Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Ιανουαρίου 2020
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘μετανάστευση’

50 δις! στοίχισε στην Ελλάδα η φυγή των νέων επιστημόνων! Συνεισφέρουν 12,9 δισ. ευρώ ετησίως στο ΑΕΠ των χωρών υποδοχής (κυρίως Γερμανία και Αγγλία)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 27/07/2016

Κοντά στους 500.000 νέους επιστήμονες, έχασε η Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης…

Την προστιθέμενη αξία και τα φορολογικά έσοδα που δημιουργούν στις χώρες υποδοχής οι Έλληνες που έφυγαν για το εξωτερικό κατά τη διάρκεια της κρίσης (2008-2016) καταγράφει η Endeavor Greece, διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός στήριξης της επιχειρηματικότητας.

Σύμφωνα με στοιχεία από τις χώρες υποδοχής και εγχώριες έρευνες, η εκτιμώμενη φυγή ανθρώπινου κεφαλαίου από τον Ιανουάριο 2008 μέχρι σήμερα είναι μεταξύ 350.000 (εκτίμηση Endeavor) και 427.000 (εκτίμηση ΤτΕ).

Βάσει υπολογισμών την Endeavor, οι άνθρωποι αυτοί, κυρίως ανώτερης/ανώτατης εκπαίδευσης, συνεισφέρουν ετησίως 12,9 δισ. ευρώ στο ΑΕΠ των χωρών υποδοχής (κυρίως Γερμανία και Αγγλία) και 9,1 δισ. ευρώ σε φορολογικά έσοδα, εκ των οποίων 7,9 δισ. ευρώ σε φόρους εισοδήματος και εισφορές και 1,2 δισ. ευρώ σε ΦΠΑ. Αθροιστικά, από το 2008 μέχρι και σήμερα, οι Έλληνες του brain drain έχουν παραγάγει περισσότερα από Euro50 δισ. ΑΕΠ στις νέες «πατρίδες» τους, σύμφωνα με την έρευνα της Endeavor.

Είναι ενδιαφέρον στοιχείο ότι το ποσό που έχει δαπανήσει το ελληνικό κράτος για την εκπαίδευση των ανθρώπων αυτών υπολογίζεται στα 8 δισ. ευρώ, επισημαίνεται στην ίδια έρευνα.

Όπως τονίζεται, είναι εντυπωσιακό ότι σήμερα, μεταξύ όλων των εξαγόμενων «προϊόντων» της χώρας, το ανθρώπινο δυναμικό κατέχει την πρώτη θέση σε αξία με 12,9 δισ. ευρώ. Ακολουθούν τα προϊόντα πετρελαίου(7,2 δισ. ευρώ), τα προϊόντα αλουμινίου (1,3 δισ. ευρώ), τα φάρμακα (0,7 δισ. ευρώ), το ελαιόλαδο (0,5 δισ. ευρώ), τα ψάρια, οι ελιές, τα προϊόντα καπνού, τα πληροφοριακά συστήματα και τα τυροκομικά προϊόντα με 0,4 δισ. ευρώ, το βαμβάκι και τα ροδάκινα (0,3 δισ. ευρώ). Προφανώς, ενώ στις εξαγωγές προϊόντων, το παραγόμενο εισόδημα συγκεντρώνεται στην Ελλάδα, η δραστηριότητα των Ελλήνων του εξωτερικού ωφελεί κατά κύριο λόγο και βραχυ/μεσο-πρόθεσμα τις χώρες υποδοχής.

Είναι χαρακτηριστικό ότι περισσότεροι εργαζόμενοι (49%) παρά άνεργοι (43%) επιθυμούν να φύγουν από τη χώρα αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες εξέλιξης και ένα σταθερότερο περιβάλλον. Η διαρροή ταλέντου αποτελεί σημαντικό πρόβλημα για τις εταιρείες στη χώρα με επιτυχημένη πορεία και προοπτική ανάπτυξης καθώς έχουν ανάγκη για καταρτισμένο προσωπικό αλλά αντιμετωπίζουν αυξανόμενη δυσκολία να κρατήσουν τα ταλέντα στην Ελλάδα ή να τους δώσουν κίνητρα για να επιστρέψουν. Οι βασικοί λόγοι είναι κυρίως το υψηλό μη μισθολογικό κόστος που συμπιέζει περισσότερο τους ήδη χαμηλούς μισθούς, η απουσία προοπτικής επαγγελματικής εξέλιξης αλλά και η απουσία ευρύτερου αναπτυξιακού πλάνου, θετικού «αφηγήματος» και προοπτικής σε επίπεδο χώρας.

Μακροπρόθεσμα, εκτιμάται στην ανάλυση, το ανθρώπινο δυναμικό που φεύγει από τη χώρα μπορεί να φέρει πίσω τεχνογνωσία και καινοτόμες ιδέες και να βοηθήσει στην εξέλιξη της εγχώριας αγοράς. Για να γίνει αυτό πρέπει να αναστραφούν οι αιτίες μετανάστευσής τους και να δοθεί η δυνατότητα να απορροφηθούν σε υγιείς εταιρείες με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης ή να δημιουργήσουν δικές τους εταιρείες αξιοποιώντας την εμπειρία και τις γνώσεις που απέκτησαν διεθνώς.

Πηγή: http://endeavor.org.gr/meletes/

Posted in Έρευνα, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Brain Drain: το συντελεσμένο Grexit

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 06/05/2016

Ζητήσαμε από τους ίδιους και τις ίδιες να μιλήσουν για την επιλογή τους να φύγουν, αναζητώντας και εμείς μαζί τους εκείνα τα ίχνη που μπορεί να διατηρήσουν ανοιχτό τον δρόμο της επιστροφής. Τμήμα μιας γενιάς που πασχίζει να δραπετεύσει από τον προσδιορισμό της «χαμένης»

Μαρία ΛούκαΜαρία Λούκα

Είναι στελέχη επιχειρήσεων στη Μεγάλη Βρετανία, γιατροί στη Γερμανία, ακαδημαϊκοί στην Αμερική, μηχανικοί στο Κατάρ… στη χώρα τους πάλι, στην Ελλάδα, είναι άνεργοι ή στην καλύτερη περίπτωση ανακυκλώνουν την επισφάλειά τους σε πεντάμηνα κακοπληρωμένα  voucher. Γι’ αυτό φεύγουν. Η νέα γενιά της Ελλάδας συνωστίζεται στα αεροδρόμια μ’ ένα εισιτήριο οικονομικής θέσης στη τσέπη και μια νωπή εμπειρία απογοήτευσης στον νου, πραγματοποιώντας τη δική της μεγάλη έξοδο. Το brain drain, ως κωδικοποίηση που χρησιμοποιήθηκε για να αποτυπώσει τη φυγή ταλέντων από τη μεταπολεμική Ευρώπη στις ΗΠΑ, αναβιώνει στον ευρωπαϊκό Νότο της οικονομικής κρίσης με την Ελλάδα να βρίσκεται ξανά στον πυρήνα του ζητήματος. Δεν είναι πλέον ένα σκιάχτρο που μπορούμε να αποφύγουμε, ούτε απλώς ένα νέο πεδίο προβληματισμού για τους δημοσιολογούντες αλλά το δικό μας συντελεσμένο Grexit. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της ICAP εκτιμάται ότι περίπου 200.000 νέοι έφυγαν από την Ελλάδα την περίοδο της οικονομικής ύφεσης. Περσινή έρευνα της Κάπα Research έδειξε ότι επτά στους δέκα Έλληνες αποφοίτους επιθυμούν να φύγουν στο εξωτερικό για να εργαστούν και ομολογουμένως δεν υπάρχει κανένα σημάδι ότι η τάση αυτή κάμφθηκε. Αντίθετα ολοένα και πιο συχνά κάνουμε μια παύση αμηχανίας στο τηλέφωνο όταν ένας νέος φίλος μας λέει ότι σκέφτεται να φύγει, μαθαίνουμε για γνωστούς μας που βρίσκονται στο εξωτερικό, χαζεύουμε στα Social media φωτογραφίες από τους νέους τόπους διαμονής τους. Πιστεύω ότι σχεδόν όλοι οι άνθρωποι κάτω των 35 έχουν μια τέτοια νοητή πλάστιγγα στη σκέψη τους, ζυγίζοντας τους λόγους για να μείνουν ή να φύγουν.

Αυτό που διαφοροποιεί το σύγχρονο μεταναστευτικό ρεύμα σε σχέση με τα παλιότερα που έχει τροφοδοτήσει η χώρα, είναι ότι πρόκειται για ένα άρτια καταρτισμένο και ταλαντούχο δυναμικό. Το 73% έχουν μεταπτυχιακό ή/και διδακτορικό και αποτελούν προσωπικό υψηλής εξειδίκευσης και προσόντων. Η φυγή αφορά στο 10% του πανεπιστημιακά εκπαιδευμένου προσωπικού της χώρας, όπως έχει εκτιμήσει ο Λόης Λαμπριανίδης, καθηγητής οικονομικής Γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας. «Generation G» (young, talent, greek), είχε αποκαλέσει ο Guardian σ’ ένα σχετικό του αφιέρωμα τους νέους , μορφωμένους  Έλληνες που αναζητούν μια καλύτερη προοπτική στο εξωτερικό. Σύμφωνα με την έρευνα της  ICAP η αναξιοκρατία (σε ποσοστό 37%) και η ανεργία (σε ποσοστό 35%) είναι οι βασικοί λόγοι που ωθούν τους νέους ανθρώπους εκτός συνόρων. Η χώρας μας ούτως η άλλως έχει κατοχυρώσει τα τελευταία χρόνια μια πανευρωπαϊκή πρωτιά στη νεανική ανεργία με ποσοστά που προσεγγίζουν το 60% αλλά και οι θέσεις εργασίας που προσφέρονται συνήθως είναι επισφαλείς και υπαμειβόμενες, με αποτέλεσμα να μη δημιουργούν για τους νέους και τις νέες συνθήκες ανεξαρτησίας, ανέλιξης και αυτοπεποίθησης.

Οι σημερινοί 25αρηδες και 30αρηδες είναι αναγκασμένοι να ζουν ακόμα στα παιδικά τους δωμάτια παρέα με τα πτυχία τους και τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες των φοιτητικών τους χρόνων. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με μια γενικευμένη αίσθηση (και πρακτική) αναξιοκρατίας μετατρέπει σταδιακά την Ελλάδα σ’ έναν αφιλόξενο τόπο για τη νέα γενιά.

Πρώτη στη λίστα των προορισμών τους φιγουράρει η Βρετανία απορροφώντας μεγάλο εύρος ειδικοτήτων από τους τομείς της Πληροφορικής και των Οικονομικών. Ακολουθεί η Γερμανία με έμφαση κυρίως στα ιατρικά επαγγέλματα. Στην πραγματικότητα στη Γερμανία έχει δημιουργηθεί μια μικρή αποικία νέων Ελλήνων γιατρών, αφού στην Ελλάδα ο  χρόνος αναμονής για ειδικότητα ξεκινά από τα δύο χρόνια και μπορεί να φτάσει στα δέκα. Υπολογίζονται περίπου στους 6000 και στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας – Βεστφαλίας έφτιαξαν πέρσι το δικό τους σύλλογο , «Γένεσις». Η Αμερική επίσης αποτελεί έναν προσφιλή προορισμό ειδικότερα στους τομείς της υψηλής τεχνολογίας, ενώ νέους Έλληνες επιστήμονες βρίσκεις ακόμα και στα όχι και τόσο μαγευτικά κράτη του Κόλπου. Ειδικά στο Κατάρ εν όψει και της διοργάνωσης του Μουντιάλ 2022 έχουν βρει καταφύγιο αρκετοί Έλληνες μηχανικοί και στελέχη με  τεχνογνωσία στη διοργάνωση μεγάλων αθλητικών γεγονότων. «Η Ελλάδα κινδυνεύει να εξαντλήσει το ανθρώπινο της κεφάλαιο» σημείωνε για το φαινόμενο τον περασμένο Μάιο το Marketwatch. Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε – παρότι αρκετά συμπυκνωμένο σε πολιτικά και οικονομικά γεγονότα – τίποτα δεν φαίνεται να βελτιώθηκε. Η χώρα εξακολουθεί να βαδίζει σε υφεσιακή τροχιά και η στρατηγική της λιτότητας παραμένει ανέγγιχτη από τις υπερφίαλες διακηρύξεις που κατά καιρούς αρθρώθηκαν. Κι ενώ όλοι συνομολογούν ότι η αποψίλωση της χώρας από νεανικό επιστημονικό προσωπικό οδηγεί σε μαρασμό και οικειοποιούνται μια αφήγηση για το αδιέξοδο της νέας γενιάς –ακόμη κι όσοι της το κληροδότησαν-, ο ορίζοντας παραμένει φραγμένος. Το 30% στην έρευνα της ICAP δηλώνει πως δεν προβλέπει να επιστρέψει στη χώρα, ενώ στην διεθνή δημοσιογραφική έρευνα δεδομένων «Generation E», το 55% που συμμετείχε δηλώνει πως ελπίζει στην επιστροφή. Σε όλες τις μετρήσεις πάντως που έχουν γίνει μέχρι τώρα η βελτίωση του οικονομικού κλίματος και η συνακόλουθη αποκατάσταση των εργασιακών σχέσεων αξιολογείται ως η βασικότερη αιτία για να φτιάξει κάποιος αποσκευές για πίσω. Επειδή, όμως, η αυθεντικότητα κι η δυναμική του βιώματος πάντα διαφεύγουν από τις έρευνες και τα δημοσιεύματα, όσο άρτια τεκμηριωμένα κι αν είναι, ζήτησα από τους ίδιους και τις ίδιες να μιλήσουν για την επιλογή τους να φύγουν, αναζητώντας κι εγώ μαζί τους εκείνα τα ίχνη που μπορεί να διατηρήσουν ανοιχτό τον δρόμο της επιστροφής. Τμήμα μιας γενιάς που πασχίζει να δραπετεύσει από τον προσδιορισμό της «χαμένης», είναι πάντα πρόθυμοι και πρόθυμες να συζητήσουν, παρακολουθούν με προσοχή τα θλιβερά μας – συνήθως- μαντάτα, νοσταλγούν τον ήλιο αλλά αποφεύγουν το μελό και μιλάνε σε πρώτο πρόσωπο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Έρευνα, Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Τα παιδιά μας αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον σε κάποια ξένη χώρα!  «…ακόμα και το νερό που θα πιεις εδώ, έχει άλλη γεύση και σου λείπει το νερό της Πατρίδας…»  (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/05/2015

Ένα ρεπορτάζ βασισμένο στη μετανάστευση των νέων από το δημοσιογράφο Γιάννη Χρυσάνθου.

Γύρω μας σχηματίζεται ένα νέο κύμα εξόδου και μια νέα γενιά που τίποτα δεν την είχε προετοιμάσει γι αυτό καλείται τώρα να ακολουθήσει τα βήματα των παππούδων της.

Αυτή είναι δυστυχώς μια αλήθεια στην οποία και βασίζεται το ρεπορτάζ που θα παρακολουθήσετε. Η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη και νέοι από κάθε γωνιά της χώρας καλούνται να μεταναστεύσουν είτε για να σπουδάσουν είτε για να βρουν εργασία. Ο νεαρός δημοσιογράφος ήρθε σε επαφή με πρόσωπα που πήραν την απόφαση να εγκαταλείψουν την Ελλάδα αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον σε κάποια ξένη χώρα.

Μέσα από μια σύντομη συνομιλία αναφέρονται στην απόφασή τους να φύγουν από την Ελλάδα, τις ευκολίες ή δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, περιγράφουν την καθημερινότητα τους και κάνουν μια σύγκριση της μέχρι πρότινος ζωής τους στην Ελλάδα με αυτή εκτός. Ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζει και η άποψη την νεαρής Δέσποινας που πήρε την απόφαση να επιστρέψει στην Ελλάδα μετά από ένα περίπου χρόνο μετανάστευσης στην Αυστραλία. Την επιμέλεια του ρεπορτάζ έχει ο Γιάννης Χρυσάνθου ενώ την βιντεοσκόπηση-post production έχει αναλάβει η Rec Studio.

Tο είδα στο You Tube:  *https://youtu.be/UqtZdHT4oJY
από το κανάλι: Γιάννης Χρυσάνθου

Posted in Έρευνα, Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Αφήστε τους Έλληνες να δουλέψουν!

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 25/01/2014

Τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιβεβαιώνουν ό,τι σωρεύει η καθημερινή εμπειρία: το ρεύμα μετανάστευσης αυξάνεται εντυπωσιακά. Από το 2009 έως το 2011, η μετανάστευση Ελλήνων προς χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυξήθηκε κατά 170%. Το 2012, ένας στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούσε να μεταναστεύσει μόνιμα, το 4% το σχεδίαζε για τον επόμενο χρόνο.

Μόνο στη Γερμανία, την τελευταία τριετία μετανάστευσαν 25.000 Έλληνες, πολλοί εκ των οποίων είναι γιατροί, μηχανικοί, εκπαιδευμένοι επιστήμονες και επαγγελματίες. Προ μηνών υπουργός του κρατιδίου Β. Ρηνανίας – Βεστφαλίας μου περιέγραφε την κατάσταση στην κοιλάδα του Ρουρ, την βιομηχανική καρδιά της Γερμανίας· πώς προσπαθούν να κάνουν πιο άνετη και ενδιαφέρουσα τη ζωή στις κωμοπόλεις της περιοχής για να προσελκύσουν εργαζόμενους στη βιομηχανία. Θέλουμε πολύ να έρθουν τεχνικοί απ’ όλη την Ευρώπη, η Γερμανία αντιμετωπίζει οξύ δημογραφικό πρόβλημα, ο πληθυσμός της γερνάει. Παρατήρησα ότι πολλοί νέοι Έλληνες αναζητούν εργασία στη Γερμανία, ιδίως οι πολυπροσοντούχοι επιστήμονες. Αχ, θέλουμε πολύ να έρθουν! απάντησε. Και η επίσης γερασμένη Ελλάδα, με το τρύπιο ασφαλιστικό σύστημα, τι θ’ απογίνει; ρώτησα. Έχετε δίκιο, αλλά τι να κάνουμε; Κι εμείς τους χρειαζόμαστε πολύ, απάντησε. Ήταν ειλικρινής και ευγενέστατη. Εργαζόταν με θέρμη για το μέλλον της πατρίδας της.

Σκέφτηκα αν συνειδητοποιούμε το μέγεθος της δημογραφικής καταστροφής, την απειλή εθνικού μαρασμού που ορθώνεται μπροστά μας. Οι Έλληνες μεταναστεύουν μαζικά για τρίτη φορά μέσα σε έναν κύκλο αιώνα: αρχές του 20ού αιώνα προς Αμερική, 1950-60 προς Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία, δεκαετία 2010 προς πάσα κατεύθυνση. Την παρούσα φάση χαρακτηρίζει η φυγή όχι ανειδίκευτων εργατών αγροτικής καταγωγής, αλλά επιστημόνων και τεχνικών με πανεπιστημιακή εκπαίδευση, η οποία έχει πληρωθεί αδρά από τις οικογένειες καταγωγής και το ελληνικό κράτος.

Επιπλέον, το brain drain διεξάγεται σε έδαφος σοβαρής από χρόνια υπογεννητικότητας, προκληθείσας από άλλους κοινωνικούς παράγοντες, η οποία όμως φαίνεται να επιδεινώνεται ραγδαία εξαιτίας της κατάρρευσης των εισοδημάτων και της γενικευόμενης ανασφάλειας των μεσοστρωμάτων. Και χειρότερα: η έκρηξη της ανεργίας φέρνει το ασφαλιστικό σύστημα ακόμη πλησιέστερα στο σημείο μηδέν, στο μέτρο που οι εργαζόμενοι είναι πια λιγότεροι από της μη εργαζόμενους. Όταν οι νέοι φεύγουν και όσοι μένουν είναι εκτός εργασίας ή σε mini jobs, ποιοι θα πληρώσουν τις συντάξεις των ηλικιωμένων και την περίθαλψη όλων;

Για να διακοπεί εγκαίρως αυτή η πολλαπλώς θανάσιμη αιμορραγία σε εθνική-ιστορική κλίμακα, δεν αρκεί προφανώς να περιμένουμε να γεννηθούν έξι-εφτά χιλιάδες θέσεις εργασίας, όταν και όπως θα αποφασίσουν κάποια funds. Οι νέοι και οι άνεργοι πρέπει να οπλιστούν με κίνητρα, διευκολύνσεις και ευκαιρίες για να μπουν τώρα, αμέσως, στην εργασία· σε μεταβατικές δουλειές που θα οργανώσει το κράτος, ως μεγάλος εργοδότης ανάγκης, αλλά και σε δουλειές που πρέπει να ξαναδημιουργηθούν επειγόντως στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, στο πεδίο που υπέστη το τρομερότερο πλήγμα, στο πεδίο που προσφέρει το 85% των θέσεων εργασίας στην Ελλάδα. Το ισχύον περιβάλλον της φοροεπιδρομής απαγορεύει σε οποιονδήποτε να ανοίξει επιχείρηση ή να εργαστεί σαν ελευθεροεπαγγελματίας έντιμα. Με 27% φόρο από το πρώτο ευρώ, με 4.000 αναγκαστική ετήσια εισφορά ΤΕΒΕ, και αβάσταχτο ΙΚΑ υπαλλήλων, κανείς δεν τολμά να σκεφτεί να ανοιχτεί στο επιχειρείν· οι Έλληνες κάθονται αδρανείς, παγωμένοι, και φυτοζωούν με συντάξεις γερόντων. Παγωμένοι γύρω από το ξόδι της Ελλάδας.

Ανατύπωση από:  http://wp.me/pTWx-170

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ένας νοσοκομειακός γιατρός μας αποχαιρετάει

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 19/01/2014

Του Αθανάσιου Μπούκαλη Νευροχειρουργού

Έχοντας δουλέψει και στην Αγγλία και στην Ελλάδα σαν Νοσοκομειακός Ιατρός, αρχίζω να κατασταλάζω σε ορισμένα πράγματα:

Η δημόσια υγεία στην Ελλάδα, βασίζεται κυρίως στο φιλότιμο ορισμένων (ίσως των περισσότερων) Ιατρών και Νοσηλευτών/τριών.

Όχι ότι οι Άγγλοι Ιατροί και νοσηλευτές/τριες δεν είναι φιλότιμοι… αλλά υπάρχουν πολιτικές που τους προστατεύουν και κατ’ επέκταση προστατεύουν και τους ασθενείς.

Δεν μπήκα ποτέ τελείως ξάγρυπνος σε χειρουργεία στην Αγγλία. Δεν έκανα ποτέ διακομιδή. Έπαιρνα τα ρεπό μου μετά τις εφημερίες. Πληρωνόμουν τις εφημερίες ανάλογα με το φόρτο εργασίας. Το νομικό καθεστώς των εφημερίων τηρούνταν. Και όταν ήμουν σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο… υπήρχαν αναπληρωτές ιατροί σε περίπτωση που ένας συνάδερφος αρρώσταινε ή έπαιρνε άδεια.

Η ομάδα εφημερίας ήταν τουλάχιστον 3 άτομα. Υπήρχαν επειγοντολόγοι στα Τμήματα επειγόντων περιστατικών, με καλή διαλογή περιστατικών, οπότε το καθεστώς των εφημερίων (εκτός και να έκανες επειγοντολογία) ήταν αυτό που λέμε εδώ κλειστής εφημερίας.

Υπάρχουν τόσο η ΒΜΑ (British Medical Association) και εταιρίες όπως η MDU (Medical Defence Union) που η δουλειά τους είναι να προστατεύουν τα δικαιώματα των Ιατρών.

Το GMC (General Medical Council) για την προστασία, την προώθηση και την διατήρηση της υγείας και της ασφάλειας των πολιτών, διασφαλίζοντας σωστή ιατρική πρακτική, είναι μια τελείως ξεχωριστή αρχή.

Υπήρχε εκπαιδευτικό πρόγραμμα  που το τηρούσαν όλοι ευλαβικά. Δεν υπήρχε μεγάλη διαφορά εμπειρίας μεταξύ ισόβαθμων ιατρών. Δεν υπήρχαν παλαιότεροι ειδικευόμενοι.

Υπήρχε ευγένεια στη συμπεριφορά των ασθενών, όταν όλα γινόταν σωστά και αναμενόμενα. Αλλά όταν δεν γινόταν, γραπτή ενυπόγραφη διαμαρτυρία.

Στην Ελλάδα τίποτα από τα παραπάνω δεν συμβαίνει. Υπάρχουν διατάξεις που δεν τηρούνται… Δεν υπάρχει ένας ανεξάρτητος φορέας για να βρεις το δίκιο σου. Και αρχίσει ένας ηθικός πόλεμος… η ζωή μου… ή η ζωή του ασθενούς.  Εγώ επέλεγα την ζωή του ασθενούς. Και έχω μείνει στο Νοσοκομείο και 3 μέρες συνεχόμενες… Έχω κάνει διακομιδές που σταμάτησα να τις μετράω… εκτός ωραρίου, μέχρι και τα Ελληνοτουρκικά Σύνορα. Έχω τρακάρει με το ασθενοφόρο σε διακομιδή. Έχω κάνει μέρα παρά μέρα εφημερία για να μπορέσω να πάρω άδεια. Και έχω κάνει χιλιάδες χιλιόμετρα από την κλινική στα επείγοντα και πίσω για το τίποτα…

Έχω υποστεί εξύβριση από ασθενείς πίσω από την πόρτα των επειγόντων… και τσακωθεί με μια αλλοπαρμένη (μακάρι να ήταν μοναδική περίπτωση) που ήθελε 8:30μμ να της βγάλω τα ράμματα από ένα μικρό τραύμα στο κεφάλι γιατί είχε ραντεβού με την κομμώτρια, ενώ είχα 4πλό τροχαίο στην αίθουσα. Πήρε τoν διοικητή του νοσοκομείου, ο οποίος μου τηλεφώνησε προσωπικά να την εξυπηρετήσω… γιατί είχε ξεχάσει το ραντεβού της στα τακτικά ιατρεία το πρωί….

Έχω υπομείνει προσβολές από παλαιότερους για να μην δημιουργήσω πρόβλημα στην κλινική. Έχω κάνει με το παραπάνω την δουλειά μου, έχω παραβεί την προσωπική μου ασφάλεια για να σώσω ασθενείς… και έχω ακούσει επανειλημμένα το «Γιατρέ, εγώ σε πληρώνω.» και δεν είχα κουράγιο να απαντήσω … «τότε μου χρωστάς εφημερίες 4 μηνών…» Και να βιώνω το καθημερινό άγχος να κάνω τη δουλειά μου χωρίς να έχω τα απαραίτητα ή τα κατάλληλα εργαλεία… Και άλλα τόσα στραβά…

Δεν είναι ότι φοβάμαι την πολύ και δύσκολη δουλειά, ίσα ίσα μου αρέσει… απλά δεν μπορώ να δουλεύω περισσότερο βάζοντας σε κίνδυνο την σωματική μου και ψυχική μου υγεία… και όχι μόνο να μην επιδοκιμάζομαι… αλλά να μη με σέβονται… Δεν είναι δυνατό να υπάρχουν πολιτικές που να μην τηρούνται, να μην εκτιμάται το έργο μου από κανέναν.

Δυστυχώς δεν μπορώ να γράψω τους ασθενείς στα παλιά μου παπούτσια… αλλά πια δεν κακίζω και αυτούς που το έχουν κάνει. Δεν μπορεί να υπάρξει Υγεία όταν οι Γιατροί ασθενούν.

Προτιμώ όμως να πάω να δουλέψω εθελοντικά στους MSF (Γιατρούς Χωρίς Σύνορα) ή τους Γιατρούς τους Κόσμου. Ξέροντας ότι δουλεύω δωρεάν, αλλά με σέβονται και με εκτιμούν.

Πάρα να συνεχίζω να δουλεύω περίπου τσάμπα, χωρίς σεβασμό και χωρίς εκτίμηση για το έργο μου... Και γιατί όχι… να πάω κάπου όπου για καλύτερες συνθήκες δουλειάς και εκπαίδευσης θα με πληρώνουν καλύτερα… Δεν είναι δική μου ηθική απόφαση όταν η κυβέρνηση με αναγκάζει να το κάνω…

Αν όλοι οι φιλότιμοι γιατροί το κάναμε αυτό… ίσως τότε και η πολιτική και οι ασθενείς να άρχιζαν να σέβονται αυτούς που έγιναν Ιατροί για να θεραπεύουν, τουλάχιστον όσο σέβονται αυτούς που τους πληρώνουν αδρά ιδιωτικά… Γιατί όπως για όλα… μόνο αν σου φύγει κάτι σου λείπει και το εκτιμάς…  Αυτό λέγεται tough love… και ίσως δουλέψει εκεί που το φιλότιμο δεν κατάφερε κάτι..

Καταθέτω την σκέψη μου όπως έχω καταθέσει την ψυχή μου στην Ιατρική, που όμως στην Ελλάδα δεν εκτιμήθηκε όπως έπρεπε… οπότε τώρα μπορώ ίσως να φύγω με ήσυχη τη συνείδηση μου.

Αθανάσιος Μπούκαλης Νευροχειρουργός

Ιδρυτής του International Medical Rights

https://www.facebook.com/Athanasis.Boukalis.IMR

Ανατύπωση από:  http://wp.me/p2erf-ewN

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Δεν είναι πουλιά τα παιδιά μας είναι

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/04/2013

Από email του:  Χρήστου

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Απόπειρα ανθρωποκτονίας

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 09/12/2012

Διάβασα εδώ μία είδηση η οποία με έκανε να χάσω κάθε ελπίδα για την Ελλάδα. Αυτό το ΚΩΛΟΚΡΑΤΟΣ θέλει γκρέμισμα, εκ θεμελίων. Δεν σώζεται, με τίποτα. Όσο ακούμε τέτοια περιστατικά, δεν υπάρχει ούτε μισή αχτίδα ελπίδας.

Συνελήφθη “για χαρτιά” πριν δυόμισι μήνες στην Αθήνα, Σουδανός που είναι σχεδόν 20 χρόνια στη χώρα, την ώρα που είχε πεταχτεί στο σούπερ μάρκετ για ψώνια. Σπίτι είχε μείνει η πεντάχρονη κόρη του, γεννημένη στην Ελλάδα, με την οποία κατοικούσε (η μητέρα τους είχε αφήσει όταν η κόρη ήταν 6 μηνών). Ο Σουδανός κατά τη σύλληψή του, αλλά και αργότερα, εκλιπαρούσε να πάει κάποιος στο σπίτι και να φροντίσει το κορίτσι, πλην όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε… Η τύχη του παιδιού αγνοείται δυόμισι μήνες μετά. Εκείνος είναι υπό κράτηση, προς απέλαση.

Πάμε να το πάρουμε από την αρχή:

Είσαι μπάτσος και έχεις εντολές από την υπηρεσία να μαζέψεις παράνομους μετανάστες σε κάποια περιοχή της Αθήνας. Αρχίζεις να μαζεύεις όποιον μαυριδερό βρίσκεις στο δρόμο. Δεν τους πολυσυμπαθείς άλλωστε “αυτούς” … σου βρωμάνε, δεν μιλάνε καλά ελληνικά και κυκλοφορούν σε υποβαθμισμένες περιοχές.

Τσιμπάς έναν τυπάκο, ο οποίος μιλάει Ελληνικά. Σου εξηγεί ότι ζει 20 χρόνια στην Ελλάδα. Ξέρεις τί είναι 20 χρόνια; Από το 1992. Έχει δει κυβέρνηση Μητσοτάκη, Ανδρέα Παπανδρέου, Σημίτη κλπ. Έχει βιώσει όλες τις αλλαγές της κοινωνίας.

Σου λέει ότι έχει μία πεντάχρονη κόρη στο σπίτι, μόνη της, και κανέναν να τη φροντίσει.

Τον χώνεις στην κλούβα, έτσι κι αλλιώς.

Σε ικετεύει. Σου ζητάει να ενημερώσεις, να πάει κάποιος να φροντίσει το παιδί.

Το παιδί που, στην ηλικία των 5 ετών, δεν μπορεί ούτε να τραφεί μόνο του, ούτε να ψωνίσει, ούτε να βγει από το σπίτι και να ξαναμπεί. Δεν μπορεί ούτε τηλέφωνο να πάρει (είναι πιθανό να μην υπάρχει καν σταθερό στο σπίτι), ούτε και πάει στο σχολείο για να λείψει από κάποια αίθουσα και να ευαισθητοποιηθεί ο εκπαιδευτικός κόσμος.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων ξέρει να ανάψει την τηλεόραση, να σκεπαστεί με καμία κουβέρτα – αν έχει – για να μην ξεπαγιάσει, ή να πιει νερό, ίσως, από τη βρύση. Εάν μπορεί να φτάσει, ίσως με κάποια καρέκλα. Χωρίς να πέσει και να σπάσει το κεφάλι του.

Δεν ξέρει όμως ούτε να πλυθεί μόνο του, ούτε να φροντίσει τον εαυτό του όπως εμείς. Είναι ΠΑΙΔΙ. Θέλει κάποιον να το βοηθήσει όταν πάει στην τουαλέτα, να το σκουπίσει, να το πλύνει. Εάν φτάνει να πάει στην τουαλέτα. Είναι εξαρτημένο άτομο, έχει ανάγκη έναν μεγαλύτερο που να μπορεί να το φροντίσει.

Έχεις λοιπόν έναν μαυριδερό στην κλούβα σου, τον οποίο προορίζεις για κάποιο κελί. Ούτε που ξέρεις ποιο κελί, ούτε πόσους μήνες θα μείνει εκεί μέσα. Δεν σε νοιάζει. Όλους αυτούς που μαζεύεις, δεν τους ξαναβλέπεις ποτέ. Υποθέτεις ότι τους βάζουν στο αεροπλάνο και του στέλνουν σπίτι τους, μερικούς μήνες αργότερα, όταν έχουν πλέον ολοκληρωθεί οι δικαστικές διαδικασίες.

βασιλελλης

Και το παιδί;

Τί θα γίνει εάν π.χ. βγει στο μπαλκόνι και σκαρφαλώσει στα κάγκελα;

Τί θα γίνει εάν π.χ. σκαρφαλώσει σε μία καρέκλα για να δει έξω από το παράθυρο και πέσει;

Τί θα γίνει εάν π.χ. βρέξει τα χέρια του και μετά προσπαθήσει να ανάψει το φως;

Τί θα γίνει όταν πεινάσει, διψάσει, κρυώσει;

Τί θα γίνει εάν αρρωστήσει, εάν έχει πυρετό;

Τί θα γίνει όταν σκοτεινιάσει και δεν είναι κανένας άλλος στο σπίτι; Πώς θα διαχειριστεί την εγκατάλειψη; Τί σκέψεις θα περάσουν από το μυαλό του;

Αλλά είπαμε, εσύ είσαι μπάτσος, έχεις συγκεκριμένες εντολές, στ’αρχίδια σου για όλα τ’ άλλα. Το μισθό σου θα τον πάρεις, είτε επιβιώσει αυτό το παιδί, είτε όχι. Και στο κάτω κάτω, τί σε νοιάζει εσένα για το μούλικο του κάθε μετανάστη; Ας ψοφήσει, ένα λιγότερο πρόβλημα.

Εσύ βιάζεσαι να τελειώσεις τη βάρδια, να πας σπίτι επειδή παίζει η ομαδάρα απόψε. Έτσι;

Μπράβο μαλάκα!

Δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς, αλλά το “μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι” δεν είναι αρκετά περιγραφικό για τη συγκεκριμένη περίπτωση.

Έχω την απαίτηση από τον εισαγγελέα να κινηθεί νομικά ενάντια σε ΟΛΟΥΣ όσους ήρθαν σε επαφή με τον συγκεκριμένο Σουδανό και δεν έσπευσαν να φροντίσουν το παιδί του. Ακόμα και με δική τους πρωτοβουλία, στο σπίτι τους, μέχρι να το αναλάβει κάποιο νοσοκομείο ή άλλη κοινωνική υπηρεσία. Είναι όλοι εξίσου ένοχοι για παραμέληση ανηλίκου, έκθεση ανηλίκου σε μεγάλο κίνδυνο και απόπειρα ανθρωποκτονίας.

Διότι εάν δεν είναι απόπειρα ανθρωποκτονίας το να αφήνεις μόνο του ένα 5χρονο επί 2,5 μήνες, δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί.

Ανατύπωση από:  http://parallhlografos.wordpress.com/2012/12/07/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82/

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ο μπαμπάς στο κέντρο κράτησης, το 5χρονο παιδί «μόνο στο σπίτι» για 2,5 μήνες

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 09/12/2012

«Υπόθεση που μου ήρθε σήμερα: Συνελήφθη «για χαρτιά» πριν δυόμισι μήνες στην Αθήνα, Σουδανός που είναι σχεδόν 20 χρόνια στη χώρα, την ώρα που είχε πεταχτεί στο σούπερ μάρκετ για ψώνια. Σπίτι είχε μείνει η πεντάχρονη κόρη του, γεννημένη στην Ελλάδα, με την οποία κατοικούσε (η μητέρα τους είχε αφήσει όταν η κόρη ήταν 6 μηνών). Ο Σουδανός κατά τη σύλληψή του, αλλά και αργότερα, εκλιπαρούσε να πάει κάποιος στο σπίτι και να φροντίσει το κορίτσι, πλην όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε… Η τύχη του παιδιού αγνοείται δυόμισι μήνες μετά. Εκείνος είναι υπό κράτηση, προς απέλαση». Ρεπορτάζ της Φωτεινής Λαμπρίδη

Η παραπάνω είδηση κυκλοφόρησε, μέσω Facebook, από τη δικηγόρο και πρόεδρο της Ελληνικής δράσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα Ηλέκτρα Κούτρα. Είναι μία από τις περιπτώσεις απάνθρωπης μεταχείρισης μεταναστών. Οι δικηγόροι που ασχολούνται με ανάλογες υποθέσεις έχουν πληθώρα τέτοιων στη διάθεσή τους, όπως τονίζει στο tvxs.gr η ίδια η δικηγόρος.

Ωστόσο η περίπτωση αυτή φέρνει στο φως μια ακόμα σοκαριστική πλευρά της πραγματικότητας που έχει σχέση με την σχεδόν μηδενική μέριμνα για τα παιδιά των κρατουμένων μεταναστών και μεταναστριών ή των μεταναστών που βρίσκονται υπό απέλαση. Αν για τις αρχές αυτά είναι ψιλά γράμματα, τότε μέσα σε μία κοινωνία που βρίσκεται σε ανθρωπιστική κρίση η αποκτήνωση έχει δείξει ήδη τα δόντια της.

«Στο Σουδανό πατέρα με οδήγησε ένας άλλος μετανάστης πελάτης μου», εξηγεί η κα Κούτρα. «Πρόκειται για ένα παιδί δεύτερης γενιάς μεταναστών που κρατείται, ενώ θα έπρεπε κανονικά να είναι έξω. Ενώ είχαμε συμφωνήσει να του βγάλουν χαρτιά, ξαφνικά τον έστειλαν ένα πρωί στο κέντρο κράτησης μεταναστών στην Κομοτηνή».

…Όπως είναι γνωστό εκεί επικρατεί μια απελπιστική κατάσταση, περίπου εξακόσια άτομα στοιβαγμένα σε έναν χώρο χωρίς ρεύμα χωρίς παράθυρα. Άνθρωποι σε κίνδυνο τόσο οι ίδιοι οι μετανάστες όσο και οι εργαζόμενοι εκεί. Δεν έχουν τηλέφωνα και δυνατότητα να απευθυνθούν σε δικηγόρο. Ανάμεσά τους ήταν και ο Σουδανός πατέρας του οποίου η περίπτωση μας συγκίνησε ιδιαίτερα, να φανταστείτε μου είπε ο πελάτης μου «είναι εδώ ένας που δεν ξέρει αν ζει το παιδί του».

…Ψάξαμε το παιδί, μεταξύ άλλων και για να εξακριβώσουμε την πληροφορία. Από μαρτυρίες γειτόνων μάθαμε ότι φιλοξενείται σε συγγενή του πατέρα του. Πήραμε τα στοιχεία του συγγενή και ενημερώσαμε τον πατέρα ότι το παιδί του ζει και είναι καλά. Ήταν συγκινητική η στιγμή.

Η δικηγόρος διευκρινίζει ότι δεν έχει ακόμα πληροφορία από την αστυνομία για το εάν την επόμενη της σύλληψης πήγε κάποιος αστυνομικός να ψάξει το παιδί στο διαμέρισμα αλλά ακόμα κι αν  συνέβη αυτό, ουδέποτε ενημερώθηκε ο πατέρας.

Τι συμβαίνει τελικά με τα παιδιά των μεταναστών οι οποίοι συλλαμβάνονται χωρίς χαρτιά και κρατούνται σε τμήματα ή κέντρα κράτησης; Τι γίνονται τα παιδιά των οποίων οι γονείς συλλαμβάνονται ή οδηγούνται σε απέλαση;

«Δεν υπάρχει οργανωμένο σύστημα μέριμνας για αυτά τα παιδιά» απαντάει ο δικηγόρος Σπύρος Ριζάκος από την ΜΚΟ «Αίτημα», ο οποίος έχει ασχοληθεί εκτενώς με το θέμα. «Αν την ώρα της σύλληψης είναι μαζί τα παιδιά, τα μεταφέρουν συνήθως στο Παίδων. Αν το παιδί βρίσκεται αλλού, συνήθως δεν το αναζητάει κανείς. Δημιουργούνται καθημερινά ανθρώπινα δράματα. Η δική μας άποψη είναι ότι σε αυτές τις περιπτώσεις, εκεί που υπάρχει ανήλικο παιδί δεν πρέπει να κρατούνται οι γονείς. Κάθε φορά που προκύπτει τέτοιο θέμα προσπαθούμε να το λύσουμε με την αστυνομία, παρεμβαίνουμε ώστε να αφεθεί ο πατέρας ή η μητέρα. Κάποιες φορές το καταφέρνουμε ενώ έχει μεσολαβήσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα βέβαια».

Τι  γίνεται στις περιπτώσεις όμως που οι μετανάστες δεν έχουν δυνατότητα να εκπροσωπηθούν από δικηγόρο; «Εκεί δυστυχώς είναι τραγικά τα πράγματα. Είναι δύσκολο να ακουστεί ο άνθρωπος. Εδώ δεν ακουγόμαστε εμείς» απαντά ο κ. Ριζάκος.

Η Ηλέκτρα Κούτρα σημειώνει σχετικά με το κέντρο κράτησης μεταναστών στην Κομοτηνή: «Αν δεν μπορεί η Ελληνική πολιτεία να θέσει υπό κράτηση ανθρώπους σε συνθήκες που σέβονται το μίνιμουμ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αν δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι η ζωή των κρατουμένων αλλά και των ίδιων των αστυνομικών δεν κινδυνεύει, τότε πρέπει να απελευθερώσει τους ανθρώπους και να βάλει λουκέτο σε κρατητήρια που δεν έχουν ούτε μία από τις απαιτούμενες προδιαγραφές».

Ανατύπωση από:  http://tvxs.gr/news/ellada/o-mpampas-sto-kentro-kratisis-5xrono-paidi-mono-sto-spiti-gia-25-mines

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

«Η ροδιά μου, η μετανάστευση και μια αυτοκτονία»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 29/08/2012

Αγαπητέ φίλε, προχθές πήγα να χαιρετήσω τη γιαγιά μου. Ίσως δεν την ξαναδώ ποτέ, φεύγω μετανάστης και η γιαγιά είναι 89 χρονών, οπότε σε ένα χρόνο που υπολογίζω πως θα γυρίσω (στην καλύτερη περίπτωση και οικονομικών επιτρεπόντων) μπορεί να μην με περιμένει. Είπα στην μητέρα μου ότι θα πέρναγα να την πάρω να φάμε μαζί και αυτή μου απάντησε ότι η γιαγιά θα είναι κουρασμένη και δεν θα μπορεί. Δεν είχα καταλάβει τι μπορεί να έκανε για να κουραστεί. Φτάνοντας στην εξώπορτα δεν αναγνώρισα το σπίτι.

Είχαν γίνει εκτεταμένες εργασίες συντήρησης γιατί ήταν έτοιμο σχεδόν να πέσει. Το είχε φτιάξει ο παππούς το 1934 – ήταν 16 χρόνια μεγαλύτερος από τη γιαγιά, την είχε πάρει μικρούλα και πάντα την αγαπούσε σαν τα μάτια του και την είχε βασίλισσά του – και το είχε χτίσει δίπλα σε μία ροδιά η οποία απ’ ό,τι λέγεται ήταν εκεί από όταν είχε πάρει το χωράφι ο πατέρας του. Θα ήταν δηλαδή 120-130 χρόνων δέντρο. Η γιαγιά λέει ότι ίσως ήταν πάνω από 150. Αλλά δεν είναι πλέον.

Έκοψαν τη ροδιά μας. Γι αυτό νόμισα ότι κοίταζα το λάθος σπίτι όταν έφτασα μπροστά στην πόρτα, δεν ήταν οι τοίχοι που φαίνονταν καινούργιοι, αλλά η αυλή που έμοιαζε άδεια.

Με έπιασε ένα σφίξιμο στην καρδιά. Στην αρχή ήθελα να πείσω τον εαυτό μου ότι την έβγαλαν προσεκτικά με τις ρίζες της και την πήγαν κάπου παράμερα, και όπου να ‘ναι θα την ξαναφυτέψουν στο ίδιο ακριβώς μέρος, με την λυπημένο γέρικό της σκύψιμο και τα γλυκά της ρόδια – τα καλύτερα που είχα φάει ποτέ. Θυμήθηκα το φιλαράκι μου που αυτοκτόνησε και πώς προσπαθώ πάντα να πείσω τον εαυτό μου πως κάποια μέρα θα τον ξαναπετύχω στο δρόμο – δεν έχω δει τον τάφο άρα δεν έχει πεθάνει, άλλη μια από τις μαλακισμένες του πλάκες.

Άλλα μάλλον δεν θα ξαναδώ τον Δημήτρη, και δεν θα ξαναφάω ρόδια από το δέντρο μας.

Την έκοψαν λέει η γιαγιά, ήταν σάπια. «Και η χώρα» μουρμουράω, αλλά δεν ακούει και πολύ καλά. Η κοπέλα μου με κοιτάει στραβά. Ήρθαμε να χαιρετίσουμε τη γιαγιά, όχι να μιλήσουμε για πολιτική.

Λέμε τα ίδια πάντα με τη γιαγιά, για τα ξαδέρφια στο χωριό που το πολεμάνε, για την ξαδέρφη στη Γερμανία που βρήκε επιτέλους δουλειά, για τους Aλβανούς που φεύγουν δυστυχώς από το χωριό γιατί μετά από 20 χρόνια που είναι εκεί δεν έχει πλέον μεροκάματα, για την παιδική μου φίλη που είναι παντρεμένη με τον παιδικό μου φίλο που είναι αλκοολικός σχεδόν από τα παιδικά μας χρόνια. Ποιος ξέρει πώς θα βγουν τα παιδιά τους σε ένα χωριό που κάνεις τάμα για να τη σκαπουλάρεις από την κίρρωση του ήπατος…

Εγώ όλη την ώρα όμως σκέφτομαι τη ροδιά, δεν είναι η ίδια η αυλή μας χωρίς τη ροδιά μας. Φεύγουμε και η γιαγιά βγάζει να μου δώσει χαρτζιλίκι 60 ευρώ. «Ξοδεύτηκα με το σπίτι, δεν έχω άλλα. Για τις βενζίνες παιδί μου». Κοντεύω τα 37, είμαι γιατρός. Τα παίρνω χωρίς να το σκεφτώ. Είναι πολλές οι βενζίνες μέχρι τη Σουηδία γιαγιά, και είσαι η μοναδική ασθενής από την οποία παίρνω φακελάκι – πάνω από 30 χρόνια τώρα, απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου.

Χαιρετάω τη γιαγιά και κλείνω την πόρτα χωρίς να κοιτάξω πίσω, μου αρέσει να σκέφτομαι ότι η ροδιά είναι ακόμα εκεί. Ίσως στο Γκέτεμποργκ πετύχω και τον Δημήτρη πουθενά.

Β.Ν.

Υ.Γ. Εχθές έβλεπα φωτογραφίες από τις πυρκαγιές στα ειδησεογραφικά sites και για πρώτη φορά παραδόξως δεν στεναχωριόμουν. Τελικά, είμαι κατά βάθος Έλληνας και εγώ και με ενδιαφέρει μόνο η πάρτη μου, και αφού δεν υπάρχει πλέον η ροδιά μας μάλλον δεν με νοιάζει που θα καούν όλα τα δέντρα των άλλων. Σε αυτή τη χώρα το μόνο που προβλέπεται πλέον να ευδοκιμεί και να ανθίζει και να θεριεύει είναι ο φασισμός και η βλακεία, που όσο έμειναν κρυφά για δεκαετίες τώρα θα γίνουν ζούγκλα.

Αγαπητέ φίλε, πριν από λίγες ημέρες, στην επέτειο του θανάτου του πατέρα μου, φυτέψαμε στον κήπο -ανάμεσα στα δέντρα που αυτός είχε φυτέψει- δυο ροδιές. Η μία είναι αυτή στη διπλανή φωτογραφία. Η άλλη είναι διαφορετική ποικιλία. Τα δέντρα δεν ζουν για πάντα – κάποτε πεθαίνουν κι αυτά. Τα δέντρα που βλέπουμε γύρω μας -και κάποια από αυτά αποτελούν σημείο αναφοράς για τα παιδικά μας χρόνια αλλά και για την πορεία μας στη ζωή- κάποιοι τα έχουν φυτέψει. Τη ροδιά, στην αυλή της γιαγιάς σας, κάποιος την φύτεψε. Οπότε, να φυτέψετε κι εσείς μια ροδιά. Επίσης, να κάνετε ένα παιδάκι. Καλή τύχη στη Σουηδία και καλή πατρίδα.

.

.

 

Ανατύπωση από:  http://pitsirikos.net/2012/08/%CE%B7-%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CF%84/

Posted in Σκέψεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »