Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Νοέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘χρόνος’

Ο Χρόνος άλλαξε… Τί δεν άλλαξε; 

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 02/01/2017

Φωτογραφία του Kostas Evakos.

Posted in Ανέκδοτα, Διασκέδαση, Παιδεία, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ο γέρος και ο νέος χρόνος του Ιάκωβου Ποθητού

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 31/12/2016

Τρέχοντας έφτασε στο κατώφλι ο νέος – Χρόνος, ενθουσιασμένος που οι άνθρωποι τον περιμένουν με λαχτάρα.
Εκεί στην είσοδο, λίγο πριν μπει, συναντά τον γερο – Χρόνο που με κουρασμένα βήματα φεύγει από τη γη.

– Ε! γερο – Χρόνε! Σε βαρέθηκαν οι άνθρωποι και λένε αμάν και πότε θα φύγεις! Ενώ εμένα για δες; Με λαχτάρα περιμένουν να τους γεμίσω χαρά κι ευτυχία.

– Τον ίδιο ενθουσιασμό με σένα είχα κι εγώ όταν πριν 365 ημέρες έφτανα σε αυτό το κατώφλι. Όμως δεν ήξερα ούτε τις χαρές που μπορούσα να δώσω στους ανθρώπους, αλλά
ούτε τις λύπες και τις συμφορές που θα τους έφερνα.

– Δεν ήσουνα ικανός να κάνεις πραγματικότητα τις ευχές των ανθρώπων ενώ εγώ έχω όλα εκείνα τα καλά για να τους χαρίσω το γέλιο και την ευτυχία. Για δες τους με τι ανυπομονησία με περιμένουν; Γιορτή κάνουν για τον ερχομό μου!

– Κι εγώ θαμπώθηκα όταν πέρασα αυτό το κατώφλι από τα λαμπερά φώτα και τα πυροτεχνήματα που πετούν κάθε τέτοια ημέρα όλοι εκείνοι που ζουν καλά. Όμως, δεν μπόρεσα να διακρίνω εκείνα τα φτωχικά σπίτια, που οι άνθρωποι δεν είχαν φως, που δεν είχαν να φάνε, γιατί συνηθίζουμε δυστυχώς, να βλέπουμε ότι λάμπει, ότι κάνει θόρυβο κι όχι όλα εκείνα που κρυμμένα, σκεπασμένα από το πέπλο της φτώχειας και της δυστυχίας δεν έχουν την δύναμη να κάνουν έστω μιαν ευχή.

– Μα τι μου λες τώρα γερο – Χρόνε; Για κοίτα τη γη! Λάμπει απ’ άκρη σ’ άκρη! Που βλέπεις την δυστυχία; Ασφαλώς και τα μάτια σου έχουν πρόβλημα γιατί δεν θέλω να σκεφτώ πως τα λες όλα αυτά για να μου χαλάσεις την γιορτή.

– Μας μένουν νεαρέ μου και στους δυο μας λίγα λεπτά τόσο για να φύγω εγώ όσο και για να περάσεις εσύ αυτό το κατώφλι. Θάθελες λοιπόν να σε πάω μια βόλτα στις γειτονιές εκείνες που τα δυνατά φώτα δεν σου επιτρέπουν να τις δεις τώρα;

– Πάμε γερο – Χρόνε αν και πιστεύω πως δεν έχεις τίποτα να μου δείξεις

Πιάνοντας ο γερο – Χρόνος από το χέρι τον νέο Χρόνο πέταξαν σε μια περιοχή όπου χιλιάδες μαύροι άνθρωποι σκελετωμένοι, κρυμμένοι μέσα σε άθλια καταλύματα, προσπαθούσαν να ζεσταθούν αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλο.
Πριν προλάβει να συνέλθει από την έκπληξη ο νέος Χρόνος, σκληροί άντρες αλλά κι αμούστακα παιδιά εισέβαλαν στην περιοχή και με τα όπλα τους άρχισαν να σκορπούν τον θάνατο σε μικρούς και μεγάλους, να βιάζουν μικρά κορίτσια και γυναίκες.

– Τι… τι γίνεται εδώ! Ποιοι τα κάνουν όλα αυτά! Πως υπάρχει τέτοια κακία! ψέλλισε ο νέος Χρόνος.

Ο γερο – Χρόνος δεν του απάντησε, τον έπιασε από το χέρι και τον πήγε πάνω σε ένα σαπιοκάραβο όπου εκατοντάδες εξαθλιωμένοι άνθρωποι ήταν στοιβαγμένοι στ’ αμπάρια.
Το άγριο κύμα χτυπούσε αλύπητα το πλοίο και τα παγωμένα νερά της θάλασσας έμπαιναν στα αμπάρια απειλώντας να πνίξουν τους τρομοκρατημένους επιβάτες.

– Ποιοι είναι αυτοί; Γιατί ταξιδεύουν με αυτό το παλιοκάραβο κι όχι με εκείνο το ωραίο καράβι με τα πολλά φώτα και τις άνετες καμπίνες;
– Ψάχνουν να βρουν μια γωνιά, μια χώρα, στην οποία θα μπορέσουν να ζήσουν υποφερτά αυτοί και τα παιδιά τους. Τι λες νέε Χρόνε; Μπορείς εσύ να τους την δώσεις; Μπορείς να τους χαρίσει την ευτυχία που ζητούν;

Πριν απαντήσει ο νέος Χρόνος ο γέρο – Χρόνος τον πήρε και τον μετέφερε σε ένα κλειστό δωμάτιο εκεί όπου γυναίκες και παιδιά ήταν ριγμένοι στο πάτωμα.
Η πόρτα του δωματίου άνοιξε και μέσα μπήκε ένας άνδρας. Έπιασε ένα μικρό παιδί από το χέρι και το τράβηξε προς την πόρτα. Εκεί περίμενε ένας άνθρωπος που από την εμφάνισή του φαινότανε καθώς πρέπει.

– Αυτό είναι το εμπόρευμα. Νεφρά, καρδιά, μάτια κι ότι άλλο θέλεις τα έχει αυτό εδώ. Δώσε τα χρήματα και πάρ’ το.

Ο νέος Χρόνος είχε μείνει άφωνος. Πριν προλάβει να συνέλθει ο άντρας ξαναμπήκε μέσα κι άρπαξε βίαια από τα μαλλιά μια γυναίκα. Την χτύπησε δυνατά στο πρόσωπο και σε όλο το σώμα και της είπε να ακολουθήσει έναν άλλον άντρα που περίμενε απ’ έξω για να του ικανοποιήσει κάθε του επιθυμία.

– Αν δεν του κάνεις ότι σου πει, θα σε σκοτώσω! την απείλησε.

Κι αυτή κλαίγοντας, με σκυμμένο κεφάλι, έφυγε. Δεν είχε κανέναν να την υπερασπιστεί. Ούτε ακόμα κι αυτόν τον κύριο που την περίμενε έξω από την πόρτα με τα μάτια γεμάτα πάθος.

– Γερο – Χρόνε, έτσι ζουν οι άνθρωποι; Ο ένας εκμεταλλεύεται τον άλλον;

Ο γερο – Χρόνος τον έπιασε πάλι από το χέρι και τον μετέφερε σε μια σκοτεινή γειτονιά.
Δεκάδες νέοι, ζωντανοί – νεκροί, κρατώντας μια σύριγγα στο χέρι, προσπαθούσαν να ταξιδέψουν στον μαγικό τους κόσμο, να ξεφύγουν έστω και μ’ αυτόν τον τρόπο από την σκληρή ζωή.
Πιο πέρα ο έμπορος ναρκωτικών άρπαζε από το στήθος ενός νέου τον χρυσό σταυρό για να του δώσει την δόση του.

– Πάρ’ την ρεμάλι! Ο σταυρός είναι η αμοιβή μου αφού δεν έχεις χρήματα!

– Βιάσου! είπε ο γέρο Χρόνος στον νέο Χρόνο. Πάμε και κάπου άλλου πριν φύγω!

Έφτασαν σε ένα πλούσιο σπίτι. Στους τοίχους ήταν κρεμασμένοι πολύτιμοι πίνακες ενώ το παχύ χαλί σε έκανε να νοιώθεις πως περπατάς πάνω στα σύννεφα.

– Ευτυχώς! Με έφερες και σ’ ένα σπίτι που οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι, είπε ο νέος Χρόνος.

Μπήκαν σε ένα δωμάτιο όπου άνθρωποι ήταν συγκεντρωμένοι πάνω από ένα κρεβάτι.

– Γιατρέ μου θα ζήσει το παιδί μου; ρώτησε κλαίγοντας μια γυναίκα.

– Δεν μπορώ να πω τίποτα κυρία μου. Μόνο ο Θεός…

– Γιατί να τύχει σε μένα αυτή η δυστυχία είπε κλαίγοντας η γυναίκα. Θα έδινα όλα μου τα πλούτη για να γίνει καλά το παιδί μου.

Ο γερο – Χρόνος έπιασε το χέρι του νέου Χρόνου λέγοντάς του:

– Πάμε τώρα στο τελευταίο μας σταθμό.

Έφτασαν σε μια φτωχογειτονιά όπου τα παιδιά, φορώντας παλιά ρούχα, έπαιζαν κυνηγητό.
Μπήκαν μέσα σε ένα από τα σπίτια. Η γυναίκα ήταν μπροστά από την κουζίνα ενώ ο άντρας καθότανε στο τραπέζι. Όλα ήταν φτωχικά, όμως ένοιωθες μια παράξενη ζεστασιά να σε πλημμυρίζει.

– Τι ετοιμάζεις γυναίκα για το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι; είπε ο άντρας.

– Βράζω λίγο από το κριθαράκι που μας είχε μείνει. Ίσα – ίσα για να φάνε τα παιδιά. Θα βουτήξουν στο ζουμί μπαγιάτικο ψωμί και θα χορτάσουν. Αχ! πόσο τα λυπάμαι τα παιδιά μου! Τι μάνα είμαι εγώ που δεν έχω να τους πάρω ένα ρουχαλάκι, ένα παιχνίδι, να τους βάλω ένα πιάτο φαί!

– Μη στεναχωριέσαι γυναίκα. Ο καινούργιος χρόνος θα μας τα φέρει καλύτερα. Εξ άλλου γιατί στεναχωριέσαι; Έχουμε ο ένας τον άλλο, μ’ αγαπάς και σ’ αγαπάω, έχουμε την πιο όμορφη οικογένεια! Αυτή μας η ευτυχία είναι καλύτερη από όλα τα πλούτη του κόσμου.

Ο νέος Χρόνος κοιτούσε αμήχανος. Δεν μπορούσε να καταλάβει την ευτυχία αυτών των ανθρώπων.

– Τι λες νέε Χρόνε. Θα μπορέσεις να κάνεις αληθινά ευτυχισμένους όλους τους ανθρώπους; είπε κοιτώντας τον βλοσυρά ο γερο – Χρόνος.

– Δεν μπορώ να ξέρω. Είναι τόσα πολλά και διαφορετικά τα προβλήματα των ανθρώπων.

– Εγώ πάντως φεύγοντας σου εύχομαι να τα καταφέρεις. Να γίνεις ο Χρόνος της Ευτυχίας, της Υγείας, της Ειρήνης, της Αγάπης για όλους τους ανθρώπους της γης. Στο εύχομαι ολόψυχα.

Ο γέρο Χρόνος έφυγε αφήνοντας τον νέο Χρόνο στο κατώφλι.
Ο κόσμος τραγουδούσε: «Πάει ο παλιός ο Χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά…»
Ο νέος Χρόνος πέρασε το κατώφλι…

Κυκλοφορεί στο facebook

Posted in Διασκέδαση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Να είσαι καλός με τους άλλους γιατί… ο χρόνος τα αλλάζει όλα!

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/01/2014





Ανατύπωση από:  http://www.digitcamblog.com/semmi-kulonos-es-megis/

Posted in Διασκέδαση, Σκέψεις, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Ο Έρωτας ο Άγιος Βαλεντίνος και ο Χρόνος

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 17/02/2013

Τίποτα δεν παραμένει το ίδιο και δεν διαρκεί αιώνια σε αυτή τη ζωή (εκτός απʼ τα πλατάνια). Τρία χαρακτηριστικά στάδια στην ερωτική σχέση ενός ζευγαριού, όσο περνάει ο καιρός. Από τον πρώτο μήνα, στον πρώτο χρόνο και αργότερα στα δέκα χρόνια πως ο Βαλεντίνος μεταλλάσσεται σε κτήνος.

 

 1ος μήνας

 1ος χρόνος

 10 χρόνια

Καφές

Κάθε πρωί

Κάθε Κυριακή

Βαρύ γλυκό, για να πάνε τα φαρμάκια κάτω

Πάνε Μαζί

Σινεμά

Διακοπές

Λαϊκή

Της κατεβάζει

 Το βρακί

 Τις κουρτίνες

Καντήλια

Φιλιά

Με πάθος, στο στόμα

Παιχνιδιάρικα, στη μύτη

Σαν παπάς, στο μέτωπο

Άγγιγμα στο λαιμό

Ανατριχιάζει

Γαργαλιέται

Χασμουριέται

Χάδια

Προκαταρκτικά

Ερωτικά

Μητρικά

Ευαίσθητο σημείο στο κορμί

Ο λοβός του αυτιού

Το στήθος

Το κότσι στο πόδι

Sex

Κολασμένο

Παραδεισένιο

Τηλεπαθητικό

Μασάζ

Ερωτικό

Χαλαρωτικό

Αυχενικό

Βλέμμα

Λάγνο, πολλά υποσχόμενο

Αινιγματικό, γεμάτο απορίες

Απλανές, της αγελάδας

Πονάει

Όλο το σώμα, απʼ το σεξ

Η μέση, απʼ το γυμναστήριο

Το κεφάλι, απʼ τη μουρμούρα

Φαντασίωση

Γιατρός – Νοσοκόμα

Παρτούζα

Με την παρέα στο Φάληρο για ούζα

Ανάβει τσιγάρο

Μετά το σεξ

Κατά τη διάρκεια του σεξ

Μετά το σεξ του γείτονα

Κούνια

Για εναέρια ερωτικά «παιχνίδια»

Για τον ύπνο του μωρού

Που σε κούναγε

Προφυλακτικά

Με γεύσεις

Με ραβδώσεις

Ληγμένα

 Εσώρουχα

Δαντελωτά

Μεταξωτά

Ξεχειλωμένα

Κάλτσες

Διχτυωτές

Σοσόνια

Τρύπιες

Προσποιείται

Ότι δεν έχει αναστολές

Ότι έχει οργασμό

Ότι έχει περίοδο

Καίγεται

Από πόθο

Απ’ τον πυρετό

Η γούνα του

Τραβάει

Τα μαλλιά στο σεξ

Μαλακία

Μεγάλο ζόρι

 Χτυπάει

Τον κώλο στο σεξ

Το χέρι στο τραπέζι

Το κεφάλι στο τοίχο

(του) Δίνει

Και καταλαβαίνει

Λίγη σημασία

Τόπο στην οργή

Πίνει

Σφηνάκια τεκίλα

Σόδα για να χωνέψει

Για να ξεχάσει

Κοιτάει

Επίμονα

Πονηρά

Άλλους

Μυρίζει

Κολόνια

Μπαρούτι

Η αποχέτευση

Ανυπομονεί

Να ανταμώσουν

Να γυρίσει σπίτι

Να εξαφανιστεί για πάντα

Θα σε πάρει

Από παντού

Τηλέφωνο να ρωτήσει τι μαγείρεψες

Και θα σε σηκώσει

Δείπνο

Μύδια σαγανάκι

Τραχανά

Αρχίδια καπαμά

Μετά το φαγητό

Μπαίνει κατευθείαν στο ψητό

Ανάβει τσιγάρο

Ρεύεται

Αποτρίχωση

Στο μπικίνι

Στη γάμπα

Στο μουστάκι

Στο δρόμο

Χεράκι χεράκι σαν ερωτευμένοι

Αγκαλιά σαν παλιόφιλοι

Αγκαζέ σαν συμπεθέρες

Στον ύπνο

Μουγκρίζει

Ροχαλίζει

Κλάνει

Τζάκι

Γυμνοί στη φλοκάτη

Παϊδάκια στη θράκα

Ενεργειακό που είναι οικονομικό

Γιορτάζουν

Τον Άγιο Βαλεντίνο

Την ονομαστική τους εορτή

Τις εθνικές επετείους

Βούλωσε

Η μπανιέρα

Η αρτηρία της καρδιάς

Το στόμα σου!

Κλαίει

Από ευτυχία

Από τα κρεμμύδια

Από τα νεύρα

Κάνει

Τα πάντα

Ό,τι προλαβαίνει

Τα στραβά μάτια

Να θυμηθεί

Την επέτειo

Να πληρώσει τη ΔΕΗ

Να ξεχάσει

Από email του:  Λάζαρου

Posted in Διασκέδαση, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα».

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 23/09/2012

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

  • Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
  • Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
  • Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
  • Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
  • Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
  • Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο. μετά βίας για την επικεφαλίδα.
  • Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται. Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα.
  • Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
  • Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
  • Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων. Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
  • Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν. Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ.»

Του Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία)

Από email του:  Χρήστου

Posted in Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »