Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Αύγουστος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘κατοχή’

«Κατοχή, Θεσσαλονίκη 1941-44», ένα σπάνιο φωτογραφικό υλικό (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 28/10/2016

Advertisements

Posted in Έρευνα, Βίντεο, Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Η 17χρονη ηρωίδα που «γάζωσαν» οι Γερμανοί με 17 σφαίρες για παραδειγματισμό. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου έκρυβε όπλα και προκηρύξεις κάτω από τη σχολική ποδιά. Εκτελέστηκε φωνάζοντας: «Χτυπάτε! Κτήνη»…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 21/09/2016

iroida-1

Εκτελέστηκε με 17 σφαίρες, όσα ήταν και τα χρόνια της, ανάμεσα σε 50 Έλληνες δίνοντας τη ζωή της για τη πατρίδα. Μέχρι την τελευταία στιγμή η δεκαεφτάχρονη ηρωίδα της κατοχής αντιμετώπισε με περιφρόνηση τις κάννες του αποσπάσματος.

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιουλίου του 1927, από ευκατάστατους γονείς καταγόμενους από τη Σπάρτη. Μαθήτρια ακόμη του Αρσακείου, οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Ήταν άριστη μαθήτρια και μιλούσε τέσσερις γλώσσες.

Πολύ γρήγορα αναδείχθηκε σε ένα από τα πιο αγωνιστικά στελέχη τη ΕΠΟΝ. Έκρυβε όπλα και προκηρύξεις κάτω από την σχολική της ποδιά, έγραφε συνθήματα στους τοίχους και κολλούσε αφίσες, προκαλώντας τους Γερμανούς.

Στις 16 Ιουλίου του 1944, την ημέρα των γενεθλίων της, μία ομάδα των Ταγμάτων Ασφαλείας εισέβαλε στο σπίτι της οικογένειάς της στην οδό Βεΐκου 57 στο Κουκάκι και τη συνέλαβε. Τη μετέφεραν στο αρχηγείο όπου βασανίστηκε αλύπητα από τον «Αγήνορα», διαβόητο συνεργάτη των Γερμανών.

Μετά από λίγες μέρες οι βασανιστές της δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν καμιά πληροφορία. Οι γονείς της χρησιμοποίησαν τις γνωριμίες τους και κατόρθωσαν να την απελευθερώσουν. Η Ηρώ συνέχισε τη δράση της, ως τις 31 Ιουλίου, οπότε συνελήφθη και πάλι από άνδρες των Ες- Ες, ύστερα από ένα σαμποτάζ σε τρένο που μετέφερε πυρομαχικά.

Την μετέφεραν στα κρατητήρια της «Κομαντατούρ» στην οδό Μέρλιν, όπου με κτηνώδη βασανιστήρια προσπαθούσαν ματαίως επί τρεις εβδομάδες να της αποσπάσουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες των αντιστασιακών οργανώσεων. Ωστόσο εκείνη δεν λύγισε και οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν κουβέντα. Οι προσπάθειες των δικών της να τη σώσουν, αυτή τη φορά απέτυχαν.

hrw_kwnstantopoulou

Οι Γερμανοί τη μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, στο θάλαμο των μελλοθανάτων. Ακόμα κι εκεί στην απομόνωση του στρατοπέδου, στο περιβόητο Μπλοκ 15 συνέχιζε τον αγώνα της.

Κάποιες γυναίκες θα επιλέγονταν για τα στρατόπεδα της Γερμανίας και μερικές το είδαν ως λυτρωμό στο μαρτύριο τους. Η Ηρώ τότε φώναξε: «Ντροπή σας. Δεν είστε Ελληνίδες!… Μα δεν ντρέπεστε; Καμιά δεν πρέπει να πάει στη Γερμανία!… Μα τι φοβάστε… Μη σας τουφεκίσουνε; Καλύτερα να μας τουφεκίσουν παρά να υποστούμε εξευτελισμούς»!

Εκεί η Ηρώ γνώρισε τη Λέλα Καραγιάννη, που έγινε δεύτερη μάνα της. Κοιμόταν κάθε βράδυ στην αγκαλιά της. Βλέποντας κάποιες περίεργες κινήσεις μέσα στο στρατόπεδο, η Λέλα Καραγιάννη κατάλαβε τι θα επακολουθούσε. Ρώτησε ένα Ουγγρογερμανό φύλακα, τον Βαλεντίνο και εκείνος με σπασμένα ελληνικά της είπε: «Ηρώ αύριο πρωί πρωί…» και με το χέρι του έκανε την κίνηση του δείκτη που τραβάει τη σκανδάλη.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, η Ηρώ οδηγήθηκε μαζί με άλλους 49 κρατουμένους στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Εκεί οι χιτλερικοί έστησαν στον τοίχο την έφηβη που δεν είχε καν δικαστεί και τη «γάζωσαν» με 17 σφαίρες- όσα ήταν και τα χρόνια της -για «παραδειγματισμό», όπως είπαν. Η ίδια λίγο πριν οι εκτελεστές της ανοίξουν πυρ έσκισε το φόρεμά της και φώναξε: «Χτυπάτε! Κτήνη».

Όταν ρώτησαν έναν Γερμανό στρατηγό «γιατί τη σκοτώσατε; Ήταν μόλις 17 χρονών…», εκείνος απάντησε:
«Γιατί τέτοιοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για εμάς».

Η Ηρώ έπεσε για τη λευτεριά τής πατρίδας, 37 μέρες προτού απελευθερωθεί η Ελλάδα.
Στις 29 Δεκεμβρίου του 1977 η Ακαδημία Αθηνών, με εισήγηση του καθηγητή της Φιλοσοφίας, Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου, τίμησε την ηρωίδα με μεταθανάτιο βραβείο για την υπέρτατη θυσία της, αναγνωρίζοντας έτσι και τη συμβολή της ΕΠΟΝ στον απελευθερωτικό αγώνα.
Το 1981 ο Νίκος Φώσκολος μετέφερε στη μεγάλη οθόνη τη ζωή της, με πρωταγωνίστρια τη Μαίρη Βιδάλη…

Ανατύπωση από:  http://www.mixanitouxronou.gr/i-17chroni-iroida-pou-gazosan-i-germani-me-17-sferes-gia-paradigmatismo-i-iro-konstantopoulou-pou-ekrive-opla-ke-prokirixis-kato-apo-tin-scholiki-podia-ektelestike-fonazontas-chtipate-k/

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Όταν ο Γλέζος και ο Σάντας στις 30/5/1941 κατέβαζαν τη σβάστικα από την Ακρόπολη (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 30/05/2016

 

Σαν σήμερα ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας κατέβασαν τη σημαία των ναζί από την Ακρόπολη.
Πώς είχαν εκτελέσει το παράτολμο σχέδιό τους, ταπεινώνοντας το Γ’ Ράιχ…

Οι φοιτητές τότε Μανώλης Γλέζος και Απόστολος Σάντας, με μία παράτολμη ενέργειά τους, κατεβάζουν από την Ακρόπολη τη γερμανική σημαία στις 30 Μαΐου 1941.

Ξημερώματα της 30ης Μαΐου 1941 και δύο 19χρονοι νέοι σκαρφαλώνουν στον Ιερό Βράχο και κατευθύνονται προς τον Παρθενώνα με στόχο να κατεβάσουν τη γερμανική σημαία του Γ’ Ράιχ, όπως αναφέρει σε εκτενές αφιέρωμά του το left.gr.

Είχε συμπληρωθεί ένας μήνας από την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα με την κατάληψη της Κρήτης.

Ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας συλλαμβάνουν το παράτολμο σχέδιο ένα ανοιξιάτικο σούρουπο, όταν από το Ζάππειο αντίκρισαν την Ακρόπολη. Αποφασίζουν να το υλοποιήσουν, φροντίζοντας μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, αφού τυχόν αποτυχία σήμαινε θάνατο.

Οι δύο φοιτητές πηγαίνουν στην Εθνική Βιβλιοθήκη και διαβάζουν ό,τι σχετικό υπάρχει με τον Ιερό Βράχο: τις σπηλιές, τις τρύπες και κάθε λογής χάρτες της Ακρόπολης.  Γρήγορα, αντιλαμβάνονται ότι η μόνη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν για να μην γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς φρουρούς ήταν μέσω του Πανδρόσειου Άντρου.

Το πρωί της 30ής Μαΐου 1941, ο Γλέζος και ο Σάντας πληροφορήθηκαν από το ραδιόφωνο ότι η Κρήτη είχε πέσει. Οι Γερμανοί με προκηρύξεις κόμπαζαν για το κατόρθωμά τους. Ήταν η κατάλληλη στιγμή να δώσουν ένα αποφασιστικό χτύπημα στο γόητρο του κατακτητή. Θα δρούσαν το ίδιο βράδυ. Μόνα τους όπλα ένα φανάρι και ένα μαχαίρι.

Ώρα 9:30 το βράδυ. Η μικρή φρουρά της Ακρόπολης βρίσκεται στα Προπύλαια. Ο Γλέζος και ο Σάντας πηδούν τα σύρματα, σέρνονται ως τη σπηλιά του Πανδρόσειου Άντρου και χρησιμοποιούν τις σκαλωσιές των αρχαιολόγων προκειμένου να ανεβούν.

Προχωρούν προς τον ιστό της σημαίας και για καλή τους τύχη εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει κανένας φρουρός που θα μπορούσε να τους ανακαλύψει. Με γρήγορες κινήσεις κατεβάζουν το σύμβολο του Γ’ Ράιχ το οποίο μάλιστα ήταν τεραστίων διαστάσεων.

Διπλώνουν τη σημαία και ακολουθούν την ίδια διαδρομή προκειμένου να κατέβουν καταφέρνοντας να μη γίνουν αντιληπτοί για ακόμη μια φορά.

Νωρίς το πρωί της επομένης η γερμανική φρουρά μένει εμβρόντητη μπροστά στο θέαμα του κενού ιστού. Οι γερμανικές αρχές διατάζουν ανακρίσεις, εκτελούν τους άνδρες της φρουράς και απαλλάσσουν τους Έλληνες διοικητές των αστυνομικών τμημάτων της περιοχής από τα καθήκοντά τους.

Η σβάστικα θα αντικατασταθεί μόλις στις 11 το πρωί, ωστόσο αυτές οι ώρες που ο ιστός παρέμεινες κενός αποτέλεσαν το πιο ισχυρό τονωτικό για το ηθικό των Ελλήνων. Στην ουσία η υποστολή του ναζιστικού συμβόλου αποτέλεσε την πρώτη αντιστασιακή πράξη στην κατεχόμενη Αθήνα και αποτέλεσε την απαρχή της οργάνωσης του αντιστασιακού κινήματος.

Το περιστατικό έγινε γνωστό μέσα από δύο ταυτόχρονες δηλώσεις του Μανώλη Γλέζου στον «Ριζοσπάστη»  και του Λάκη Σάντα στην «Ελευθερία» στις 5 Μαρτίου του 1945.

Εξιστορώντας το εγχείρημα υποστολής της χιτλερικής σημαίας από τον βράχο της Ακρόπολης στον Ηλία Πετρόπουλο, ο Λάκης Σάντας είχε πει: «Κι έξαφνα ένα δειλινό που ήμαστε στο Ζάππειο και ο ήλιος έγερνε λούζοντας τον ορίζοντα με εκείνα τα χρώματα που μόνο ο αττικός ουρανός έχει, τα μάτια μας γύρισαν στον βράχο της Ακροπόλεως. Μέσα στο υπέροχο φόντο της δύσης σταθήκαμε και κοιτούσαμε. Και τότε… το βλέμμα μας έπεσε πάνω στη σημαία τους που υπερήφανα κυμάτιζε ψηλά-ψηλά και η βαριά σκιά της πλάκωνε καταθλιπτικά όλη την Αθήνα, όλη την αττική γη. Να τι πρέπει να τους κάνομε! Ήρθε η σκέψη σαν σπίθα. Να τους την πάρουμε. Να την γκρεμίσουμε και να την ξεσχίσουμε και να πλύνουμε έτσι τη βρωμιά από τον Ιερό Βράχο. Την είχαν στήσει αυτήν την ίδια την πολεμική τους σημαία οι Ναζί θριαμβευτικά ως τότε στη Βαρσοβία, στη Βιέννη, στην Αμβέρσα, στη Νορβηγία, στο Παρίσι και στο Βελιγράδι και απειλούσαν να τη στήσουν σε όλο τον κόσμο τότε. Μα εδώ είναι Ελλάδα. Είναι η μικρή χώρα που απ’ αυτή ξεπετάχτηκε η φλόγα του Πολιτισμού. Είναι η χώρα που δίνει το παράδειγμα πάντα στις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας».

Posted in Έρευνα, Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Τότε και τώρα…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 10/04/2016

ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ

Φυσικό είναι νομίζω οι εικόνες που μας βομβαρδίζουν τις τελευταίες μέρες οι τηλεοράσεις και το διαδίκτυο σχετικά με τους πρόσφυγες να μου θυμίσουν «οικεία κακά».
Βίτσισα λοιπόν κι εγώ το νου μου κι εκείνος με ταξίδεψε χρόνια εβδομήντα πίσω.
Και σας βεβαιώνω ότι κάθε ομοιότητα με όσα συμβαίνουν σήμερα γύρω μας κάθε άλλο παρά συμπτωματική είναι…

ΣΤΗ ΣΑΡΑΚΗΝΑ (από τα SENILIA)

Απρίλης του 44. Ήταν πια γνωστό. Οι Γερμανοί όπου να ‘ναι θα ξεκουμπίζονταν. Οι Ρώσοι στην Ευρώπη είχαν περάσει στην αντεπίθεση. Κάποιοι το άκουσαν και στο ράδιο. Το χωριό είχε πλημμυρίσει από αντάρτες. Μια διάχυτη αισιοδοξία απλωνόταν απ’ άκρη σ’ άκρη. Τον πατέρα σπάνια τον βλέπαμε. Ολημερίς και ολονυχτίς, καθώς ήταν «σύνδεσμος» των ανταρτών, μετέφερε κρυπτογραφημένα μηνύματα του συντάγματος που στρατωνιζόταν στο χωριό πότε στη Γαλάτιστα, στα Ραβνά (σημερινά Πετροκέρασα), στο Αδάμ, και πότε στο Ζαγκλιβέρι… Όσο για τη μάνα, αυτή, μαζί με μια γειτόνισσα, είχαν αναλάβει να ζυμώνουν κάθε μέρα αμέτρητα ψωμιά και να τα ψήνουν στο φούρνο μας. Οι «επισιτιστές», που είχαν προηγουμένως ξεφορτώσει το αλεύρι περίμεναν υπομονετικά να ψηθούν τα ψωμιά, τα φόρτωναν βιαστικά στα μουλάρια, ζεματιστά ακόμη από το φούρνο, και τα μετέφεραν στα γύρω υψώματα, όπου ήταν στρατοπεδευμένες οι δυνάμεις των ανταρτών.

Τη μέρα εκείνη η μάνα ήταν έτοιμη να ζυμώσει και το δικό μας ψωμί. Είχε ρίξει το αλεύρι στην ξύλινη σκάφη, όταν από την πλατεία του χωριού έφτασε ως το σπίτι ασυνήθιστη οχλοβοή. Δυο αντάρτες που φύλαγαν σκοπιά στη Μεγάλη Βίγλα, που ατένιζε τον κάμπο των Βασιλικών, έφτασαν λαχανιασμένοι στην πλατεία και, όσο έπιναν νερό από τη βρύση της κοινότητας, πληροφόρησαν τους έντρομους χωρικούς ότι μια προωθημένη διμοιρία τους είχε χτυπήσει ένα γερμανικό απόσπασμα με δυο αυτοκίνητα που ανηφόριζε προς το χωριό μαζεύοντας παλιά τηλεφωνικά καλώδια, είχε ακινητοποιήσει το ένα σκοτώνοντας τους άντρες του και τώρα, δεν μπορεί, σίγουρα θα ξεκινούσε από τον κάμπο μεγάλη δύναμη των κατακτητών για τα γνωστά αντίποινα.
Πανικός στο χωριό. Οι αντάρτες, για μια ακόμη φορά άδειαζαν το στρατηγείο και πήραν να ανηφορίζουν βιαστικά και ασύνταχτα τα υψώματα που οδηγούσαν στο Χολομώντα. Και στο σπίτι ο πατέρας που έτυχε να βρίσκεται εκεί, μάζεψε βιαστικά το αζύμωτο αλεύρι σ’ ένα τσουβάλι, η μάνα τύλιξε το μωρό μας (Mimi Vergoula) που δεν είχε ακόμη χρονίσει σ’ ένα κόκκινο χράμι, μάζεψε βιαστικά σ’ ένα καλάθι από το κατώι όλα τα αυγά που είχαν γεννήσει οι κότες και έδωσε και σε μένα να κρατώ μια μεγάλη κονσέρβα κορνμπίφ που είχε βρεθεί στο σπίτι . Και σε λίγο βρεθήκαμε να ροβολούμε το στενό μονοπάτι που οδηγούσε από το χωριό στον κάμπο της Σαρακήνας. Μια ατέλειωτη αλυσίδα από γυναικόπαιδα, φορτωμένα ζώα, γέροντες και γριές που δύσκολα έσερναν τα πόδια τους και έσπρωχναν ο ένας τον άλλον, για να προχωρήσει πιο γρήγορα. Το μονοπάτι όμως ήταν στενό, ίσα που χωρούσε ένα ζώο ή έναν άνθρωπο. Στα δεξιά μας η μεγάλη χαράδρα του «Τραγάνη» με τα νερά πού βούιζαν προς τον κάμπο της Κορώνειας και πάνω απ’ αυτόν οι αντάρτες να ανηφορίζουν για το Χολομώντα. Αριστερά μας πάλι, ο απότομος βράχος (η «Σκρίκα») της Παναγιάς (που κάθε Αύγουστο γιόμιζε ολάνθιστους μοσχοβολιστούς κρίνους) με τα γερμανικά προωθημένα αποσπάσματα να θερίζουν τους αντάρτες απέναντι με τα πολυβόλα.… Και στη μέση το αλαλιασμένο πλήθος, εμείς, που ροβολούσαμε πανικόβλητοι το μονοπάτι. 
Σε κάποια στιγμή αντιλαμβάνομαι ότι η μάνα μας έχει πια αποκάμει και σωριάζεται στο χείλος του αρδευτικού στενού καναλιού που ακολουθούσε το μονοπάτι, με το μωρό σφιχτά στο δεξί της στήθος και το καλάθι με τα αυγά στο άλλο χέρι. Η κινούμενη αλυσίδα ολόκληρη αναγκαστικά σταματά. Φωνές οργισμένες από πίσω: «Τι γίνεται; Γιατί δεν προχωρείτε;». Και εκείνη νά την πάλι που σηκώνεται και συνεχίζει να προχωρεί.
Λίγο πιο κάτω το μονοπάτι άρχισε να φαρδαίνει επιτέλους. Τώρα το πλήθος μπορούσε να τρέχει σε μπουλούκια, ανάλογα με τις δυνάμεις του. Να όμως που σε λίγο έπρεπε να διασχίσουμε μια απότομη πλαγιά εκτεθειμένη στα πυρά και των δυο αντιπάλων, ένα «Καψάλι» (ή πλαγιά είχε καεί πρόσφατα και ήταν ολόμαυρη). Εκεί το μονοπάτι χανόταν και ο κίνδυνος να μας βρει κάποια αδέσποτη σφαίρα περίσσευε. Και κοντά σ’ αυτά, να μου φύγει από τα χέρια και η κονσέρβα με το κρέας και να αρχίσει να κατρακυλά τον κατήφορο… Ο πατέρας με το τσουβάλι στον ώμο είχε ήδη ξεμακρύνει κι η μάνα, που πήρε είδηση το «συμβάν», να ωρύεται «Άσε την κονσέρβα και έλα κοντά!» Κι εγώ να μην εννοώ να την αφήσω. Ώσπου την έφτασα. Είχε σκαλώσει στη ρίζα από ένα καμένο πουρνάρι…

Θα πρέπει να φτάσαμε στη Σαρακήνα σε χρόνο μηδέν. Που μας φάνηκε όμως αιώνας.
Εκεί μας περίμεναν ανήσυχοι οι κάτοικοι του οικισμού (που ήταν και αυτός ανταρτοκρατούμενος), συγγενείς οι περισσότεροι με κάποιους από μας. Μας φίλεψαν, θυμάμαι, βρασμένο γάλα και μπόλικο φρέσκο ψωμί. Συνήλθαμε. Μας οδήγησαν στη συνέχεια στο σχολείο του οικισμού που ήταν κλειστό και εκεί αποθέσαμε τα υπάρχοντά μας σε ιδιότυπα «δωμάτια» που δημιούργησε κάθε οικογένεια με τα …θρανία και απλωμένα χράμια. Κι η μάνα μας, ακάματη πάντα, δανείστηκε μια τσίγκινη σκάφη, από αυτές που χρησίμευαν για πλύσιμο των ρούχων, την έπλυνε καλά και πήρε να ζυμώνει το αλεύρι που είχε κουβαλήσει με τόσο κόπο στον ώμο ο πατέρας…
Και δεν ξέρω πως μου ήρθε τότε, καθώς την έβλεπα ανασκουμπωμένη και σκυφτή πάνω στη σκάφη να μαλάζει με μαεστρία το ζυμάρι. Και σκέφτηκα πως οφείλω να κρατήσω εσαεί αυτή την εικόνα στη μνήμη μου, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ήμουν κάτι λιγότερο από έξι χρονών τότε. Και σήμερα που ανακαλώ τη σκηνή, κάτι λιγότερο από εβδομήντα οχτώ…

Στη Σαρακήνα μείναμε δεκαπέντε μέρες. Όταν γυρίσαμε στο χωριό το βρήκαμε, περιέργως, απείραχτο. Δεν το είχαν κάψει. Αλλά λεηλατημένο. Ένας λόχος από Μογγόλους, που ήταν προσκολλημένος στη γερμανική δύναμη που κατέλαβε το χωριό, όπως μάθαμε αργότερα, άνοιξε τα σπίτια, έσπασε τις κλειδαριές από τα σεντούκια και «απαλλοτρίωσε» (τι λέξη κι αυτή!) το περιεχόμενό τους. Έτσι χάθηκε ολόκληρη η προίκα της μάνας μας. Σεντόνια και υφαντές κουβέρτες και ποιος ξέρει πόσα άλλα καλούδια κεντημένα με τη μηχανή ή το βελονάκι, έργο και μεράκι μιας ζωής… (Συλλογίζομαι: να έφτασαν τάχα αυτά τα λάφυρα ως το …Ουλάν Μπατόρ και τα περίχωρά του και τι ιστορίες να τα συνοδεύουν;).

Οι άσπρες κότες μας, τόσες μέρες, είχαν γεμίσει τις φωλιές τους με αυγά και είχαν αρχίσει να γεννούν και στον κήπο, ανάμεσα στα χόρτα. Μαζέψαμε τόσα αυγά που δεν ξέραμε τι να τα κάνουμε… (Τις ίδιες μέρες στη γερμανοκρατούμενη Θεσσαλονίκη, λίγα χιλιόμετρα πίσω από το Χορτιάτη, κάποιοι πέθαιναν από την πείνα.)

Σημείωση: στη φωτογραφία η αφεντιά μου, προφανώς λίγο πριν από τη γερμανική κατοχή. Τις μέρες αυτής της σύντομης προσφυγιάς πού καιρός και διάθεση για φωτογραφίες…

Από facebook:  https://www.facebook.com/gmantzios1/posts/1234734933211111

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Με πιάσανε τα ΕΣ-ΕΣ αλλά εγώ τους γράφω στ’ αρχίδια μου» – Ή μια απάντηση στα ακροδεξιά μυθεύματα πως δήθεν «οι γερμανικές απώλειες από την Εθνική Αντίσταση ήταν μόνο 376 Γερμανοί νεκροί»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 27/08/2015

Δημοσιεύθηκε αρχικά στο XYZ Contagion:

«Με πιάσανε τα ΕΣ-ΕΣ αλλά εγώ τους γράφω στ' αρχίδια μου» - Ητοι μια απάντηση στα ακροδεξιά μυθεύματα πως δήθεν «οι γερμανικές απώλειες από την Εθνική Αντίσταση ήταν μόνο 376 Γερμανοί νεκροί»

«Με πιάσανε τα ΕΣ-ΕΣ αλλά εγώ τους γράφω στ’ αρχίδια μου»
Ήτοι μια απάντηση στα ακροδεξιά μυθεύματα πως δήθεν «οι γερμανικές απώλειες από την Εθνική Αντίσταση ήταν μόνο 376 Γερμανοί νεκροί»

[Σ.Σ.: Το σημείωμα αυτό δεν διεκδικεί δάφνες ακρίβειας, επιστημονικής, ιστορικής ή άλλου τύπου. Απλά, επιχειρεί να δώσει μια εικόνα, μια τάξη μεγέθους].

Υπάρχει ένα διαδικτυακό μύθευμα, που συνήθως διακινείται από ακροδεξιούς και χρυσαβγίτες, σύμφωνα με το οποίο, όποτε κάποιος κάνει την ερώτηση ‘Πόσες ήταν οι απώλειες των Γερμανών λόγω της δράσης της Εθνικής Αντίστασης στην Ελλάδα την περίοδο 1941-1944‘, όλο και κάποιος θα βρεθεί να απαντήσει ‘376, το λένε τα γερμανικά αρχεία‘. Κατόπιν, ανά περίπτωση, ίσως να εμφανιστεί και μια γραμμή…

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου στην πηγή >>>

Posted in Έρευνα, Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Πολωνία: Δύο άνδρες υποστηρίζουν ότι βρήκαν ένα μυστηριώδες, εξαφανισμένο τρένο των Ναζί

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 23/08/2015

Ένα «πέπλο μυστηρίου» φαίνεται να πλανάται γύρω από ένα τρένο που εντόπισαν ένας Πολωνός και ένας Γερμανός, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ανήκε στους Ναζί και εξαφανίστηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ενώ οι σοβιετικές δυνάμεις προήλαυναν προς τη Γερμανία.

Οι αρχές της περιφέρειας Βάλμπζιχ, στη νοτιοδυτική Πολωνία, ανέφεραν ότι επικοινώνησε μαζί τους ένα νομικό γραφείο που εκπροσωπεί τους δύο άνδρες, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι εντόπισαν το τρένο και ζητούν το 10% επί της αξίας του ευρήματός τους.

«Νομικοί, ο στρατός, η αστυνομία και η πυροσβεστική ασχολούνται με το θέμα», δήλωσε η Μαρίκα Τοκάρσκα, μέλος του περιφερειακού συμβουλίου του Βάλμπζιχ.«Στην περιοχή δεν έχουν γίνει ποτέ ανασκαφές και δεν ξέρουμε τι μπορεί να βρούμε», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, το εν λόγω τρένο χάθηκε το 1945, ενώ ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε στη Γερμανία. Ήταν γεμάτο με τη λεία των Ναζί από την πόλη Μπρεσλάου, που τότε ανήκε στην ανατολική Γερμανία. Ένα από τα ρεπορτάζ ανέφερε ότι το τρένο ήταν θωρακισμένο και ανήκε στη Βέρμαχτ (έτσι ονομάζονταν οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις από τις 16 Μαρτίου 1935 μέχρι τις 20 Αυγούστου 1946).

Ο ραδιοφωνικός σταθμός Radio Wroclaw ανέφερε τον τοπικό αστικό μύθο, σύμφωνα με τον οποίο το τρένο μπήκε σε μια σήραγγα κοντά στο Κάστρο Ξανς, σε μια ορεινή περιοχή της Κάτω Σιλεσίας, και δε ξαναβγήκε ποτέ. Με βάση αυτή τη θεωρία, η σήραγγα κατόπιν σφραγίστηκε και η τοποθεσία της ξεχάστηκε.

Το ραδιόφωνο υποστήριξε ότι το τρένο, μήκους 150 μέτρων, μετέφερε όπλα,«βιομηχανικό εξοπλισμό», πολύτιμους λίθους και άλλους θησαυρούς. Η Τοκάρσκα διευκρίνισε ότι δεν έχει πληροφορίες για την τοποθεσία ή το περιεχόμενο του τρένου.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι το τρένο αυτό υπήρξε ποτέ.
«Κάποιοι άνθρωποι αναζήτησαν κατά καιρούς το τρένο, καταστρέφοντας τη σιδηροδρομική γραμμή στην προσπάθειά τους αυτή, αλλά δεν βρέθηκε ποτέ τίποτα. Όμως ο θρύλος προκαλεί τη φαντασία», είπε η Γιοάνα Λαμπάρσκα, ειδήμων στην ιστορία της περιοχής.

Οι Ναζί χρησιμοποίησαν τρένα για να μεταφέρουν τη λεία τους στο Βερολίνο όσο οι Σύμμαχοι έσφιγγαν τον κλοιό γύρω από τη γερμανική πρωτεύουσα, τον χειμώνα και την άνοιξη του 1945. Στην περίπτωση του αποκαλούμενου «Χρυσού Τρένου», οι Ναζί έστειλαν από τη Βουδαπέστη στη Γερμανία 24 βαγόνια γεμάτα με χρυσό, ασήμι και πολύτιμους πίνακες που είχαν αρπάξει από Εβραίους της Ουγγαρίας. Η αξία του θησαυρού αυτού πιστεύεται ότι ήταν 200 εκατομμύρια δολάρια. Το τρένο εντοπίστηκε από Αμερικανούς στρατιώτες οι οποίοι, σύμφωνα με έρευνα που έγινε αργότερα στις ΗΠΑ, κράτησαν για τους ίδιους ένα μέρος του θησαυρού.

Ανατύπωση από:  http://www.altsantiri.gr/kosmos/polonia-dio-andres-ipostirizoun-oti-vrikan-ena-mistiriodes-exafanismeno-treno-ton-nazi/

Posted in Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Δ. Χαριτόπουλος: «Ευτυχώς που δεν υπήρχαν ΜΜΕ στην Κατοχή, θα ήμασταν όλοι συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 01/07/2015

Με δήλωση που απέστειλε στο LIFO.gr o συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος τοποθετείται για τον τρόπο που χειρίζονται τα ΜΜΕ τις τελευταίες εξελίξεις.

Η δήλωσή του έχει ως εξής:

«Ευτυχώς που δεν υπήρχαν ΜΜΕ στην Κατοχή, θα ήμασταν όλοι συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών.

Η τρομοκράτηση του ελληνικού λαού που επιχειρούν, είναι τερατώδης, πρόστυχη και διχαστική.

Δεν χρειαζόμαστε τις συμβουλές σας και τον τρόμο που σπέρνετε για να αποφασίσουμε πώς θέλουμε να ζήσουμε με ευρώ ή δραχμή.

Θα το μάθετε στις 5 Ιουλίου το βράδυ. Τότε θα σας δώσουμε την εντολή.

Ως τότε βουλώστε το όλοι. Σας ξέρουμε, δεν σας εκτιμάμε, δεν σας πιστεύουμε. Δεν θα μας βάλετε εσείς να σκοτωθούμε μεταξύ μας.»

Διονύσης Χαριτόπουλος

Πηγή: www.lifo.gr

Posted in Εκλογές, Ελλάδα, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Κάποτε λέγανε: «Βάστα Ρόμελ». Σήμερα λένε: «Ελπίζω το ΔΝΤ να αντέξει γερά»! (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 09/06/2015

Ο κύριος Μπάμπης Παπαδημητρίου στο δελτίο του ΣΚΑΙ στις 02/06/2015

Tο είδα στο You Tube:  *https://youtu.be/cTz82ZUGtDo

Απάντηση στον Μπάμπη Παπαδημητρίου από ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΝΤ

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

Γερμανικό κατοχικό δάνειο και Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών στην Ελλάδα επί Κατοχής (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 14/03/2015

Καλεσμένοι του δημοσιογράφου Πάρι Καρβουνόπουλου, οι συνεργάτες των Φρυκτωριών και μέλη της Επιτροπής Διεκδίκησης Κατοχικού Δανείου και Κλαπέντων Πολιτιστικών Θησαυρών, Γιώργος Λεκάκης και Τζανέτος Γκούσκος. Η εκπομπή μεταδόθηκε από το ΟΝ ΑΛΕΡΤ στις 12.2.15.

Tο είδα στο You Tube:  *https://youtu.be/Mix8iKYft1E
από το κανάλι: Fryktories Net

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Οι Μνημονιακοί Προδότες της Ελλάδας – (1974-2014) (ιστορικό βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 24/06/2014

Έτος 2014. Η Ελλάδα βιώνει έναν ζωντανό Εφιάλτη που έχει μασκαρευτεί σε παραμύθι για μικρά παιδιά.

Δείτε στο βίντεο (ειδικά από το 06:30 και μετά) το Σχέδιο Υποταγής της Ελλάδας σε 4 φάσεις:

– Πρώτη φάση: Δημιουργία Χρέους
– Δεύτερη φάση: Η Καταστροφική «Σωτηρία»
– Τρίτη φάση: Η Εξαθλίωση του πληθυσμού
– Τέταρτη φάση: Το Ξεπούλημα της Ελλάδας.

«Τα φάγατε και τα χρωστάτε, αλλά εμείς σας σώζουμε!», «Ζήτω! Καταφέραμε να παραμείνουμε στο ευρώ πάση θυσία!», «Οι εταίροι μας λένε ΜΠΡΑΒΟ για τις θυσίες!», «Εντάξει, γίνονται και κάποια τραγικά λάθη, αλλά έρχεται η Ανάπτυξη!», «Σας ευχαριστούμε που σας αρέσουν τα παραμύθια!».

Κι ενώ ο κλοιός της τραγωδίας στενεύει όλο και περισσότερο γύρω μας, οι επόμενες γενιές μας κοιτάζουν μπερδεμένες, μη ξέροντας τι να κάνουν και τι τις περιμένει…

Tο είδα στο YouTube:  *http://youtu.be/xuZhJlaxNUo
από το κανάλι: ΑΝΤΙ-ΥΛΗ TV

Posted in Έρευνα, Βίντεο, Εκλογές, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »