόγοι μας, κάποια Hutton επώλησε το 1899 στο Βρετανικό Μουσείο πήλινο ειδώλιο (11,5 εκατ.) του Άττυος να παίζει σύριγγα με πόδια σταυρωτά. Ο Άττυς κάθεται επί βράχου, φορά φρυγικό πίλο, με αιχμηρά κατσαρά και μακρά πτερύγια, και έναν κοντομάνικο χιτώνα, ζωσμένο πάνω από το απόπτυγμα. Ο μανδύας του απλώνεται κάτω από τον βράχο. Πιθανώς φορά και μπότες! Το κεφάλι του έχει βυθισθεί στο στήθος του! Ακουμπά στον βράχο με το αριστερό του πόδι. Εκεί και το ραβδί του βοσκού, με γυριστό τέλος. Φιλοτεχνημένο από κοκκινο-καφέ χονδροπηλό, με μια μεγάλη μίκα. Φέρει διακόσμηση από λευκό επίχρισμα. Ανάγεται στην ελληνιστική περίοδο – αρ. 1899,0201.1.

Φαίνεται πως αυτή η τερακότα… άρεσε πολύ στο Μουσείο, το οποίο «αγόρασε» (!) άλλες δυό, από Έλληνα αυτήν την φορά: Κάποιος Μιχάλης Ρίτσος «επώλησε» το 1907 στο Βρετανικό Μουσείο πήλινο ειδώλιο (17,3 εκατ.) του Άττυος, καθισμένου επί βράχου, με το δεξί του χέρι να κρατά μια σύριγγα, ακριβώς κάτω από το πηγούνι του, και το αριστερό του χέρι να ακουμπά στον μηρό του. Φορά έναν φρυγικό πίλο, με αιχμηρά κατσαρά και μακριά πτερύγια, κοντομάνικο χιτώνα και μανδύα. Φτιαγμένο από ανοικτό καστανό πηλό (με μίκα), λευκό επίχρισμα. Έχει τριανταφυλλί χρώμα στο ιμάτιο, και κόκκινο στο δεξί χέρι. Ανάγεται στην ελληνιστική περίοδο – αρ. 1907,1024.1.

Ο ίδιος αναφέρεται ως «πωλητής», το 1909, και ενός άλλου πήλινου ειδωλίου (13 εκατ.), πάλι με τον νεαρό ερωτευμένο Άττυ αναπαυόμενο, να κοιμάται πάνω σε έναν βράχο, και να στηρίζει το κεφάλι του στο αριστερό του χέρι, και τον αριστερό αγκώνα του πάνω σε βράχο, ενώ στο δεξί του χέρι κρατά μια σύριγγα-αυλό του Πανός! Τα μάτια του τα έχει κλειστά. Φορά ρούχο με περίτεχνες και πολύπλοκες πτυχώσεις, και ο μανδύας του κρέμεται. Είναι καμωμένο από χονδρό πηλό, πορτοκαλί (με μίκα) και λευκό επίχρισμα. Ανάγεται κι αυτό στην ελληνιστική περίοδο – αρ. 1909,0411.2. Σημειώνεται πως η φρυγική λατρεία του Άττυος ήταν ευρύτατα διαδεδομένη στην Αμφίπολι (και σ’ όλη την Β. Ελλάδα), όπως είπα, και παρόμοιες τερακότες έχουν βρεθεί πολλές στην περιοχή, με διάφορα θέματα. Παραστάσεις του καθιστού Άττυος είναι πολύ κοινές στην Μακεδονία και άλλες περιοχές της Β. Ελλάδος. Η ακριβής χρονολόγηση είναι δύσκολη. Ωστόσο, παρά τον θρησκευτικό συντηρητισμό που ακολούθησε με την επιβολή του χριστιανισμού, ο τύπος αυτός του νεαρού ερωτευμένου, που πέθανε από την αγάπη του για μια θεά, με διάφορες παραλλαγές, είχε μια πολύ μακρά ζωή. Πρόσφατες ανασκαφές στο ΒΔ. τμήμα της Αμφιπόλεως απεκάλυψαν ένα ιερό του Άττυος, με παρόμοια εικόνα. Μαζί βρέθηκαν κέρματα του 2ου και του 1ου αι. π.χ. – άρα η λατρεία του ήταν ισχυρή και στην ύστερη ελληνιστική περίοδο.

Το επόμενο «απόκτημα» του Βρετανικού Μουσείου, από την Αμφίπολη, ήλθε, το 1920. Και όχι μέσω διακρατικών αρχαιολογικών συμφωνιών, αλλά μέσω Sotheby’s (7.12.1920) και Spink & Son Ltd. Αυτή η εταιρεία επώλησε δυο ζευγάρια αρχαίων χρυσών ενωτίων (ύψους 3,7 εκατ., βάρους 4 γραμμ., του 400-350 π.χ.), ευρεθέντα στην Αμφίπολη! Το κάθε ένα έχει την μορφή ανεστραμμένης πυραμίδας! Στην κορυφή του μετώπου της πυραμίδας είναι ένα φύλλο ανθέμιου, με σπειροειδή γλυφά φύλλα, και σε κάθε γωνιά ένας σωρός από τέσσερα δημητριακά! Το ανώτερο τμήμα της πυραμίδας είναι διακεκοσμημένο με ένα διάζωμα από σπείρες κατά ζεύγη, και πάνω και κάτω έχει ένα σπιράλ με γλυφές και απλό σύρμα. Κάτω από αυτό, είναι δύο επίπεδα με 4 σφαίρες με κόκκους στα διάκενα και μια κάθετη λωρίδα μεταξύ των ζευγών των σφαιρών. Η βάση έχει σχήμα κώνου είναι κατασκευασμένη από ένα πηνίο από σύρμα. Τερματίζει σε δύο μικρές υδρόγειες σφαίρες που χωρίζονται από τρεις κόκκους. Το άγκιστρο καταλήγει στο μέτωπο με το κεφάλι ενός φιδιού! Εάν όλο αυτό δεν είναι μια γραπτή απόκρυφη μαρτυρία, τότε τι είναι; – αρ. 1920,1221.5 και 1920,1221.6. Η βασική μορφή αυτών των ενωτίων έχει μια μακρά ιστορία, πιθανότατα από τις αρχές του 6ου π.χ. αι. και συνεχίζεται έως και την ελληνιστική περίοδο. Πολλά τέτοια, αλλά απλά χάλκινα, έχουν βρεθεί στους Λουσούς, την Ολυμπία και την Όλυνθο.[2] Ένα ζευγάρι παρόμοια χρυσά σκουλαρίκια από την Αμφίπολη αναφέρθηκε και στην (παράνομη) αγορά της Γενεύης[3]…

Ακόμη, το Μουσείο αυτό έχει περίπου 850 (!) νομίσματα από την Αμφίπολη, ενώ άλλα 9 έχει το Μουσείο Getty, κλπ.[4] Ανάμεσα στα άλλα ύποπτα ευρήματα από την Αμφίπολη, που έχει το Βρετανικό Μουσείο, είναι και ένα ορθογώνιο πλακίδιο (5,08 Χ 2,54 εκατ.), με άγνωστο κείμενο των γνωστικών, του 2ου-3ου αι. μ.Χ. Πρόκειται για μια λεπτή πλάκα χρυσού, με δέκα γραμμές-επιγραφή, κείμενο των γνωστικών, η οποία επειδή έχει υποστεί ζημιά σε μερικά μέρη, ίσως κατά την λαθρομεταφορά της, είναι δύσκολο να την διαβάσει κανείς και να δει τι λέει! Αυτήν την αγόρασε το Μουσείο από τον Peter Crosbie το 1867! – αρ. 1867,0807.1. Αυτό μας αποκαλύπτει και μια άλλη – άγνωστη έως τώρα – πτυχή της ιστορίας της πόλεως, πως έγινε και κρύπτη των κειμένων των κυνηγημένων γνωστικών…  Η Ιστορία της Αμφιπόλεως, δεν έχει γραφεί ακόμη…

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: [1] βλ. R. Vasic «Συμβολή στις διπλές βελόνες των Βαλκανίων», στην «Εφημερίδα της Προϊστορίας», τ. 57, σελ. 220-257, 1982. [2] βλ. Sotheby’ s, 7.12.1920. Higgins GRJ2, pl. 25f. Hadaczek, σελ. 27-31. Williams και Ogden, 1994. [3] βλ. Geneva market: Habsburg, Feldman, 14.5.1990, αρ. 266. [4] Για τα νομίσματα της Αρχαίας Αμφίπολης, βλ. ομώνυμο έργο του Γ. Καφταντζή, 1989. Και Leake «Num. Hell.». Αλλά και το βιβλίο του Αστ. Τσίτσιφου (υπό έκδοσιν).

Ανατύπωση από:  http://www.xronos.gr/detail.php?ID=94102  και  http://www.xronos.gr/detail.php?ID=94119

Posted in Έρευνα, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Τέχνη, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Μια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα μικρό ψαροχώρι…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 31/01/2012

Ένα αλιευτικό σκάφος αράζει σε ένα μικρό ελληνικό νησί.

 

Μια τουρίστρια συγχάρηκε τους ντόπιους αλιείς σχετικά με την ποιότητα των ψαριών τους και τους ρώτησε πόσο καιρό τους πήρε να τα πιάσουν.
«Όχι πολύ καιρό.» απάντησαν με μια φωνή.
«Γιατί να μην μένετε έξω περισσότερο και ψαρεύετε περισσότερα;»
Οι αλιείς εξηγούν ότι τα μικρά τα αλιεύματά τους είναι επαρκή για να καλύψουν τις ανάγκες τους και των οικογενειών τους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »