Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Αύγουστος 2020
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘Συγγνώμη’

Δημόσια συγγνώμη της Ιαπωνίας και αποζημίωση 1 δισ. γιεν προς τη Νότια Κορέα για τις 200 χιλιάδες γυναίκες που εκπορνεύθηκαν με τη βία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 15/01/2016

comfort-women

Συγγνώμη από την Ιαπωνία και 1 δισ. γιεν αποζημίωση στη Νότια Κορέα για την υποχρεωτική εκπόρνευση γυναικών κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που εφαρμόσθηκε από τον ιαπωνικό στρατό.

Ο Νοτιοκορεάτης υπουργός Εξωτερικών Γιουν Μπιουνγκ-Σε ανακοίνωσε ότι η συμφωνία θα είναι οριστική και μη αναστρέψιμη, εάν η Ιαπωνία αναλάβει τις ευθύνες της.

Μετά τις διμερείς συνομιλίες, ο Ιάπωνας ομόλογός του, Φούμιο Κισίντα, ανακοίνωσε ότι το Τόκιο δέχθηκε να καταβάλει ποσόν ύψους 1 δισεκατομμυρίου γεν (7,5 εκατομμυρίων ευρώ) ως αποζημίωση στις «γυναίκες ανακούφισης», τις γυναίκες που επιστρατεύθηκαν βιαίως στα πορνεία του ιαπωνικού στρατού κατά τη διάρκεια του Β” Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας Σίνζο Αμπε εξέφρασε προς τα θύματα «τη συγγνώμη και τη μετάνοια, από τα βάθη της καρδιάς του», πρόσθεσε ο Φούμιο Κισίντα. Σειρά διαφορών, κυρίως εδαφικών, βαρύνουν εδώ και χρόνια τις σχέσεις ανάμεσα στη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία, δύο σημαντικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή.

tokuo korea

Ωστόσο, η πρόεδρος της Νότιας Κορέας Παρκ Γκιούν-Χιε, η οποία είχε υιοθετήσει αδιάλλακτη στάση για το θέμα των «γυναικών ανακούφισης», δήλωσε πρόσφατα ότι αυτή η ιστορική διαφορά είναι «το μεγαλύτερο εμπόδιο» στη βελτίωση των διμερών σχέσεων.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ – ΜΠΕ, οι περισσότεροι ιστορικοί εκτιμούν ότι μέχρι και 200.000 γυναίκες, οι περισσότερες Κορεάτισσες , αλλά και Κινέζες, Ινδονήσιες και γυναίκες από άλλες ασιατικές χώρες, επιστρατεύθηκαν δια της βίας στα πορνεία του αυτοκρατορικού στρατού.

Μέχρι στιγμής, το Τόκιο υποστήριζε ότι το θέμα αυτό είχε διευθετηθεί το 1965 με τη συμφωνία αποκατάστασης των διπλωματικών σχέσεων ανάμεσα στο Τόκιο και τη Σεούλ. Ωστόσο, η Σεούλ απαιτούσε από την Ιαπωνία να ζητήσει συγγνώμη και να δηλώσει μετάνοια, αλλά και να καταβάλει αποζημιώσεις σε 46 «γυναίκες ανακούφισης» που βρίσκονται ακόμη εν ζωή.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ…

Ανατύπωση από:  http://www.mixanitouxronou.gr/dimosia-singnomi-tis-iaponias-ke-apozimiosi-1-dis-evro-pros-ti-notia-korea-gia-tis-200-chiliades-ginekes-pou-ekpornefthikan-me-ti-via-kata-ton-v%CE%84-pagkosmio-polemo/

Posted in Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Συγγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε καφέ…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 18/07/2012

Το να πηγαίνεις στην κηδεία κάποιου που δεν ήξερες εν ζωή είναι πραγματική αγγαρεία. Συνήθως το κάνεις είτε για λόγους κοινωνικού κομφορμισμού (το συχνότερο) είτε γιατί έχεις συναισθηματικό δεσμό με κάποιον από τους πενθούντες συγγενείς (το ευγενέστερο)…

Το να έχει όμως και πολλή ζέστη κατά τη διάρκεια της εξοδίου τελετής, κάνει τα πράγματα αφόρητα, χωρίς διάθεση υπερβολής. Ο πόνος των οικείων μουδιάζει τις αισθήσεις, καθιστώντας τους ανθεκτικούς σε αυτόν τον αρρωστημένο καύσωνα της ρύπανσης και του τσιμέντου. Για όλους τους υπόλοιπους, δεν υπάρχει προστασία καμιά. Απλά λιώνουμε…

«Συγγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε καφέ»… Κι εκεί που είμαστε στο να φύγουμε, έχοντας αποχαιρετήσει για τελευταία φορά το μακαρίτη και μην έχοντας αποφύγει για χιλιοστή φορά τη στερεοτυπική (πλην απολύτως ορθή) σκέψη ότι «τίποτα δεν είναι η ζωή κτλ.», τότε σκάει η κεραμίδα. Και μένουμε βουβοί κι έκπληκτοι. Έκπληκτοί γιατί δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε κηδεία στην Ελλάδα χωρίς ελληνικό μέτριο, παξιμαδάκια, κι εκείνο το χρωματιστό υγρό που παριστάνει το κονιάκ. Βουβοί, γιατί ο άνθρωπος στάθηκε ενώπιόν μας με αξιοπρέπεια και θάρρος για να πει μια κουβέντα πολύ πολύ δύσκολη, που ένιωσε όμως ότι έπρεπε οπωσδήποτε να την πει, από υποχρέωση και σεβασμό σε όλους αυτούς που παρευρέθηκαν στον τελευταίο χαιρετισμό.

Μια τέτοια κουβέντα είναι πολύ πολύ δύσκολη γιατί τα ταφικά έθιμά μας (τα οποία δεν ξέρω αν είναι πανάρχαια, αλλά σίγουρα η απαρχή τους χάνεται πολύ πίσω στο χρόνο) δεν έχουν να κάνουν μόνο με τις θρησκευτικές τελετές και τους στολισμούς με τα λευκά λουλούδια. Εξίσου είναι συνδεδεμένα με το ποτό και το φαγητό, το κοινιάκ την προηγουμένη στο σπίτι που πενθεί, τον καφέ αμέσως μετά την κηδεία, και στο τέλος όλων, την ψαρόσουπα. Μελετημένη πολύ αυτή η πένθιμη βρώση, όχι από κάποιο επιστημονικό κέντρο που ερευνάει την ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά από αμέτρητους απλούς ανθρώπους του λαού που, επί χρόνια ακόμα πιο αμέτρητα, πάσχιζαν να βρουν τρόπους για να καταπραΰνουν τον πόνο της απώλειας, τη στιγμή ακριβώς που μοιάζει αφόρητος. Έψαξαν, δοκίμασαν, και στο τέλος κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι γύρω από τις τελετουργίες του ποτού και του φαγητού φτιάχνεται η μικρή κοινότητα της συμπαράστασης και της παρηγοριάς, ότι με τα σερβιρίσματα και την κουβεντούλα η οικογένεια του μακαρίτη κρατιέται απασχολημένη και δεν αφήνεται να βυθιστεί στην απόγνωση της μοναξιάς, ότι οι προετοιμασίες για την υποδοχή του κόσμου που έρχεται να συλλυπηθεί, οδηγούν τελικά στην εξουθένωση και το λυτρωτικό αποκαμωμένο ύπνο, ο οποίος προφυλάσσει από την αναμέτρηση με το κενό, την πρώτη κιόλας νύχτα που αυτό έχει απλωθεί στα πάντα. Γι’ αυτό λοιπόν ο καφές και το κονιάκ είναι έθιμο ιερό κι απαραβίαστο, εξίσου σημαντικό με τις άλλες τελετουργίες και τους στολισμούς.

Το ότι πια στα ελληνικά νεκροταφεία ακούγεται το «συγγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε καφέ», αποτελεί ίσως το έσχατο σημείο εξαθλίωσης της κοινωνίας μας. Είναι το σημείο εκείνο που η οικονομική κρίση μετατρέπεται σε μια μηχανή ταπείνωσης των ανθρώπων και θρυμματισμού του πολιτισμού τους. Όταν μια οικογένεια που δούλεψε σκληρά μια ζωή, και πάλεψε κόντρα σε αντιξοότητες ,και ονειρεύτηκε άλλα, φτάνει να μην μπορεί να προσφέρει το καφεδάκι για τον αγαπημένο που χάθηκε, έχουμε περάσει πια το όριο, κι από εκεί και πέρα μπορεί ο καθένας να κάνει το οτιδήποτε, γιατί πολύ απλά έχει καταλυθεί κάθε σταθερά που διαμόρφωνε το πλαίσιο της κοινωνικής ζωής. Κι ίσως ακόμα πιο εξοργιστική από την απέραντη δυστυχία που έχει φέρει η μνημονιακή διετία, είναι η στάση διαφόρων «ειδημόνων» στις τηλεοράσεις, που δείχνουν με τόσο κραυγαλέο τρόπο να μην καταλαβαίνουν ότι η συζήτηση δεν έχει να κάνει με «οικονομικούς δείκτες», αλλά με ανθρώπους που δεν μπορούν να κηδέψουν τους δικούς τους κατά πώς πρέπει.

Μετά το αρχικό σάστισμα, κινήθηκα προς το γνωστό μου που μόλις μας είχε μιλήσει. Του έσφιξα το χέρι με πολύ σεβασμό, και του είπα ένα «ζωή σ’ εσάς» αλλιώτικο απ’ ό,τι συνήθως. Δεν εννοούσα μόνο να ζήσετε για να τον θυμάστε, αλλά να ζήσετε και θα δείτε ότι στο τέλος θα βρεθεί και δουλειά, να ζήσετε γιατί η ζωή σάς αξίζει και της αξίζετε, να ζήσετε γιατί η ζωή είναι γι’ αυτούς που στέκονται αξιοπρεπείς απέναντι στην πιο μεγάλη κακουχία. Αυτοί θα φέρουν πίσω την άνοιξη.

Γιάννης Αλμπάνης

Ανατύπωση από:  http://yalmpanis.wordpress.com/2012/07/17/συγγνώμη-αλλά-δεν-θα-μπορέσουμε-να-προ/

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »