Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Νοέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘μετανάστης’

Έλληνας, μειονοτικός, μετανάστης 

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 11/12/2017

Ο 46χρονος Οσκάν και η οικογένειά του ζουν σε μια κωμόπολη έξω από την Κολωνία. Είναι από την Κομοτηνή και στο θρήσκευμα μουσουλμάνοι. Μιλάνε για τη μειονότητα στην Ελλάδα και τη μετανάστευση στη Γερμανία.

Griechenland Eskicami Moschee in Komotini (picture-alliance/dpa)

«Είναι δύσκολο να είσαι μειονοτικός σε όποια χώρα και να βρίσκεσαι. Άμα συμβεί κάτι στην Ελλάδα σε λένε κωλότουρκο, πας στην Τουρκία σε λένε γκιαούρ». Ο 46χρονος Οσκάν ξέρει πολύ καλά για ποιο πράγμα μιλάει. Είναι «γέννημα – θρέμμα», όπως με περηφάνια συχνά τονίζει στη συζήτησή μας, Κομοτηναίος. Εκεί γεννήθηκε, εκεί μεγάλωσε. Μουσουλμάνος στο θρήσκευμα,  μέλος της μειονότητας. Στο δημοτικό πήγε στο μειονοτικό σχολείο κοντά στο μεγάλο πάρκο της πόλης. Αργότερα στο γυμνάσιο, οι γονείς του τον έστειλαν στο ελληνικό σχολείο για να μάθει καλά και τα ελληνικά. Έκανε πολλές δουλειές για να ζήσει και να συντηρήσει την οικογένειά του, κυρίως όμως δούλεψε ως χειριστής μηχανημάτων.

Αυτό κάνει και τώρα που ζει μαζί με τη γυναίκα του και τον 16χρονο γιο του σε μια μικρή κωμόπολη κοντά στην Κολωνία. Η κρίση στην Ελλάδα δεν έκανε διακρίσεις σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Το 2013 ένας συγγενής του στο Μόναχο προσφέρθηκε να τον βοηθήσει, ωστόσο η Γερμανία δεν ήταν παράδεισος. «Και χριστιανοί και μουσουλμάνοι το ίδιο σε εκμεταλλεύονται. Οι παλιοί μετανάστες που ήρθαν πριν από μας είναι αλλιώς. Θέλανε να δουλεύουμε με καθόλου λεφτά ή με πολύ λίγα» λέει γεμάτος πίκρα.

Κάποια στιγμή απελπίστηκε. Δεν μπορούσε να μαζέψει χρήματα για να φέρει τη γυναίκα του και το παιδί του. Είχε αποφασίσει να επιστρέψει στην Ελλάδα όταν ένας φίλος τού πρότεινε να κάνει μια τελευταία δοκιμή και να πάει στη κωμόπολη όπου σήμερα μένει. Στάθηκε τυχερός και τώρα δουλεύει σαν χειριστής μηχανημάτων σε ένα γερμανικό εργοστάσιο. «Το 70% των εργατών είναι Τούρκοι, το 5% Έλληνες και οι υπόλοιποι Γερμανοί» λέει. Αυτό τον βοηθάει με τη γλώσσα βέβαια αλλά οι φίλοι του στη Γερμανία είναι Έλληνες παρόλο που οι Τούρκοι είναι περισσότεροι. «Πάω στην ελληνική καφετέρια. Οι Τούρκοι εδώ είναι αλλιώς, έχουν άλλες συνήθειες. Δεν παίζουν τα παιχνίδια στα χαρτιά που παίζουμε εμείς. Εγώ θα παίξω ‘κουμ-καν’, ‘Θανάση’».

Όσο για μουσική, ακούει πολλά είδη. Όταν πίνει το ουζάκι του θέλει να ακούει Τσιτσάνη. Αλλά και ο Καζαντζίδης του αρέσει πολύ και ο Ιμπραήμ και οι Skorpions.

Να φτιάξει η κατάσταση στην Ελλάδα να γυρίσουμε πίσω

Άποψη από το κέντρο της Κομοτηνής

Άποψη από το κέντρο της Κομοτηνής

«Μπέρδεμα να είσαι μειονοτικός» λέει. Καπνίζει αρειμανίως και πίνει ελληνικό καφέ. Τον αγόρασε η γυναίκα του η Γκιουλτσέν από τον Μουσταφά στην Κομοτηνή. Η Γκιουλτσέν παρακολουθεί με ενδιαφέρον τη συζήτησή μας αλλά δεν θέλει να μιλήσει. Τα ελληνικά της δεν είναι καλά. Προτιμάει να τα πει ο άντρας της. Όταν τους λέω πως ο Ερντογάν θα πάει στην Κομοτηνή και τους ρωτώ πώς βλέπουν αυτή την επίσκεψη, ο Οσκάν σπεύδει να μου ξεκαθαρίσει πως δεν ανακατεύεται με τα πολιτικά. Βεβαίως, λέει, κάθε ‘μεγάλος’ που πάει στην περιοχή καλό είναι, αλλά αυτό που τον ενδιαφέρει είναι εάν η Ελλάδα μπορεί να κάνει κάτι, εάν μπορεί να διορθωθεί η οικονομική κατάσταση για να γυρίσουν πίσω στην Κομοτηνή. Η ζωή στη Γερμανία δεν του αρέσει. «Εδώ οι άνθρωποι βράδυ πάνε στη δουλειά, βράδυ γυρίζουν» λέει. Δεν του αρέσει το κλίμα και σκέφτεται πότε θα έρθει το καλοκαίρι να πάει διακοπές στη Θάσο. Στην Τουρκία έχει να  πάει 17 χρόνια αν και έχουν εκεί συγγενείς.

Τον ρωτάω πως είναι η κατάσταση για τη μειονότητα σήμερα και μου λέει πως δεν υπάρχει πια πρόβλημα, δεν είναι όπως παλιά. «Πριν από 35-40 χρόνια δεν μπορούσαμε να αλλάξουμε ούτε κεραμίδι. Χρειαζόμασταν άδεια. Τα αλλάζαμε παράνομα, υπήρχαν οι χαφιέδες, να τα πρόστιμα» θυμάται. Ούτε τηλέφωνο είχαν, ούτε καν οι επιχειρηματίες. Για να είχες τηλέφωνο έπρεπε να έχεις μέσο κανένα χριστιανό, κανένα βουλευτή, κανέναν που να τα παίρνει. Ο πατέρας του ήταν από τους πρώτους στη μειονότητα που είχαν τηλέφωνο γιατί ήταν συντηρητής καλοριφέρ και δούλευε στα δικαστήρια και την αστυνομία. «Ο δικαστής δεν ήθελε να μπαίνει σε κρύα αίθουσα και δεν μπορούσε να πηγαίνει συνέχεια σπίτι να τον φωνάζει κι έτσι του βάλανε τηλέφωνο».

Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα στην Κομοτηνή χριστιανοί και μουσουλμάνοι

Στην Κομοτηνή θέλει να επιστρέψει η οικογένεια του Οσκάν

Στην Κομοτηνή θέλει να επιστρέψει η οικογένεια του Οσκάν

Σήμερα όμως δεν υπάρχουν προβλήματα. «Στο στενό που μένω στην Κομοτηνή, ένα αδιέξοδο, μένουν έξι οικογένειες μουσουλμάνων και έξι χριστιανών. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα. Στο μπαϊράμι μάς εύχονται κι εμείς τους ευχόμαστε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Όταν σφάζουμε στο μπαϊράμι θα δώσουμε και στο χριστιανό, τι μόνο στο μουσουλμάνο; Κι αυτοί το Πάσχα μας δίνουν τσουρέκια και κόκκινα αυγά. Γεμίζει το σπίτι κόκκινα αυγά» λέει γελώντας και αναπολώντας με συγκίνηση. «Η γειτόνισσα μου η Ελληνίδα μου μιλάει στα τούρκικα επειδή εγώ δεν μιλάω καλά ελληνικά» λέει με μια φυσική ευγένεια και γλυκύτητα η Γκιουτσέλ.

«Έλληνας, μειονοτικός, μετανάστης» είναι ο τίτλος που σκέφτομαι να βάλω στο άρθρο λέω στον Οσκάν. Εντάξει μου απαντά «όλα σωστά». Η χαμογελαστή Γκιουτσέλ συμπληρώνει λίγο διστακτικά «είμαστε και Τούρκοι, η γλώσσα, η θρησκεία αλλά εμείς την Ελλάδα ξέρουμε και αγαπάμε».

Έχει δίκιο ο Οσκάν, πολύ μπέρδεμα να είσαι μειονοτικός. «Σε ένα πόλεμο εμείς οι μουσουλμάνοι θα είμαστε στην πρώτη γραμμή. Και θα είμαι στη μέση. Κι όταν είσαι στη μέση δεν είσαι πουθενά. Μια σφαίρα θα φάω από την Τουρκία και μια σφαίρα θα φάω από την Ελλάδα».

Μαρία Ρηγούτσου

Ανατύπωση από >>>

 

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Μετανάστης – Clandestino (Manu Chao) with English subtitles (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 31/07/2017

Κανείς δεν πάει να γίνει ξένος αλλού αν δε νιώθει ήδη ξένος στον τόπο του ή ξένος στον εαυτό του…

Διασκευή στα ελληνικά βασισμένη στο Clandestino του Manu Chao.
Ελληνικοί στίχοι, κάμερα: Σίσυφος Γενικός
Φωνή: Πένυ Δ.
Κιθάρα: Ευθύμης Ν.
«Μετανάστες»: Osama Giasin, Μπάμπης Ραπτάκης
Μετάφραση (στα Αγγλικά): Γαλάτιος Σιγανός
Μετανάστης
(Clandestino – Manu Chao)

Με λένε μετανάστη δε με θέλουν πουθενά
και με θεωρούν λαθραίο γιατί δεν έχω χαρτιά.
Στον τόπο μου πεθαίνουν απ’ την πείνα τα παιδιά
και στον τόπο που πηγαίνω λεν τους κλέβω τη δουλειά.

Για το νόμο είμαι βάρος και δε θα ‘πρεπε να ζω
μα εγώ υπάρχω παραπλεύρως κι απ’ το υπόγειο τραγουδώ.
Μετανάστης θα πει να ‘σαι ξένος παντού
και στον τόπο που αφήνεις και στον τόπο προορισμού.

Προορισμός ο χάρτης και πυξίδα η καρδιά
πορεύομαι μονάχος με τη θλίψη συντροφιά.
Με χρειάζονται όταν κάνω σχεδόν τζάμπα τη δουλειά
μα όταν προσπαθώ να ζήσω τότε δε με θέλουν πια.

Κανένας δε με νιώθει στο Βορρά της σιγουριάς
είμαι ο ξένος που θυμίζει πως είμ’ ένας από σας.
Μετανάστης θα πει να ‘σαι ξένος παντού
και στον τόπο που αφήνεις και στον τόπο προορισμού.

Προορισμός ο χάρτης και πυξίδα η καρδιά
πορεύομαι μονάχος με τη θλίψη συντροφιά.
Μετανάστης θα πει να ‘σαι ξένος παντού
και στον τόπο που αφήνεις και στον τόπο προορισμού.

Στην Αστόρια – μετανάστης
Αυστραλία – μετανάστης
Σουηδία – μετανάστης
κι όμως ήμουν άνθρωπος.

Με λένε μετανάστη δε με θέλουν πουθενά
και με θεωρούν λαθραίο γιατί δεν έχω χαρτιά.
Κι ας μην έχω χαρτιά, έχω όμως καρδιά
που αντέχει τον πόνο και βαστά την ανθρωπιά.

Στην Αθήνα – μετανάστης
στο Παρίσι – μετανάστης
στο Δουβλίνο (ΙΙ) – μετανάστης
κι όμως είμαι άνθρωπος.

Για το νόμο είμαι βάρος και δε θα ‘πρεπε να ζω
μα εγώ υπάρχω παραπλεύρως κι απ’ το υπόγειο τραγουδώ.
Μετανάστης θα πει να ‘σαι ξένος παντού
και στον τόπο που αφήνεις και στον τόπο προορισμού.

Αλβανός – μετανάστης
Αφρικανός – μετανάστης
Αφγανός – μετανάστης
κι όμως είμαι άνθρωπος.

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Ελλάδα, Παιδεία, Σκέψεις, Τέχνη | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Συμπλήρωσα τρία χρόνια στο εξωτερικό. Και ορίστε τί κατάφερα»: Η κατάθεση ψυχής ενός Έλληνα μετανάστη

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 12/05/2016

Σήμερα κλείνω 3 χρόνια στο εξωτερικό, μετανάστης, όπως οι παππούδες μου τη δεκαετία του ’50. Η ιστορία που ακολουθεί είναι ένας απολογισμός και μια εξομολόγηση συνάμα, με πράγματα που ελάχιστοι ξέρουν για μένα.

Πήρα την απόφαση να φύγω όταν άρχισα να λυπάμαι τον εαυτό μου. Ήμουν 26 χρονών, ότι είχα τελειώσει το στρατό, έμενα ξανά με τους γονείς μου κι είχα περάσει το καλοκαίρι μου δουλεύοντας σερβιτόρος στην οικογενειακή επιχείρηση που είχαμε ανοίξει (η οποία μετά από ένα χρόνο έκλεισε, αδυνατώντας να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις της κρίσης και του all-inclusive τουρισμού).

Ένιωθα πως μετά από 8 χρόνια, ήμουν πάλι στο μηδέν. Ένιωθα σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Δεν την μπορούσα την ανεργία. Εξοντωτική, εξευτελιστική. Και μιλάω χωρίς καμιά διάθεση προσβολής προς οποιονδήποτε άνεργο. Έτσι ένιωθα εγώ όμως και αυτό απλά περιγράφω.

Άρχισα να κάνω αιτήσεις στην Αγγλία, κυρίως επειδή δεν ήξερα άλλη γλώσσα, πέρα από κάτι λίγα ιταλικά. Κάνα μήνα αργότερα, ήρθε η πρώτη (και τελευταία) πρόσκληση σε συνέντευξη. Έκλεισα αεροπορικά εισιτήρια και έφυγα. Έτυχε να είναι μία κακή βδομάδα για την Αγγλία, με δρομολόγια αεροπλάνων και τρένων να ακυρώνονται λόγω βαριάς και συνεχούς χιονόπτωσης. Τα κατάφερα όμως και έφτασα στο Bournemouth, μια νότια, παραθαλάσσια πόλη στην περιοχή του Dorset.

symplhrwsa-tria-xronia-sto-ekswteriko 1

Ήμουν τότε πτυχιούχος Ψυχολογίας, με μεταπτυχιακό στην «Ψυχολογία και ΜΜΕ». Ο τίτλος της θέσης: support worker. Ελάχιστα ήξερα για τα καθήκοντα ενός support worker, αλλά θα μάθαινα πολύ γρήγορα. Μια μείξη νοσοκόμου, εργοθεραπευτή και ψυχολόγου. Τα καθήκοντα πολλά, από το να αλλάζεις πάνες σε ηλικιωμένους με αυτισμό μέχρι να τους πηγαίνεις για bowling.

Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα έκανα κάτι τέτοιο. Το έκανα όμως. Και το έκανα αδιαμαρτύρητα. Κανείς από τους φίλους μου δεν ήξερε όλη την αλήθεια. Tην μαθαίνουν τώρα. Ήξερα ότι θα ακουγόταν περίεργο ότι έγινα μετανάστης για να αλλάζω πάνες.

Εγώ όμως ένιωθα ότι προσέφερα σε αυτούς τους ανθρώπους κάτι καλό, βγάζοντας, παράλληλα, τα δικά μου λεφτά. Ήμουν ανεξάρτητος. Τότε κατάλαβα ότι καμιά δουλειά δεν ήταν ντροπή. Ντροπή είχα νιώσει στην ζωή μου μόνο όταν δεν προσέφερα τίποτα και ζητούσα από τους γονείς μου λεφτά για να βγω για καφέ.

To “Keep calm and carry on” ήταν μια αφίσα του 1939 που είχε κυκλοφορήσει από τη Βρετανική κυβέρνηση σε περιορισμένα αντίτυπα σε μια προσπάθεια να ανυψώσει το ηθικό στις μεγάλες πόλεις, όπου ανέμεναν αεροπορικές επιδρομές. Δεν ξέρω αν βοήθησε τότε, αλλά σίγουρα βοήθησε εμένα, που κατέβαινα στην κουζίνα κάθε πρωί και την έβλεπα κρεμασμένη στον τοίχο, να μου μιλάει.

Έμενα σε ένα δωμάτιο που ήταν μικρότερο κι από το χωλ που είχα στο φοιτητικό μου διαμέρισμα. Είχα βάλει σκοπό να φύγω από το Bournemouth και γι’ αυτό δεν έκανα παρέες. Επί 9 μήνες ήμουν δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά. Βρήκα την ευκαιρία να δουλέψω τα γραπτά μου και να εκδώσω δωρεάν μια συλλογή διηγημάτων και το μυθιστόρημά μου. Με τα λεφτά που έβγαζα, έδωσα το τελευταίο για μετάφραση και το δημοσίευσα και στα Αγγλικά, στο Amazon.

Μπορεί καθημερινά να άλλαζα πάνες σε έναν 60χρονο παππού, αλλά έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα, δημοσίευα τα κείμενά μου και είχαν ανταπόκριση. Το μεγαλύτερο παράδοξο που βίωσα ποτέ. Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου όμως που ήμουν τόσο προσηλωμένος σε κάτι.

Μετά και τη δημοσίευση του μυθιστορήματος στα Αγγλικά, 8 μήνες ήδη στο Bournemouth, έβαλα στόχο να βρω δουλειά στο Λονδίνο. Έστειλα 5 αιτήσεις. Πήγα σε 3 συνεντεύξεις. Στην τελευταία είπα ότι, αν δε με έπαιρναν, θα έμενα εκεί που ήμουν και θα τελείωνα το επόμενο μυθιστόρημά μου. Και μόλις τελείωνα, θα έφευγα. Για οπουδήποτε.

Με προσέλαβαν τελικά και ήρθα στο Λονδίνο, όπου τον περασμένο Δεκέμβρη έκλεισα 2 χρόνια, δουλεύοντας σε πτέρυγα ψυχικής υγείας, περιβάλλον όχι πολύ ευχάριστο αρκετές φορές. Μπορεί πλέον να μην άλλαζα πάνες, αλλά είχα άλλα καθήκοντα, που αν τα έβλεπα σε ταινίες, θα με έπιανε η ψυχή μου. Εδώ και δύο μήνες, είμαι στα κεντρικά του οργανισμού, δουλεύοντας σαν Distance Learning Coordinator. Δουλειά γραφείου για μερικούς μήνες μόνο.

Έγιναν πολλά αυτά τα τρία χρόνια. Ταξίδεψα στο Λουξεμβούργο, στην Αυστρία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, στη Νορβηγία, στην Αργεντινή, στη Γη του Πυρός. Όλα τα ενδοευρωπαϊκά ταξίδια σε φίλους, με εισιτήρια low budget.

Γνώρισα ενδιαφέροντας ανθρώπους. Γεύτηκα διαφορετικές κουζίνες. Έκανα όμορφες βόλτες. Γνώρισα την κοπέλα μου και μένουμε μαζί. Υπέγραψα συμβόλαιο με εκδοτικό οίκο. Έφτιαξα το site. Φτιάχνω άλλο ένα. Δουλεύω ακόμα το μυθιστόρημα εκείνο που θα τελείωνα πριν 2 χρόνια.

Το Λονδίνο είναι μια μεγάλη πόλη. Ακριβή. Πολύ ακριβή και οι μισθοί μικροί. Ο δικός μου, στο αγγλικό σύστημα υγείας, είναι κατώτερος από το μέσο όρο των £26,500 (€32.200) προ φόρων. Δε σου μένει τίποτα στην άκρη. Και αυτό χωρίς να κάνεις ιδιαίτερες σπατάλες, με το 60% να πηγαίνει κατευθείαν για το σπίτι και τη μηνιαία κάρτα μεταφορών.

Οι περισσότεροι φίλοι μου νομίζουν ότι τους κοροϊδεύω. Όπως και οι περισσότεροι στην Ελλάδα, νομίζουν ότι, επειδή μένεις στην Αγγλία, ζεις όπως οι χαρακτήρες του Παπακαλιάτη. Καμία σχέση όμως. Οι Έλληνες του Λονδίνου είναι χιλιάδες. Πολλοί εργάζονται σε τράπεζες, σε πολυεθνικές, σε εταιρείες ΙΤ. Βγάζουν καλά λεφτά, αλλά δουλεύουν όλη μέρα. Εγώ δουλεύω φυσιολογικές ώρες, αλλά δε βγάζω ούτε καν τα μισά.

Υπάρχουν όμως στ’ αλήθεια οι Ελληνάρες του Λονδίνου. Αυτοί που είναι 10 χρόνια εδώ και μιλάνε ακόμα σπαστά Αγγλικά, που ψωνίζουν μόνο μάρκες, που ντύνονται καλά για να πάνε για καφέ, που κράζουν τη χώρα που τους φιλοξενεί για τα πάντα, που σκέφτονται συνέχεια τις καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα, αλλά όποτε επιστρέφουν, το παίζουν κοσμογυρισμένοι και μιλάνε για το Λονδίνο σαν να είναι η Γη της Επαγγελίας.

symplhrwsa-tria-xronia-sto-ekswteriko 2

Δεν είμαστε όλοι έτσι. Απλά αυτοί κάνουν περισσότερο θόρυβο και ακούγονται.

Δεν ξέρω για άλλες χώρες, αλλά σε μια τόσο ταξική κοινωνία όπως η Αγγλική, και ειδικά σε μια πόλη όπως το Λονδίνο, είναι δύσκολο και να ζήσεις αξιοπρεπώς και να βάλεις στην άκρη λεφτά. Γι’ αυτό και, 3 χρόνια μετά, δουλεύοντας στον κακοπληρωμένο ανθρωπιστικό τομέα, όχι απλά δεν έχω λεφτά στην άκρη, αλλά έχω και μια χρεωμένη πιστωτική κάρτα. Δε μετανιώνω, όμως, γιατί δεν μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικά. Τι να θυσίαζα; Τις 180 λίρες για ένα σαββατοκύριακο στη Νορβηγία; Ή τις 10 λίρες που πληρώνω για μια πίτσα;

Απλά δεν καταλαβαίνω πού θα με βγάλει αυτός ο δρόμος. Ποιο είναι το νόημα να είσαι μετανάστης και ό,τι βγάζεις να το δίνεις; Μπορεί να κερδίζεις πολλά σε εμπειρίες, αλλά δε θα καταφέρεις ποτέ να τις ρευστοποιήσεις για να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου.

Δεν είναι εύκολο να ζεις στο εξωτερικό. Σε αντίθεση με 50-100 χρόνια πριν, πλέον η κρίση είναι παγκόσμια. Όπου και να πας, βρίσκεις είτε ανεργία και χαμηλούς μισθούς είτε υψηλούς μισθούς και υψηλό κόστος ζωής ταυτόχρονα. Και παράλληλα έχεις να αντιμετωπίσεις τους διάφορους αστικούς μύθους: στο εξωτερικό, αυτόν του χρεοκοπημένου και τεμπέλη Έλληνα. Στο εσωτερικό, αυτόν του καλοπερασάκια νεομετανάστη που κλαίγεται χωρίς λόγο.

Παρ’ όλα αυτά, δε θα γύριζα στην Ελλάδα. Εκτός από την ανεργία, θα είχα να αντιμετωπίσω και το συντηρητισμό, τη διαφθορά, τον ωχαδερφισμό, τον ερασιτεχνισμό, το ψευτοβόλεμα. Βλέπω, ωστόσο, ότι γίνονται όμορφες κινήσεις και μπράβο σε αυτούς που τις επιχειρούν. Ελπίζω να κρατήσουν, αν και είμαι απαισιόδοξος. Η χώρα αυτή, φοβάμαι, είναι μια μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα. Μια Σειρήνα που σε καλεί με το τραγούδι της και μόλις πας κοντά σε τσακίζει.

Επιμύθιο: τρία χρόνια μετανάστης, ο απολογισμός είναι θετικός. Όχι όμως τόσο θετικός όσο πίστευα κάποτε. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι αν είμαι η εξαίρεση ή αν έτσι νιώθουν και άλλοι νέοι που ζουν εκτός Ελλάδας.

Ανατύπωση από:  spraypress

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , | 2 Σχόλια »

Τα παιδιά μας αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον σε κάποια ξένη χώρα!  «…ακόμα και το νερό που θα πιεις εδώ, έχει άλλη γεύση και σου λείπει το νερό της Πατρίδας…»  (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/05/2015

Ένα ρεπορτάζ βασισμένο στη μετανάστευση των νέων από το δημοσιογράφο Γιάννη Χρυσάνθου.

Γύρω μας σχηματίζεται ένα νέο κύμα εξόδου και μια νέα γενιά που τίποτα δεν την είχε προετοιμάσει γι αυτό καλείται τώρα να ακολουθήσει τα βήματα των παππούδων της.

Αυτή είναι δυστυχώς μια αλήθεια στην οποία και βασίζεται το ρεπορτάζ που θα παρακολουθήσετε. Η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη και νέοι από κάθε γωνιά της χώρας καλούνται να μεταναστεύσουν είτε για να σπουδάσουν είτε για να βρουν εργασία. Ο νεαρός δημοσιογράφος ήρθε σε επαφή με πρόσωπα που πήραν την απόφαση να εγκαταλείψουν την Ελλάδα αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον σε κάποια ξένη χώρα.

Μέσα από μια σύντομη συνομιλία αναφέρονται στην απόφασή τους να φύγουν από την Ελλάδα, τις ευκολίες ή δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, περιγράφουν την καθημερινότητα τους και κάνουν μια σύγκριση της μέχρι πρότινος ζωής τους στην Ελλάδα με αυτή εκτός. Ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζει και η άποψη την νεαρής Δέσποινας που πήρε την απόφαση να επιστρέψει στην Ελλάδα μετά από ένα περίπου χρόνο μετανάστευσης στην Αυστραλία. Την επιμέλεια του ρεπορτάζ έχει ο Γιάννης Χρυσάνθου ενώ την βιντεοσκόπηση-post production έχει αναλάβει η Rec Studio.

Tο είδα στο You Tube:  *https://youtu.be/UqtZdHT4oJY
από το κανάλι: Γιάννης Χρυσάνθου

Posted in Έρευνα, Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

«Το τραγούδι του Μετανάστη» (βίντεο Βλαδίμηρος)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/01/2014

Ένα κοινωνικό κομμάτι για την μετανάστευση, αφιερωμένο σε όσους δεν έφτασαν ή δε θα φτάσουν ποτέ στον προορισμό τους. Αφιερωμένο σε όλους τους πολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς μετανάστες, σε όλα τα αδέρφια μας που άφησαν τις ζωές τους στους δρόμους, στις θάλασσες και τα βράχια μας.

Tο είδα στο You Tube:  *http://youtu.be/5c1zhsuRXmc
από το κανάλι: Dr Vlad Music Channe

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Μουσική, Παιδεία, Σκέψεις, Τέχνη | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Απόπειρα ανθρωποκτονίας

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 09/12/2012

Διάβασα εδώ μία είδηση η οποία με έκανε να χάσω κάθε ελπίδα για την Ελλάδα. Αυτό το ΚΩΛΟΚΡΑΤΟΣ θέλει γκρέμισμα, εκ θεμελίων. Δεν σώζεται, με τίποτα. Όσο ακούμε τέτοια περιστατικά, δεν υπάρχει ούτε μισή αχτίδα ελπίδας.

Συνελήφθη “για χαρτιά” πριν δυόμισι μήνες στην Αθήνα, Σουδανός που είναι σχεδόν 20 χρόνια στη χώρα, την ώρα που είχε πεταχτεί στο σούπερ μάρκετ για ψώνια. Σπίτι είχε μείνει η πεντάχρονη κόρη του, γεννημένη στην Ελλάδα, με την οποία κατοικούσε (η μητέρα τους είχε αφήσει όταν η κόρη ήταν 6 μηνών). Ο Σουδανός κατά τη σύλληψή του, αλλά και αργότερα, εκλιπαρούσε να πάει κάποιος στο σπίτι και να φροντίσει το κορίτσι, πλην όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε… Η τύχη του παιδιού αγνοείται δυόμισι μήνες μετά. Εκείνος είναι υπό κράτηση, προς απέλαση.

Πάμε να το πάρουμε από την αρχή:

Είσαι μπάτσος και έχεις εντολές από την υπηρεσία να μαζέψεις παράνομους μετανάστες σε κάποια περιοχή της Αθήνας. Αρχίζεις να μαζεύεις όποιον μαυριδερό βρίσκεις στο δρόμο. Δεν τους πολυσυμπαθείς άλλωστε “αυτούς” … σου βρωμάνε, δεν μιλάνε καλά ελληνικά και κυκλοφορούν σε υποβαθμισμένες περιοχές.

Τσιμπάς έναν τυπάκο, ο οποίος μιλάει Ελληνικά. Σου εξηγεί ότι ζει 20 χρόνια στην Ελλάδα. Ξέρεις τί είναι 20 χρόνια; Από το 1992. Έχει δει κυβέρνηση Μητσοτάκη, Ανδρέα Παπανδρέου, Σημίτη κλπ. Έχει βιώσει όλες τις αλλαγές της κοινωνίας.

Σου λέει ότι έχει μία πεντάχρονη κόρη στο σπίτι, μόνη της, και κανέναν να τη φροντίσει.

Τον χώνεις στην κλούβα, έτσι κι αλλιώς.

Σε ικετεύει. Σου ζητάει να ενημερώσεις, να πάει κάποιος να φροντίσει το παιδί.

Το παιδί που, στην ηλικία των 5 ετών, δεν μπορεί ούτε να τραφεί μόνο του, ούτε να ψωνίσει, ούτε να βγει από το σπίτι και να ξαναμπεί. Δεν μπορεί ούτε τηλέφωνο να πάρει (είναι πιθανό να μην υπάρχει καν σταθερό στο σπίτι), ούτε και πάει στο σχολείο για να λείψει από κάποια αίθουσα και να ευαισθητοποιηθεί ο εκπαιδευτικός κόσμος.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων ξέρει να ανάψει την τηλεόραση, να σκεπαστεί με καμία κουβέρτα – αν έχει – για να μην ξεπαγιάσει, ή να πιει νερό, ίσως, από τη βρύση. Εάν μπορεί να φτάσει, ίσως με κάποια καρέκλα. Χωρίς να πέσει και να σπάσει το κεφάλι του.

Δεν ξέρει όμως ούτε να πλυθεί μόνο του, ούτε να φροντίσει τον εαυτό του όπως εμείς. Είναι ΠΑΙΔΙ. Θέλει κάποιον να το βοηθήσει όταν πάει στην τουαλέτα, να το σκουπίσει, να το πλύνει. Εάν φτάνει να πάει στην τουαλέτα. Είναι εξαρτημένο άτομο, έχει ανάγκη έναν μεγαλύτερο που να μπορεί να το φροντίσει.

Έχεις λοιπόν έναν μαυριδερό στην κλούβα σου, τον οποίο προορίζεις για κάποιο κελί. Ούτε που ξέρεις ποιο κελί, ούτε πόσους μήνες θα μείνει εκεί μέσα. Δεν σε νοιάζει. Όλους αυτούς που μαζεύεις, δεν τους ξαναβλέπεις ποτέ. Υποθέτεις ότι τους βάζουν στο αεροπλάνο και του στέλνουν σπίτι τους, μερικούς μήνες αργότερα, όταν έχουν πλέον ολοκληρωθεί οι δικαστικές διαδικασίες.

βασιλελλης

Και το παιδί;

Τί θα γίνει εάν π.χ. βγει στο μπαλκόνι και σκαρφαλώσει στα κάγκελα;

Τί θα γίνει εάν π.χ. σκαρφαλώσει σε μία καρέκλα για να δει έξω από το παράθυρο και πέσει;

Τί θα γίνει εάν π.χ. βρέξει τα χέρια του και μετά προσπαθήσει να ανάψει το φως;

Τί θα γίνει όταν πεινάσει, διψάσει, κρυώσει;

Τί θα γίνει εάν αρρωστήσει, εάν έχει πυρετό;

Τί θα γίνει όταν σκοτεινιάσει και δεν είναι κανένας άλλος στο σπίτι; Πώς θα διαχειριστεί την εγκατάλειψη; Τί σκέψεις θα περάσουν από το μυαλό του;

Αλλά είπαμε, εσύ είσαι μπάτσος, έχεις συγκεκριμένες εντολές, στ’αρχίδια σου για όλα τ’ άλλα. Το μισθό σου θα τον πάρεις, είτε επιβιώσει αυτό το παιδί, είτε όχι. Και στο κάτω κάτω, τί σε νοιάζει εσένα για το μούλικο του κάθε μετανάστη; Ας ψοφήσει, ένα λιγότερο πρόβλημα.

Εσύ βιάζεσαι να τελειώσεις τη βάρδια, να πας σπίτι επειδή παίζει η ομαδάρα απόψε. Έτσι;

Μπράβο μαλάκα!

Δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς, αλλά το “μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι” δεν είναι αρκετά περιγραφικό για τη συγκεκριμένη περίπτωση.

Έχω την απαίτηση από τον εισαγγελέα να κινηθεί νομικά ενάντια σε ΟΛΟΥΣ όσους ήρθαν σε επαφή με τον συγκεκριμένο Σουδανό και δεν έσπευσαν να φροντίσουν το παιδί του. Ακόμα και με δική τους πρωτοβουλία, στο σπίτι τους, μέχρι να το αναλάβει κάποιο νοσοκομείο ή άλλη κοινωνική υπηρεσία. Είναι όλοι εξίσου ένοχοι για παραμέληση ανηλίκου, έκθεση ανηλίκου σε μεγάλο κίνδυνο και απόπειρα ανθρωποκτονίας.

Διότι εάν δεν είναι απόπειρα ανθρωποκτονίας το να αφήνεις μόνο του ένα 5χρονο επί 2,5 μήνες, δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί.

Ανατύπωση από:  http://parallhlografos.wordpress.com/2012/12/07/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82/

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ο μπαμπάς στο κέντρο κράτησης, το 5χρονο παιδί «μόνο στο σπίτι» για 2,5 μήνες

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 09/12/2012

«Υπόθεση που μου ήρθε σήμερα: Συνελήφθη «για χαρτιά» πριν δυόμισι μήνες στην Αθήνα, Σουδανός που είναι σχεδόν 20 χρόνια στη χώρα, την ώρα που είχε πεταχτεί στο σούπερ μάρκετ για ψώνια. Σπίτι είχε μείνει η πεντάχρονη κόρη του, γεννημένη στην Ελλάδα, με την οποία κατοικούσε (η μητέρα τους είχε αφήσει όταν η κόρη ήταν 6 μηνών). Ο Σουδανός κατά τη σύλληψή του, αλλά και αργότερα, εκλιπαρούσε να πάει κάποιος στο σπίτι και να φροντίσει το κορίτσι, πλην όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε… Η τύχη του παιδιού αγνοείται δυόμισι μήνες μετά. Εκείνος είναι υπό κράτηση, προς απέλαση». Ρεπορτάζ της Φωτεινής Λαμπρίδη

Η παραπάνω είδηση κυκλοφόρησε, μέσω Facebook, από τη δικηγόρο και πρόεδρο της Ελληνικής δράσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα Ηλέκτρα Κούτρα. Είναι μία από τις περιπτώσεις απάνθρωπης μεταχείρισης μεταναστών. Οι δικηγόροι που ασχολούνται με ανάλογες υποθέσεις έχουν πληθώρα τέτοιων στη διάθεσή τους, όπως τονίζει στο tvxs.gr η ίδια η δικηγόρος.

Ωστόσο η περίπτωση αυτή φέρνει στο φως μια ακόμα σοκαριστική πλευρά της πραγματικότητας που έχει σχέση με την σχεδόν μηδενική μέριμνα για τα παιδιά των κρατουμένων μεταναστών και μεταναστριών ή των μεταναστών που βρίσκονται υπό απέλαση. Αν για τις αρχές αυτά είναι ψιλά γράμματα, τότε μέσα σε μία κοινωνία που βρίσκεται σε ανθρωπιστική κρίση η αποκτήνωση έχει δείξει ήδη τα δόντια της.

«Στο Σουδανό πατέρα με οδήγησε ένας άλλος μετανάστης πελάτης μου», εξηγεί η κα Κούτρα. «Πρόκειται για ένα παιδί δεύτερης γενιάς μεταναστών που κρατείται, ενώ θα έπρεπε κανονικά να είναι έξω. Ενώ είχαμε συμφωνήσει να του βγάλουν χαρτιά, ξαφνικά τον έστειλαν ένα πρωί στο κέντρο κράτησης μεταναστών στην Κομοτηνή».

…Όπως είναι γνωστό εκεί επικρατεί μια απελπιστική κατάσταση, περίπου εξακόσια άτομα στοιβαγμένα σε έναν χώρο χωρίς ρεύμα χωρίς παράθυρα. Άνθρωποι σε κίνδυνο τόσο οι ίδιοι οι μετανάστες όσο και οι εργαζόμενοι εκεί. Δεν έχουν τηλέφωνα και δυνατότητα να απευθυνθούν σε δικηγόρο. Ανάμεσά τους ήταν και ο Σουδανός πατέρας του οποίου η περίπτωση μας συγκίνησε ιδιαίτερα, να φανταστείτε μου είπε ο πελάτης μου «είναι εδώ ένας που δεν ξέρει αν ζει το παιδί του».

…Ψάξαμε το παιδί, μεταξύ άλλων και για να εξακριβώσουμε την πληροφορία. Από μαρτυρίες γειτόνων μάθαμε ότι φιλοξενείται σε συγγενή του πατέρα του. Πήραμε τα στοιχεία του συγγενή και ενημερώσαμε τον πατέρα ότι το παιδί του ζει και είναι καλά. Ήταν συγκινητική η στιγμή.

Η δικηγόρος διευκρινίζει ότι δεν έχει ακόμα πληροφορία από την αστυνομία για το εάν την επόμενη της σύλληψης πήγε κάποιος αστυνομικός να ψάξει το παιδί στο διαμέρισμα αλλά ακόμα κι αν  συνέβη αυτό, ουδέποτε ενημερώθηκε ο πατέρας.

Τι συμβαίνει τελικά με τα παιδιά των μεταναστών οι οποίοι συλλαμβάνονται χωρίς χαρτιά και κρατούνται σε τμήματα ή κέντρα κράτησης; Τι γίνονται τα παιδιά των οποίων οι γονείς συλλαμβάνονται ή οδηγούνται σε απέλαση;

«Δεν υπάρχει οργανωμένο σύστημα μέριμνας για αυτά τα παιδιά» απαντάει ο δικηγόρος Σπύρος Ριζάκος από την ΜΚΟ «Αίτημα», ο οποίος έχει ασχοληθεί εκτενώς με το θέμα. «Αν την ώρα της σύλληψης είναι μαζί τα παιδιά, τα μεταφέρουν συνήθως στο Παίδων. Αν το παιδί βρίσκεται αλλού, συνήθως δεν το αναζητάει κανείς. Δημιουργούνται καθημερινά ανθρώπινα δράματα. Η δική μας άποψη είναι ότι σε αυτές τις περιπτώσεις, εκεί που υπάρχει ανήλικο παιδί δεν πρέπει να κρατούνται οι γονείς. Κάθε φορά που προκύπτει τέτοιο θέμα προσπαθούμε να το λύσουμε με την αστυνομία, παρεμβαίνουμε ώστε να αφεθεί ο πατέρας ή η μητέρα. Κάποιες φορές το καταφέρνουμε ενώ έχει μεσολαβήσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα βέβαια».

Τι  γίνεται στις περιπτώσεις όμως που οι μετανάστες δεν έχουν δυνατότητα να εκπροσωπηθούν από δικηγόρο; «Εκεί δυστυχώς είναι τραγικά τα πράγματα. Είναι δύσκολο να ακουστεί ο άνθρωπος. Εδώ δεν ακουγόμαστε εμείς» απαντά ο κ. Ριζάκος.

Η Ηλέκτρα Κούτρα σημειώνει σχετικά με το κέντρο κράτησης μεταναστών στην Κομοτηνή: «Αν δεν μπορεί η Ελληνική πολιτεία να θέσει υπό κράτηση ανθρώπους σε συνθήκες που σέβονται το μίνιμουμ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αν δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι η ζωή των κρατουμένων αλλά και των ίδιων των αστυνομικών δεν κινδυνεύει, τότε πρέπει να απελευθερώσει τους ανθρώπους και να βάλει λουκέτο σε κρατητήρια που δεν έχουν ούτε μία από τις απαιτούμενες προδιαγραφές».

Ανατύπωση από:  http://tvxs.gr/news/ellada/o-mpampas-sto-kentro-kratisis-5xrono-paidi-mono-sto-spiti-gia-25-mines

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Πρώην βουλευτής ΠΑΣΟΚ:«Φεύγω στην ξενιτιά για να ζήσω την οικογένεια μου»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 10/11/2012

Πρώην βουλευτής ΠΑΣΟΚ:«Φεύγω στην ξενιτιά για να ζήσω την οικογένεια μου»
Η οικονομική δυσπραγία τον  οδηγεί στο εξωτερικό όπου αναζητά ένα κομμάτι ψωμί…
Αντιμετωπίζει δυσκολίες κυρίως μετά τη μη επανεκλογή του στο βουλευτικό αξίωμα.
Γι αυτό αποφάσισε να ετοιμάσει βαλίτσες για το εξωτερικό, όπως κάνουν πλέον χιλιάδες Έλληνες πολίτες.

Ο λόγος για τον πρώην βουλευτή Τρικάλων του ΠΑΣΟΚ, Χρήστο Μαγκούφη ο οποίος μιλώντας σε τοπική εκδήλωση στα Τρίκαλα, εξέφρασε την πρόθεσή του να ξενιτευτεί.

«Εμείς οι μηχανικοί, καθώς και τα 235 άλλα επαγγέλματα που στηρίζονται στην οικοδομή δεν έχουμε δουλειά» είπε στο trikalavoice.gr  «και δεν σας κρύβω ότι τώρα, στα 60 μου, είμαι έτοιμος να φύγω πάλι για την ξενιτιά, να δουλέψω για να ζήσω την οικογένειά μου».

Ανατύπωση από:  http://www.briefingnews.gr/kafe/item/37413

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Πως οι παράνομοι γίνονται νόμιμοι

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 21/10/2012

Επειδή πολύς λόγος γίνεται εδώ και καιρό για τους νόμιμους μετανάστες θα αναφέρω ένα απλό παράδειγμα για το τι εννοεί το διεφθαρμένο σύστημα «νόμιμος μετανάστης». Νόμιμος είναι ο μετανάστης που κάποιος νόμος του δίνει τη δυνατότητα να είναι νόμιμος. Ως εκ τούτου εάν αύριο ψηφιστεί ένας νόμος από την βουλή και ορίζει ότι όσοι αλλοδαποί βρίσκονται σήμερα 12η Οκτωβρίου 2012 στην Ελλάδα αποκτούν δικαίωμα εργασίας και διαμονής, αυτόματα οι εισβολείς μετατρέπονται σε νόμιμους μετανάστες. Μα θα μου πείτε ότι εντάξει θεωρητικά μπορεί να γίνει αλλά στην πράξη είναι πολύ προχωρημένο. Δεν νομίζουμε ότι θα γίνει ποτέ, εκτός και άν κάποια κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς καταλάβουν την εξουσία.

Όμως δυστυχώς αυτό που ακούγεται ως αποκύημα φαντασίας, ήδη συμβαίνει εδώ και 7 χρόνια και μάλιστα από την κυβέρνηση της νέας δημοκρατίας. Συγκεκριμένα: Τον Αύγουστο του 2005 ψηφίστηκε ο Ν. 3386/2005 (ΦΕΚ Α΄ 212/23.8.2005) με τίτλο «Είσοδος, διαμονή και κοινωνική ένταξη υπηκόων τρίτων χωρών στην Ελληνική Επικράτεια». Ο νόμος αυτός έχει 98 άρθρα. Το 91ο έχει τον τίτλο «Μεταβατικές διατάξεις». Στην παράγραφο 11 του ανωτέρω άρθρου περίπτωση α’ αναφέρεται: « Με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της αρμόδιας Περιφέρειας χορηγείται άδεια διαμονής σε υπηκόους τρίτων χωρών που διέμεναν στην Ελλάδα μέχρι 31.12.2004 και δεν συντρέχουν στο πρόσωπο τους λόγοι δημόσιας τάξης και ασφάλειας. Η απόδειξη της διαμονής τους γίνεται από τη σχετική θεώρηση εισόδου στη Χώρα ή από την ημερομηνία υποβολής αίτησης χορήγησης άδειας διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους ή από τη χορήγηση αριθμού φορολογικού μητρώου (Α.Φ.Μ.) ή και από βεβαίωση ασφαλιστικού φορέα για την καταβολή ενσήμων. Ειδικά, στις περιπτώσεις που έχει απορριφθεί αίτημα παροχής ασύλου, η διαμονή του πρώτου εδαφίου αποδεικνύεται από την ημερομηνία έκδοσης της σχετικής απορριπτικής απόφασης. Η ανωτέρω άδεια διαμονής επέχει και θέση άδειας εργασίας και έχει ετήσια ισχύ. Οι σχετικές αιτήσεις υποβάλλονται στους οικείους δήμους κατά το χρονικό διάστημα από 1.10.2005 μέχρι 31.12.2005. Οι δήμοι υποχρεούνται, μέσα σε αποκλειστική προθεσμία δύο μηνών από την υποβολή της αίτησης, να διαβιβάσουν τους σχετικούς φακέλους στην αρμόδια Περιφέρεια.»

Στο άρθρο αυτό ορίζεται ότι με απόφαση του γενικού γραμματέα της περιφέρειας χορηγείται άδεια διαμονής σε αλλαδοπούς που δεν συμπληρώνουν τις προϋποθέσεις του νόμου. Αρκεί να είναι μέσα στην Ελληνική επικράτεια μέχρι την 31η Δεκεμβρίου του 2004. Αυτό αποδεικνύεται από την αίτηση χορήγησης άδειας διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Αλλά ακόμη και από την απορριπτική απάντηση αίτησης χορήγησης πολιτικού ασύλου. Ζητάει ο εισβολέας πολιτικό άσυλο. Το αίτημά του απορρίπτεται, κανένα πρόβλημα, έρχεται ο παραπάνω νόμος και την απορριπτική απάντηση την μετατρέπει σε δικαιολογητικό για την λήψη άδειας διαμονής. Η άδεια αυτή είναι ταυτόχρονα και άδεια εργασίας. Ισχύει για ένα χρόνο και μετά ανανεώνεται με προσκόμιση ενσήμων κ.τ.λ. Φανταστείτε τι γινόταν παλαιότερα. Και θέλουν να μας πείσουν ότι υπάρχουν νόμιμοι μετανάστες. Είναι δυνατόν;

Για να μην ξεφύγει κανείς εισβολέας και δεν πάρει άδεια διαμονής και εργασίας, ο σοφός νομοθέτης, ο οποίος πάντοτε νομοθετεί σύμφωνα με το σύνταγμα υπέρ του λαού και του έθνους, συμπληρώνει στο ίδιο άρθρου 91 παράγραφος 11 περίπτωση στ΄ τα εξής ανήκουστα και για τριτοκοσμική ακόμη πολιτεία: «Εγγραφή στους καταλόγους ανεπιθύμητων, αποκλειστικώς για λόγους παράνομης εισόδου, εξόδου, εργασίας και διαμονής στη Χώρα, καθώς και συναφείς εκκρεμείς απελάσεις δεν αποτελούν παρακωλυτικό λόγο για τη χορήγηση της άδειας διαμονής. Υφιστάμενες για την ανωτέρω αιτία εγγραφές στον κατάλογο ανεπιθύμητων θεωρούνται ότι έχουν, αυτοδικαίως, αρθεί».

Αυτοί λοιπόν είναι οι νόμιμοι μετανάστες. Έτσι έγιναν νόμιμοι. Υπογράφουν τον νόμο ο Κάρολος Παπούλιας ως πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ως πρωθυπουργός, ο Παυλόπουλος ως υπουργός εσωτερικών, ο Αβραμόπουλος, ο Παναγιωτόπουλος, ο Νικήτας Κακλαμάνης και άλλοι.

Απόστολος Τζαρός Δικηγόρος- Θεολόγος (DEA).

Ανατύπωση από:  http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/pws-oi-paranomoi-ginontai-nomimoi#.UIJSZMUxrAw

 

Posted in Έρευνα, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »