Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Δεκέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘Κρυονέρι’

Πώς λέγονταν παλιά οι περιοχές της Θεσσαλονίκης

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 25/07/2017

Ξέρατε ότι ο Εύοσμος λεγόταν Κουκλουτζάς, το Πανόραμα είχε το όνομα Αρσακλί και η Πυλαία… ήταν η Καμπτζήδα; Ιδού τα παλιά ονόματα των συνοικιών της Θεσσαλονίκης.

Ποιος είναι ο «Κουκλουτζάς» και ποιο σημερινό πλούσιο προάστιο αποκαλούταν Αρσακλί; Ποια συνοικία λεγόταν Καπουτζήδα και πού βρισκόταν η Μπάρα – ή αλλιώς η… Τρούμπα της Θεσσαλονίκης; Ακολουθήστε μας σε ένα ταξίδι στον χρόνο για να ανακαλύψετε τα παλιά ονόματα των συνοικιών της Θεσσαλονίκης.

Κουκλουτζάς
Όταν οι μικρασιάτες πρόσφυγες έφτασαν στην Θεσσαλονίκη το 1922, εκείνοι οι οποίοι είχαν έρθει από την συνοικία Κουκλουτζάς της Σμύρνης, εγκαταστάθηκαν σε μια περιοχή βορειοδυτικά της πόλης, που ονόμασαν «Νέο Κουκλουτζά». Η λέξη σημαίνει «εύοσμον άνθος», γι’ αυτό και το 1955 η περιοχή μετονομάστηκε «Εύοσμος», όπως είναι γνωστή ως σήμερα.

Αρσακλί
«Αρσακλί» ή «Ακσακλί» αποκαλούταν το Πανόραμα όσο κατοικούταν από μουσουλμάνους, τον 18ο αιώνα. Υπαγόταν στο «ναχιγιέ» της Καλαμαριάς, μέχρι που το 1914, μικρασιάτες πρόσφυγες ίδρυσαν νέο χωριό, ενώ η νέα του ονομασία δόθηκε μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Καπουτζήδα ή Καμπτζήδα
Η παραπάνω λέξη σημαίνει «καστροφύλακες». Έτσι ονομαζόταν από τα βυζαντινά χρόνια ως το 1927 η Πυλαία, ο παραδοσιακός οικισμός που ακόμη και με το νέο του όνομα θυμίζει στην Θεσσαλονίκη ότι οι κάτοικοί του φυλούν τις πύλες της πόλης. Η αρχαία ονομασία της Πυλαίας ήταν «Στρέψα».

Φραγκομαχαλάς
Η γειτονιά δίπλα στα Άνω Λαδάδικα που, μετά από μια μικρή «παραλλαγή», σήμερα αποκαλείται «Φράγκων», «βαφτίστηκε» εξαιτίας των ευρωπαίων κατοίκων που συγκεντρώθηκαν στη γειτονιά τον 19ο αιώνα για να ζήσουν. Γι’ αυτό και δεσπόζει εδώ ο καθολικός ναός της Αμώμου Συλλήψεως, η λεγόμενη Φραγκοκκλησιά.

Τσερέμπουλον
Έτσι ονομαζόταν το βυζαντινό λιμάνι της πόλης, που βρισκόταν εκεί όπου σήμερα συναντάμε την περιοχή των Δικαστηρίων και τα Λαδάδικα.

Ρετζίκι
Σήμερα επίσημα η περιοχή ονομάζεται «Πεύκα Θεσσαλονίκης» αλλά επιζεί ακόμα το παλιό της όνομα, το Ρετζίκι. Προέρχεται από το τουρκικό τοπωνύμιο Urendjick, που σημαίνει «Μικρός Παράδεισος». Το 1914 εμφανίστηκαν εδώ οι πρώτες οικογένειες προσφύγων, που αυξήθηκαν σημαντικά την επόμενη δεκαετία.

Καράισιν
Μέχρι το 1913, εδώ κατοικούσαν κυρίως οικογένειες βλάχων κτηνοτρόφων, που αποκαλούσαν την περιοχή Καράισιν. Μετά την μεγάλη πυρκαγιά του 1917 στην Θεσσαλονίκη, το Υπουργείο Πρόνοιας έχτισε εδώ καταυλισμό για τους πυροπαθείς Εβραίους, ενώ δύο χρόνια αργότερα άρχισε η άφιξη προσφύγων από την Ανατολική Θράκη. Σταδιακά, ως το 1929, ο οικισμός μετονομάστηκε σε Πολίχνη (μικρή πόλη) και συνδέθηκε με τον Κουκλουτζά και αργότερα με τη Σταυρούπολη.

Λεμπέτ
Τον Σεπτέμβριο του 1934, με αφορμή τα εγκαίνια των πρώτων σπιτιών που κατασκεύασε η Πρόνοια, και με ταυτόχρονη ύψωση του Τιμίου Σταυρού, ο υπουργός Εποικισμού μετονόμασε τον οικισμό Λεμπέτ σε Σταυρούπολη. Το αρχικό όνομα οφείλεται στο τζαμί του Λεμπέτ που χτίστηκε το 1903 στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά από τον βαλή της Θεσσαλονίκης, Χασάν Φεχμί πασά προς τιμή της συζύγου του.

Μπάρα
Η «Τρούμπα» της Θεσσαλονίκης, η διαβόητη γειτονιά με τα πορνεία, βρισκόταν στην σημερινή περιοχή του Βαρδάρη – συγκεκριμένα στην περιοχή δυτικά της πλατείας Βαρδαρίου και μέχρι τον σημερινό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Άκμασε στις αρχές του 20ου αιώνα και «εξαφανίστηκε» μέχρι τα μισά του, οπότε και εγκαταλείφθηκαν τα ισόγεια καμαράκια και οι παράγκες, που χρησιμοποιούνταν ως «ναοί» του πληρωμένου έρωτα.

Κρυονέρι – Δαούτ Μπαλή
Οι Πόντιοι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Κρυονέρι της Θεσσαλονίκης, και κοντά στους οικισμούς που τότε ονομάζονταν Δαούτ Μπαλή και Ακ Μπουνάρ (Παλαιόκαστρο και Ασπρόβρυση), έκαναν πολλές συνελεύσεις για να αποφασίσουν το όνομα της νέας πόλης τους. Κάθε ομάδα όμως, ήθελε να δώσει το όνομα του παλιού της χωριού στον Πόντο. Η συμβιβαστική άποψη ήταν να δοθεί στην πόλη το όνομα Ωραιόκαστρο, εις ανάμνηση ενός όμορφου κάστρου που βρισκόταν στον Πόντο, όχι σε κάποιο συγκεκριμένο χωριό αλλά ανάμεσά τους. Έτσι κι έγινε…

Σέδες
Έτσι ονομαζόταν η Θέρμη κατά τους παλαιοχριστιανικούς και βυζαντινούς χρόνους. Τότε, ήταν πλούσια αγροτική περιοχή όπου εγκαταστάθηκαν τα μετόχια των αυτοκρατορικών μονών. Στη συνέχεια την περιοχή κατέλαβαν οι Οθωμανοί και την μετονόμασαν σε «τσιφλίκι Σέδες», ενώ μετά την απελευθέρωση, το 1918, ιδρύθηκε η κοινότητα της Θέρμης. Το νέο όνομα οφείλεται σε αρχαία πόλη που είχε αναπτυχθεί στην αρχαιότητα, εκείνη η πόλη που σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, έδωσε το όνομά της στον Θερμαϊκό κόλπο.

Κασκάρκα ονομαζόταν το Καλοχώρι.

Ίγγλις ονομαζόταν η Ν. Αγχίαλος.

Αράπλι ονομαζόταν η Ν. Μαγνησία.

Ντουντουλάρ ονομαζόταν τα Διαβατά.

Χαρμάνκιοϊ ονομαζόταν το Ελευθέριο.

Ακόμα

Πηγή

Posted in Ελλάδα, Ιστορία | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Δυο Πακιστανοί στην Ακαδημία Αθηνών.

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 05/01/2013

Η Ακαδημία Αθηνών στο πλαίσιο των ετήσιων βραβεύσεων που πραγματοποιεί στο τέλος κάθε χρόνου, για το 2012 στην «Τάξη των ηθικών και πολιτικών επιστημών» αποφάσισε να απονείμει το «Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, μετά θάνατον, στους δύο Πακιστανούς Humayun Anwar, 18 ετών και Waqar Ahmed, 32 ετών, για υπέρτατη πράξη αυτοθυσίας καθώς βρήκαν τραγικό θάνατο στην προσπάθειά τους να απεγκλωβίσουν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι από τις ράγες του τραίνου».

paki

Το τραγικό συμβάν συνέβει τον Απρίλη στο Κρυονέρι. Ο Humayun και ο Waqar  και ο επίσης 18χρονος Masuud  προσπαθούσαν απεγνωσμένα να απελευθερώσουν από το ΙΧ που είχε ντεραπάρει  επάνω στις γραμμές το ζευγάρι των ηλικιωμένων που βρίσκονταν εγκλωβισμένο μέσα σ αυτό. Το ίδιο απεγνωσμένα επί 45 λεπτά κάτοικοι της περιοχής τηλεφωνούσαν στην αστυνομία να μεριμνήσει για να ενημερωθεί ο ΟΣΕ για το συμβάν και να σταματήσει την διέλευση τραίνων. Μάταιες οι προσπάθειες και των μεν και των δε.

Το τραίνο ήρθε και με την φοβερή του δύναμη συνέτριψε το αυτοκίνητο και τους τέσσερις ανθρώπους.   O Masuud  στάθηκε «τυχερός»: τραυματίστηκε ελαφρά σωματικά, αλλά θα κουβαλάει για πάντα το ασήκωτο βάρος, του διασωθέντος από ένα πολύνεκρο έγκλημα στο οποίο δύο από τα θύματα ήταν φίλοι του.

Δεν θέλουμε να υποτιμήσουμε το γεγονός της βράβευσης ωστόσο θα πρέπει να επισημάνουμε το «παράδοξο» μιας χώρας όπου δεν είναι αποτελεσματική η λειτουργία των αρμόδιων για την προφύλαξη της ζωής υπηρεσιών ενώ λειτουργούν άψογα οι βραβεύσεις των νεκρών.

Η βράβευση  των Humayun & Waqar εκτιμήθηκε ευρέως σαν μια θετική πράξη ιδιαίτερα λόγω της συγκυρίας όπου το στερεότυπο του «εγκληματία μετανάστη» προβάλλεται με ζέση από πολιτικές δυνάμεις όχι μόνο της ακροδεξιάς, ενώ κυριαρχεί στα ΜΜΕ. Ωστόσο ο περιορισμός στην «αντιρατσιστική διάσταση» της βράβευσης οδηγεί σε φαλκίδευση της ίδιας της πράξης των νεαρών μεταναστών και γκριζάρει το φόντο των εγκληματικών «αμελειών» που οδήγησαν στην απώλεια τεσσάρων ζωών και τις παντελούς αδιαφορίας του ελληνικού κράτους σε σχέση με τα θύματα.

Παράλληλα η μη βράβευση του επιζήσαντος Masuud εύλογα θα μπορούσε να οδηγήσει σε όχι και τόσο «αντιρατσιστικούς συνειρμούς» του τύπου «καλός Πακιστανός μόνο ο νεκρός Πακιστανός». Άραγε η Ακαδημία δεν ήταν πλήρως ενημερωμένη για το συμβάν ή επέλεξε συνειδητά να αφήσει τον Masuud απ έξω; Μια απάντηση μάλλον είναι αναγκαία μια και για τον Masuud όχι μόνο δεν υπήρξε βράβευση αλλά δεν του επετράπει ούτε η είσοδος στην σχετική εκδήλωση!

Η αποθέωση βέβαια της υποκρισίας ήρθε από την πρεσβεία του Πακιστάν που έσπευσε να παραλάβει το βραβείο (ενώ ο θειος των παιδιών ήταν εκεί). Η πρεσβεία που ενημερώθηκε από την πρώτη στιγμή για το συμβάν και έλαμψε δια της απουσίας της από οποιαδήποτε βοήθεια για την μεταφορά των θυμάτων στην πατρίδα τους.  Μεταφορά που πραγματοποιήθηκε με προσωπικές προσφορές χρημάτων  μια που ούτε το ελληνικό κράτος είχε διαθέσιμο το φοβερό ποσό των 5.000 ευρώ που απαιτούνταν και δεν ένοιωθε και καμιά υποχρέωση ότι έπρεπε να βοηθήσει τους δύο αυτούς νεκρούς να φτάσουν στους δικούς τους. Στην περίπτωση αυτή τα πράγματα είναι διαφορετικά: «επαναπροωθούμενος Πακιστανός μόνο ο ζωντανός Πακιστανός».

-Αφού λοιπόν ο Humayun και ο Waqar ξαναήρθαν στην επικαιρότητα μήπως μαζί με το βραβείο της Ακαδημίας το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη θα μπορούσε να μας ενημερώσει για το αποτέλεσμα της Εσωτερικής Έρευνας σε σχέση με την διαχείριση του όλου συμβάντος από την Αστυνομία και που οφείλεται η μη ειδοποίηση του ΟΣΕ επί 45 λεπτά…

-Μήπως θα μπορούσε να μας ενημερώσει σε ποιο σημείο  βρίσκεται η ανακριτική διαδικασία σε σχέση με το συμβάν (9 μήνες μετά) και ποιοι την διεκπεραιώνουν; Έχει ανατεθεί σε αστυνομικές αρχές την στιγμή που σύμφωνα με τις μαρτυρίες η ίδια η αστυνομία δεν ενεργοποιήθηκε (και άρα φέρει ευθύνη) για την αποτροπή του συμβάντος;

-Το υπουργείο Υγείας, το υπουργείο Εξωτερικών, η ίδια η κυβέρνηση, έστω και τώρα μετά την απόφαση της Ακαδημίας θα ασχοληθούν με το θέμα;  Ο θάνατος του Humayun και του Waqar όπως και κάθε βίαιος, αιφνίδιος θάνατος νέου ανθρώπου δημιούργησε ένα πλήθος προβλημάτων διαφόρων μορφών στις οικογένειες τους. Η ελληνική πολιτεία νοιώθει τόσο αδιάφορη απέναντι σε δυο νεαρούς από την Ανατολή που ήρθαν και πρόσφεραν την ζωή τους για να σωθούν δύο συνάνθρωποι μας; Από τον πακτωλό χρημάτων που διακινήθηκε τα προηγούμενα χρόνια “για την σωτηρία όλων των ηπείρων” δεν περίσσεψε ούτε ένα συμβολικό ποσό για να βοηθηθούν οι συγκεκριμένες οικογένειες; Ή μήπως δεν περισσεύει η θέληση;

Ο Humayun και ο Waqar  μας προσέφεραν την ζωή τους.

Εμείς τι τους προσφέραμε;

Γιώργος Κουβίδης.

HEROES - H - Αντίγραφο

Αφίσα του Δημήτρη Αρβανίτη που συνόδευσε τους δύο νέους στην επιστροφή τους στο Πακιστάν.

Ανατύπωση από:  *http://sostegr.wordpress.com/2013/01/03/%CE%B4%CF%85%CF%8C-%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CF%8E%CE%BD/

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »