Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Οκτώβριος 2020
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘φτώχεια’

Το πείραμα που έλυσε το πρόβλημα της φτώχειας (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 11/04/2013

Το πείραμα που έλυσε το πρόβλημα της φτώχειας

Φανταστείτε μία πόλη στης οποίας τους κατοίκους η κυβέρνηση θα πρόσφερε σταθερό εισόδημα διαβίωσης, ανεξάρτητα από το ποιοι ήταν και τι έκαναν… Αυτό ακριβώς συνέβη πειραματικά, για μία χρονική περίοδο 4 ετών κατά τη δεκαετία του 1970, στον Καναδά, όταν κυβέρνηση και τοπική αυτοδιοίκηση αποφάσισαν να διασφαλίσουν ένα εγγυημένο μίνιμουμ εισόδημα στις φτωχότερες οικογένειες της πόλης Ντοφίν της Μανιτόμπα.

Λίγα πράγματα έχουν γίνει γνωστά σχετικά με τα αποτελέσματα του πειράματος στη μικρή πόλη αγροτών, καθώς η καναδική κυβέρνηση για άγνωστους λόγους προτίμησε να μη δημοσιοποιήσει τα πορίσματα.

Έπειτα, όμως, από πενταετή έρευνα και επίμονο αγώνα, η καθηγήτρια και κοινωνική ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα, Εβελιν Φόρτζετ, κατάφερε το 2009 να βρει πρόσβαση στα σχετικά αρχεία. Και αυτό που εξήγαγε ως συμπέρασμα ήταν ότι το εν λόγω πειραματικό πρόγραμμα θα μπορούσε να εφαρμοστεί και να λειτουργήσει με εξαιρετικά ποσοστά επιτυχίας.

Σε αντίθεση με το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, η οποία απευθύνεται μονάχα σε άτομα τα οποία πληρούν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις, το σχέδιο «Μίνιμουμ Εισόδημα» απευθυνόταν σε όλους, όντας το πρώτο και το μόνο τέτοιου τύπου ανοικτό πρόγραμμα κοινωνικής στήριξης που τέθηκε ποτέ σε λειτουργία, όχι μόνο στον Καναδά, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Δυστυχώς, όμως, τερματίστηκε αναπάντεχα το 1978, όταν ο Καναδάς επλήγη από ισχυρή οικονομική ύφεση.

Αρχικά, το πείραμα είχε συλληφθεί ως πιλοτικό πρόγραμμα το οποίο αφορούσε στην αγορά εργασίας. Αυτό που ήθελε να μάθει η κυβέρνηση ήταν τι θα συνέβαινε αν ο καθένας ξεχωριστά στην πόλη λάμβανε ένα σταθερό εισόδημα και, ειδικότερα, εάν οι άνθρωποι θα εξακολουθούσαν να θέλουν να εργαστούν. Και αποδείχτηκε πως όντως οι άνθρωποι δεν θέλησαν να εγκαταλείψουν τις εργασίες τους.

Δύο μονάχα τμήματα της εργατικής δύναμης της μικρής πόλης μείωσαν το χρόνο εργασίας τους ως αποτέλεσμα του προγράμματος: οι μητέρες και οι έφηβοι. Οι μεν λόγω του ότι είχαν πλέον τη δυνατότητα να περάσουν περισσότερο χρόνο με τα νεογέννητα βρέφη τους και οι δε επειδή η ανάγκη να συνεισφέρουν στο εισόδημα των οικογενειών τους δεν ήταν πια τόσο πιεστική.

Στην περίοδο κατά την οποία βρισκόταν σε ισχύ το πρόγραμμα, οι επισκέψεις στα νοσοκομεία μειώθηκαν κατά 8.5%: λιγότερα εργατικά ατυχήματα, λιγότερες επισκέψεις στα εξωτερικά ιατρεία νοσοκομείων λόγω αυτοκινητιστικών ατυχημάτων και περιστατικών οικογενειακής βίας, αλλά και λιγότερα προβλήματα ψυχιατρικής φύσεως.

Με σημερινούς όρους, μία αντίστοιχη μείωση της τάξης του 8.5% στα περιστατικά ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε ολόκληρο τον Καναδά θα απέφερε στην κυβέρνηση 4 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Εάν ένας τέτοιος τύπος προγράμματος κοινωνικής στήριξης μπορούσε να εφαρμοστεί σε μεγαλύτερα τμήματα πληθυσμού και αποδειχθεί αποτελεσματικότερο από κάθε άλλο πρόγραμμα πρόνοιας, τότε γιατί ο Καναδάς, αλλά και άλλες χώρες στον κόσμο δεν έχουν επιχειρήσει να το θέσουν σε εφαρμογή;

Καθώς τονίζει η Εβελιν Φόρτζετ, το μεγαλύτερο ίσως εμπόδιο είναι η υπερίσχυση των αρνητικών στερεότυπων για τους φτωχούς: «είναι βαθιά ριζωμένη στις συνειδήσεις των ανθρώπων η πεποίθηση ότι δεν θα έπρεπε να προσφέρουμε στους ανθρώπους χρήματα για το τίποτα»

Εγγυημένα Ετήσιο Εισόδημα

Μόλις πατήσετε το κουμπί του play, περιμένετε λίγο, μέχρι να φορτώσει η ταινία. Τότε εμφανίζεται η ένδειξη που υποδεικνύει τη λειτουργία υποτίτλων, στο κάτω δεξιά τμήμα του παράθυρου προβολής του βίντεο. Κάντε κλικ για να ενεργοποιήσετε τους υπότιτλους της επιλογής σας.

Ανατύπωση από:  *http://www.ramnousia.com/2013/04/to-peirama-pou-eluse-to-problima-tis-ftwxeias.html#ixzz2Q0B28cSu

Posted in Έρευνα, Βίντεο, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

«EL SISTEMA-ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ» Σώζοντας ζωές με την μουσική. (ντοκιμαντέρ)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 09/04/2013

Άλλο ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου για την δύναμη της μουσικής απέναντι στην εγκληματικότητα.

Το 1975, σε μια φτωχογειτονιά του Καράκας στην Βενεζουέλα, ένας μαέστρος ξεκίνησε μια εκστρατεία για να σώσει παιδιά από την φτώχεια και την εγκληματικότητα μέσω της μουσικής παιδείας…

Μέρος 1/3

Μέρος 2/3

Μέρος 3/3

Tο είδα στο You Tube:     1/3http://youtu.be/wP2G-N80B00

2/3http://youtu.be/EgUq49Mvn-M

3/3http://youtu.be/l16tUjnegVA

Posted in Βίντεο, Ενημέρωση, Μουσική, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΟΥΤΕ ΔΑΚΡΥΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΠΟΝΑΝΕ.

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/03/2013

Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς τις παίζει στα σπίτια των Ελλήνων αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν στατιστικές, αριθμοί, έρευνες, αναλύσεις, μαρτυρίες απλών ανθρώπων. Όμως στη πραγματικότητα τι συμβαίνει μέσα στα σπίτια μας με κάθε λεπτομέρεια, το γνωρίζουμε μόνο εμείς οι ίδιοι.

Τι υπάρχει πίσω από τον αριθμό ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι. Πόσοι είναι μόνοι τους, πόσοι έχουν παιδιά, πόσοι είναι άρρωστοι, πόσοι έχουν ανάπηρους, χρόνια πάσχοντες ή ηλικιωμένους να βοηθήσουν. Πόσοι από αυτούς έχουν κάποιες άλλες πηγές βοήθειας εκτός από την δουλειά που τους λείπει και πόσοι δεν έχουν τίποτα και πεινάνε, δυστυχούν, είναι μέσα στη μαύρη απελπισία, δεν έχουν καμιά ελπίδα πια μέσα τους;

Τι υπάρχει πίσω από τους αριθμούς… τόσοι καρκινοπαθείς, καρδιοπαθείς, νεφροπαθείς, διαβητικοί, ή οτιδήποτε άλλη ασθένεια, δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους, δεν μπορούν να πάνε στο γιατρό, δεν μπορούν να κάνουν ειδικές θεραπείες, δεν μπορούν να χειρουργηθούν…

Τι υπάρχει πίσω από τους αριθμούς που λένε τόσα παιδιά ζουν  κάτω από το όριο της φτώχειας, τόσα λιποθυμάνε από τη πείνα, τόσα ζητιανεύουν, τόσα συντηρούνται με την οικογένειά τους στα συσσίτια, τόσα τα βοηθάει η γειτονιά ή οι φίλοι, τόσα ζουν σε συνθήκες πρωτόγονες στερούμενα τις βασικές ανέσεις.

Τι υπάρχει πίσω από τον αριθμό τόσες εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν θέρμανση… τόσες εκατοντάδες χιλιάδες δεν μπορούν να αγοράσουν τα απαραίτητα, τόσες εκατοντάδες χιλιάδες δεν μπορούν να πληρώσουν το ρεύμα…

Η τραγωδία που εξελίχτηκε σήμερα με τους φοιτητές στη Λάρισα περνάει το τοίχος του σκότους της ενημέρωσης και πέφτει σαν ένα γερό χαστούκι στη μούρη ολονών μας. Δεν μπορούν να το κρύψουν γιατί είναι συγκλονιστική, ανείπωτη τραγωδία.

Η μνημονιακή Ελλάδα όμως είναι γεμάτη από τη μια άκρη ως την άλλη με συγκλονιστικές τραγωδίες που εξελίσσονται κάθε λεπτό που μιλάμε, που ανασαίνουμε. Ούτε μπορεί να συλλάβει ο νους ενός ανθρώπου που ακόμα ζει στο νιρβάνα του, αυτοί οι βολεμένοι και νοικοκυρεμένοι ακόμα, μαζί με τις συμμορίες που κυβερνάνε το τόπο, τι σκηνές, τι δράματα, τι τραγωδίες παίζονται πίσω από τους τοίχους των σπιτιών.

Είναι άλλο πράγμα να ξέρεις πως άνθρωποι πεινάνε, κι άλλο να πεινάς. Είναι άλλο να ξέρεις πως τόσοι δεν έβαλαν πετρέλαιο κι άλλο να ξεπαγιάζεις μέσα στο σπίτι. Είναι άλλο να ξέρεις πως ο τάδε πέθανε γιατί δεν είχε λεφτά να πάει στο γιατρό κι είναι άλλο να ξεψυχάει στα χέρια σου ο δικός σου άνθρωπος χωρίς να μπορείς να τον βοηθήσεις. Είναι άλλο να ξέρεις πως κάποιος παρά πέρα πήδηξε από ένα μπαλκόνι απελπισμένος κι είναι άλλο να ακούσεις τον δικό σου άνθρωπο να πέφτει πριν προλάβεις καν να τον αρπάξεις να τον σώσεις…

Μαζί με τις άδειες τσέπες, την στυγνότητα της εξουσίας, την οικονομική τυραννία που απλώνει τα πλοκάμια της στις ζωές όλων και περισσότερων ανθρώπων, μαζί με τη ντροπή, τις ενοχές, τα αδιέξοδα που έχουν δημιουργηθεί, την αγωνία ενός αύριο που κανείς δεν ονειρεύεται πια, εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές ξεσκίζονται. Ασταμάτητα, κάθε λεπτό. Ριγμένες σε μια κόλαση χωρίς τέλος.

Τα παιδιά αυτά μπορεί και να ξεπέρναγαν με κέφι, με φαντασία το γεγονός πως δεν είχαν λεφτά να βάλουν πετρέλαιο, κι έφτιαξαν μόνα τους αυτοσχέδιο μαγκάλι, μπορεί και να γέλαγαν όπως κάνουν όλα τα παιδιά και  να λέγανε ανέκδοτα για το κρύο, ή να οργιζόντουσαν με όσους τους έφεραν σ΄αυτή τη θέση, όπως κάνουν όλα τα παιδιά….

Όπως έκαναν και τα δικά μου όλο το χειμώνα και φτιάχναμε ανέκδοτα για το κρύο.. όμως οι γονείς, οι αγαπημένοι τους που έμειναν πίσω και δεν μπορούσαν να τους βοηθήσουν και θα αισθανθούν τη κόλαση από σήμερα να τους σκεπάζει, πιθανά για πάντα, δεν θα γελάσουν. Η ψυχή τους θα γίνει σμπαράλια κι όταν το θέμα παλιώσει (μετά από λίγες μέρες) κανείς δεν θα τους θυμάται πια.

Όπως δεν θυμάται και δεν γνωρίζει κανείς πόσοι αυτοί τη στιγμή που μιλάνε… πεθαίνουν, τρελαίνονται, σβήνουν όχι γιατί η φύση ή ο όποιος θεός καθόρισε κάτι τέτοιο, αλλά γιατί το καθόρισαν ηλίθια, κούφια, αισχρά νούμερα. Νούμερα πάνω σε οθόνες που μεταφράζουν τον ανθρώπινο πόνο σε ψυχρή στατιστική.

Η μάνα, ο πατέρας, τα αδέλφια, οι φίλοι, θα μετρήσουν το χαμό με το δάκρυ τους,  με τον πόνο, με το μαρτύριο που θα ανανεώνεται κάθε λεπτό και χειρότερο, οι τηλεπερσόνες, τα αφεντικά τους και οι λοβοτομημένοι πολίτες που ακόμα «καλά είναι» ούτε θα νοιαστούν περισσότερο από ότι οποιαδήποτε είδηση, ούτε θα το θυμούνται αύριο που κάποια νέα τραγωδία θα κατορθώσει να περάσει το τείχος της σιωπής της ενημέρωσης.

Όπως δεν μπορούν να νοιώσουν κι ούτε κι ενδιαφέρονται να μάθουν, τι σημαίνει ένα παιδί πεινάει, ένας άρρωστος πεθαίνει αβοήθητος, κάποιος κρυώνει, κάποιος φοβάται…

Κάποιος ζει στην ερημιά ανάμεσα σε πέντε εκατομμύρια κόσμο, κι αύριο αν σβήσει γιατί κάποιοι θεωρούν την ανθρώπινη ζωή παιχνιδάκι για να περνάνε την ώρα τους,  θα είναι ένας ακόμα αριθμός στους πολύτιμους γ@μημένους πίνακές τους.

Ανατύπωση από:  *http://vasiliskos2.blogspot.gr/2013/03/blog-post.html

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Σκηνές από το μέλλον: Βία, χάος, φτώχεια και υπερνομάδες.

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 13/02/2013

Η παντοκρατορία των ΗΠΑ θα τελειώσει το 2035 και το μέλλον της Γης θα είναι βίαιο, αντιδημοκρατικό και τρομακτικό αν δεν υπάρξει μια διεθνής κοινωνία πολιτών και αλληλεγγύη, υποστηρίζει ο γνωστός οικονομολόγος Ζακ Αταλί, ο οποίος έρχεται στην Ελλάδα στις 13 Φεβρουαρίου.

Ο πρώην σύμβουλος του Φρανσουά Μιτεράν και συγγραφέας δεκάδων βιβλίων θα μιλήσει στο Μέγαρο Μουσικής στις 13 Φεβρουαρίου, μαζί με τον δημοσιογράφο και πρώην διευθυντή της Le Monde, Ζαν Μαρί Κολομπανί, με θέμα το μέλλον της ανθρωπότητας, το οποίο θεωρεί ζοφερό αν δεν ληφθούν μέτρα.

Στο τελευταίο του βιβλίο «Μια σύντομη ιστορία του Μέλλοντός μας», γράφει σήμερα η εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ο 70χρονος οικονομολόγος προβλέπει κατά τον 21ο αιώνα θα δούμε τεράστιες ανατροπές: κατάρρευση των ΗΠΑ μέχρι το 2035 και αντικατάστασή τους από ένα πολυπολικό σύστημα πλανητικής εξουσίας, και ραγδαία αύξηση του πληθυσμού που θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη έλλειψη πόρων, βία και φτωχοποίηση, λόγω της ανόδου της τεχνολογίας.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις του Αταλί, η τεχνολογία θα μετατρέψει τον άνθρωπο σε πλανητικό πολίτη-νομάδα ο οποίος θα εργάζεται σε μια υπερφιλελεύθερη οικονομία που θα έχει διαχωρίσει τους ανθρώπους σε τρεις τάξεις:

  • Τους υπονομάδες: περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια ανθρώπων που θα ζουν στην απόλυτη φτώχεια και θα αλληλοσκοτώνονται για εθνικούς και θρησκευτικούς λόγους.
  • Του εικονικούς νομάδες: άλλα τέσσερα δισεκατομμύρια ανθρώπων που λόγω εξειδίκευσης θα έχουν μια καλή ζωή ως μάνατζερ, μηχανικοί, τεχνικοί, επιστήμονες κλπ σε διεθνοποιημένες επιχειρήσεις, χωρίς κεντρικά γραφεία.
  • Τους υπερνομάδες: την άρχουσα τάξη, την ελίτ που θα αντλεί την εξουσία της από τους υπόλοιπους.

Μόνη διέξοδο από αυτή τη δυστοπία, κατά τον Αταλί, είναι η κινητοποίηση για την δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης, η συμμετοχική δημοκρατία, η εταιρική υπευθυνότητα, η ενίσχυση των ΜΚΟ και η ανάπτυξη «συλλογικής νοημοσύνης»

Ανατύπωση από:  *http://www.iefimerida.gr/news/89654/%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%AD%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD-%CE%B2%CE%AF%CE%B1-%CF%87%CE%AC%CE%BF%CF%82-%CF%86%CF%84%CF%8E%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82#ixzz2KCPHitvj

Posted in Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Φτώχεια: Τα κέρδη των 100 πλουσιότερων τη σβήνουν 4 φορές

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 03/02/2013

Τα 240 δισ. δολάρια άγγιξαν τα κέρδη των 100 πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου το 2012. Το ποσό αυτό αρκεί για να εξαλείψει τη φτώχεια παγκοσμίως και μάλιστα εις τετραπλούν. Αυτό υποστηρίζει  νέα έκθεση της Oxfam (Συνεργασία για την εξάλειψη της φτώχειας και της αδικίας) η οποία καταλήγει ότι η οικονομική κρίση κάνει τους πλούσιους, πλουσιότερους.

Φτώχεια: Τα κέρδη των 100 πλουσιότερων τη σβήνουν 4 φορές

«Το πλουσιότερο 1% των ανθρώπων αύξησε το εισόδημα του κατά 60% τα τελευταία 20 χρόνια και η οικονομική κρίση επιταχύνει αντί να επιβραδύνει τη διαδικασία αυτή» σύμφωνα με την έκθεση της Oxfam.

Από το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η πώληση πολυτελών αγαθών σημειώνει αύξηση και, μάλιστα, με διψήφια ποσοστά.

Η έκθεση, με τίτλο «Το Κόστος της Ανισότητας: Πώς οι Υπερβολές του Πλούτου και των Εισοδημάτων Μας Πλήττει Όλους», που θα παρουσιαστεί στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, καλεί τους ηγέτες παγκοσμίως να «τερματίσουν τα υπερβολικά πλούτη μέχρι το 2025 και να περιορίσουν τη ραγδαία αύξηση της ανισότητας που παρατηρείται στην πλειοψηφία των χωρών τα τελευταία 20 χρόνια».

Η Oxfam τονίζει στην έκθεση της ότι ο τόσο υπερβολικός πλούτος είναι ανήθικος, οικονομικά ανεπαρκής, πολιτικά διαβρωτικός, κοινωνικά διχαστικός και περιβαλλοντικά καταστροφικός. Προτείνει δε, προκειμένου η φτώχεια παγκοσμίως να επανέλθει στα επίπεδα του 1990, οι κυβερνήσεις:

– να κλείσουν τους φορολογικούς παραδείσους ώστε να εξοικονομηθούν 189 δισ. δολάρια από διαφυγόντες φόρους

– να θέσουν ένα μίνιμουμ φορολόγησης των επιχειρήσεων παγκοσμίως

– να αυξήσουν τις επενδύσεις σε δημόσιες και κρατικές υπηρεσίες κλπ.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός ξεκινά την ερχόμενη Τετάρτη.

Ενδεικτικά στην έκθεση αναφέρεται ότι:

– στη Μεγάλη Βρετανία, η οικονομική ανισότητα επανέρχεται σε επίπεδα της εποχής του Καρόλου Ντίκενς

– στην Κίνα, το 10% των πλουσιότερων συγκεντρώνει το 60% του εισοδήματος της χώρας

– στις ΗΠΑ το πλουσιότερο 1% των ανθρώπων έχει διπλασιάσει τον πλούτο του από τα 1980

Ανατύπωση από:  *http://www.newsbomb.gr/diethnh/story/272468/ftoheia-ta-kerdi-ton-100-ploysioteron-ti-svinoyn-4-fores#ixzz2IeGFEm9o

Posted in Έρευνα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Φαγητό έξω από τους κάδους σκουπιδιών για όσους ψάχνουν τροφή στο Ηράκλειο (και όχι μόνο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 06/01/2013

Σακούλα με ψωμιά κρεμασμένη έξω από κάδο ανακύκλωσηςΣακούλα με ψωμιά κρεμασμένη έξω από κάδο ανακύκλωσης

Ο ανησυχητικός ρυθμός αύξησης των ανθρώπων που ψάχνουν στα σκουπίδια προκειμένου να εξασφαλίσουν το φαγητό της ημέρας στην πόλη του Ηρακλείου της Κρήτης οδήγησε πολλούς συμπολίτες μας, στην προσπάθεια τους να προασπίσουν την αξιοπρέπεια αυτών των ανθρώπων, να συσκευάζουν από το περίσσευμα τους γεύματα αλλά και διάφορες προμήθειες και να τα τοποθετούν σε σακούλες έξω από τους κάδους.

Ο φωτογραφικός φακός του Prismanews.gr εντόπισε δεκάδες κάδους στο κέντρο του Ηρακλείου με αυτή την εικόνα. Στις γειτονιές του Ηρακλείου άνθρωποι, κυρίως ηλικιωμένοι, σκύβουν μέσα στα στοιβαγμένα σκουπίδια αναζητώντας τρόφιμα στα αποφάγια των συνανθρώπων τους.

Ανάλογο σκηνικό διαμορφώνεται και με τα παλιά ρούχα. Κι ενώ παλαιότερα κάποιοι πετούσαν τα ρούχα που δεν ήθελαν ή δε φορούσαν, είτε τα έδιναν σε ενορίες, τώρα πια καταγράφεται το φαινόμενο να τοποθετούνται τα παλιά ρούχα -πλυμένα και σιδερωμένα ωστόσο – μέσα σε τσάντες, δίπλα ή απέναντι από κάδους προκειμένου να τα πάρουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη.

Οι κάδοι απορριμμάτων ίσως να αποτελούν σημείο αναφοράς για ανθρώπους που δεν διαθέτουν τα αναγκαία για να ζήσουν, μπορούν ακόμα – ακόμα να γίνουν πηγή ζωής …

Όπως επισημαίνουν οι κάτοικοι των περιοχών γύρω από τους κάδους που εντοπίσαμε, δεν χρειάζονται παρά μόνο λίγα λεπτά από την τοποθέτησή τους για να καταλήξουν στα χέρια των άπορων συνανθρώπων μας.

kadoi skoupidiwn trofi

Η ίδια εικόνα έξω από τα πολυκαταστήματα. Εξαθλιωμένοι πολίτες περιμένουν το κλείσιμο των σούπερ μάρκετ προκειμένου να αποκτήσουν κάποια από τα ληγμένα τρόφιμα που θα πεταχτούν, ενώ δεν παραλείπονται οι εντάσεις μεταξύ τους στην προσπάθεια τους να μοιραστούν σάπια φρούτα και μπαγιάτικο ψωμί.

Λαχανικά, ψωμιά, μακαρόνια, όσπρια αλλά και μερίδες μαγειρεμένου φαγητού που έχουν περισσέψει από το μεσημεριανό τραπέζι είναι μόνο μερικά από αυτά που καταγράψαμε.

Πηγή:  *http://www.prismanews.gr/index.php/epikoinonoia/item/33735-fagito-kadoi-skoupidiwn-trofi-iraklio

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Το καμηλό παλτό (Νεόφτωχος). Του Νίκου Δήμου

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 10/02/2012

Η κυρία στεκόταν όρθια έξω από έναν μεγάλο φούρνο στην Κηφισιά. Ήταν ντυμένη απλά αλλά καλόγουστα και φαινόταν σαν να περίμενε κάποιον. Προσπερνώντας, την άκουσα να μου ψιθυρίζει: «Συγγνώμη, πεινάμε».

Σταμάτησα κατάπληκτος, βέβαιος πως δεν είχα ακούσει καλά. Όμως η κυρία, με χαμηλωμένο βλέμμα, επανέλαβε τη φράση.

Μπήκα βιαστικός στον φούρνο, αγόρασα, έκανα ψιλά και, φεύγοντας, της έβαλα στο χέρι ένα μικρό χαρτονόμισμα. Δεν μου πήγε να δώσω κέρμα. Πρόσεξα το χέρι. Ήταν περιποιημένο. Το ψιθυριστό «ευχαριστώ» σχεδόν δεν ακούστηκε.

Το συναπάντημα αυτό με συγκλόνισε σαν γροθιά στο στομάχι. Σίγουρα κάθε φτώχεια είναι οδυνηρή, αλλά η φτώχεια του νεόπτωχου αξιοπρεπούς αστού είναι πιο σκληρή. Δεν έχει μάθει την ένδεια, ζούσε μια καλή ζωή, και ξαφνικά τα χάνει όλα. Ο άλλος, που ζει χρόνια στη φτώχεια, έχει ξεδιπλώσει στρατηγικές και άμυνες τις οποίες ο νεόπτωχος δεν υποψιάζεται καν.

Και ξαφνικά ο νους μου πήγε πολλά χρόνια πίσω. Στο τέλος της φοιτητικής μου ζωής στη Γερμανία συνεργάστηκα σε μια ταινία και είχα κερδίσει αρκετά. Από τα κέρδη μου είχα αγοράσει ένα μεγαλοπρεπές καμηλό παλτό.

Γύρισα στην Ελλάδα, βρέθηκα μέσα σε μία οικογενειακή θύελλα – με αποτέλεσμα, ενώ υπηρετώ τη θητεία μου, να πρέπει ταυτόχρονα να κερδίσω τα προς το ζην. Όχι μόνο για μένα αλλά και για τη μητέρα μου.

Πέρασα δύσκολα εκείνο τον χειμώνα και συχνά κοιμήθηκα νηστικός. Όταν δεν ήμουν υπηρεσία, φορούσα πολιτικά και χτυπούσα πόρτες για δουλειά. Έκανα τα πάντα: μεταφράσεις, μαθήματα, κείμενα, αλληλογραφία.

Θυμάμαι τι ζημιά μου είχε κάνει το καμηλό παλτό. «Μα, τι ανάγκη έχεις εσύ;» ο ένας, «Α, θα παίρνεις ακριβά!» ο άλλος. Μέχρι που βρήκα να το πουλήσω και ησύχασα. Μαζί με όσα ξεπουλήσαμε τότε -χαλιά, σερβίτσια, κοσμήματα- έφυγε κι αυτό.

Προσέξτε λοιπόν: η νέα φτώχεια φοράει συχνά καμηλό παλτό. Και ξεγελάει. Αφήστε που κρύβεται διότι ντρέπεται. Δεν έχει το θάρρος της ανάγκης της.

Αναζητήστε την εκεί που δεν την περιμένετε. Δεν ζητιανεύει στις γωνίες, ούτε επαιτεί φανερά. Αλλά, ψάχνοντας, θα μάθετε για την οικογένεια του απολυμένου πενηντάρη στελέχους που στερείται που κρυώνει γιατί δεν μπορεί να πληρώσει θέρμανση, που δεν έχει για το χαράτσι και κινδυνεύει να μείνει χωρίς ρεύμα. Κι αν μπορείτε, βοηθήστε. Διακριτικά.

Ανατύπωση από: http://www.lifo.gr/mag/columns/4587

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »