Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Δεκέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘στρατός’

Παρέμβαση Μίκη Θεοδωράκη: Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα εάν έλλειπε ο κόκκινος στρατός και ο Στάλιν; 

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 29/08/2017

Παρέμβαση Μίκη Θεοδωράκη: Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα εάν έλλειπε ο κόκκινος στρατός και ο Στάλιν; - Media

Επιστολή με αφορμή τη δημόσια συζήτηση για τον κομμουνισμό που άνοιξε μετά την απόφαση της Ελλάδας να μην παραστεί στο συνέδριο της εσθονικής προεδρίας της ΕΕ σχετικά με τα «εγκλήματα από τα κομμουνιστικά καθεστώτα», έστειλε στην εφημερίδα «Τα Νέα», ο γνωστός μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης.

Όπως αναφέρει μεταξύ άλλων στο κείμενο του προς την εφημερίδα «με τρομάζει η αντικομμουνιστική υστερία που κατακλύζει την εφημερίδα σας. Ως νέος κομμουνιστής είχα την τιμή να παλέψω μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ για την κατάκτηση της Ελευθερίας. Αργότερα, την εποχή της Χούντας, μέσα από το Πατριωτικό Μέτωπο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας».

Στην επιστολή – άρθρο συνεχίζει αναφέροντας: «όμως για την πάντοτε ενιαία εθνικοφροσύνη και για σας που την εκπροσωπείτε μαζί με τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν έχουν καμιά σημασία οι όποιες πράξεις με αριστερό πρόσημο, ακόμα και οι πιο σημαντικές, όσο και αν αυτές βοηθούν και τιμούν την πατρίδα και το λαό μας. Ακόμα και την αναγνωρισμένη από εχθρούς και φίλους, ντόπιους και ξένους προσφορά μας στην ανάδειξη του νεοελληνικού πολιτισμού, την αγνοείτε επιδεικτικά.

Το μόνο που μετράει για σας είναι η ήττα μας στον Εμφύλιο και η ενόχλησή σας γιατί η ιδεολογία της Αριστεράς εξακολουθεί να υπάρχει, να δρα και να επιδρά ύστερα από τόσους και τόσους διωγμούς.

Εντάξει λοιπόν! Νικηθήκαμε και μπήκαμε στην γωνία! Τι άλλο θέλετε από εμάς εσείς οι νικητές και ξύνετε τις πληγές μας; Με το αίμα το δικό μας που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας τα πήρατε όλα! Κράτος, Κυβέρνηση, Παιδεία, Πολιτισμό, Στρατό, Αστυνομία, Τράπεζες, Τύπο, Τηλεοράσεις. Εμείς μείναμε στην γωνία, ουσιαστικά και πάλι (όπως στον Εμφύλιο) πολίτες β’ κατηγορίας.

Και από τον Στάλιν δεν θυμάστε παρά μόνο τα εγκλήματά του… Το μόνο που δεν άκουσα γι’ αυτόν είναι ότι με το πρωινό του έτρωγε τηγανητό ανθρώπινο κρέας. Για κείνον τον Στάλιν, τον Αρχιστράτηγο του Κόκκινου Στρατού με τις νίκες στο Στάλινγκραντ, στη Μόσχα, στο Λένινγκραντ και στο Βερολίνο, δεν έχετε τίποτα να πείτε;

Αν έλειπε ο Κόκκινος Στρατός και ο Στάλιν, τι θα είχαμε σήμερα; Άραγε το σκεφτήκατε; Ποιος θα εμπόδιζε τον Χίτλερ να γεμίσει την υφήλιο με χιλιάδες Αουσβιτς; Φαντάζεστε την Ελλάδα γεμάτη με στρατόπεδα εξόντωσης; Εκεί πάνω στην Ευρώπη και ειδικά στα ρατσιστικά κράτη, ξέρω γιατί πονάνε και τα βάζουνε με τον Στάλιν και τον κομμουνισμό. Γιατί νίκησε κατά κράτος τον πολυαγαπημένο τους Φύρερ. Τον Αδόλφο Χίτλερ!

Όμως εσείς εδώ, τι λόγο έχετε; Εσείς τους κομμουνιστές τους σκοτώνατε σαν μύγες. Με τις συμμορίες τύπου Σούρλα και Βρεττάκου. Με τα στρατοδικεία και τις εκτελέσεις 16.000, νέων κυρίως κομμουνιστών. Αγοριών και κοριτσιών. Με τα Μακρονήσια όπου μαρτύρησαν 100.000 Έλληνες κομμουνιστές. Με τα σφαγεία της Ασφάλειας, όπου βασανίστηκαν με τις πιο φρικαλέες μεθόδους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες.

Τι είμαστε λοιπόν όλοι εμείς, εγκληματίες ή θύματα; Και γιατί παλεύαμε; Δεν αγωνιζόμασταν τάχα για την Ελλάδα και τον Ελληνικό Λαό; Μήπως μέσα από τις γραμμές μας ξεπήδησαν ο θρόνος, οι παρακρατικές οργανώσεις που σκότωσαν τον Λαμπράκη και η Χούντα; Για να μην αναφερθώ στους συνεργάτες των ξένων κατακτητών που πάνω τους στηρίχτηκε η Αμερικανοκρατία που ζει και βασιλεύει μεταμφιεσμένη σε Μνημόνια και Τρόικες που μας έχουν οδηγήσει στο χείλος της εθνικής καταστροφής».

Ο Μίκης Θεοδωράκης, καταλήγει λέγοντας: «Πιστεύω ότι εύκολα μπορείτε να κατανοήσετε το θυμό μου, γιατί για μένα όπως και για χιλιάδες άλλους, η στράτευση και οι αγώνες μας κάτω από την Κόκκινη Σημαία αποτελεί την ιερότερη περίοδο της ζωής μας, που είχε ένα και μόνο στόχο, να κάνει τον Λαό μας ελεύθερο, ανεξάρτητο και ευτυχισμένο».

Ανατύπωση από >>>

 

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Πολωνία: Δύο άνδρες υποστηρίζουν ότι βρήκαν ένα μυστηριώδες, εξαφανισμένο τρένο των Ναζί

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 23/08/2015

Ένα «πέπλο μυστηρίου» φαίνεται να πλανάται γύρω από ένα τρένο που εντόπισαν ένας Πολωνός και ένας Γερμανός, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ανήκε στους Ναζί και εξαφανίστηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ενώ οι σοβιετικές δυνάμεις προήλαυναν προς τη Γερμανία.

Οι αρχές της περιφέρειας Βάλμπζιχ, στη νοτιοδυτική Πολωνία, ανέφεραν ότι επικοινώνησε μαζί τους ένα νομικό γραφείο που εκπροσωπεί τους δύο άνδρες, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι εντόπισαν το τρένο και ζητούν το 10% επί της αξίας του ευρήματός τους.

«Νομικοί, ο στρατός, η αστυνομία και η πυροσβεστική ασχολούνται με το θέμα», δήλωσε η Μαρίκα Τοκάρσκα, μέλος του περιφερειακού συμβουλίου του Βάλμπζιχ.«Στην περιοχή δεν έχουν γίνει ποτέ ανασκαφές και δεν ξέρουμε τι μπορεί να βρούμε», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, το εν λόγω τρένο χάθηκε το 1945, ενώ ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε στη Γερμανία. Ήταν γεμάτο με τη λεία των Ναζί από την πόλη Μπρεσλάου, που τότε ανήκε στην ανατολική Γερμανία. Ένα από τα ρεπορτάζ ανέφερε ότι το τρένο ήταν θωρακισμένο και ανήκε στη Βέρμαχτ (έτσι ονομάζονταν οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις από τις 16 Μαρτίου 1935 μέχρι τις 20 Αυγούστου 1946).

Ο ραδιοφωνικός σταθμός Radio Wroclaw ανέφερε τον τοπικό αστικό μύθο, σύμφωνα με τον οποίο το τρένο μπήκε σε μια σήραγγα κοντά στο Κάστρο Ξανς, σε μια ορεινή περιοχή της Κάτω Σιλεσίας, και δε ξαναβγήκε ποτέ. Με βάση αυτή τη θεωρία, η σήραγγα κατόπιν σφραγίστηκε και η τοποθεσία της ξεχάστηκε.

Το ραδιόφωνο υποστήριξε ότι το τρένο, μήκους 150 μέτρων, μετέφερε όπλα,«βιομηχανικό εξοπλισμό», πολύτιμους λίθους και άλλους θησαυρούς. Η Τοκάρσκα διευκρίνισε ότι δεν έχει πληροφορίες για την τοποθεσία ή το περιεχόμενο του τρένου.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι το τρένο αυτό υπήρξε ποτέ.
«Κάποιοι άνθρωποι αναζήτησαν κατά καιρούς το τρένο, καταστρέφοντας τη σιδηροδρομική γραμμή στην προσπάθειά τους αυτή, αλλά δεν βρέθηκε ποτέ τίποτα. Όμως ο θρύλος προκαλεί τη φαντασία», είπε η Γιοάνα Λαμπάρσκα, ειδήμων στην ιστορία της περιοχής.

Οι Ναζί χρησιμοποίησαν τρένα για να μεταφέρουν τη λεία τους στο Βερολίνο όσο οι Σύμμαχοι έσφιγγαν τον κλοιό γύρω από τη γερμανική πρωτεύουσα, τον χειμώνα και την άνοιξη του 1945. Στην περίπτωση του αποκαλούμενου «Χρυσού Τρένου», οι Ναζί έστειλαν από τη Βουδαπέστη στη Γερμανία 24 βαγόνια γεμάτα με χρυσό, ασήμι και πολύτιμους πίνακες που είχαν αρπάξει από Εβραίους της Ουγγαρίας. Η αξία του θησαυρού αυτού πιστεύεται ότι ήταν 200 εκατομμύρια δολάρια. Το τρένο εντοπίστηκε από Αμερικανούς στρατιώτες οι οποίοι, σύμφωνα με έρευνα που έγινε αργότερα στις ΗΠΑ, κράτησαν για τους ίδιους ένα μέρος του θησαυρού.

Ανατύπωση από:  http://www.altsantiri.gr/kosmos/polonia-dio-andres-ipostirizoun-oti-vrikan-ena-mistiriodes-exafanismeno-treno-ton-nazi/

Posted in Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Εξέγερση στον Ουκρανικό στρατό! “Δεν θέλουμε να πολεμήσουμε για αυτή την Ουκρανία”…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 02/09/2014

Μετά τις μαζικές αποχωρήσεις Ουκρανών στρατιωτών που ζητούν άσυλο στην Ρωσία, χιλιάδες είναι πλέον οι άνδρες των Ουκρανικών δυνάμεων που αρνούνται να πολεμήσουν κατά των συμπολιτών τους στα Ανατολικά. Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας οργανώνονται και από συγγενικά πρόσωπα των στρατευμένων που αρνούνται τις αιτιάσεις της κυβέρνησης για τον εμφύλιο κατηγορώντας το Κίεβο…
Το χειρότερο όλων είναι ότι η χούντα του Κιέβου βαφτίζει “λιποτάκτες” εκατοντάδες νεκρούς, για να κρύψει τις απώλειες.

Ανατύπωση από:  olympia

Posted in Ενημέρωση, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Τι σχέση έχει η πλατεία Ομονοίας με την «Καλλιόπη» που καθαρίζαμε στον στρατό;

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 30/07/2014

Ιούνιος 1930. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος εγκαινιάζει τον σταθμό του υπόγειου σιδηρόδρομου στην πλατεία Ομονοίας. Το έργο είχε αρχίσει λίγα χρόνια νωρίτερα και με την ολοκλήρωσή του έδωσε χαρά σε πολλούς Αθηναίους, που θα είχαν πλέον εύκολη και γρήγορη πρόσβαση στην καρδιά της πόλης. Μέχρι τότε η πλατεία ήταν γεμάτη λουλούδια, φοίνικες και ξύλινα παγκάκια. Η νέα εικόνα της πλατείας  ήταν κυκλική, πλησίαζε στα ευρωπαϊκά πρότυπα και είχε μαρμάρινα κιγκλιδώματα στις εισόδους προς τον υπόγειο σιδηρόδρομο. Όμως, η χρήση του υπόγειου σιδηρόδρομου στην Ομόνοια δημιούργησε την ανάγκη κατασκευής υπόγειου εξαερισμού στον σταθμό.

Κατασκευή σταθμού υπόγειου σιδηρόδρομου στην Ομόνοια 1928.

Γιατί η πλατεία Ομονοίας ονομάστηκε «τούρτα»

Για να καλυφθούν οι «τρύπες» των εξαερισμών, το 1934, τοποθετήθηκαν περιμετρικά της πλατείας, οχτώ κατασκευές που ονομάστηκαν  «οι μούσες της Ομόνοιας». Κι αυτό γιατί στη βάση κάθε κατασκευής υπήρχε ένα καθιστό άγαλμα, που απεικόνιζε μια από τις εννέα μούσες της αρχαιότητας. Πάνω από τα αγάλματα υψώνονταν ψηλοί τσιμεντένιοι κίονες, στην κορυφή των οποίων υπήρχαν καπνοδόχοι. Οι κατασκευές αυτές έλυσαν το πρόβλημα εξαερισμού του σταθμού, αλλά έκαναν την πλατεία να μοιάζει με τεράστια τούρτα και τους κίονες με υπερμεγέθη κεράκια.

Καλλιόπη, η μούσα των ουρητηρίων

Αν και οι μούσες κατά τη μυθολογία ήταν εννέα, οι κατασκευές που τοποθετήθηκαν στην πλατεία ήταν οχτώ, για λόγους αισθητικής και συμμετρίας. Η μούσα που περίσσευε ήταν η Καλλιόπη, η μούσα της επικής ποίησης.  Σύμφωνα με τον Ησίοδο, η Καλλιόπη ήταν η ευγενέστερη και η μεγαλύτερη από τις υπόλοιπες μούσες. Ο αρχιτέκτονας του έργου δε σεβάστηκε καθόλου τη φήμη της Καλλιόπης και όχι μόνο δεν έβαλε το άγαλμά της στην πλατεία μαζί με τα υπόλοιπα, αλλά το τοποθέτησε στα υπόγεια του ηλεκτρικού, δίπλα στα δημόσια ουρητήρια. Με την πράξη του αυτή ταύτισε το όνομα της ευγενικής μούσας με την τουαλέτα. Γι αυτό αργότερα οι φαντάροι όταν είχαν αγγαρεία στις τουαλέτες, έλεγαν ότι είχαν ραντεβού με την «Καλλιόπη»!…

Όταν τα κεράκια έλιωσαν

Οι Μούσες της Ομόνοιας δεν ενθουσίασαν τους Αθηναίους, που θεώρησαν ότι οι κατασκευές χάλασαν την αισθητική της πλατείας και έπρεπε να απομακρυνθούν. Σύμφωνος με τους πολίτες ήταν και ο τότε δήμαρχος Κ. Κοτζιάς. Η αφορμή που όλοι περίμεναν, δόθηκε τον Αύγουστο του 1936, όταν κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων ενάντια στη δικτατορία του Μεταξά, μια μούσα έπεσε, τραυματίζοντας περαστικούς. Λίγο αργότερα οι κατασκευές απομακρύνθηκαν και η παρέα των μουσών της Ομόνοιας διαλύθηκε. Σήμερα οι μούσες είναι σκορπισμένες. Τέσσερις από αυτές βρίσκονται στην Καρδίτσα, δύο στις Καρυές Λακωνίας και άλλες δύο στην Αμοργό. Η τύχη της Καλλιόπης αγνοείται, αλλά όσοι πάτε φαντάροι είναι βέβαιο πως θα τη συναντήσετε κάπου στο στρατόπεδο.

Ανατύπωση από:  http://www.mixanitouxronou.gr/ti-schesi-echi-i-platia-omonias-me-tin/

Posted in Διασκέδαση, Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Εγώ δεν παραδίνομαι, ούτε έχω δικαίωμα να παραδώσω το λόχο μου στους Γερμανούς. Διαθέτω 20.000 φυσίγγια σε κάθε πολυβόλο. Ή θα πολεμήσουμε μέχρι το τελευταίο φυσίγγιο, ή θα φύγουμε προς Νότο να συνεχίσουμε τον πόλεμο σε άλλη γραμμή»: Θεόδωρος Καλλίνος «Αμάρμπεης»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 12/01/2014

Ο Θεόδωρος Καλλίνος «Αμάρμπεης», πέθανε σήμερα το πρωί στη Θεσσαλονίκη.
Είχε πρόσφατα κλείσει τα 99 του χρόνια.

Ο ίδιος διηγήθηκε στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα:

«Ονομάζομαι Θεόδωρος Καλλίνος. Το αντιστασιακό μου ψευδώνυμο μου το έδωκαν, διότι στην συνδιάσκεψη της Καμιάς των ανταρτών της ανατολικής και βόρειας Θεσσαλίας, εγώ ανέλαβα την περιοχή ανάμεσα στον Αλιάκμονα και τον Πηνειό ποταμό μέχρι το Μέτσοβο, σαν αρχηγός των αντάρτικων τμημάτων το 1943.

Το 1939, μετατέθηκα στον 6ο Συνοριακό Τομέα Σερρών και τοποθετήθηκα διοικητής λόχου στο μόνιμο οχυρό Κάλης, όπου και με βρήκε ο πόλεμος. Στις 14 Φεβρουαρίου του 1941, η Βουλγαρία έκανε μια συμφωνία με την Γερμανία να της επιτρέψει να περάσουν τα γερμανικά στρατεύματα μέχρι τα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Φυσικά, πήρε και αντάλλαγμα, ότι σε περίπτωση που ο άξονας συνεχίσει, θα προσαρτηθούν στη Βουλγαρία η Δυτική Θράκη και η Μακεδονία. Δηλαδή, θα εφαρμοσθεί η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, η οποία δεν εφαρμόσθηκε. Και όπως έγινε και στην κατοχή. Στην κατοχή, η Βουλγαρία κατέλαβε την Δυτική Θράκη και την Μακεδονία.

Έτσι, εμείς από τα παρατηρητήρια, από τα μέσα του Μαρτίου, βλέπουμε και νύχτα και ημέρα, να κατεβαίνουν φάλαγγες προς τα σύνορά μας. Και φυσικά εμείς ήμαστε έτοιμοι, δηλαδή με το δάκτυλο στη σκανδάλη, και αιφνιδιαστικά, στις πέντε και τριάντα της 6ης Απριλίου το πρωί, άρχισε βομβαρδισμός από το πυροβολικό το οποίο είχε στηθεί στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, προς το μέρος της Βουλγαρίας.

Είχαμε φυσικά επιφυλακή στα πολυβολεία. Αμέσως μόλις άρχισε ο βομβαρδισμός – και χωρίς να έχουμε στο λόχο και στο οχυρό καμιά απώλεια – ο λαός ο δικός μου πήγε και κατέλαβε τις θέσεις στα πολυβολεία. Άρχισε ο ελληνογερμανικός πόλεμος.

Την ώρα δύο της 8ης Απριλίου, ο διοικητής του οχυρού μου έδωκε τηλεφωνικά διαταγή, «θα αφήσεις σε κάθε πολυβολείο σκοπευτή και λυριστή και ό,τι άλλο προσωπικό χρειάζεται, και την υπόλοιπη δύναμη του λόχου να την οργανώσεις σε τμήμα επιφανείας, για να κάνεις αντεπίθεση στο διπλανό οχυρό Καρατάς».

Και εγώ σε δύο ώρες εκπλήρωσα την εντολή και του ανέφερα ότι είμαι έτοιμος να εκπληρώσω οποιαδήποτε αποστολή. Και περίμενα. Νύχτωσε, και στις δύο η ώρα μου τηλεφωνεί. Η Θεσσαλονίκη καταλήφθηκε από τους Γερμανούς, ο διοικητής της στρατιάς, στρατηγός Μπακόπουλος παρέδωσε τη στρατιά στους Γερμανούς.

Εγώ αιφνιδιάστηκα, αγανάκτησα και ανησύχησα. Και τον ρώτησα, «και τώρα τι θα κάνουμε εμείς;» Σαν να μην συνέβαινε τίποτα, απαθέστατα μου είπε: «αύριο, θα παραδοθούμε στις Σέρρες στους Γερμανούς».

Εγώ, χωρίς να περάσει δευτερόλεπτο, του απάντησα: «εγώ δεν παραδίνομαι, ούτε έχω δικαίωμα να παραδώσω το λόχο μου στους Γερμανούς. Διαθέτω 20.000 φυσίγγια σε κάθε πολυβόλο. Ή θα πολεμήσουμε μέχρι το τελευταίο φυσίγγιο, ή θα φύγουμε προς Νότο να συνεχίσουμε τον πόλεμο σε άλλη γραμμή». Και έκλεισα το τηλέφωνο.

Μάζεψα όσους μπορούσα να μαζέψω από το λόχο και τους είπα ό,τι είπα στον διοικητή του οχυρού. Ήταν ο ταγματάρχης Κωστόπουλος Κωνσταντίνος από την Μεσσηνία. Και τους είπα: «Εγώ έδωκα δύο φορές όρκο να υπερασπίζω την πατρίδα μέχρι την τελευταία πιθαμή. Σας διαπαιδαγώγησα και εσάς να υπερασπίζεστε την πατρίδα. Δεν έχω δικαίωμα ούτε να παραδοθώ, ούτε και εσάς να σας παραδώσω. Όποιος θέλει να παραδοθεί, είναι ελεύθερος».

Όλοι απάντησαν: «Δεν παραδινόμαστε». Αφού εξασφάλισα την συγκατάθεση του λόχου να μην παραδοθούμε, τους πρότεινα: «Αναλαμβάνω να βγούμε στο Άγιον Όρος και από κει με καΐκια στις εκβολές του Πηνειού και να συνεχίσουμε τον πόλεμο κατά των Γερμανών στη γραμμή Ολύμπου Ελληνικός Στρατός ΑΜΕΔΗ».

Σαν στρατιωτικός, εγώ έτσι έβλεπα την εξέλιξη. Όχι στη συνθηκολόγηση. Διότι, εμπόλεμος στρατός δεν παραδίδεται. Υπερασπίζει την πατρίδα μέχρι την τελευταία πιθαμή. Περνώντας από το μετωπικό πόλεμο σε παρενοχλητικό και μαζικό επιθετικό αγώνα κατά του εισβολέα. Εάν γινόταν αυτό, εάν δηλαδή το γενικό επιτελείο, ο αρχιστράτηγος Παπάγος έδινε εντολή «περάστε από το μετωπικό πόλεμο όπου διασπάται το μέτωπο, σε παρενοχλητικό και μαζικό επιθετικό αγώνα κατά του εισβολέα, οι Γερμανοί δεν θα καταλάμβαναν την Ηπειρωτική Ελλάδα, μέσα στον Απρίλιο, αλλά τουλάχιστον μέχρι τέλος Μαΐου.

Οπότε στο γερμανικό επιτελείο θα υπήρχε πρόβλημα: «Θα εισβάλουμε στη Σοβιετική Ένωση, οπότε δεν μπορούμε να καταλάβουμε την Κρήτη, ή θα καταλάβουμε την Κρήτη, αλλά πρέπει να αναβάλουμε την εισβολή στην Σοβιετική Ένωση;». Και οπωσδήποτε, δεν θα ανέβαλαν την εισβολή στην Σοβιετική Ένωση, και η Κρήτη θα ήταν ελεύθερη και θα έπαιρνε και φύραμα για την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Αφού εξασφάλισα τη συγκατάθεση του λόχου, τηλεφώνησα στον διοικητή του 2ου λόχου, τον Κώστα Κανελλόπουλο, και του είπα, «Κώστα, σε ενημέρωσε ο διοικητής;» και όταν μου είπε «με ενημέρωσε», για να τον προκαταλάβω, του λέω «εγώ δεν παραδίνομαι». Και αφού μου είπε «δεν παραδίνομαι», πήρα τον διοικητή του 1ου λόχου, τον Πέτρο τον Κεφάλα. Ήταν συμμαθητής μου.

Του λέω «Πέτρο, σε ενημέρωσε ο διοικητής του οχυρού;» Λέει, «με ενημέρωσε». Του επαναλαμβάνω κι αυτού «εγώ δεν παραδίνομαι», και μου απαντάει «κι εγώ δεν θα παραδοθώ». Και αφού εξασφάλισα την συγκατάθεση και των άλλων, πήρα μια ομάδα να πάω να συλλάβω τον διοικητή του οχυρού και να αναλάβουμε εμείς την διοίκηση του οχυρού και να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε.

Όταν βγήκα 100 μέτρα από το οχυρό, με φωνάζει ένας στρατιώτης «κύριε λοχαγέ, σας ζητάει ο διοικητής του οχυρού». Γύρισα στο τηλέφωνο και  μου είπε ο Κωστόπουλος «θα κατεβούμε στο Μέταλλο», το Μέταλλο είναι μικρό χωριό το οποίο είναι πίσω ακριβώς από το οχυρό. Εκεί θα έρθει και ο διοικητής του υποτομέα Εξαρχάκος Νικόλαος και θα αποφασίσουμε τι θα γίνει.

Γυρίζω εγώ στο λόχο και τους λέω «εμείς πήραμε απόφαση τι θα κάνουμε και θα την πραγματοποιήσουμε, δηλαδή θα βγούμε στο Άγιον Όρος κλπ. Αν και οι άλλοι συμφωνήσουν, τόσο το καλύτερο». Και πραγματικά, πριν ακόμα ξημερώσει, είπα στους στρατιώτες, «πάρτε αυτόματο οπλισμό και ατομικό οπλισμό, με όσο το δυνατόν περισσότερα φυσίγγια, και όση μπορείτε ξηρή τροφή», γιατί είχαμε για πολλές μέρες ξηρή τροφή.

Να έχετε υπόψη σας ότι στο δρόμο η πορεία μας θα είναι δύσκολη. Δεν ξέρουμε τι θα συναντήσουμε στο δρόμο, για αυτό πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Κατεβήκαμε στο Μέτωπο, και εγώ ασχολήθηκα με την διοργάνωση του λόχου, διότι, άλλη οργάνωση του οχυρού, και άλλη οργάνωση για να δώσεις μάχη σε δεύτερο πεδίο. Και αφού τελείωσα αυτήν την προετοιμασία, είπα στους στρατιώτες «περιμένετέ με, θα πάω να δω τι κάνουν οι άλλοι αξιωματικοί και θα γυρίσω να ξεκινήσουμε».

Πήγα στο σπίτι που είχαν μαζευτεί οι άλλοι αξιωματικοί και ο Κωστόπουλος μου είπε «πού είσαι κύριε Καλλίνο;» του απάντησα «οργάνωσα το λόχο μου για να πολεμήσω τους Γερμανούς». Αυτός μου είπε «γράψε μια απόδειξη να πάρεις λεφτά από τον ταμία». Εγώ εξαγριώθηκα και τους λέω – ήταν μαζεμένοι όλοι, ο συνταγματάρχης, όλοι οι αξιωματικοί του οχυρού και του υποτομέα  – «γι’ αυτό ήρθαμε στο Μέταλλο, το ταμείο να μοιράσουμε και να πάμε να παραδοθούμε στους Γερμανούς; Ντροπή σας» τους λέω, «Φεύγω, πηγαίνετε όπου θέλετε».

Μετά την εγκατάλειψη των στρατιωτών από τους αξιωματικούς, κάποιοι άρχισαν να αυτοκτονούν και άλλοι να σκορπούν προς διάφορες κατευθύνσεις. Τότε εγώ τους φώναζα «παιδιά, μην αυτοκτονείτε, ελάτε μαζί μου» και προσκολλήθηκαν στο λόχο. Μαζεύτηκαν περίπου 200 – 250 και στις οχτώ ξεκινήσαμε από το Μέταλλο στη Φαιά Πέτρα, για να περάσουμε το δημόσιο δρόμο Σιδηροκάστρου – Σερρών, να φτάσουμε στο Στρυμόνα, να βρούμε καμία γέφυρα για να περάσουμε και να ξεκινήσουμε για το Άγιον Όρος.

Στους στρατιώτες μου δεν είχε πει τίποτα. Η απόφασή μου ήταν Κρήτη. Διότι κατάλαβα ότι οι Γερμανοί μέσω των πλοίων θα καταλάβουν την Ηπειρωτική Ελλάδα. Μια βραδιά περάσαμε στη Λήμνο. Δεύτερη βραδιά στη Μυτιλήνη, και δεύτερη βραδιά στη Χίο. Οι Γερμανοί βύθιζαν ό,τι κινούνταν προς Ανατολάς και προς Νότο. Ό,τι πλεούμενο. Κι εγώ ενδιαφέρθηκα για τον καταυλισμό τους, ένα σχολείο, για την τροφοδοσία, τις μέρες που μείναμε στη Χίο, αλλά με απασχολούσε το πρόβλημα τι θα γίνει με τους στρατιώτες.

Εγώ είχα αποφασίσει πια ότι θα πάω στην Κρήτη. Αλλά μπορούσα να διακινδυνεύσω την τύχη τόσων οικογενειών; Τεράστια ευθύνη. Μέναμε σε ένα ξενοδοχείο με έναν Ξάνθο, αυτός ήταν δύο χρόνια νεότερος από μένα. Αυτός μου έλεγε να πάμε, να περάσουμε στην Τουρκία και από κει στην Αίγυπτο.

Εγώ φυσικά του έλεγα, εμείς είμαστε μόνο αξιωματικοί. Έχουμε υποχρέωση να υπερασπίσουμε την πατρίδα μας. Η Κρήτη δεν θα καταληφθεί, και θα αποτελέσει το γεφύρωμα, τι δουλειά έχουμε εμείς στην Τουρκία και στην Αίγυπτο; Τελικά δεν ξέρω τι έγινε. Είχαν μαζευτεί στη Χίο περίπου 300 αξιωματικοί, μόνιμοι και έφεδροι, εκτός από τους στρατιώτες, και επικεφαλής ήταν ένας συνταγματάρχης. Αντί αυτός ο συνταγματάρχης να πάρει πρωτοβουλία και να οργανώσει την μετάβαση όλων αυτών των αξιωματικών και των στρατιωτών στην Κρήτη, έβγαλε μια διαταγή να δηλώσουν, πόσοι θέλανε να πάνε στην Κρήτη, πόσοι στην Ηπειρωτική Ελλάδα, και πόσοι στην Τουρκία.

Δήλωσαν αρκετοί για την Κρήτη. Αλλά όπως αποδείχτηκε, μόνο μια ομάδα περίπου δεκαπέντε αξιωματικών, με πρωτοβουλία δική τους, με επικεφαλής, δεν θυμάμαι αυτήν την στιγμή το όνομά του, έναν συνταγματάρχη, πήγανε στην Κρήτη και πολέμησαν. Άλλοι δήλωσαν για την Ηπειρωτική Ελλάδα και άλλη για την Τουρκία. Αν πήγαιναν όλοι αυτοί οι αξιωματικοί στην Κρήτη, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσε, όπως αποδείχτηκε, να καταληφθεί η Κρήτη από τους Γερμανούς. Από το αδιέξοδο αυτό, με έβγαλε η ανακοίνωση από το ράδιο της Αθήνας, ότι οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες του ελληνικού στρατού δεν θεωρούνται αιχμάλωτοι και μπορούν να γυρίσουν στην πατρίδα τους.

Τους συγκέντρωσα στην αυλή του σχολείου όλους τους στρατιώτες και βαθμοφόρους και τους είπα: «Σας έφερα μέχρις εδώ. Δεν σας παρέδωσα στους Γερμανούς. Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν ήξερα τι να κάνω. Εγώ είμαι  μόνιμος αξιωματικός και είμαι υποχρεωμένος να υπερασπίζω την πατρίδα μέχρι την τελευταία πιθαμή, και θα πάω στην Κρήτη. Όμως εσείς είστε κληρωτοί και πρέπει να γυρίσετε στις πατρίδες σας. Σας περιμένουν οι οικογένειές σας». Όλοι φώναξαν: «Όλοι στην Κρήτη».

Τους επαναλαμβάνω ακόμα μια φορά ότι εγώ είμαι υποχρεωμένος να πάω στην Κρήτη, εσείς είστε κληρωτοί, πρέπει να γυρίσετε στις πατρίδες σας. Θα σας βάλω, τους Πελοποννήσιους σε ένα με δυο καΐκια για την Πελοπόννησο, τους Στερεοελλαδίτες και τους Θεσσαλούς με ένα γεωκαΐκιο στην Εύβοια, και από κει, ο καθένας, ατομικά ή ομαδικά να γυρίσει στην πατρίδα του, σας περιμένουν οι οικογένειές σας.

Πάλι φώναξαν: «Όλοι στην Κρήτη». Τότε, τους δίνω με βροντερή φωνή «προσοχή». «Σας δίνω εντολή σαν λοχαγός σας να γυρίσετε στις πατρίδες σας κι εκεί να αγωνιστείτε για την απελευθέρωση της πατρίδας».

Ένας λοχίας, Παπαγεωργόπουλος Γιάννης, από το Άργος, μου λέει «εγώ δεν πειθαρχώ. Θα έρθω μαζί σου». Του λέω «θα συνδέσουμε την τύχη μας». Έτσι, τώρα καταλαβαίνετε ποιος ήταν ο αποχωρισμός. Όταν ξεκίνησαν τα καΐκια για την Πελοπόννησο και για την Εύβοια, εγώ με τον Παπαγεωργόπουλο, μαζί με έναν ταγματάρχη και μερικούς άλλους Κρητικούς, καμιά δεκαριά, μπήκαμε σε ένα βαποράκι εμπορικό μικρό, περάσαμε στην Τήνο, την δεύτερη βραδιά στην Νάξο, και τρίτη βραδιά στη Θήρα, στη Σαντορίνη.

Εκεί, το απόγευμα ανακάλυψε το βαποράκι ένα αεροπλάνο ιταλικό. Και ο καραβοκύρης δεν ήθελε να ξεκινήσει, γιατί μας έλεγε ότι δεν προλαβαίνουμε να φτάσουμε και θα μας πάρει η μέρα στη θάλασσα και θα μας βουλιάξουν. Το είδε ο ταγματάρχης, βγάζει το πιστόλι και του λέει «ή ξεκινάς ή σε σκοτώνω», και αναγκάστηκε να ξεκινήσει ο καραβοκύρης.

Ξεκινήσαμε λοιπόν. Όλοι ξενυχτούσαμε στο βαπόρι, διότι οι Γερμανοί βύθιζαν, και έβλεπες, παραδείγματος χάριν, σανίδες, βάρκες δεξιά και αριστερά. Όλοι ήμαστε στο κατάστρωμα, όλοι αγρυπνούσαμε.

Τελικά, μας πήρε ο ήλιος μιάμιση ώρα περίπου από την Κρήτη. Βγήκαμε στην ακτή και πήγαμε στο Ηράκλειο. Παρουσιαστήκαμε στον Φρούραρχο…»

Ο Θεόδωρος Καλλίνος «Αμάρμπεης» πιθανότατα ο τελευταίος επιζών από τους Καπεταναίους της Σύσκεψης της Λαμίας, πέθανε σήμερα το πρωί στη Θεσσαλονίκη. Είχε πρόσφατα κλείσει τα 99 του χρόνια.

Καπετάνιος του ΕΛΑΣ, γνωστός ως Αμάρμπεης, ψευδώνυμο που του δόθηκε από το όνομα του ψηλότερου βουνού της περιοχής ανάμεσα στον Αλιάκμονα και Πηνειό περιοχή δράσης του Αρχηγείου Βόρειας Θεσσαλίας, του οποίου ήταν Διοικητής.

Από το 1937 ήταν Ανθυπολοχαγός Διοικητής Λόχου στο 19ο Σύνταγμα Πεζικού Σερρών το 1937-38. Στα Ελληνοβουλγαρικά Σύνορα Υπολοχαγός Διοικητής Λόχου το 1939 – 41 και στον Ελληνο – Γερμανικό Πόλεμο στο μόνιμο Οχυρό Κάλης ανατολικά των οχυρών Ρούπελ και Καρατάς.

Αρνήθηκε να παραδοθεί στους Γερμανούς με το Λόχο του και πολέμησε εθελοντής στη Μάχη της Κρήτης ως Διοικητής Λόχου. Το 1941 εντάχθηκε στο ΕΑΜ και το ’42 πέρασε στον ένοπλο αγώνα και ανέλαβε μεταξύ άλλων εκπαιδευτής και οργανωτής ΕΑΜικών ένοπλων ομάδων Ολύμπου – Κισσάβου – Ποταμιάς.

Στα Δεκεμβριανά ήταν Διοικητής Τομέα Φαλήρου – Πειραιά μέχρι και Ελευσίνας. Ακολούθησαν εξορίες στα Κυκλαδονήσια.

Πηγή:  http://tvxs.gr/news/prosopa/%C2%ABefyge%C2%BB-o-kapetanios-toy-elas-theodoros-kallinos-%C2%ABamarmpeis%C2%BB-0

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

«Γιατί η τρόικα δεν θέλει Ένοπλες Δυνάμεις» του Ν. Τόσκα υποστρατήγου ε.α.

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 03/12/2012

Η αναφερόμενη κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας στην έκθεση της τρόικας δείχνει ότι τα μνημόνια δεν αγγίζουν μόνο τα οικονομικά θέματα αλλά κάθε τομέα της κυριαρχίας μας.

Μια πρόχειρη προσέγγιση θα θεωρούσε ότι οι τεχνοκράτες της τρόικας έχουν μόνο οικονομικούς στόχους. Όμως από την επίτευξη αυτών των στόχων κάποιοι επωφελούνται και αυτοί είναι που αδιαφορούν για την κυριαρχία της χώρας μας. Και αυτοί δεν είναι οι «αόρατες» καπιταλιστικές δυνάμεις αλλά συγκεκριμένα άτομα, εταιρείες και κράτη. Έχουν όνομα και τους ξέρει όλος ο κόσμος. Εντός της χώρας είναι η ολιγαρχία ορισμένων οικογενειών και αυτοί που έκρυψαν μεγάλα ποσά σε ξένες τράπεζες, στην Ευρώπη είναι αυτή την ώρα η γερμανική ηγεμονία με τους δορυφόρους των βορείων χωρών και οι οικονομικοί τους κύκλοι που εποφθαλμιούν τον ελληνικό ορυκτό πλούτο, επιδιώκουν την καθιέρωση ειδικών οικονομικών ζωνών στη Θράκη και την Πελοπόννησο και μοιράζουν εδώ και χρόνια με τους τοπικούς εκπροσώπους τους τα όποια κέρδη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Αποχώρηση του Ελληνικού Τάγματος Ειδικής Σύνθεσης Αφγανιστάν (ΤΕΣΑΦ) από την Καμπούλ

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 03/12/2012

Αποχώρηση του Τάγματος Ειδικής Σύνθεσης Αφγανιστάν (ΤΕΣΑΦ) από την Καμπούλ (Φωτογραφία: ΓΕΕΘΑ)

Αποχώρηση του Τάγματος Ειδικής Σύνθεσης Αφγανιστάν (ΤΕΣΑΦ) από την Καμπούλ

(Φωτογραφία: ΓΕΕΘΑ)

Σύμφωνα με το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ΥΕΘΑ) ολοκληρώθηκε η αποχώρηση του Τάγματος Ειδικής Σύνθεσης Αφγανιστάν (ΤΕΣΑΦ) από την Καμπούλ, η παρουσία της οποίας εκεί, ξεκίνησε στις 17 Φεβρουαρίου 2002, με την τοποθέτηση 15 Αξιωματικών και 34 Υπαξιωματικών της Ελληνικής Δύναμης Αφγανιστάν (ΕΛΔΑΦ).

Μαζί με τα επαναπατρισθέντα στελέχη επέστρεψε όλο το υλικό και τα μέσα που υπήρχαν στο Αφγανιστάν, ενώ η εξοικονόμηση χρημάτων, λόγω της αποχώρησης, ανέρχεται στα 6.800.000 ευρώ σε σχέση με το 2011 και στα 7.700.000 ευρώ σε σχέση με το 2010. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Το ημερολόγιο έγραφε 27 του Απρίλη 1941. Ο γερμανικός στρατός εισέρχεται Αθήνα. Η ιστορία του Κωνσταντίνου Κουκίδη

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/10/2012

Διάβασε όλη την Ιστορία της ηρωικής πράξης του Κωνσταντίνου Κουκίδη  >>>

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ρόμπερτ Φισκ για Συρία: «Ο αντάρτικος στρατός; Είναι απλώς μια συμμορία ξένων»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 29/08/2012

.

Ο βετεράνος ανταποκριτής στη Μέση Ανατολή παρουσιάζει την εκδοχή των κυβερνητικών δυνάμεων για τη μάχη που καταστρέφει το Χαλέπι, μια από τις αρχαιότερες πόλεις του κόσμου

.

Ο νικηφόρος στρατός; Υπήρχαν ίχνη από σφαίρες σε όλα τα αρχαία πέτρινα σοκάκια, σπασμένα παράθυρα και τρύπες από σφαίρες στη μία πλευρά του τζαμιού Sharaf όπου κάποιος πυροβολούσε από τον μιναρέ. Ένας ελεύθερος σκοπευτής ακόμη πυροβολούσε 150 μέτρα μακριά ό,τι απέμεινε από περισσότερους από 100 αντάρτες που είχαν σχεδόν περικυκλώσει την 4.000 ετών ακρόπολη στο Χαλέπι.

«Δεν θα το πιστέψεις» μου είπε όλο ενθουσιασμό ο ταγματάρχης Σομάρ. «Ένας από τους αιχμαλώτους μας μου είπε: ‘Δεν είχα συνειδητοποιήσει πως η Παλαιστίνη ήταν τόσο όμορφη’. Νόμιζε πως βρισκόταν στην Παλαιστίνη για να πολεμήσει τους Ισραηλινούς!».

Αν το πιστεύω αυτό; Είναι βέβαιο πως οι μαχητές που μπούκαραν στους υπέροχους παλιούς δρόμους δυτικά της μεγάλης ακρόπολης ήταν από κάθε πλευρά ένα ετερόκλητο πλήθος. Τα συνθήματα «Είμαστε οι Ταξιαρχίες του 1980», της χρονιάς δηλαδή που η ανάδειξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας απείλησε την αυτοκρατορία του πατέρα του Σύρου προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ, του Χάφεζ, είναι ακόμη στους τοίχους των ξενοδοχείων και των καταστημάτων ασημικών των Σύρων – Αρμενίων.

Ένας 51χρονος γαλονάς μου έδωσε μία από τις αυτοσχέδιες χειροβομβίδες που κατέστρεψαν το δάπεδο του τζαμιού Sharaf. Πρόκειται για μια αφράτη ασφάλεια που προεξέχει στην κορφή ενός όγκου από θραύσματα περιτυλιγμένα σε άσπρο πλαστικό και καλυμμένα από μαύρη κολλητική ταινία.

Μέσα στο τζαμί υπήρχαν σφαίρες, άδεια κουτιά από τυρί, γόπες από τσιγάρα και τα χαλιά του τζαμιού σε ντάνες για να κοιμούνται οι αντάρτες. Η μάχη μέχρι τότε είχε διαρκέσει 24 ώρες. Ένα βλήμα είχε σφηνωθεί στη βοσνιακού τύπου ταφόπλακα που ήταν θαμμένος ένας μουσουλμάνος ιμάμης, χαραγμένο πάνω στην ταφόπλακα ήταν ένα όμορφο τουρμπάν.

Τα αρχεία του τζαμιού -λίστες πιστών, παράπονα, το Κοράνι και λογιστικά έγγραφα- ήταν πεταμένα σε ένα δωμάτιο που φαίνεται πως είχε αποτελέσει τον τελευταίο οχυρό αρκετών ανδρών. Υπήρχε λίγο αίμα. Περίπου 10 με 15 από τους υπερασπιστές -όλοι Σύροι- παραδόθηκαν αφού τους προσφέρθηκε έλεος αν άφηναν τα όπλα τους. Το είδος του ελέους δεν μας αποκαλύφθηκε βέβαια.

Οι Σύροι στρατιώτες ήταν συνεπαρμένοι αλλά παραδέχτηκαν την τρομερή λύπη τους για την καταστροφή μιας πόλης της οποίας η ιστορία είναι παγκόσμια κληρονομιά και τώρα έχει καταστραφεί από ρουκέτες και βλήματα. Οι υψηλόβαθμοι κουνούσαν τα κεφάλια τους όταν μας οδήγησαν στα κλονισμένα πια τείχη της ακρόπολης. «Οι τρομοκράτες προσπάθησαν να πάρουν τον έλεγχο της ακρόπολης πριν από 20 ημέρες από τους στρατιώτες μας που την υπερασπίζονταν» είπε ο ταγματάρχης Σομάρ. «Γέμισαν φιάλες οξυγόνου με εκρηκτικά -300 κιλά- και τους πυροδότησαν στην πρώτη είσοδο πάνω από την τάφρο».

Αλίμονο, το έκαναν. Η τεράστια μεσαιωνική πύλη από σίδερο και ξύλο, διακοσμημένη με μεντεσέδες και στηρίγματα -ένα αμυντικό έργο 700 ετών- έχει κυριολεκτικά γίνει κομμάτια. Σκαρφάλωσαν πάνω σε καρβουνιασμένα ξύλα και κομμάτια πέτρας που είχαν σκαλισμένα λόγια από το Κοράνι. Εκατοντάδες τρύπες από σφαίρες έχουν σημαδέψει τη σκαλισμένη πέτρα της εσωτερικής πύλης. Από κάτω βρήκα ένα τανκ Τ72, η κάνη του οποίου είχε λυγίσει από τη σφαίρα ενός ελεύθερου σκοπευτή. «Ήμουν μέσα εκείνη την ώρα» είπε ο οδηγός του άρματος μάχης. «Μπαμ! Κι όμως το άρμα μου ακόμη δούλευε».

Να λοιπόν η επίσημη κάρτα αποτελεσμάτων της μάχης για την κατάληψη της ανατολικής πλευράς της παλιάς πόλης του Χαλεπιού, μιας σύγκρουσης που έλαβε χώρα σε στενά δρομάκια και χλομούς πέτρινους τοίχους που μαινόταν μέχρι χθες το απόγευμα, η ρωγμή κάθε αντάρτικης σφαίρας απαντιόταν από πυρά διαρκείας από τα αυτόματα των στρατιωτών του ταγματάρχη Σομάρ.

Όσο ο κλοιός έσφιγγε γύρω από τους αντάρτες από δύο μεριές -30 αντάρτες ή μέλη του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» ή «ξένοι μαχητές»- σκοτώθηκαν, ενώ υπήρξε και ένας αδιευκρίνιστος αριθμός τραυματιών. Σύμφωνα με τον στρατηγό του ταγματάρχη Σομάρ, τον Σαμπέρ, οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις είχαν μόνο οκτώ τραυματίες. Συνάντησα τους τρεις από αυτούς, ο ένας εκ των οποίων ήταν ένας 51χρονος ο οποίος αρνήθηκε να μεταφερθεί σε νοσοκομείο.

Μεγάλο μέρος του οπλισμού των ανταρτών το είχαν μαζέψει οι άντρες της υπηρεσίας πληροφοριών, της Mukhbarat, πριν φτάσουμε: μας είπαν ότι ανάμεσα στα όπλα υπήρχαν τρία τυφέκια ελεύθερου σκοπευτή σε ΝΑΤΟϊκό διαμέτρημα, ένας όλμος, οκτώ αυστριακά αυτόματα αλλά και διάφορα καλάσνικοφ, τα οποία θα μπορούσαν να έχουν κλαπεί από αυτομολήσαντες στρατιώτες.

Αλλά το σοκ από την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τώρα τα πεδία μάχης, οι σφυροκοπημένοι δρόμοι σε ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς ξεπερνά το θέμα του εξοπλισμού της κάθε πλευράς. Το να πατάς πάνω σε σπασμένες πέτρες και γυαλιά με τον συριακό στρατό να έχει περικυκλώσει κάθε μίλι της παλιάς πόλης, ενός τόπου όλο μουσεία και τζαμιά -με τους υπέροχους μιναρέδες της Germaya Omayadd να υψώνονται δίπλα στο χθεσινό πεδίο μάχης- αποτελεί θέμα απεριόριστης θλίψης.

Πολλοί από τους στρατιώτες, που ενθαρρύνθηκαν να μου μιλήσουν ακόμη και αν έπρεπε να γονατίζουν στα στενά δρομάκια με τις σφαίρες να ξεφτίζουν τους τοίχους, έκαναν λόγο για το πόσο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι τόσοι «ξένοι μαχητές» βρίσκονται στο Χαλέπι. «Το Χαλέπι έχει πέντε εκατομμύρια κατοίκους» μου είπε κάποιος. «Αν ο εχθρός είναι τόσο σίγουρος πως θα νικήσει σε αυτή τη μάχη, τότε σίγουρα δεν υπάρχει λόγος να φέρουν αυτούς τους ξένους να συμμετέχουν, θα χάσουν».

Ο ταγματάρχης Σομάρ, που μιλούσε άριστα αγγλικά, καταλάβαινε πολύ καλά και την πολιτική διάσταση. «Τα σύνορά μας με την Τουρκία είναι μεγάλο πρόβλημα» παραδέχθηκε. «Τα σύνορα πρέπει να κλείσουν. Το κλείσιμο των συνόρων θα πρέπει να οργανωθεί από τις δύο κυβερνήσεις. Η τουρκική κυβέρνηση όμως είναι από την μεριά του εχθρού. Ο Ερντογάν είναι εναντίον της Συρίας». Βέβαια, τον ρώτησα για τη θρησκεία του, ένα ερώτημα που αυτές τις μέρες στη θρησκεία κρύβει δηλητήριο και αθωότητα. Ο Σομάρ, του οποίου ο πατέρας ήταν general και η μητέρα του δασκάλα και που εξασκεί τα αγγλικά του διαβάζοντας μυθιστορήματα του Dan Brown είναι τόσο εύστροφος σαν ξυράφι. «Δεν έχει σημασία του πού γεννιέσαι ή το πού πιστεύεις» είπε. «Σημασία έχει τι έχεις στο κεφάλι σου. Το Ισλάμ προέρχεται από αυτή την περιοχή, οι Χριστιανοί το ίδιο, οι Εβραίοι επίσης. Γι’ αυτό και είναι καθήκον μας να την προστατεύσουμε».

Αρκετοί στρατιώτες πίστευαν πως οι αντάρτες προσπαθούσαν να αλλαξοπιστήσουν τους χριστιανούς του Χαλεπιού -τους «ήσυχους ανθρώπους», όλο τους αποκαλούσαν- και υπάρχει και μια πολύ δημοφιλής ιστορία ενός χριστιανού μαγαζάτορα τον οποίο υποχρέωσαν να φορέσει μουσουλμανική περιβολή και να ανακοινώσει τη μετατροπή του σε μουσουλμάνο μπροστά σε μια κάμερα. Αλλά στις εμπόλεμες πόλεις βρίσκεις και ομιλητικούς στρατιώτες.

Ένας από τους άνδρες που ανακατέλαβαν της είσοδο της ακρόπολης ήταν ο Αμπούλ Φιντάρ, περιβόητος γιατί περπάτησε στο Χαλέπι, την Παλμύρα και τη Δαμασκό επί δέκα μέρες στο ξεκίνημα της σύγκρουσης πέρυσι για να μιλήσει για την αναγκαιότητα της ειρήνης. Ο πρόεδρος, περιττό να το πούμε, τον χαιρέτισε ένθερμα στον τελικό προορισμό του.

Και μετά ήταν ο λοχίας Μαχμούντ Νταβούντ από τη Χάμα, που συμμετείχε στις μάχες της Χάμα, της Χομς, της Τζεμπέλ Ζαουί και της Ιντλίμπ. «Θέλω να μου πάρει ένας δημοσιογράφος συνέντευξη» ανακοίνωσε -και βέβαια έγινε. «Είμαστε πολύ στενοχωρημένοι για τους αμάχους της περιοχής» είπε. «Ζούσαν ειρηνικά πριν. Τους υποσχόμαστε ως στρατιώτες πως θα διασφαλίσουμε την επιστροφή στην καλή ζωή που είχαν ακόμη κι αν χάσουμε τη δική μας».

Δεν αναφέρει όλους όσοι σκοτώθηκαν από τα πυρά των στρατιωτών ή από τη «shabiha» (παρακρατικοί) ή τις χιλιάδες που έχουν βασανιστεί στην περιοχή. Ο Νταβούντ έχει μια αρραβωνιαστικιά που τη λένε Χανάν και σπουδάζει Γαλλική Φιλολογία στη Λαττάκεια, ο πατέρας του είναι δάσκαλος και λέει πως θέλει «να υπηρετήσει την πατρίδα του».

Όμως δεν μπορούμε να διώξουμε την σκέψη πως ο πρωταρχικός σκοπός ανδρών όπως ο λοχίας Νταβούντ -και όλων των στρατιωτών εδώ- δεν ήταν, βέβαια, να απελευθερώσουν το Χαλέπι, αλλά τα κατειλημμένα ύψη του Γκολάν, δίπλα στο χώμα που οι «τζιχάντ» προφανώς θεωρούσαν πως απελευθέρωναν χθες -μέχρι που ανακάλυψαν πως το Χαλέπι δεν είναι η Ιερουσαλήμ.

Δημοσιευμένο στον Independent στις 23.8.2012

(Μετάφραση: Αναστασία Γιάμαλη)

Ανατύπωση από:  http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=709384

 

Posted in Ενημέρωση | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »