Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Ιανουαρίου 2020
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘Πατρίδα’

Η 17χρονη ηρωίδα που «γάζωσαν» οι Γερμανοί με 17 σφαίρες για παραδειγματισμό. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου έκρυβε όπλα και προκηρύξεις κάτω από τη σχολική ποδιά. Εκτελέστηκε φωνάζοντας: «Χτυπάτε! Κτήνη»…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 21/09/2016

iroida-1

Εκτελέστηκε με 17 σφαίρες, όσα ήταν και τα χρόνια της, ανάμεσα σε 50 Έλληνες δίνοντας τη ζωή της για τη πατρίδα. Μέχρι την τελευταία στιγμή η δεκαεφτάχρονη ηρωίδα της κατοχής αντιμετώπισε με περιφρόνηση τις κάννες του αποσπάσματος.

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιουλίου του 1927, από ευκατάστατους γονείς καταγόμενους από τη Σπάρτη. Μαθήτρια ακόμη του Αρσακείου, οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Ήταν άριστη μαθήτρια και μιλούσε τέσσερις γλώσσες.

Πολύ γρήγορα αναδείχθηκε σε ένα από τα πιο αγωνιστικά στελέχη τη ΕΠΟΝ. Έκρυβε όπλα και προκηρύξεις κάτω από την σχολική της ποδιά, έγραφε συνθήματα στους τοίχους και κολλούσε αφίσες, προκαλώντας τους Γερμανούς.

Στις 16 Ιουλίου του 1944, την ημέρα των γενεθλίων της, μία ομάδα των Ταγμάτων Ασφαλείας εισέβαλε στο σπίτι της οικογένειάς της στην οδό Βεΐκου 57 στο Κουκάκι και τη συνέλαβε. Τη μετέφεραν στο αρχηγείο όπου βασανίστηκε αλύπητα από τον «Αγήνορα», διαβόητο συνεργάτη των Γερμανών.

Μετά από λίγες μέρες οι βασανιστές της δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν καμιά πληροφορία. Οι γονείς της χρησιμοποίησαν τις γνωριμίες τους και κατόρθωσαν να την απελευθερώσουν. Η Ηρώ συνέχισε τη δράση της, ως τις 31 Ιουλίου, οπότε συνελήφθη και πάλι από άνδρες των Ες- Ες, ύστερα από ένα σαμποτάζ σε τρένο που μετέφερε πυρομαχικά.

Την μετέφεραν στα κρατητήρια της «Κομαντατούρ» στην οδό Μέρλιν, όπου με κτηνώδη βασανιστήρια προσπαθούσαν ματαίως επί τρεις εβδομάδες να της αποσπάσουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες των αντιστασιακών οργανώσεων. Ωστόσο εκείνη δεν λύγισε και οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν κουβέντα. Οι προσπάθειες των δικών της να τη σώσουν, αυτή τη φορά απέτυχαν.

hrw_kwnstantopoulou

Οι Γερμανοί τη μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, στο θάλαμο των μελλοθανάτων. Ακόμα κι εκεί στην απομόνωση του στρατοπέδου, στο περιβόητο Μπλοκ 15 συνέχιζε τον αγώνα της.

Κάποιες γυναίκες θα επιλέγονταν για τα στρατόπεδα της Γερμανίας και μερικές το είδαν ως λυτρωμό στο μαρτύριο τους. Η Ηρώ τότε φώναξε: «Ντροπή σας. Δεν είστε Ελληνίδες!… Μα δεν ντρέπεστε; Καμιά δεν πρέπει να πάει στη Γερμανία!… Μα τι φοβάστε… Μη σας τουφεκίσουνε; Καλύτερα να μας τουφεκίσουν παρά να υποστούμε εξευτελισμούς»!

Εκεί η Ηρώ γνώρισε τη Λέλα Καραγιάννη, που έγινε δεύτερη μάνα της. Κοιμόταν κάθε βράδυ στην αγκαλιά της. Βλέποντας κάποιες περίεργες κινήσεις μέσα στο στρατόπεδο, η Λέλα Καραγιάννη κατάλαβε τι θα επακολουθούσε. Ρώτησε ένα Ουγγρογερμανό φύλακα, τον Βαλεντίνο και εκείνος με σπασμένα ελληνικά της είπε: «Ηρώ αύριο πρωί πρωί…» και με το χέρι του έκανε την κίνηση του δείκτη που τραβάει τη σκανδάλη.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, η Ηρώ οδηγήθηκε μαζί με άλλους 49 κρατουμένους στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Εκεί οι χιτλερικοί έστησαν στον τοίχο την έφηβη που δεν είχε καν δικαστεί και τη «γάζωσαν» με 17 σφαίρες- όσα ήταν και τα χρόνια της -για «παραδειγματισμό», όπως είπαν. Η ίδια λίγο πριν οι εκτελεστές της ανοίξουν πυρ έσκισε το φόρεμά της και φώναξε: «Χτυπάτε! Κτήνη».

Όταν ρώτησαν έναν Γερμανό στρατηγό «γιατί τη σκοτώσατε; Ήταν μόλις 17 χρονών…», εκείνος απάντησε:
«Γιατί τέτοιοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για εμάς».

Η Ηρώ έπεσε για τη λευτεριά τής πατρίδας, 37 μέρες προτού απελευθερωθεί η Ελλάδα.
Στις 29 Δεκεμβρίου του 1977 η Ακαδημία Αθηνών, με εισήγηση του καθηγητή της Φιλοσοφίας, Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου, τίμησε την ηρωίδα με μεταθανάτιο βραβείο για την υπέρτατη θυσία της, αναγνωρίζοντας έτσι και τη συμβολή της ΕΠΟΝ στον απελευθερωτικό αγώνα.
Το 1981 ο Νίκος Φώσκολος μετέφερε στη μεγάλη οθόνη τη ζωή της, με πρωταγωνίστρια τη Μαίρη Βιδάλη…

Ανατύπωση από:  http://www.mixanitouxronou.gr/i-17chroni-iroida-pou-gazosan-i-germani-me-17-sferes-gia-paradigmatismo-i-iro-konstantopoulou-pou-ekrive-opla-ke-prokirixis-kato-apo-tin-scholiki-podia-ektelestike-fonazontas-chtipate-k/

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του… εκτός αν – Ένα συγκλονιστικό ποίημα της Κενυάτισσας ποιήτριας Ουαρσάν Σάιρ

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 06/10/2015

 

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,
εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία.
Τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη,
οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους,
το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου
που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου
κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του.
Αφήνεις την πατρίδα
μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.
Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά,
φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου,
ζεστό αίμα στην κοιλιά σου,
δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες
μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου
και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο
ανάμεσα στα δόντια σου
και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων
κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού
δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.
Πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά,
κανένας δεν καίει τις παλάμες του
κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια.
Κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού
τρώγοντας εφημερίδες
εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει
σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.
Κανένας δε σέρνεται
κάτω από φράχτες
κανένας δε θέλει να τον δέρνουν
να τον λυπούνται
κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων
ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία
όπου το σώμα σου πονούσε
ή τη φυλακή,
επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη
από μια πόλη που φλέγεται
και ένας δεσμοφύλακας το βράδυ
είναι προτιμότερος από ένα φορτηγό
γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου
Κανένας δε θα το μπορούσε
κανένας δε θα το άντεχε
κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό
για να ακούσει τα:
γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι
πρόσφυγες,
βρομομετανάστες,
ζητιάνοι ασύλου
που ρουφάτε τη χώρα μας
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα,
μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι,
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε
να κάνετε και τη δική μας
πώς δε δίνουμε σημασία
στα λόγια
στα άγρια βλέμματα
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά
από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά
από δεκατέσσερις άντρες
ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο
να καταπιείς
από τα χαλίκια
από τα κόκαλα
από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.
Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,
αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
πατρίδα είναι η κάννη ενός όπλου
και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα
εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές
εκτός αν η πατρίδα σου έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα
να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου
να συρθείς στην έρημο
να κολυμπήσεις ωκεανούς
να πνιγείς
να σωθείς
να πεινάσεις
να εκλιπαρήσεις
να ξεχάσεις την υπερηφάνεια
η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.
κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι
μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου
που λέει
φύγε,
τρέξε μακριά μου τώρα
δεν ξέρω τι έχω γίνει
αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού
θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ»

** Η Ουαρσάν Σάιρ γεννήθηκε στην Κένυα και μεγάλωσε στην Αγγλία. Η πρώτη πλήρης ποιητική συλλογή της αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2016, ωστόσο έχει ήδη τιμηθεί με διάφορα βραβεία, μεταξύ αυτών το Βραβείο Αφρικανικής Ποίησης από το Πανεπιστήμιο Brunel (2013).

Ανατύπωση από:  pandiera

Posted in Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Τέχνη | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Ο Νίκος Ξυλούρης ζητά να πάει στο πόλεμο…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 25/07/2015

Νίκος Ξυλούρης

Το καλοκαίρι του 1974 γίνεται στην Ελλάδα γενική επιστράτευση. Ο πόλεμος με την Τουρκία είναι περισσότερο κοντά από κάθε άλλη φορά.

Εκείνη την εποχή ο Νίκος Ξυλούρης είναι… κομμένος από παντού. Στο ραδιόφωνο και στη τηλεόραση απαγορεύεται να ακούγονται τα τραγούδια του. Ακόμα και στο σήριαλ «Οι έμποροι των Εθνών» που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και ερμηνεύει το τραγούδι των τίτλων ακούγεται μόνο η μουσική κι όχι η φωνή του.

Το ΕΑΤ/ΕΣΑ τον έχει καλέσει αρκετές φορές για… διευκρινήσεις. Κι όμως ο μεγάλος αυτός Έλληνας με το που γίνεται η επιστράτευση στέλνει επιστολή στους διώκτες του και θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία της πατρίδας.

Την ιστορία την αλιεύσαμε στην εφημερίδα «Απογευματινή» της 22ας Ιουλίου 1974 που δημοσίευσε την είδηση!

XYLOYRHS

Ανατύπωση από:  pasatempo

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Τα παιδιά μας αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον σε κάποια ξένη χώρα!  «…ακόμα και το νερό που θα πιεις εδώ, έχει άλλη γεύση και σου λείπει το νερό της Πατρίδας…»  (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/05/2015

Ένα ρεπορτάζ βασισμένο στη μετανάστευση των νέων από το δημοσιογράφο Γιάννη Χρυσάνθου.

Γύρω μας σχηματίζεται ένα νέο κύμα εξόδου και μια νέα γενιά που τίποτα δεν την είχε προετοιμάσει γι αυτό καλείται τώρα να ακολουθήσει τα βήματα των παππούδων της.

Αυτή είναι δυστυχώς μια αλήθεια στην οποία και βασίζεται το ρεπορτάζ που θα παρακολουθήσετε. Η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη και νέοι από κάθε γωνιά της χώρας καλούνται να μεταναστεύσουν είτε για να σπουδάσουν είτε για να βρουν εργασία. Ο νεαρός δημοσιογράφος ήρθε σε επαφή με πρόσωπα που πήραν την απόφαση να εγκαταλείψουν την Ελλάδα αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον σε κάποια ξένη χώρα.

Μέσα από μια σύντομη συνομιλία αναφέρονται στην απόφασή τους να φύγουν από την Ελλάδα, τις ευκολίες ή δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, περιγράφουν την καθημερινότητα τους και κάνουν μια σύγκριση της μέχρι πρότινος ζωής τους στην Ελλάδα με αυτή εκτός. Ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζει και η άποψη την νεαρής Δέσποινας που πήρε την απόφαση να επιστρέψει στην Ελλάδα μετά από ένα περίπου χρόνο μετανάστευσης στην Αυστραλία. Την επιμέλεια του ρεπορτάζ έχει ο Γιάννης Χρυσάνθου ενώ την βιντεοσκόπηση-post production έχει αναλάβει η Rec Studio.

Tο είδα στο You Tube:  *https://youtu.be/UqtZdHT4oJY
από το κανάλι: Γιάννης Χρυσάνθου

Posted in Έρευνα, Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ήρωες του 1821, Η Αχαριστία της Πατρίδας (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 25/03/2015

«Μηχανή του Χρόνου» παρουσιάζει το άδοξο τέλος των ηρώων του 1821.

Η ιστορία των «ξεχασμένων» αγωνιστών του ’21, που έδωσαν ό,τι είχαν για την επανάσταση, αλλά πολύ γρήγορα αγνοήθηκαν από την ελεύθερη Ελλάδα.

Ο Νικηταράς, ο μεγάλος και ανιδιοτελής αγωνιστής, γνωστός ως «Τουρκοφάγος», που πρωτοστάτησε στη μάχη στα Δερβενάκια, όπου και έσπασε 3 σπαθιά με την ορμητικότητά του, τα χρόνια του Όθωνα κατηγορήθηκε για συνωμοσία κατά του βασιλιά, φυλακίστηκε και εξορίστηκε στην Αίγινα. Στη φυλακή βασανίστηκε άγρια και έχασε το φως του. Όταν αφέθηκε πια ελεύθερος, η υγεία του είχε κλονιστεί σοβαρά. Πέθανε πάμπτωχος και λησμονημένος έχοντας αναγκαστεί τα τελευταία χρόνια της ζωής του να ζητιανεύει για να βγάλει τα προς το ζην.

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο γενναίος πολεμιστής που λόγω της έντονης προσωπικότητάς του ήρθε σε σύγκρουση με σημαντικούς πολιτικούς της εποχής, γεγονός που οδήγησε σε συνεχείς προσπάθειες για την εξόντωσή του. Κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον εχθρό, φυλακίστηκε και τελικώς δολοφονήθηκε με βάναυσο τρόπο. Οι δολοφόνοι του πέταξαν το σώμα του από την Ακρόπολη και εμφάνισαν την υπόθεση ως απόπειρα δραπέτευσης.

Η Μπουμπουλίνα, η μεγάλη καπετάνισσα, έδωσε την περιουσία της για τον αγώνα, και θρήνησε ένα γιο στην επανάσταση. Θύμα και αυτή του εμφυλίου πολέμου αποσύρθηκε στις Σπέτσες, όπου έπεσε θύμα δολοφονίας από την οικογένεια της γυναίκας που ερωτεύτηκε ο γιός της. Η ελληνική πολιτεία έκλεισε την υπόθεση και δεν αναζήτησε τους δράστες.

Τέλος, η ιστορία της Μαντώς Μαυρογένους, της ευγενικής και ρομαντικής ηρωίδας του αγώνα, που έδωσε τα πάντα για την επανάσταση και βίωσε ένα θυελλώδη έρωτα με το Δημήτριο Υψηλάντη στα πεδία των μαχών, ο οποίος όμως έληξε άδοξα βυθίζοντας την ίδια στην κατάθλιψη. Η μεγάλη ηρωίδα αναγκάστηκε να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής της πάμπτωχη, ξεχασμένη και παραγκωνισμένη από την ίδια της την οικογένεια.

Tο είδα στο You Tube:  *http://youtu.be/9phQOYoE_wE
από το κανάλι: Don Cypriot

Posted in Έρευνα, Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Γιατί η πατρίδα δεν μας χωράει;

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 22/01/2014

thodoris kalifatidisΓεγονός είναι ότι η παρούσα κατάσταση στη πατρίδα μας μου θυμίζει την εποχή στις αρχές του ’60, όταν μαζί με χιλιάδες άλλους έφυγα κι εγώ από τον ελληνικό κόσμο.

Αυτή η έλλειψη κάθε προοπτικής, η δυσπιστία προς τους πολιτικούς και γενικότερα προς το κατεστημένο, η μαζική φυγή της άρχουσας τάξης από κάθε ευθύνη μάς έκανε να στρέψουμε τα μάτια μας αλλού, σε άλλες χώρες και σε άλλες ηπείρους. Δεν ξέρω τι ακριβώς έχασε η Ελλάδα, αλλά το ότι πολλοί μετανάστες αργότερα διέπρεψαν στις νέες πατρίδες τους είναι αναμφισβήτητο

Η μαζική μετανάστευση είναι μια τεράστια πληγή στο σώμα κάθε κράτους και φοβάμαι ότι προς τα κει πάμε. Πάλι θα χάσουμε μία και δύο γενιές Ελλήνων κι Ελληνίδων. Πρώτα έφευγαν κατά κανόνα μόνο οι άνδρες. Τώρα φεύγουν κι οι γυναίκες. Δεν έχει νόημα να φέρει κανείς παραδείγματα. Όπου κι αν έχω βρεθεί στον κόσμο, πάντα υπήρχε ένας διαπρεπής Έλληνας του που είχε φύγει την ίδια εποχή με μένα. Και το μέγα ερώτημα είναι: γιατί δεν μας χωράει η πατρίδα μας; Γιατί είναι πατρίδα μόνο για τους λίγους;
Αυτή η πίκρα σημάδεψε τη γενιά μου. Φοβάμαι ότι θα σημαδέψει και τους τωρινούς έλληνες του εξωτερικού. «Τι καλά που έκανες κι έφυγες», μου λένε. Και το μόνο που θέλω να τους πω είναι: «Αν ξέρατε πόσο θα ήθελα να μην είχα φύγει». Θα το μάθουν όταν θα είναι πια αργά. Η ξενιτιά δεν είναι για όλους λέγαν στα χωριά μας.
Κι έτσι είναι. Δυστυχώς, ακόμα μία φορά φαίνεται να είναι η μόνη λύση. Εύχομαι κι ελπίζω να μη συνεχιστεί αυτή η αιμορραγία. Στα σουηδικά νοσοκομεία συναντώ νεαρούς Έλληνες κι Ελληνίδες γιατρούς. Στα πανεπιστήμια και στις ανώτερες σχολές το ίδιο. Λυπούμαι και ντρέπομαι γιατί η χώρα μου συνεχίζει να διώχνει τα παιδιά της, που τόσο χρειάζεται.

Ο Θοδωρής Καλλιφατίδης είναι συγγραφέας και ζει στη Σουηδία

Ανατύπωση από:  http://www.artionrate.com/index.php/el/ekdoseis/sxolia-omogeneias/526-giati-i-patrida-den-mas-xoraei

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Η Ελλάδα 66 χρόνια πίσω

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/12/2013

Καημένη πατρίδα… μια ζωή θα έχεις τα ίδια προβλήματα, γιατί κανένας πολιτικός ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να λυθούνε!

Το 1947, ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής της Επιτροπής για την Αμερικανική βοήθεια στην Ελλάδα, επισκέφθηκε τη χώρα προκειμένου να υποβάλει τα συμπεράσματά του. Συνέταξε τη γνωστή έκθεση ή Μνημόνιο Πόρτερ. Σε αυτή την έκθεση, περιγράφεται η Ελλάδα πριν από 66 χρόνια. Οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι εφοπλιστές και βέβαια ο απλός κόσμος. Διαβάστε τα συμπεράσματα του Πόρτερ και βρείτε τις διαφορές με σήμερα. Η Ελλάδα είναι 66 χρόνια πίσω.

Γράφει ο Πόρτερ.

«Απ’ ό, τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολι­τική πρακτική από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος… […] στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομίων μίας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.

Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οι­κονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.

Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί στην εποχή μας και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν απο­κομίζει κανένα όφελος απ’ αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελ­λάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους στις ξένες χώρες.

Κάθε επιχείρηση θα έπρεπε να πληρώνει μια σημαντική εισφορά στο κρά­τος, κάτω από την προστασία του οποίου λειτουργεί. Αυτό ισχύει κατά κύριο λόγο για την περίπτωση των εφοπλιστών, που τα μεγαλύτερα κέρδη τους προέρχονται από τα «Λίμπερτι», τα οποία τους παραχώρησε η αμερικανική Ναυτική Αποστολή με την εγγύηση του ελληνικού κράτους.

Η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας – οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στις Κάννες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου – θα ενεργοποιηθεί. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι άνθρωποι πολύ γοητευτικοί, που μιλάνε πολύ καλά τ’ αγγλικά. Είναι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή για τα δικά τους συμφέροντα. Θυμάμαι ακόμα ένα από τα πιο επίσημα γεύματα ενός από τους σημαντι­κότερους τραπεζίτες, που με είχε καλέσει στη βίλα του των Αθηνών. Είχε τρεις σερβιτόρους με λιβρέα, μια ποικιλία απ’ τα πιο φίνα κρασιά και φα­γητά διάφορα, περίφημα γαρνιρισμένα. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ένας από τους αντιπροσώπους της κλίκας που ανέφερα άρχισε να εξυμνεί τις ομορφιές της ζωής κοντά στη θάλασσα, καθώς και τις χαρές των αρι­στοκρατικών σπορ.

Η αντίθεση ανάμεσα στο γεύμα αυτό και στα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στους δρόμους της Αθήνας είναι πραγματικά τρομερή…

Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ’ αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.

Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιοτικόν επίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδο­σκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Εν τω μεταξύ αι λαϊκαί μάζαι περνούν μιαν αθλίαν ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικώς ολίγοι τον αριθμόν και ο συνολικός πλούτος των, περιερχόμενος εις τό σύνολον του πληθυσμού θα επέφερεν ελάχιστην βελτίωσιν των γενικών συνθηκών διαβιώ­σεως. Αλλ’ ο πολυτελής τρόπος ζωής των εν μέσω της πτώχειας συντείνει εις το να εξοργίζη τας μάζας και να υπογραμμίζη την δυστυχίαν των πτωχών.

Δύο και ήμισυ έτη (*) μετά την απελευθέρωσιν η Ελλάς ευρίσκεται εις μί­αν κατάστασιν νεκρώσεως παρά την ούσιαστικήν έξωτερικήν βοήθειαν και την αρμοδίαν εξωτερικήν καθοδήγησιν. Εις ολόκληρον την χώρα, απ΄ άκρου εις άκρη, κυριαρχεί μία γκρίζα ανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον – μία έλλειψη πίστης που οδηγεί σε πλήρη απραξία προς το παρόν. Οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίαι δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχαι δεν αποθηκεύουν προμήθειες.«

* Γιατί 66 χρόνια μετά τι άλλαξε;

Πηγή:  *http://www.koutipandoras.gr/article/40938/i-ellada-66-hronia-piso

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | 1 Comment »

Ήταν μόλις είκοσι χρονών αλλά… «πρέπει να παραμείνουμε στο ευρώ πάση θυσία» (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 02/03/2013

Πάση θυσία κύριε Σαμαρά;

Πάση θυσία κύριε Βενιζέλο;

Πάση θυσία κύριε Κουβέλη;

Ακόμα και με τον θάνατο της Ελλάδας;
Γιατί, τι είναι η Πατρίδα «κύριοι» χωρίς τα παιδιά της;
Πού είναι τα παιδιά της Ελλάδας;
Πού τα στέλνετε;
Στην καλύτερη περίπτωση τα στέλνετε στην ξενιτιά και στην χειρότερη;

Στην χειρότερη τα στέλνετε ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ όπως στην περίπτωση στην Λάρισας: Τραγωδία με σπουδαστές που προσπάθησαν να ζεσταθούν με μαγκάλι. ΔΥΟ ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ ή στην περίπτωση της Καβάλας: Τρία νεκρά παιδιά από φωτιά στην Καβάλα

Τι κελάηδησε ο μπουμπούκος;
«Αποτέλεσμα πολιτικής είναι που πήραν την ψησταριά και την έβαλαν μέσα;», διερωτάται μέσω twitter ο Άδωνις Γεωργιάδης σχολιάζοντας τον θάνατο των δύο σπουδαστών στην Λάρισα.

Τι είπε ο Τζήμερος;
«Είναι θύματα παιδείας. Κανένας δεν τους δίδαξε τις ιδιότητες του μονοξειδίου του άνθρακα»

Τι είπαν οι γειτόνισσες;
«Αισθανόμαστε ρε παιδιά πουλημένοι και προδομένοι από…»

Posted in Βίντεο, Εκλογές, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Όταν ο Θεός μοίρασε τον κόσμο…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 17/11/2012

Όταν ο Θεός μοίραζε τον κόσμο, είπε σε όλους τους λαούς που είχε φτιάξει να περάσουν μέσα στη βδομάδα να διαλέξουν μια χώρα να κατοικήσουν.

«Δέχομαι μέχρι το Σάββατο» τους ξεκαθάρισε. «Την Κυριακή θα ξεκουράζομαι».

 

Δευτέρα πρωί έτρεξαν και στήθηκαν στην ουρά οι Γερμανοί. Την πρώτη μέρα της προθεσμίας. Κι έτσι τους έδωσε μια ωραία και μεγάλη χώρα στην καρδιά της Ευρώπης.

Μετά από λίγο ήρθαν οι Κινέζοι. Ομοιόμορφα ντυμένοι και σε παράταξη. Ήταν μπόλικοι και τους έδωσε την Κίνα.

Την Τρίτη οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Άγγλοι, οι Πορτογάλοι, οι Σουηδοί, οι Αμερικάνοι, οι Καναδοί. Πήραν όλοι από μια χώρα.

Τετάρτη όλοι οι Αφρικανοί με τα πολύχρωμα ρούχα τους. Τους έδωσε ολόκληρη την όμορφη Αφρική και τους είπε να τη μοιραστούν.

Την Πέμπτη πήγαν οι Aβορίγινες. Τους έδωσε την Αυστραλία.

Την Παρασκευή, αφού τέλειωσαν με τη γραφειοκρατία,  πήγαν οι Ρώσοι. Αφού είδαν τι πήραν οι άλλοι, συμφώνησαν και πήραν την παγωμένη αλλά πανέμορφη Ρωσία.

Το Σάββατο ήρθαν όλες οι υπόλοιπες φυλές και έθνη και πήραν ό,τι περίσσεψε.

Το Σάββατο βράδυ, αργά, έφτασαν οι Τσιγγάνοι με όλα τους τα παιδιά. Ο Θεός τους είπε ότι άργησαν πολύ και δεν είχε μείνει τίποτα. Ήταν και πολλοί, που να τους βάλει; Παρ’ όλα αυτά, επειδή ήταν μέσα στην προθεσμία, τους επέτρεψε να πάνε σε όποια χώρα θέλουν και να μείνουν με τους κατοίκους της. Κι έτσι απλώθηκαν παντού.

Την Κυριακή ο Θεός κάθισε να αναπαυθεί ευχαριστημένος. Κατά το απογευματάκι βλέπει έξω από την πόρτα του ένα πλήθος να φωνάζει να του ανοίξουν! Ήταν οι Έλληνες, ως συνήθως εκπρόθεσμοι και μόλις μπήκαν άρχισαν τα παρακάλια:

– Άνοιξε Θεούλη μου, σε παρακαλούμε, θέλουμε κι εμείς μια πατρίδα.

– Τι θέλετε εδώ παιδιά; Δεν είπαμε ότι την Κυριακή ξεκουράζομαι;

– Το ξέρουμε Θεούλη μου, αλλά μπερδέψαμε τις ημερομηνίες. Μη μας αφήσεις σε παρακαλούμε χωρίς δική μας πατρίδα σαν τους τσιγγάνους… Είμαστε νοικοκυραίοι εμείς.

– Καλά βρε παιδιά, γιατί δεν ήρθατε νωρίτερα; Τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Ούτε σπιθαμή. Τα έχω μοιράσει όλα.

– Θεούλη μου, εμείς φταίμε, είδαμε ότι είχε πολύ χώρο κι είπαμε ότι θα περισσέψει και για μας. Και περιμέναμε να σπάσει λίγο ο κόσμος για να μην περιμένουμε στις ουρές… Έχουμε τόσα σπουδαία μυαλά, έχουμε πολλά να κάνουμε και να δώσουμε στον κόσμο… μη μας αφήσεις χωρίς Πατρίδα. Μπορεί να αργήσαμε, αλλά αν μας δώσεις κι εμάς, θα την υπερασπιζόμαστε με τη ζωή μας.

– Τι να σας πω ρε παιδιά; (είπε ο Θεός ξύνοντας το κεφάλι του). Κι εσείς παιδιά μου είστε και μάλιστα τα πιο έξυπνα, αλλά πραγματικά δεν υπάρχει άλλος χώρος!

– Σε παρακαλούμε;

– Καλά. Τότε θα σας δώσω ένα μικρό κομματάκι που είχα κρατήσει για τον εαυτό μου!

Από email της:  Εύας

Posted in Ανέκδοτα, Διασκέδαση, Ελλάδα, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Γράφτηκε το 1920 από την Ayn Rand αλλά δεν μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο. (Οποιαδήποτε ομοιότητα με την πατρίδα μας είναι τυχαία)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 07/10/2012

.

Σκέψεις της Ρωσσο-Αμερικανίδας Ayn Rand (Εβραία, δραπέτης από τη Ρωσία το 1920 και πήγε στην Αμερική όπου ζήτησε και της δόθηκε πολιτικό άσυλο ):

 .

 

.

«Όταν καταλάβεις ότι, για να δημιουργήσεις κάτι, πρέπει να πάρεις άδεια από κάποιον που δεν δημιουργεί απολύτως τίποτα,
Όταν αποδείξεις ότι τα λεφτά δεν τα παίρνεις εσύ που δουλεύεις τίμια αλλά πάνε σε αυτόν που κάνει ύποπτες δουλειές ή έχει μια θέση με μέσον,
Όταν καταλάβεις ότι πολλοί γίνονται πλούσιοι όχι με τη δουλειά αλλά με δωροδοκίες και κρατικά χρήματα επειδή ελέγχουν το πολιτικό σύστημα, και ότι δεν τους προστατεύουν οι νόμοι αλλά το αντίθετο και όμως τους προστατεύεις εσύ ο ίδιος,
Όταν καταλάβεις ότι η διαφθορά ανταμείβεται ενώ η τιμιότητα μετατρέπεται σε θυσία,
Τότε μπορείς να βεβαιώσεις χωρίς το φόβο να κάνεις λάθος ότι,
Η κοινωνία σου, Η πατρίδα σου, είναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ».

Alissa Zinovievna Rosenbaum

Από email του:  Παντελή

Posted in Ελλάδα, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »