Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Νοέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘Οδυσσέας’

Σώστε τον «Οδυσσέα»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 29/04/2016

Υπουργείο Οικονομικών της Ελληνικής Δημοκρατίας: Διαγραφή των προστίμων της Εφορίας στο Σχολείο Αλληλεγγύης "Οδυσσέας"

Ο «Οδυσσέας», το παλιότερο και μεγαλύτερο εθελοντικό σχολείο διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας σε Έλληνες και αλλοδαπούς που βασίζεται στις εισφορές μελών, φίλων και συλλογικοτήτων και όχι σε παχυλές κρατικές ή ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις βρίσκεται αντιμέτωπο με το μακρύ χέρι του κράτους, ενός κράτους που εμφανίζεται όλο και πιο εχθρικό απέναντι σε κάθε προσπάθεια έμπρακτης αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης. Ζητάει την βοήθειά σου!

Περισσότερα >>> https://www.facebook.com/events/384209011720230/

Υπέγραψε το ψήφισμα για Διαγραφή των προστίμων της Εφορίας στο Σχολείο Αλληλεγγύης «Οδυσσέας» εδώ

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

«Για τυπικούς λόγους» – Ένα παραμύθι για το Σχολείο Αλληλεγγύης «Οδυσσέας» & την περιπέτειά του

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 05/01/2016

.

Φίλες και φίλοι,
Καλή χρονιά και χρόνια Πολλά

Ο «Οδυσσέας» χρειάζεται την αλληλεγγύη σας! Μέρες που είναι όμως, σας τη ζητά με ένα παραμύθι, λίγο αλλιώτικο από τα συνηθισμένα. Κάντε έναν κόπο να το διαβάσετε, ιδίως όσες και όσοι δεν ξέρετε και πολλά για τον «Οδυσσέα» και έπειτα στείλτε το στις φίλες και τους φίλους σας, σε στελέχη της κυβέρνησης και των κοινοβουλευτικών κομμάτων, δημοσιεύστε το στις ιστοσελίδες σας, κοινοποιήστε το από το λινκ που δίνω στον τίτλο για να φτάσει στα αυτιά των κυβερνώντων και να δοθεί επιτέλους μια λύση για το σχολείο μας:

.

“Για τυπικούς λόγους.” Ένα παραμύθι για τον Οδυσσέα.

“Μια φορά κι έναν καιρό, σε κάποια χώρα μακρινή και φτωχή, πολλοί άνθρωποι έφευγαν για άλλες, ακόμη πιο μακρινές χώρες μπας και βελτιώσουν τη ζωή τη δική τους και των οικογενειών τους. Καθώς περνούσαν όμως τα χρόνια, η χώρα αυτή έπαψε να είναι τόσο φτωχή και έτσι κάποια στιγμή άρχισαν να έρχονται σε αυτή άνθρωποι από άλλες μακρινές χώρες, είτε για να δουλέψουν μπας και βγουν από τη δική τους φτώχεια και μιζέρια είτε για να ξεφύγουν από πολέμους και καταστροφές. Ξένους τους είπαν, με διάφορα ονόματα, ακόμη κι αυτούς που τους λογάριαζαν από την ίδια ρίζα και τους δώσαν γρήγορα δικαίωμα ψήφου, και σαν ξένους τους φέρθηκαν. Τους δώσαν τις χειρότερες δουλειές, τους πλήρωναν ψίχουλα ή τους κατέδιδαν στην αστυνομία -δεν είχαν βλέπεις χαρτιά νόμιμης παραμονής και εργασίας οι περισσότεροι- και αρκετοί ντόπιοι πλούτισαν από την εκμετάλλευση αυτών των ξένων.

Όλα αυτά βέβαια τα διευκόλυνε ακόμη πιο πολύ το ότι οι ξένοι δεν ήξεραν ούτε να μιλούν ούτε φυσικά να διαβάζουν και να γράφουν τη γλώσσα του τόπου στον οποίο είχαν βρεθεί. Μουγκοί λοιπόν ή με λεξιλόγιο νηπίων, προσπαθούσαν άδικα να βρουν το δίκιο τους και να συνεννοηθούν με τους ντόπιους, αλλά και μεταξύ τους, αφού έρχονταν από διαφορετικές χώρες. Το κράτος βέβαια δεν έκανε τίποτα για να τους βοηθήσει να μάθουν τη γλώσσα του, παρότι το ίδιο και πολλοί από τους κατοίκους του καυχιούνται για το πόσο σπουδαία και τρανή είναι αυτή η γλώσσα και πόσο χρειάζεται να διαδοθεί σε όλον τον κόσμο.

Έτσι ήταν η κατάσταση για κάτι λιγότερο από δέκα χρόνια, όταν στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας κάποιοι δάσκαλοι, βλέποντας την ασυνεννοησία αυτών των ανθρώπων, παρότι είχαν μεταξύ τους κοινά προβλήματα και συμφέροντα, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Ξεκίνησαν οι ίδιοι δωρεάν μαθήματα στην αρχή σε λίγους και αργότερα σε όλο και περισσότερους, όχι στις αμμουδιές κάποιου αρχαίου ποιητή, αλλά σε χώρους που τους παραχωρήθηκαν στα γραφεία συνδικαλιστικών οργανώσεων και, όταν πια ήταν ακόμη πιο πολλοί, σε ένα κτίριο του εργατικού κέντρου της πόλης.

Τα μαθήματα μετά από τρία χρόνια είχαν μετατραπεί πια σε ένα απογευματινό σχολείο με πολλά τμήματα και αυτή η πρωτοβουλία μερικών δασκάλων έπρεπε να πάρει και μια νομική μορφή για τυπικούς λόγους, όπως και έγινε. Άλλαξε όνομα, απέκτησε τυπικά κάποιους μετόχους και πήρε και κάποια λίγα χρήματα από το κράτος για το ανέβασμα μιας θεατρικής παράστασης από τη θεατρική ομάδα που είχαν συστήσει μαθητές και δάσκαλοι. Καθώς μάλιστα τα τμήματα και οι μαθητές αυξάνονταν όλο και πιο πολύ, ένας από αυτούς ξεκίνησε να δουλεύει ως γραμματέας του σχολείου περίπου 25 ώρες τη βδομάδα, με κανονικό μισθό και ένσημα. Πώς πληρωνόταν; Από τα χρήματα που έδιναν στο σχολείο οι δάσκαλοι, από εισφορές φίλων και σωματείων, από χορούς και πάρτι που διοργανώνονταν.

Και τα χρόνια περνούσαν και το σχολείο δούλευε ρολόι, με εκατοντάδες μαθητές από χώρες όλου του κόσμου, που πια δε μάθαιναν μόνο τα βασικά, αλλά προχωρούσαν σε πιο ψηλά επίπεδα και προετοιμάζονταν εκεί για τις εξετάσεις που θα τους έδιναν το πρώτο τους πτυχίο γλωσσομάθειας στη χώρα αυτή. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα γίναν οι ίδιοι δασκάλες και δάσκαλοι για να διδάξουν τη δική τους γλώσσα ή τη γλώσσα που είχαν σπουδάσει στον δικό τους τόπο. Και δεν ήταν μόνο αυτά: εκεί μέσα μάθαιναν για την ιστορία του τόπου και της τάξης τους, έκαναν εκδρομές σε γύρω μέρη και ιστορικούς περιπάτους στην πόλη, γνώριζαν τα δικαιώματά τους, θυμόντουσαν ξανά -ή συνειδητοποιούσαν λίγο-λίγο- τι σημαίνει αλληλεγγύη. Κι ακόμη, εκεί γεννιούνταν φιλίες, φτιάχνονταν ερωτικοί δεσμοί, δημιουργούνταν οικογένειες, δοκιμάζονταν νέες διδακτικές μέθοδοι, χαρτογραφούνταν τα άγνωστα νερά της διδασκαλίας της γλώσσας αυτής σε ενήλικες μη φυσικούς ομιλητές της.

Κάποια στιγμή η παρατεταμένη οικονομική κρίση στην οποία έμπαινε αυτή η μακρινή χώρα χτύπησε και την πόρτα αυτού του σχολείου. Στα θρανία του, πλάι στους μαθητές και τις μαθήτριες από τα ξένα μέρη, άρχισαν να κάθονται και ντόπιοι που θέλαν να μάθουν μια άλλη γλώσσα για να μπορέσουν να δουλέψουν στον τουρισμό ή για να ξενιτευτούν τώρα αυτοί σε άλλες μακρινές χώρες. Το σχολείο, που, έχοντας μείνει χωρίς καμιά χρηματοδότηση για χρόνια από το κράτος και με τις εισφορές των μελών να μειώνονται, είχε πια εθελοντές στη γραμματεία του, αγκάλιασε αμέσως και τους καινούριους μαθητές του. Κι αυτοί όλο και πλήθαιναν.

Ώσπου, στο τέλος του τρίτου χρόνου αυτής της κρίσης -ίσως να ονομάστηκε έτσι γιατί κατά τη διάρκειά της όλοι κρίνονται γι’ αυτό που πραγματικά είναι- το κράτος αποφάσισε να ελέγξει όλες τις οργανώσεις που κάποια στιγμή είχαν νταραβέρια μαζί του και βρίσκονταν στα κιτάπια του. Ο λόγος; Είχαν αποκαλυφθεί κάτι σκάνδαλα με οργανώσεις που έπαιρναν εκατομμύρια από το κράτος για ανύπαρκτες και εξωφρενικές δραστηριότητες, όπως, για παράδειγμα, την αναδάσωση ενός τροπικού δάσους σε μια άλλη ήπειρο ή τη διεθνή ανάπτυξη (σκέτο).

Έτσι, ελέγχθηκαν και τα λογιστικά βιβλία του σχολείου της ιστορίας μας, παρότι είχαν περάσει δέκα χρόνια από τα τελευταία ψίχουλα που είχε πάρει από το κράτος, κι αυτά εκατοντάδες φορές υποπολλαπλάσια από τα ποσά που με γαλαντομία το κράτος έδινε σε άλλες οργανώσεις (το ότι το σχολείο ήταν από τις πρώτες -και τις ελάχιστες τελικά- οργανώσεις που ελέγχθηκαν πρέπει να οφείλεται σε κάποια διαβολική σύμπτωση). Οι δάσκαλοι λοιπόν που είχαν τότε ένα κάπως μεγαλύτερο βάρος στη διαχείριση του σχολείου ενημερώθηκαν από μια κρατική υπάλληλο ότι στα λογιστικά του βιβλία τα καταγεγραμμένα έξοδα της περιόδου που το σχολείου είχε έμμισθο γραμματέα εμφανίζονταν περισσότερα από τα έσοδα της αντίστοιχης περιόδου. “Μα τα λεφτά τα βάζαμε εμείς, από την τσέπη μας”, της είπαν. “Έπρεπε να κόβετε αποδείξεις στους εαυτούς σας για κάθε δεκάρα που βάζατε. Για τυπικούς λόγους. Δεν πρόκειται περί φοροδιαφυγής, γιατί τα έσοδα αυτά δεν φορολογούνται, αλλά θα σας κόψουμε πρόστιμα. Για τυπικούς λόγους.”

Για τυπικούς λόγους μεν, τα πρόστιμα τεράστια δε· περίπου όσο έβγαζε σε πέντε χρόνια όποιος δάσκαλος του σχολείου αυτού είχε την τύχη να δουλεύει στη δημόσια εκπαίδευση. “Να πάμε στα δικαστήρια”, σκέφτηκαν. Για τα δικαστήρια όμως θα χρειάζονταν -μόνο για αρχή- οι μισθοί ενός έτους. “Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος,” είπαν, και για ένα χρόνο δεν είχαν δώσει τίποτα.

Δεκατρείς μήνες μετά, τα πρόστιμα έγιναν χρέος και η αστυνομία έψαχνε τον υπεύθυνο του σχολείου, που δεν ήταν καν μέλος του σχολείου την περίοδο που αφορούσε ο έλεγχος, για να τον συλλάβει. Εκείνος το έμαθε από τον πανικόβλητο πατέρα του, και μετά από συζητήσεις με τα μέλη του σχολείου, αποφασίστηκε να αρχίσουν να πληρώνουν το χρέος, ώστε μετά την παράδοσή του στην αστυνομία να αναβληθεί η δίκη του. Βλέπετε, η δίκη θα ήταν κι αυτή τυπική και ο ίδιος θα καταδικαζόταν σίγουρα, έστω και με μια μικρή ποινή, που θα τον έβαζε σε περαιτέρω μπελάδες, αφού εξαιτίας ενός φρέσκου τότε νόμου κινδύνευε και η δουλειά του.

Από τότε και μέχρι την ώρα που μιλάμε, κι ενώ το σχολείο λειτουργεί ακόμη κάνοντας αυτό που ξέρει να κάνει καλά εδώ και είκοσι χρόνια σχεδόν, τα μέλη του σχολείου μαζί με τους ανθρώπους που του συμπαραστέκονται, δίνουν έναν διπλό αγώνα· από τη μια ζητούν να σβηστεί πλήρως αυτή η αδικία και από την άλλη μαζεύουν χρήματα για να πληρώνουν κάθε μήνα το χρέος, που φυσικά είχε πια μεγαλώσει κι άλλο και είχε γίνει ίσο με συνολικούς μισθούς 6-7 ετών δημόσιου εκπαιδευτικού. Υποσχέσεις πολλές δόθηκαν, κυβερνήσεις υποτίθεται πιο φιλικές στο σχολείο ήρθαν στην εξουσία, αλλά λύση δεν έχει έρθει και τα χρήματα όλο και τελειώνουν. Κι αν κάποιοι από τους ήρωες αυτού του παραμυθιού γίναν λιγάκι καλύτεροι άνθρωποι και βρήκαν στο πλάι τους και άλλους καλούς ανθρώπους, δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε ότι ζήσαν αυτοί καλά, γιατί το παραμύθι αυτό περιμένει ακόμη το δικό του ευχάριστο τέλος.”

Καιρός το παραμύθι να τελειώνει, που έλεγε και ένα παλιό τραγούδι. Εμείς, τα μέλη και οι φίλες του Σχολείου Αλληλεγγύης “Οδυσσέας”, του οποίου την πολύ αληθινή και πραγματική ιστορία μόλις διαβάσατε, απαιτούμε επιτέλους το αυτονόητο· άμεση διαγραφή του χρέους του ή αποκατάσταση της αδικίας εις βάρος του με οποιονδήποτε άλλο τρόπο!

(έχουν ήδη συγκεντρωθεί πάνω από 5.500 υπογραφές)

Περισσότερες πληροφορίες για τον «Οδυσσέα» και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.

Αντώνης Γαζάκης,

εκπαιδευτικός,

πρόεδρος ΔΣ «Οδυσσέα»

Πηγή:  Μέσα στην νύχτα

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Το σχολείο αλληλεγγύης “Οδυσσέας” και οι αμαρτωλές ΜΚΟ

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 01/03/2014

«ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΛΗΡΩΝΩ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΑΛΛΩΝΩΝ… ΤΕΡΜΑ! ΩΣ ΕΔΩ!

ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ «ΟΔΥΣΣΕΑΣ»
ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
ΕΔΡΑ: ΑΙΣΩΠΟΥ 24 -Τ.Κ. 54627

Θεσσαλονίκη, 24/02/2014

Αίσθηση προκαλούν τα νέα στοιχεία για το «πάρτι» με τη χρηματοδότηση Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων…”, “Ένας τρελός χορός εκατομμυρίων είχε στηθεί γύρω από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις…”, “Το μεγάλο φαγοπότι με τις ΜΚΟ έρχεται να επιβεβαιώσει πόρισμα της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής…”

Τα παραπάνω είναι χαρακτηριστικά αποσπάσματα από πρόσφατα ρεπορτάζ (20/2/2014) για τη χρηματοδότηση των ΜΚΟ από το κράτος. Σε μας όμως δεν προκαλούν καμία αίσθηση αυτά τα νέα στοιχεία για τον τρελό χορό των εκατομμυρίων και το μεγάλο φαγοπότι με τις ΜΚΟ. Ήταν κοινό μυστικό το τι συνέβαινε με κάποιες ΜΚΟ των οποίων τις ευφάνταστες ονομασίες συναγωνίζονταν μονάχα οι ακόμη πιο ευφάνταστοι σκοποί που υποτίθεται ότι θα εξυπηρετούσαν (μέχρι και για πρόγραμμα καλλιέργειας τομάτας στην Αφρική διαβάσαμε). Όλα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας απλώς επαληθεύουν όχι μόνο τις υποψίες μας, αλλά και τα συμπεράσματά μας από τις εμπειρίες του “Οδυσσέα”, του εθελοντικού σχολείου που διδάσκει εντελώς δωρεάν 15 χρόνια τώρα ελληνικά και ξένες γλώσσες σε μετανάστες και ντόπιους (ενδεικτικά, από τα θρανία μας έχουν περάσει πάνω από 6500 μαθητές).

Τυπικά, κι ο “Οδυσσέας” είναι ΜΚΟ! Καταγραφήκαμε στα μητρώα των ΜΚΟ του Υπουργείου Εξωτερικών το 2002, ως αποτέλεσμα μιας αίτησής μας για την υλοποίηση προγράμματος εκμάθησης Η/Υ στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας. Η αίτησή μας απορρίφθηκε μετά πολλών επαίνων, ενώ την ίδια στιγμή μας είχε προταθεί, όντας εκπαιδευτική οργάνωση, να υλοποιήσουμε ένα πρόγραμμα για τη δημιουργία ορνιθοτροφείου στην ίδια περιοχή!!! Φυσικά δεν το συζητήσαμε καν… Είχαμε πάρει από παλιά λοιπόν μια γεύση για το πώς λειτουργεί όλη αυτή η ιστορία με τις ΜΚΟ.

Γεύση μπορεί να είχαμε πάρει, χρήματα από το κράτος όμως; Ο “Οδυσσέας” πήρε όντως κρατική επιχορήγηση δύο φορές: 10.000 ευρώ το 2003 από το Υπουργείο Πολιτισμού και 2.500 ευρώ το 2004-05 από το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Αυτά τα “αστρονομικά” ποσά αξιοποιήθηκαν για αρκετά χρόνια -με μεγάλη φειδώ και σύνεση- για την αγορά διδακτικών εγχειριδίων για τους μαθητές του σχολείου, για τα σκηνικά, τα κοστούμια και τις μετακινήσεις της θεατρικής μας ομάδας που δίνει αποκλειστικά παραστάσεις με ελεύθερη είσοδο, καθώς και για τη μισθοδοσία ενός μετανάστη που εργαζόταν στη γραμματεία μας, έξοδα για τα οποία υπάρχουν όλα τα νόμιμα παραστατικά. Έκτοτε ο “Οδυσσέας”, του οποίου το κοινωνικό και εκπαιδευτικό έργο πιστοποιείται από πλήθος δημοσιευμάτων στον τύπο, από πανεπιστημιακές δημοσιεύσεις πάνω στην πρότυπη διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης που πραγματοποιήθηκε στα τμήματά του, αλλά κυρίως από τους χιλιάδες μαθητές του, δεν έχει λάβει καμία κρατική οικονομική βοήθεια και στηρίζεται αποκλειστικά στις εισφορές μελών, φίλων και εκπαιδευτικών σωματείων, λειτουργώντας πάντα με γνώμονα την αλληλεγγύη, την αυτοδιαχείριση και την αυτοοργάνωση.

Θα μπορούσε κάλλιστα να πει κανείς ότι θα έπρεπε να νιώθουμε ευτυχείς, αφού δεν συγκαταλεγόμαστε στις “αμαρτωλές ΜΚΟ”, οι οποίες φαίνεται πως έπαιρναν επιχορηγήσεις δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ σαν να έπαιρναν καραμέλες από το περίπτερο… Τουναντίον, είμαστε αφάνταστα εξοργισμένοι! Και πώς να μην είμαστε, όταν, την ίδια στιγμή που αρχίζει να αποκαλύπτεται ποιοι “μαζί τα φάγανε”, ο “Οδυσσέας” βρίσκεται εν τω μέσω μιας απίστευτης περιπέτειας, ανάλογης αυτών που πέρασε ο μυθικός ομώνυμος ήρωας!

Χωρίς να έχουμε λάβει εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια χρήματα από το κράτος, χωρίς να έχουμε σε καμιά περίπτωση ζημιώσει οικονομικά το κράτος, κάνοντας αφιλοκερδώς αυτό που είναι διεθνής υποχρέωση του κράτους (εκμάθηση της γλώσσας της χώρας υποδοχής στους μετανάστες), συνεργαζόμενοι συστηματικά και με κρατικούς φορείς, βρεθήκαμε, όπως ίσως γνωρίζουν πολλοί αναγνώστες, αφού πρώτα συναντήσαμε αντιμετώπιση που αντιστοιχεί σε κάποια ύποπτη κερδοσκοπική επιχείρηση, να είμαστε αναγκασμένοι να πληρώσουμε στην Εφορία δεκάδες χιλιάδες ευρώ για πρόστιμα που αφορούν όχι φορολογικές παραβάσεις, αλλά “πλημμελή τήρηση” του βιβλίου εσόδων-εξόδων την περίοδο 2001-2009! Και είμαστε διπλά εξοργισμένοι γιατί, ενώ οι ΜΚΟ των παχυλών χρηματοδοτήσεων ελέγχονται για το πού και πώς ξόδεψαν τα χρήματα που πήραν, εμείς τιμωρηθήκαμε επειδή τα καταγεγραμμένα μας έξοδα υπερέβαιναν τα καταγεγραμμένα μας έσοδα! Η οργή μας περισσεύει, καθώς η αδυναμία πληρωμής των προστίμων έφερε ακόμη και την αυτόφωρη δίωξη του υπεύθυνου κατά το νόμο για τον “Οδυσσέα”, Αντώνη Γαζάκη, πρόεδρο του ΔΣ, του οποίου η θέση ως εκπαιδευτικού στη δημόσια εκπαίδευση κινδυνεύει σε περίπτωση μη πληρωμής των δόσεων στην Εφορία!

Το τελευταίο διάστημα που το πρόβλημα του “Οδυσσέα” δημοσιοποιήθηκε ευρέως, δεν υπάρχει ούτε ένας, ξεκινώντας από αυτούς που μας γνωρίζουν και στέκονται στο πλευρό μας εδώ και χρόνια και φτάνοντας μέχρι και τους πιο δύσπιστους, που να μην αναγνωρίζει ότι αυτό που συμβαίνει εις βάρος του σχολείου μας είναι απαράδεκτο, ακατανόητο και τελικά αποτρόπαιο. Εκατοντάδες φίλοι, δεκάδες φορείς και οργανώσεις (βλέπε παρακάτω), έχουν ενώσει τη φωνή τους με τη δική μας για να αρθεί αυτή η κατάφωρη αδικία και να διαγραφούν εξ ολοκλήρου τα πρόστιμα. Άραγε πόσες από τις ΜΚΟ που βρίσκονται στο μικροσκόπιο αυτές τις μέρες (κάποιες έχουν ήδη αποκληθεί “φαντάσματα”) μπορούν να καμαρώνουν για ανάλογο έργο και υποστήριξη, όπως καμαρώνει ο “Οδυσσέας”;

Απαιτούμε λοιπόν, τώρα που αποκαλύπτονται οι ΜΚΟ οι οποίες συμμετείχαν στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, την αποκατάσταση της λογικής και της δικαιοσύνης μέσα από την πλήρη διαγραφή των προστίμων του “Οδυσσέα” και δηλώνουμε απερίφραστα ότι μέχρι να συμβεί αυτό δεν θα κάνουμε πίσω!
Το ΔΣ του “Οδυσσέα”

Αλφαβητικός κατάλογος των φορέων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων που βρίσκονται στο πλευρό του «Οδυσσέα» ενάντια στις διώξεις που υφίσταται, είτε έχοντας υπογράψει το κοινό ψήφισμα είτε έχοντας εκδώσει δικό τους ψήφισμα είτε δηλώνοντάς μας τη συμπαράστασή τους (τα λινκ οδηγούν στην ιστοσελίδα της κάθε οργάνωσης ή στη σελίδα όπου έχουν αναρτήσει το ψήφισμα που υπογράφουν):

«Αλληλεγγύη για όλους», “Ανατολικός Άνεμος” – δημοτική παράταξη Δ. Θέρμης, «Ανοιχτή Πόλη» – δημοτική παράταξη Δ. Θεσσαλονίκης, Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Περιοχής Σχ. Τυφλών, Ευζώνων, Φαλήρου, Ανοιχτή Συνέλευση Ορεστιάδας, ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης, «Αντιγόνη – Κέντρο Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό, την Οικολογία, την Ειρήνη και τη Μη Βία», Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Λάρισας, Αντιφασιστική Επιτροπή Φαλήρου (Θεσ/νίκη),Αντιφασιστική Συνέλευση Αλληλεγγύης (ΑΣΑ), ΑΡΣΙΣ,Αταξήα – ομάδα μαθημάτων Κοινωνικού Στεκιού/Στεκιού Μεταναστών Χανίων, Αυτόνομη Ριζοσπαστική Αυτοδιοίκηση στο Δήμο Νεάπολης-Συκεών, Δήμος Θεσσαλονίκης, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, «Δράση για την Άγρια Ζωή», Εθελοντική Εργασία Θεσσαλονίκης,ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ – περιοδικό «αντιτετράδια της εκπαίδευσης», «Εκτός Τάξης» – ομάδα μαθημάτων Στεκιού Μεταναστών, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ε’ ΕΛΜΕ Αθήνας, Α’ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής «Κυριάκος Σιδηρόπουλος», Β’ ΕΛΜΕ Έβρου, Γ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, Δ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, ΕΛΜΕ Καρδίτσας, ΕΛΜΕ Λέσβου, «Ενεργοί Πολίτες για το Δήμο Βεροίας – Ανατροπή Τώρα», Ένωση εκπαιδευτικών της ελληνικής ως δεύτερης/ξένης γλώσσας,Ένωση μεταναστών από τη Σενεγάλη και άλλες αφρικανικές χώρες, Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν, Θεματική Ομάδα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Οικολόγων Πράσινων, “Θεσσαλονίκη Πράσινη Πόλη” Δημοτική παράταξη Δ. Θεσσαλονίκης, ΚΑΛΛΙΣΤΩ – Περιβαλλοντική Οργάνωση για την Άγρια Ζωή και τη Φύση, ΚΑΡ.ΠΟ.Σ – δημοτική κίνηση Καρδίτσας, Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» (ΚΑΡ), ΚΕΕΡΦΑ – Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή Θεσσαλονίκης,Κοινωνικό Εργαστήριο Θεσσαλονίκης, Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης, Κοινωνικό Κέντρο/Στέκι Μεταναστών,Κοινωνικό Στέκι/Στέκι Μεταναστών Χανίων, Κουζίνα Αλληλεγγύης Κοινωνικού Κέντρου/Στεκιού Μεταναστών,Μικρόπολις – Κοινωνικός Χώρος για την Ελευθερία, Moment Drama, NAFTHA – Nazi-Free Thessaloniki Assembly, ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, “Ξεκίνημα” – Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση, Οικολογία-Αλληλεγγύη – περιφερειακή παράταξη, Οικολογική Κίνηση Δράμας, Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης, “Οικόπολις” – μια παράλληλη πόλη, ΟΛΜΕ, Ομάδα νομικών για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων προσφύγων και μεταναστών,ΟμΜΙΚΡΟ-Ομάδα Μαθημάτων Μικρόπολις, Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (Π.Ε.Σ.ΕΚ),Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση,Πολιτική Κίνηση Νομού Θεσσαλονίκης των Οικολόγων Πράσινων, «Πολύδρομο», Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Ελλάδα που αντιστέκεται – Βρυξέλλες, Σύλλογος Αλβανών Μεταναστών «Μητέρα Τερέζα», Σύλλογος Μεταπτυχιακών Φοιτητών ΠΤΔΕ (ΑΠΘ), SYMβIOSIS, ΣΥΡΙΖΑ, Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Ν. Θεσσαλονίκης, “Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ” – κοινότητα σκέψης δράσης

http://wp.me/p24gOG-5S6

Πηγές:  «Οδυσσέας» Σχολείο Αλληλεγγύης  –   ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Το σπαρακτικά επίκαιρο Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη μελοποιημένο από τον Μίκη Θεοδωράκη (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/02/2014

«Δεν θα είναι το άδικο τιμιότερο από το αίμα»

Οδυσσέας Ελύτης & Μίκης Θεοδωράκης, Το άξιον εστί

Σύνθεση: 1961-1963, Παρίσι-Αθήνα
Λαϊκό ορατόριο σε τρία μέρη για λαϊκό τραγουδιστή, ψάλτη (βαρύτονο), αναγνώστη (ηθοποιό), λαϊκά όργανα, συμφωνική ορχήστρα και μικτή χορωδία

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Συμφωνική μουσική: συμφωνική ορχήστρα με επικεφαλής τον βιολιστή Τάτση Αποστολίδη
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Αφηγητής: Μάνος Κατράκης
Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης (λαϊκός τραγουδιστής), Ανδρέας Κουλουμπής(βαρύτονος) & μικτή χορωδία υπό τη διεύθυνση της Έλλης Νικολαΐδου
Συναυλιακός χώρος: Θέατρο Λυκαβηττού (1977)

Καλοκαίρι του 1977: Ο «Μουσικός Αύγουστος» του Μίκη Θεοδωράκη στο θέατρο του Λυκαβηττού είναι πια γεγονός. Ιστορική στιγμή για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα καθώς οι μελωδίες του Μίκη πλημμυρίζουν, επιτέλους, από κει ψηλά το λεκανοπέδιο μέσα από 28 συναυλίες και 11 έργα.

Προτελευταίο έργο είναι «Το άξιον εστί». Στη σκηνή παρελαύνουν πολλοί από τους συντελεστές της μεγαλειώδους πρώτης ηχογράφησης του έργου το 1964: διευθύνει οΜίκης Θεοδωράκης, αφηγείται ο Μάνος Κατράκης, επικεφαλής της λαϊκής ορχήστρας είναι ο Κώστας Παπαδόπουλος και ο Λάκης Καρνέζης, ο ρόλος του λαϊκού τραγουδιστή ανήκει πλέον δικαιωματικά στον Γρηγόρη Μπιθικώτση.

Στο μουσικό σύνολο προστίθενται, ωστόσο, και ορισμένοι νέοι ερμηνευτές του έργου: α) ο σπουδαίος μονωδός της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ο Ανδρέας Κολουμπής, στον ρόλο του βαρύτονου, β) της συμφωνικής ορχήστρας ηγείται ο έξοχος βιολιστήςΤάτσης Αποστολίδης και γ) τη μικτή χορωδία διευθύνει η Έλλη Νικολαΐδου.

Ας τους ακούσουμε. Ήταν ακόμα τόσο νέοι, τόσο ζωντανοί και τόσο καλοί όλοι τους!

Περιεχόμενα

              • Η ΓΕΝΕΣΙΣ 01:42
              • ΤΑ ΠΑΘΗ
                α) ΙΔΟΥ ΕΓΩ ΛΟΙΠΟΝ 07:32
                β) Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ 10:05 (μ.κ)
                γ) ΕΝΑ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ 14:34 ✓
                δ) ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΜΟΥ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ 18:06 «Γρηγόρη ατελείωτε»
                ε) ΜΕ ΤΟ ΛΥΧΝΟ ΤΟΥ ΑΣΤΡΟΥ 23:48 «Πού να βρω.. 24:36»
                ζ) Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ 26:50 (μ.κ)
                η) ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΗΛΙΕ ΝΟΗΤΕ 29:22 ✓
                θ) ΝΑΟΙ ΣΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ (ορχήστρα) 34:20
                ι) ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΙΜΑTΑ 37:35 ✓
                κ) ΝΑΟΙ ΣΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ 40:41
                λ) ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ 43:56 (μ.κ)
                μ) ΑΝΟΙΓΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ 47:56 ✓
                ν) ΣΕ ΧΩΡΑ ΜΑΚΡΙΝΗ 51:36
              • ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ (το δοξαστικόν) 54:01
              • Αιέν ο κόσμος ο μικρός, Ο ΜΕΓΑΣ. 01:07:52

«…να μπορούσαν και τη σημασία των λαών να τη μετράνε όχι από το πόσα κεφάλια διαθέτουνε για μακέλεμα, όπως συμβαίνει στις μέρες μας, αλλά απ’ το πόση ευγένεια παράγουν, ακόμη και κάτω από τις πιο δυσμενείς και βάναυσες συνθήκες, όπως ο δικός μας ο λαός στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όπου το παραμικρό κεντητό πουκάμισο, το πιο φτηνό βαρκάκι, το πιο ταπεινό εκκλησάκι, το τέμπλο, το κιούπι, το χράμι, όλα τους αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων.»
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

http://wp.me/p24gOG-5QX

Πηγή:  Το τρίχορδο της ψυχής μας

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Μουσική, Παιδεία, Σκέψεις, Τέχνη | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Ο Οδυσσέας Ελύτης εξηγεί πως έγραψε το Άξιον Εστί.

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/02/2014

«Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημα μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του ’48 με ’51. Ήταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί – πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος – δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. Θυμάμαι την μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ήτανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγυρίζανε μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουνα, ήταν η μοίρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλαιψε αιώνες για να υπάρξει. Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαζα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. Ήταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκιπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ’ άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.

Ήτανε δέος μπροστά στην τρομακτική αντίθεση, συντριβή μπροστά στην τόση αδικία, μια διάθεση να κλάψεις και να προσευχηθείς περισσότερο, παρά να διαμαρτυρηθείς και να φωνάξεις. Ήτανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου – η πρώτη ήτανε στην Αλβανία – που έβγαινα από το ατόμό μου, και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου. Και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που ένιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στο Παρίσι. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το τέλος του πολέμου και τα πράγματα ήταν ακόμη μουδιασμένα. Όμως τι πλούτος και τι καλοπέραση μπροστά σε μας! Και τι μετρημένα δεινά επιτέλους μπροστά στα ατελείωτα τα δικά μας! Δυσαρεστημένοι ακόμα οι Γάλλοι που δεν μπορούσαν να ‘χουν κάθε μέρα το μπιφτέκι και το φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετούσανε. Υπάλληλοι, σοφέρ, γκαρσόνια, με κοιτάζανε βλοσυρά και μου λέγανε: εμείς περάσαμε πόλεμο Κύριε! Κι όταν καμιά φορά τολμούσα να ψιθυρίσω ότι ήμουν Ελληνας κι ότι περάσαμε κι εμείς πόλεμο με κοιτάζανε παράξενα: α, κι εσείς έ; Καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού και τοποθετημένοι στην άκρη-άκρη ενός χάρτη απίθανου. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας και η δεητική διάθεση με κυρίευαν πάλι. Ξυπνημένες μέσα παλαιές ενστικτώδεις διαθέσεις άρχισαν να αναδεύονται και να ξεκαθαρίζουν.

Η παραμονή μου στην Ευρώπη με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας. Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή. Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοίρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους – και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου ‘δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ’ αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας. Κι έτσι γεννήθηκε το «Άξιον Εστί».

http://wp.me/p24gOG-5QS

Πηγή:  iefimerida.gr

 

Posted in Ιστορία, Μουσική, Παιδεία, Σκέψεις, Τέχνη | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

«Παράπονο» Οδυσσέας Ελύτης

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 01/09/2013

 Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
 Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;
 Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν;
 Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
 Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα.
 Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
 Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό,
 να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
 Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.
 Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
 Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
 Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες
 Που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
 Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
 Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα
 στη ζωή σου,
 Την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς,
 Ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
 Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
 Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες,
 Να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
 Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
 Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
 Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους
 Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
 Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
 Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
 Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων,
 Σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
 Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
 Δεύτερη Ζωή δεν έχει…

Posted in Παιδεία, Σκέψεις, Τέχνη, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Και αν κάνουμε ότι έκανε ο Οδυσσέας όταν επέστρεψε στην Ιθάκη;

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 31/03/2013

Και αν κάνουμε ότι έκανε ο Οδυσσέας όταν επέστρεψε στην Ιθάκη;

Είναι πολύ σημαντικό, αυτές τις κρίσιμες ώρες, να ρίξουμε μια ματιά στα ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ και να διδαχτούμε, έστω και την τελευταία στιγμή, από το πνεύμα του Οδυσσέα.

Να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, να ελέγξουμε την παρόρμηση να έχουμε τις αισθήσεις μας και τις κεραίες μας ΑΝΟΙΧΤΕΣ και να μην παρασυρθούμε από την οργή και το μένος που μας διακατέχει, ώστε να γίνουμε βορρά, στους σύγχρονους «μνηστήρες».

Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του είναι ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, τον κόσμο που του έκλεψαν. Παρά την μεγάλη του λαχτάρα, διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και την χλεύη των μνηστήρων. ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ.

Γι αυτό τον λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς ΑΘΗΝΑΣ, της Θεάς που αντιπροσωπεύει την ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, την ΣΟΦΙΑ, την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα.

Όταν όμως έρχεται η ώρα, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, όταν φανερώνεται πάνοπλος, ΤΟΤΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΙΚΤΟ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα, ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του που τίμησε τον ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ.

Ο ισχυρότερος αντίπαλός του είναι ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ.

Η λέξη μιλά από μόνη της. Είναι η ΑΝΤΙ-ΝΟΗΣΗ, είναι αυτό που μας κάνουν ΤΩΡΑ, είναι ο τρόπος με τον οποίο θολώνουν τις καταστάσεις και την πραγματικότητα ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥΝ. Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου.

Ο επόμενος είναι ο ΕΥΡΥ-ΜΑΧΟΣ. Αυτός που μάχεται με κάθε τρόπο, με εύρος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟΝ, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής. Ο ΑΜΦΙ-ΝΟΜΟΣ! Αυτός που διαστρεβλώνει τον ΝΟΜΟ και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι ΕΤΣΙ και ΑΛΛΙΩΣ!

Ο ΑΓΕ-ΛΑΟΣ! Αυτός που άγει τον λαό, που τον παρασύρει με την βοήθεια του ΑΝΤΙ-ΝΟΟΥ. Που τον μετατρέπει σε ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΑΓΕΛΗ!

Κανένα όνομα στα Ομηρικά έπη δεν είναι δοσμένο στην τύχη! Κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε, ή καλύτερα να συνετιστούμε. Οι πρόγονοί μας μιλούν, ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, μας λένε ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ, μας λένε πως να τινάξουμε τον ζυγό. ΑΡΚΕΙ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ!

Και ο Αντίνοος, ο στόχος της πρώτης φονικής βολής του Οδυσσέα. Είναι αυτός ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει πρώτος.

Γι’ αυτό, μακριά από την προπαγάνδα των ΜΜΕ.

Και τον σκοτώνει ρίχνοντας του το βέλος στον ΛΑΙΜΟ, το ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ δηλαδή της επικοινωνίας που την χρησιμοποιεί ενάντια στην νόηση των ανθρώπων!

Tο σκίτσο είναι από το ithacanews και η έμπνευση της Δέσποινας Τσάντε η οποία αναρωτήθηκε πολύ σωστά : όλα αυτά μας τα μάθαιναν στα σχολεία μας; Μα αν μαθαίναμε αυτά και άλλα τόσα στα σχολεία σήμερα μπορεί να ήμασταν οι Έλληνες που ταιριάζουν πραγματικά σε αυτόν τον τόπο .

Ανατύπωση από:  *http://www.briefingnews.gr/se-apla-ellinika/item/43739

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ «ΓΑΛΑΞΙΑΚΟΙ» ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ;

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 27/01/2013

Μια πολύ ωραία παρουσίαση του Ν. Βουγιουκλή σε «μορφή» pps.

arxaioi ellines

Τα περιεχόμενα:

ΠΩΣ ΤΑΞΙΔΕΥΑΝ…………………………………………3-8

ΘΕΩΡΙΗΣ ΕΙΝΕΚΕΝ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΕΩΝ……….9-15

ΟΔΥΣΣΕΙΑ……………………………………………………16-26

ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ……………………..27-36

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΗΠΕΙΡΟΣ…………………………….37-70

Κατεβάστε το από εδώ

Από email της:  Elena  Elena

Posted in Έρευνα, Διασκέδαση, Επιστήμη, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Από «το παράπονο», του Οδ. Ελύτη

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 21/01/2013

   elitis

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Το παράπονο
Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη
Δίσκος: «Τραγούδια για τους μήνες» (1996)

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ.
Σαν να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Πηγή:  *http://antikleidi.com/2012/11/28/parapono/

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Μουσική, Παιδεία, Σκέψεις, Τέχνη, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Είναι η βαρβαρότητα την βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη… (Οδυσσέας Ελύτης)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 01/12/2012

elitis

Posted in Ελλάδα, Παιδεία, Σκέψεις, Τέχνη, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »