Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Νοέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘ιστορία’

Λαζοί οι απηνείς διώκτες των Ποντίων, καταγωγή και ιστορία

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 03/05/2019

Λαζοί, καταγωγή και ιστορία

 Της Γιώτας Ιωακειμίδου

Οι Λαζοί ανήκουν φυλετικά στα ποικιλώνυμα φύλα του Καυκάσου. Κάποιοι τους θεωρούν απόγονους των Κόλχων, αλλά αυτό ίσως δεν ευσταθεί, γιατί οι Αρχαίοι Κόλχοι είναι πολύ πιθανόν να εξελληνίστηκαν και να συγχωνεύτηκαν με το ελληνικό στοιχείο. Ο Ηρόδοτος τους θεωρεί Αιγυπτίους, αλλά δεν έχουν καμία συγγένεια ούτε γλωσσική ούτε πολιτισμική με τους Αιγυπτίους.

Ο Θεοδόσιος ο Α΄ το 380 μ.Χ. διορίζει ανθύπατο στην Κολχίδα, Λαζική και Τσανική τον Αυγουστάλιο Κορτίκιο, γεγονός που αποδεικνύει ότι υπάρχει διάκριση ανάμεσα σε Κόλχους και Λαζούς. Και δεν ταυτίζονται οι φυλές αυτές.

Το 522 στα χρόνια του Ιουστινιανού ασπάζονται τον χριστιανισμό και μπαίνουν κάτω από την προστασία του Βυζαντίου κατά της Περσικής κυριαρχίας. Στα χρόνια των Μεγαλοκομνηνών της Τραπεζούντας βρήκαν καταφύγιο στην αυτοκρατορία του Πόντου, καθώς υπέστησαν πολλά δεινά ως υπήκοοι των Γεωργιανών. Από τότε μέχρι και το 1461 υπάγονταν στην αυτοκρατορία, μετά την πτώση της οποίας εξισλαμίστηκαν και έγιναν υπήκοοι Οθωμανοί. Στην 6η Οικουμενική σύνοδο το 680 μ.Χ. αναφέρεται ότι έλαβε μέρος και ο επίσκοπος των Λαζών και ο Μητροπολίτης Τραπεζούντας έφερε τον τίτλο «έξαρχος πάσης Λαζικής».

Η σύγχυση ξεκίνησε επομένως από την εποχή των Μεγαλοκομνηνών καθώς ταυτίστηκαν θρησκευτικά και εθνικά με το ελληνικό στοιχείο. Οι αμαθείς βυζαντινοί χρονικογράφοι της εποχής αποκαλούν τον αυτοκράτορα της Τραπεζούντας, άρχοντα των Λαζών. Κάπως έτσι ξεκίνησε η το ιστορικό λάθος της ταύτισης τους με τους Πόντιους. Επομένως σημαντική ευθύνη έχουν αυτοί οι ιστορικοί και χρονικογράφοι της εποχής, οι οποίοι θέλοντας να μειώσουν το κύρος των Αυτοκρατόρων της Τραπεζούντας, τους αποκαλούν υποτιμητικά Αυτοκράτορες της Λαζικής

Κατοικούσαν στην περιοχή προς τα αριστερά του ποταμού Τσορόχ, αλλά το όνομά τους επεξετάθη σε όλη την περιοχή με το όνομα Λαζιστάν. Τα γεωγραφικά όρια της Λαζικής είναι ο ποταμός Φάσις και δυτικά η Τραπεζούντα, σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, ενώ σύμφωνα με τον Αρριανό η περιοχή του Όφη.

Με τους Τούρκους δεν έχουν επίσης τίποτα κοινό, παρά μόνον το θρήσκευμα. Μάλιστα υπήρχε ανέκαθεν μια αντιπάθεια ανάμεσά τους, χαρακτηριστικό είναι αυτό που λένε οι Τούρκοι για τους Λαζούς: «από τα ζώα το κατώτερο είναι η χήνα, από τους ανθρώπους ο Λαζός».

Είναι λαός άξεστος, ανδρείος, ληστρικός και ατίθασος. Ζούσαν από τη ληστεία, το λαθρεμπόριο καπνού και τη ναυτιλία. Ήταν γεωργοί και κτηνοτρόφοι, καθώς η περιοχή στην οποία κατοικούσαν ήταν δασώδης. Πάντα οπλοφορούσαν και προκαλούσαν τρόμο ακόμα και στα όργανα διοίκησης της κυβέρνησης.

Η ενδυμασία τους δεν μοιάζει ούτε με την τούρκικη ούτε με την ποντιακή. Η δε γλώσσα τους δεν έχει καμιά ομοιότητα με την Ποντιακή Διάλεκτο, αλλά σύμφωνα με τον Δ. Οικονομίδη είναι γεωργιανή και ανήκει στην ομάδα των Ιβηρικών γλωσσών. Τα Λαζικά μαζί με τα Μεγρέλικα αποτελούν τον κλάδο των Νοτιοκαυκασιανών γλωσσών. Η διαφορά μεταξύ τους είναι σε επίπεδο διαλέκτου και όχι γλώσσας. Οι Μεγρέλιοι, που κατοικούν στη σημερινή Γεωργία, συγγενική ομάδα με τους Λαζούς. Και οι δυο είναι φυλές του ιδίου έθνους.

Για πολλούς αιώνες συγχρωτίστηκαν με τους Πόντιους και επηρεάστηκαν από τα ήθη και έθιμά τους, καθώς ο ανώτερος πολιτισμικά επιδρά στον κατώτερα σε όλες τις εκφάνσεις του πολιτισμού του. Οι ίδιοι ποτέ δεν υποστήριξαν ότι είναι Έλληνες, ενώ κάποιοι «ανεγκέφαλοι» Πόντιοι (ζητώ συγγνώμη για τον χαρακτηρισμό), αυτοαποκαλούνται Λαζοί.

Στα χρόνια του ξεριζωμού ήταν απηνείς διώκτες των Ποντίων και ο αιμοσταγής Τοπάλ Οσμάν ήταν Λαζός. Τι κοινό μπορούμε να έχουμε με αυτόν τον αιμοδιψή διώκτη μας;

Πού οφείλεται επομένως η ταύτισή τους με τους Πόντιους στις μέρες μας; Σύμφωνα με τον καθηγητή μας Κώστα Φωτιάδη, υπάρχουν δυο εκδοχές. Η ταύτιση επινοήθηκε από Βούλγαρους ιστορικούς για να απαξιωθεί η εγκατάσταση των Ποντίων στη Μακεδονία. Σύμφωνα με μια δεύτερη εκδοχή η ταύτιση στοχεύει στην απαξίωση των ίδιων των Ποντίων, αφού διαιωνίζεται από ανιστόρητους, οι οποίοι προσδίδουν στην ποντιακή φυλή τη ρετσινιά του απολίτιστου.

Πάντως έχουμε όλοι μας μια ευθύνη για την όλη ιστορία. Το 1968 κυκλοφόρησε ένας δίσκος με τον ατυχή τίτλο «ζει ζει και μας είπανε Λαζοί». Στις 6 Οκτωβρίου του 1968 σύσσωμα τα Ποντιακά σωματεία ζήτησαν την απαγόρευση κυκλοφορίας του δίσκου, πράγμα που έγινε. Ήδη όμως προκλήθηκε η σχετική ζημιά, μια και ο δίσκος γνώρισε μεγάλη επιτυχία στους Πόντιους μετανάστες, οι οποίοι αγράμματοι και ανιστόρητοι καθώς ήταν, υιοθέτησαν τον τίτλο Λαζός.

Γιώτα Ιωακειμίδου*
Φιλόλογος

Πηγή

Posted in Έρευνα, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ένα ζωντανό μάθημα ιστορίας

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 16/10/2017

 

Αυτή τη χρονιά, ας μην τους πούμε για την ιστορία. Ας τη φέρουμε μπροστά τους. Έτσι σκέφτηκαν οι εκπαιδευτικοί του 2ου Γυμνάσιου της Αγίας Παρασκευής. Και καλεσμένος τους για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, ο Μανώλης Γλέζος. Τις ημέρες πριν, στο σχολείο, δημιουργικός ενθουσιασμός. Η δική του ξεχωριστή μέρα, είναι η 13η Οκτωβρίου.

«Τα παιδιά έχουν ανάγκη από ζωντανά πρότυπα», μου λέει η διευθύντρια, Δήμητρα Παυλάκου.

«Η φιλόλογος Μάχη Μανίκα, είχε την ιδέα να καλέσουμε τον Μανώλη Γλέζο στην εθνική εορτή. Εκείνη την ημέρα δε μπορούσε να έρθει, επειδή πηγαίνει σε πολλά σχολεία. Η 13η Οκτωβρίου ήταν μια καλή ημέρα -στις 12 ήταν η απελευθέρωση της Αθήνας, οπότε έγινε αυτή η σύνδεση, του ΄40 και της απελευθέρωσης. Ο Μανώλης Γλέζος είναι ένας αγωνιστής, μια εμβληματική φυσιογνωμία της Αριστεράς, με αγώνες, με σχεδόν 20 χρόνια φυλακίσεις για τις ιδέες του. Νομίζω ότι για τα παιδιά μπορεί να λειτουργήσει πραγματικά ως πρότυπο. Στην ηλικία τους έκανε την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση ενάντια στους ναζί, και παραμένει ένα ζωντανό πρόσωπο της πολιτικής σκηνής, καθώς μέχρι σήμερα αγωνίζεται για τις γερμανικές αποζημιώσεις».

Η ζωγραφιά που ετοίμασαν οι μαθητές με τον καθηγητή εικαστικών

Το πρωί της 13ης Οκτωβρίου, λίγο πριν την εκδήλωση, ο Μανώλης Γλέζος κάθεται σε ένα γραφείο. Ζητά να έρθει το δεκαπενταμελές. Μια και δεν έχει ακόμη εκλεγεί, έρχονται τα πενταμελή συμβούλια της τρίτης γυμνασίου. «Δε θα κάνω εισήγηση σήμερα, θα γίνει συζήτηση», λέει στους εκπροσώπους των μαθητών. «Και τη συζήτηση δε θα τη συντονίσω εγώ, ούτε η διευθύντρια, ούτε οι καθηγητές.

Τη συζήτηση θα τη συντονίσετε εσείς, γι΄ αυτό εκλέξτε τώρα τέσσερις από εσάς για τον συντονισμό.» Μετά από σύντομες διαβουλεύσεις, γίνεται η συμφωνία για τους συντονιστές -τελικά είναι πέντε, επειδή οι περισσότεροι θέλουν να πάρουν μέρος. Τα παιδιά φεύγουν για το αμφιθέατρο. Έχουν μόλις ζήσει μια αμεσοδημοκρατική διαδικασία. Και σε λίγο, θα ζήσουν και μια «πραγματική διαλεκτική συζήτηση», όπως τους λέει ο συνομιλητής τους.
Στο αμφιθέατρο έχουν συγκεντρωθεί ήδη όλοι οι μαθητές. Καθισμένοι στις καρέκλες, όρθιοι, και οκλαδόν μπροστά στη σκηνή, περιμένουν. Μόλις μπαίνει ο Μανώλης Γλέζος, σηκώνονται όρθιοι και χειροκροτούν.

«Είναι ευτύχημα που είναι σήμερα κοντά μας, μία ημέρα μετά την επέτειο της απελευθέρωσης, για να βοηθήσει να διατηρηθεί η εθνική μνήμη», τον προλογίζει η φιλόλογος Μάχη Μανίκα. Και μαθητές της τρίτης γυμνασίου απαγγέλλουν το ποίημα που έχουν ετοιμάσει για να του αφιερώσουν. «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος», έγραψε ο Τάσος Λειβαδίτης. Και οι στίχοι ξαναζούν, μέσα από τα στόματα των παιδιών.

«Ανέβα στην ταράτσα, και κοίτα την Ακρόπολη»

Οι μαθητές αρχίζουν να κάνουν ερωτήσεις. Έτσι θα γίνει η συζήτηση. Πίσω από τον Μανώλη Γλέζο, η ζωγραφιά που ετοίμασαν μαθητές με τον εικαστικό τους, τον Τάσο Παπαντωνόπουλο. Γλέζος και Σάντας, να κατεβάζουν τη σημαία των ναζί. Αυτή είναι και η πρώτη ερώτηση από έναν μαθητή. Ο Μανώλης Γλέζος την περίμενε. Θεωρεί ότι όλα έχουν ειπωθεί για αυτό το θέμα. Αλλά δε θέλει και να μην απαντήσει. «Από σεβασμό στον Λάκη Σάντα δεν αντιπαρέρχομαι το θέμα. Από όλο αυτό, θα κρατήσω κάτι που είναι το πιο σημαντικό για μένα. Το ανθρώπινο στοιχείο. Τη μάνα μου, την είχα δασκάλα, τρίτη και τετάρτη δημοτικού, σε ένα τριθέσιο σχολείο στ΄ Απεράθου της Νάξου όπου γεννήθηκα. Με είχε μάθει να μη λέω ποτέ μου ψέματα. Όχι μόνο για τις ξυλιές που θα έτρωγα, εγώ δεν της έλεγα ψέματα.

Τη μέρα εκείνη, όταν τελείωσε το κατέβασμα, είχε περάσει πια μία η ώρα. Εγώ κανονικά, έπρεπε οκτώ η ώρα να είμαι σπίτι. Έχουν περάσει τρεις ώρες. Πάω σπίτι και βλέπω ένα κουβαριασμένο σώμα στα σκαλοπάτια του σπιτιού μου. Ήταν η μάνα μου. Τρελάθηκα. Πάω και της λέω, ‘μάνα’. Πετάχτηκε πάνω, με πιάνει απ΄ τον ώμο, μου λέει ‘σουτ’, να μην ξυπνήσουν οι άλλοι του σπιτιού μας, με πάει στην κουζίνα, και μου λέει, ‘πού ήσουνα;’. Εγώ ανοίγω το σακάκι, ανοίγω το πουκάμισο, και της δείχνω το κομμάτι της σημαίας που είχαμε κόψει. Δε μου λέει τίποτα, μ΄ αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει ‘πήγαινε πέσε’.

Το πρωί ακούω τον πατριό μου -είχε ξαναπαντρευτεί η μάνα μου, είχε πεθάνει ο πατέρας μου πριν από πολλά χρόνια- ακούω τον πατριό μου να λέει, ‘πού ήταν χθες ο μεγάλος σου γιος;’. Και του απαντάει, ‘ανέβα πάνω στην ταράτσα και κοίταξε την Ακρόπολη’. Εγώ τρελάθηκα. Και δε ρώτησα τη μάνα μου ποτέ, μα ποτέ. Θα το θεωρούσα προσβολή να τη ρωτήσω. Πού ήξερε ότι κατεβάσαμε ακριβώς τη σημαία της Ακρόπολης; Πώς το κατάλαβε; Το θεώρησα προσβολή και δε τη ρώτησα ποτέ μου. Για το θέμα της σημαίας, δίνω αυτή την απάντηση.»

Η διευθύντρια Δήμητρα Παυλάκου, με τον Μανώλη Γλέζο

«Πώς νιώθατε για τα αντίποινα;»-«Όπως ο Μάθιος ο Πόταγας»

Ένας μαθητής ρωτά πώς ένιωθαν για τα γερμανικά αντίποινα όσοι έκαναν Αντίσταση.

«Νιώθαμε ότι υπάρχει φοβερή αδικία απέναντι στην Ελλάδα, καταρχάς. Ξεκίνησαν από την άλλη άκρη της Ευρώπης, τη Γερμανία, να έρθουν να καταλάβουν την Αθήνα. Είχε προηγηθεί η αντίσταση του ελληνικού λαού απέναντι στην ιταλική εισβολή. Νιώθαμε αδικία που δύο εισβολείς κάνανε επίθεση εναντίον της Ελλάδας. Κανένα άλλο έθνος της Ευρώπης δεν έχει υποστεί διπλή επίθεση από την πλευρά των κατακτητών. Αγωνιστήκαμε 217 μέρες εναντίον του κατακτητή.

Ο επόμενος λαός που αντιστάθηκε είναι οι Νορβηγοί, με 60 μέρες. Λογαριάστε. Και μερικά μέρη, αυθημερόν τα κατέλαβαν. Η Δανία αυθημερόν κατελήφθη. Όμως, όταν με κάλεσαν Δανοί αντιστασιακοί να πάω στη Δανία να δω το μουσείο της Αντίστασης -οι Δανοί που την ίδια μέρα κατελήφθησαν έχουν μουσείο Αντίστασης, εδώ στην Ελλάδα μουσείο Αντίστασης δεν υπάρχει, – ρωτάω, ‘ποιο είναι το μουσείο σας;’, και με πηγαίνουν να το δω.

Η πρώτη αίθουσα ήταν δέκα φορές μεγαλύτερη από αυτή, στρωμένη με τάπητα που αναπαρίστανε χλόη, γύρω αναπαράσταση ενός δάσους, και ένας καβαλάρης. ‘Για να αποδείξει ο βασιλιάς μας ότι δε λογαριάζει την κατοχή από τους γερμανούς συνέχισε τον περίπατό του στον βασιλικό του κήπο με το άλογό του.’ Αυτή ήταν η πρώτη αντίσταση στη Δανία.

Για δείτε τώρα την πρώτη Αντίσταση στην Ελλάδα από την άλλη μεριά. Θα μιλήσω για τον Μάθιο τον Πόταγα, από τη Βυτίνα της Πελοποννήσου. Είχαν σταματήσει τα σχολεία, και από τη Βαρβάκειο όπου φοιτούσε εδώ, είχε πάει στην πατρίδα του. Κουβέντιαζαν με τα άλλα παιδιά, και έλεγαν, όπως κι εμείς, ‘αν μας δίνανε όπλα, δε θα μπαίνανε μέσα οι κατακτητές.’ Αυτά κουβέντιαζε και ο Μάθιος ο Πόταγας.

Ξαφνικά, φεύγει από το σπίτι του, παίρνοντας μαζί του το πιστόλι του πατέρα του. Και μας είπαν οι βοσκοί -κάναμε έρευνα για τα γεγονότα- ότι είχε σκοπό να ναρκοθετήσει μια γέφυρα που περνούσε έξω από τη Βυτίνα με δυναμίτες που βρήκε σε λατομείο της περιοχής, και με το πιστόλι να χτυπήσει. Η μεραρχία αρμάτων μάχης του Χίτλερ «Αδόλφος Χίτλερ» σπάει το μέτωπο στα σύνορα, περνά στην Ήπειρο, κατεβαίνει στην Πάτρα και προχωρά να κλείσει τον δρόμο να μη φύγουν οι εγγλέζοι προς την Καλαμάτα. Στον Πύργο, ένα της κομμάτι πάει να καταλάβει την Τρίπολη. Και ξαφνικά, στη δημοσιά του δρόμου έξω από τη Βυτίνα, εκεί που θα ναρκοθετούσε ο Μάθιος ο Πόταγας το μέρος, πετάγεται ο Μάθιος ο Πόταγας, άοπλος, και λέει, ‘σταματήστε. Δε θα μας σκλαβώσετε.

Αυτή τη στιγμή είμαι μόνος, αλλά πίσω μου ακολουθεί ολόκληρη η Ελλάδα’. Ο διοικητής σταματάει, ρωτάει τον διερμηνέα, ‘τι λέει αυτό το παιδί;’ -είπαμε, ήταν τελειόφοιτος του, σημερινού, λυκείου. Του εξηγεί ο διερμηνέας, τραβάει το αυτόματο, τον εκτελεί επί τόπου, και διατάζει τους στρατιώτες του να πάρουν έναν ογκόλιθο να συνθλίψουν το κεφάλι του παιδιού, διότι, σύμφωνα με την αντίληψή του, αν όλοι οι Έλληνες έχουν αυτά τα μυαλά που έχει αυτό το παιδί, ‘χαθήκαμε’. Αυτό ήταν το μήνυμα του Μάθιου του Πόταγα στον κατακτητή, αλλά και στον ελληνικό λαό. ‘Εγώ έκανα τη θυσία μου, οφείλετε κι εσείς να κάνετε τη δική σας’. Ήταν 2 Μαΐου του 1941.

Με ρωτάτε πώς νιώθαμε για τα αντίποινα. Ακριβώς όπως κι ο Πόταγας. Θέλαμε να προσφέρουμε τον εαυτό μας θυσία για τη λευτεριά του ελληνικού λαού, κι όχι για τη σκλαβιά του.»

«Ήταν παιδιά σαν κι εσάς»

Όταν ένας μαθητής ρωτά για τη ζωή των νέων στη διάρκεια της Κατοχής, ο Μανώλης Γλέζος μιλά για τις αντιστασιακές ενέργειες της οργάνωσής του, αλλά και για όσα συνέβαιναν στους δρόμους της Αθήνας, χωρίς κανείς να καθοδηγεί. «Θεωρούσαμε πολύ σημαντικό να αλλάζουμε τους δείκτες των οδών που είχαν βάλει οι Γερμανοί. Αυτό το κάναμε από την πρώτη μέρα. Τα παιδιά σαν κι εσάς, και μικρότερα από εσάς, είχανε σπάσει όλες τις πινακίδες σε ένα σημείο της Ιεράς Οδού.

Οι Γερμανοί ρωτούσαν ‘Πειραιάς;’, και τους δείχνανε το αντίθετο μέρος. Τα παιδιά. Τα είχε οργανώσει κανένας; Τα είχε καθοδηγήσει κανένας; Όχι. Μη μου πείτε ‘αυθόρμητα’. Λάθος λέξη. ‘Αυτενέργεια’. Η άμεση αντίδραση των παιδιών, γιατί ήταν διαποτισμένα από την ιδεολογία της Αντίστασης. Αυτή ήταν ο καθοδηγητής τους.»

«Όταν ακούς τον άνεμο, να τον ακούς και για μένα»

Τα σχολεία, λέει ο Μανώλης Γλέζος, πρέπει να καλούν όλους όσους έχουν επιζήσει από την εποχή του -«είμαστε ακόμη μερικοί που ζούμε»- να έρχονται, να γίνεται συζήτηση μαζί τους. «Μερικοί λένε, ‘έρχονται, και λένε και λένε’. Γιατί δεν τους αφήνεις; Άστους να βγάλουν τον πόνο τους. Άσε τους αμνημόνευτους αγωνιστές να μιλήσουν.»

Την παραμονή κάθε μάχης, οι συναγωνιστές μαζεύονταν και κουβέντιαζαν. Όχι μόνο τα της μάχης. «Σαν άνθρωποι, λέγαμε, ‘αν δε σε βρει εσένα το βόλι και ζήσεις, θα ζεις και για μένα. Εάν εσύ ζήσεις, δε θα με ξεχάσεις. Όταν θα πας στη θάλασσα και θα ακούς τον φλοίσβο των κυμάτων, θα τ΄ ακούς και για μένα. Κι όταν πας στο δάσος και ακούς τον άνεμο να θροΐζει μέσα από τα φύλλα, θα το κάνεις και για μένα. Θα τ΄ ακούς και για μένα. Κι όταν χορεύεις, θα χορεύεις και για μένα. Κι όταν τραγουδάς, θα τραγουδάς και για μένα. Κι όταν πίνεις κρασί, θα πίνεις και για μένα. Κι όταν λες ‘καλημέρα’ στον άλλον που συναντάς, θα το λες και για μένα.

Μπορώ εγώ να ξεχάσω αυτό τον κόσμο;»

«Επέτειοι στην Ελλάδα είναι το ξεκίνημα των αγώνων»

«Θέλω να πω κάτι και να εντοπιστεί μέσα στο μυαλό σας», λέει στα παιδιά. «Είμαστε το μοναδικό έθνος όπου οι εθνικές επέτειοι δεν είναι αποτέλεσμα νικών, δεν είναι ενθρόνιση βασιλέων -όπως για παράδειγμα στην Αγγλία- αλλά είναι έναρξη αγώνα. Και η 28η Οκτωβρίου, και η 25η Μαρτίου δεν είναι αποτέλεσμα αγώνα, είναι έναρξη αγώνα. Δηλαδή, λέμε ‘δε με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Με ενδιαφέρει το ότι ξεκινάω αγώνα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος’. Βέβαια, να μη γιορτάσουμε το αποτέλεσμα; Η 12η Οκτωβρίου είναι το αποτέλεσμα. Να τη γιορτάσουμε, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και αυτό το βασικό. Για εμάς είναι αγώνας, συνέχεια αγώνας».

Οι γερμανικές αποζημιώσεις

Η συζήτηση φτάνει και σε αυτό το ζήτημα. «Υπάρχει το πρόβλημα των οφειλών της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα, που είναι καθορισμένο. Το ζήτημα έχει δύο σκέλη. Το πρώτο είναι οι λεγόμενες επανορθώσεις, που είναι ό, τι προσδιόρισε το 19μελες συμμαχικό συμβούλιο τα 1946 για το τι πρέπει να πληρώσει η Γερμανία απέναντι στην Ελλάδα -προσδιορίστηκε για κάθε χώρα. Και το ποσό αυτό είναι σήμερα 108 δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς τους τόκους. Το δεύτερο είναι τα αναγκαστικό δάνειο. Τι είναι το κατοχικό δάνειο; Σύμφωνα με τις αποφάσεις του συμβουλίου της Χάγης, μέχρι το 1909, υποχρεωνόταν ο λαός μιας χώρας που είχε κατακτηθεί, να διατρέφει τον στρατό κατοχής.

Το 1909, προστέθηκε, χάρη στον αγώνα των ανθρωπιστικών οργανώσεων όλης της γης, ένα ακροτελεύτιο άρθρο, που έλεγε, «εάν δύναται». Η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να διατρέφει μισό εκατομμύριο Γερμανούς που κατέκτησαν την Ελλάδα, 250.000 Ιταλούς που μπήκαν στη χώρα από την Αλβανία, και το πρώτο σώμα στρατού του βουλγαρικού, 60.000.

Σύνολο, 810.000 στρατό, και -κατ΄ εξαίρεση όλων των άλλων εθνών- να διατρέφει και τον στρατό του Ρόμελ στη Μέση Ανατολή. Μπορούσε να το πληρώσει; Όχι. Το καταλάβαιναν οι Γερμανοί, και έγινε το εξής παράδοξο στον κόσμο όλο. Για πρώτη φορά η Ελλάδα μετατράπηκε σε δανειστή, στη χειρότερη περίοδο της ζωής της. «Δάνεισε», είπαν οι Γερμανοί, μαζί με τους Ιταλούς -μετά έμειναν μόνο οι Γερμανοί- ‘λέμε ότι αυτό που παίρνουμε παραπάνω, γίνεται δάνειο της Ελλάδας προς τη Γερμανία’. Και τι θα πει αυτό; Είμαστε το μοναδικό έθνος στον κόσμο, που στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, από τη στιγμή που άρχισε μέχρι που σταμάτησε, ο πληθυσμός της χώρας είναι λιγότερος από όταν άρχισε.

Με πρόταση δική μου έγινε, όταν ήμουν βουλευτής, η ειδική επιτροπή που θα διεκδικήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις. Έχουν περάσει τόσα χρόνια; Γιατί δεν έχουν πάει ακόμη στο γερμανικό κοινοβούλιο ,αλλά και σε όλα τα κοινοβούλια να θέσουν το θέμα;

Αν στη Γερμανία σήμερα δεν υπάρχει ο Χίτλερ και το καθεστώς των ναζί, οφείλεται και στην Ελλάδα. Και στον αγώνα του ελληνικού λαού. Γιατί δεν το αναγνωρίζουν σήμερα; Το αίτημά μου σήμερα είναι η αναγνώριση των θυσιών του ελληνικού λαού. Όχι οι άμεσες διεκδικήσεις, αλλά η αναγνώριση της συμμετοχής του ελληνικού λαού στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.»

Ο διευθυντής των φυλακών, και η καρέκλα

«Νιώθετε ικανοποιημένος;» ρωτά ένας μαθητής. «Κάθε φορά, ξεδιπλώνω όλες μου τις πράξεις, και προσπαθώ να βρω τα αδύνατα σημεία, να μην τα επαναλάβω. Για μένα, το μεγάλο μαρτύριο, είναι οι φίλοι που φεύγουν, κι εγώ μένω ζωντανός. Προσπαθώ να τους τιμήσω όσο μπορώ.

Νιώθω ικανοποιημένος. Σε ποιο σημείο; Όταν έρχονται οι βασανιστές μου και μου ζητάνε συγνώμη. Έχουν έρθει όλοι οι βασανιστές που μ΄ έχουν βασανίσει και μου ζητάνε συγνώμη. Ο διευθυντής μιας από τις φυλακές όπου ήμουν, ερχόταν στο βιβλιοπωλείο, καθόταν στην καρέκλα, και περίμενε να τον συγχωρέσω.

Για να μην ξαναπεράσετε κι εσείς ό,τι πέρασα κι εγώ, σκεφτείτε τις πεπονόφλουδες, σκεφτείτε την αντίδραση. Μην πάτε σπίτι και κοιμηθείτε ήσυχοι.»

«Στο χωριό μου, μαθαίνεις να λες, «Όχι»»

«Κανένας Απεραθίτης δεν αναγνωρίζει τον άλλον πάνω από αυτόν. Μαθαίνουμε να μη φοβόμαστε στην Απείρανθο. Μαθαίνω να μη φοβάμαι. Να μη φοβάμαι, κι ας μην ξέρω από πριν τι θα μου τύχει.

Με ρωτάνε πολλοί, «τι μας συμβουλεύεις;». Λέω, «δε συμβουλεύω κανέναν. Δε σας συμβουλεύω για τίποτα. Σας λέω μονάχα, αν θέλετε, να πάρετε έναν παράδειγμα από έναν γέροντα, από έναν εσχατόγερο -σαρκάζω τον εαυτό μου. Τώρα που ήμουν στις Βρυξέλλες, έρχονταν πολλοί νέοι άνθρωποι. Κουβεντιάζαμε. Τους λέω, «τελικά τι είναι αυτό που σας απασχολεί;». Μου λένε, «να μην αποφασίζει άλλος για μας». «Μόνο αυτό;», ρωτάω. «Γιατί, υπάρχει κι άλλο;» Λέω, «μα το άλλο είναι που έχει αξία». «Ποιο είναι το άλλο;» «Όχι μόνο δε θέλω να αποφασίζει άλλος για μένα, αλλά θέλω να συμμετέχω στα κέντρα λήψης των αποφάσεων».

Εκείνο που θέλω  να φέρω, είναι να πάρει την εξουσία ο λαός. Κι όλη μου η ζωή είναι αυτό. Σας λέω, εσείς εδώ, να σας κάνω ένα ερώτημα; Ποια είναι η γνώμη σας για την παπαγαλία που σας διδάσκουν;»

«Η παπαγαλία είναι το χειρότερο πράγμα που υπάρχει», λέει ένας μαθητής. «‘Ναι, αλλά τι έκανες για αυτό;’ ‘Δεν είμαι υπουργός Παιδείας, δεν έχω δύναμη, είμαι ένα δωδεκάχρονο παιδί’.’ ‘Εδώ έχεις λάθος. Έχετε τεράστια δύναμη, αν βγείτε και πείτε στη διευθύντρια, ‘Κάτω η παπαγαλία’.»

Έχουν περάσει ώρες. Φεύγοντας, αφήνω τον Μανώλη Γλέζο πάνω στη σκηνή, κυριολεκτικά περικυκλωμένο από μαθητές, που μετά το τέλος της συζήτησης δε γυρίζουν στις τάξεις τους. Θέλουν να μείνουν λίγο ακόμα κοντά του. Βγαίνοντας έξω, ο ήλιος λάμπει. Ήταν μια ωραία μέρα αυτή, στο 2ο γυμνάσιο της Αγίας Παρασκευής. Στα 16 χρόνια μου σε θρανία και έδρανα, δεν έχω κάνει ποτέ, καλύτερο μάθημα ιστορίας.

της Μάχης Μαργαρίτη

Ανατύπωση από >>>

 

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Η ιστορία της 9χρονης Avery Jackson που γεννήθηκε αγόρι και τι ισχύει για τα τρανς παιδιά στην Ελλάδα (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 06/10/2017

averyj-ackson-people-188-3

Η Avery Jackson είναι 9 ετών, βάφει τα μαλλιά της ροζ, μας κοιτάζει με παιδική αυθάδεια από το εξώφυλλο του National Geographic και είναι τρανς.

«Το όνομα μου είναι Tom. Είμαι σύζυγος και πατέρας. Όταν το παιδί μου ήταν 4 ετών, μας φανέρωσε, στη γυναίκα μου και σε εμένα, με μεγάλη αποφασιστικότητα πως είναι κορίτσι. “Είμαι κορίτσι μέσα μου” μας είπε. Αυτή η δήλωση άλλαξε τη ζωή μας. Στην πραγματικότητα ήταν κάτι που ήδη γνωρίζαμε για περισσότερο από ένα χρόνο, όταν το παιδί μας, από ένα ευτυχισμένο και ανέμελο παιδάκι, έγινε επιθετικό και μελαγχολικό. Καθώς μεγάλωνε και έβρισκε τα λόγια για να εκφράσει τι έχει στο μυαλό και την καρδιά του, χρειαστήκαμε ιατρική βοήθεια. Πήγαμε σε παιδίατρο, σε παιδοψυχολόγο και gender therapist. Όλοι μας είπαν πως “πάσχει” από δυσφορία φύλου και η μόνη “θεραπεία” που υπάρχει είναι να την αφήσουμε να ζει όπως επιθυμεί. Προσπαθήσαμε να ενημερωθούμε όσο γίνεται καλύτερα, όταν συνειδητοποιήσαμε πως το 50% των τρανς παιδιών μέχρι το τέλος της εφηβείας τους αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν. Πολλά το καταφέρνουν. Ο λόγος; Δεν αισθάνονται πως η οικογένειά τους τα αγαπά και τα αποδέχεται. Ήταν τότε που αποφασίσαμε πως προτιμάμε να έχουμε μια ευτυχισμένη, υγιή κόρη από ένα νεκρό γιο». Ο Tom Jackson αισθάνθηκε την ανάγκη να στείλει αυτή την επιστολή στους New York Times πριν από δύο χρόνια. Είχε προηγηθεί η ομιλία της συζύγου του, Debi, στη γονική ημερίδα Listen to Your Mothers, στο Κάνσας. Το βίντεο της ομιλίας της έγινε viral (ανάμεσα στους ανθρώπους που το μοιράστηκαν στα διαδικτυακά τους προφίλ ήταν και ο Ricky Martin), η ίδια και η οικογένειά της σύμβολο στον αγώνα για τα ατομικά δικαιώματα και η μικρή Avery το πρόσωπο της LGBT κοινότητας που αγωνίζεται να αλλάξει τον κόσμο.

averyj-ackson-people-188-10

Η επανάσταση των φύλων

H Avery Jackson γεννήθηκε με αντρικά γεννητικά όργανα. Επανακαθόρισε το φύλο της μόνη της όταν ήταν 4 ετών. Μέχρι τότε ήταν ένα ζωηρό αγόρι που του άρεσαν οι καρχαρίες. Όταν ήταν 3, ζήτησε από τους γονείς της να της αγοράσουν ένα φόρεμα πριγκίπισσας. Εκείνοι αρνήθηκαν. Θεώρησαν πως ίσως περνάει μια φάση που τη γοητεύουν τα φωτεινά, λαμπερά αντικείμενα και δεν θέλησαν να ξοδέψουν άδικα χρήματα. Η Avery, όμως, επέμενε και οι γονείς της υποχώρησαν. Φορούσε εκείνο το φόρεμα συνέχεια και ζητούσε περισσότερα: νυχτικά, στέκα για τα μαλλιά, κορόνες. Της αγόρασαν τα περισσότερα, αλλά αρνήθηκαν να της πάρουν κοριτσίστικα εσώρουχα. Μια μέρα παρατήρησαν πως πίεζε έντονα τα γεννητικά της όργανα. Όταν οι γονείς της τη ρώτησαν γιατί, αν έχει κάποιο πόνο ή φαγούρα, εκείνη απάντησε «με ενοχλούν, δεν τα θέλω». Τους επόμενους μήνες έγινε πιο επίμονη. Ήθελε να πηγαίνει για παγωτό φορώντας φτερά και ροζ παπούτσια. Όσο εκείνοι αρνούνταν τις νέες απαιτήσεις της Avery, εκείνη μεταμορφωνόταν σε ένα επιθετικό, μελαγχολικό παιδί. Η πρώτη μέρα που της επέτρεψαν να πάει στο σχολείο με το νέο της φόρεμα ήταν η πιο ευτυχισμένη της ζωής της. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν πολλές οικογένειες διαμαρτυρήθηκαν για την εμφάνισή της και πολλοί συγγενείς της έπαψαν να έχουν σχέσεις μαζί τους. Αφού ο ψυχολόγος και ο παιδίατρος τούς διαβεβαίωσαν πως το παιδί τους είναι απόλυτα υγιές, οι Jackson δέχτηκαν την Avery για αυτό που εκείνη αποφάσισε να είναι.

averyj-ackson-people-188-9

Σήμερα, η ιστορία της Avery και άλλων 80 διαφυλικών παιδιών από διάφορα μέρη της γης γίνεται πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ στο National Geographic με το γενικό τίτλο «The Gender Revolution». Η επανάσταση των φύλων, ωστόσο, είναι μια ιστορία πόνου, διακρίσεων και μίσους. Κυρίως επειδή επικρατεί άγνοια. Με αυτό το γνώμονα το περιοδικό, κυρίως το παγκόσμιο κίνημα ενάντια στις διακρίσεις και τα ατομικά δικαιώματα, θέτουν το ερώτημα: Είναι το φύλο κοινωνική κατασκευή;

Η τρανς ακτιβίστρια Kate Bornstein στο βιβλίο της Gender Outlaws είχε γράψει: «Το πρώτο πράγμα που συνήθως ρωτάμε τους νέους γονείς είναι “αγόρι ή κορίτσι;”. Υπάρχει μία θαυμάσια απάντηση που μπορεί κάποιος να δώσει: “Δεν το ξέρουμε, δεν μας το είπε ακόμη”. Αυτή η απάντηση συνοψίζει μία σημαντική προβληματική σε σχέση με το φύλο, που αναφέρεται στην κοινωνική ταυτότητα του φύλου, στον εσωτερικό, ατομικό τρόπο που αντιλαμβάνεται η καθεμιά και ο καθένας μας το φύλο και μπορεί να μη συμβαδίζει με το φύλο που αποδίδεται κατά τη γέννηση, αυτό που σχηματικά ονομάζουμε βιολογικό φύλο». Σε αυτή την περίπτωση έχει επικρατήσει να κάνουμε λόγο για δυσφορία φύλου ή, όπως ενημερώνει η Μαρίνα Γαλανού,πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), «ασυμφωνία φύλου» (genderinc ongruence). «Η Αμερικάνικη Ψυχιατρική Εταιρεία, σε ψήφισμά της το 2008, έχει αναγνωρίσει ότι η δυσφορία που πιθανά μπορεί να αισθάνονται οι τρανς άνθρωποι δεν σχετίζεται με το φύλο τους, αλλά περισσότερο με τα στερεότυπα που συνδέονται με το φύλο, τη μισαλλοδοξία που αντιμετωπίζουν και τις διακρίσεις λόγω ταυτότητας φύλου. Αυτό που προτείνεται, και έχει γίνει ήδη αποδεκτό από το σώμα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, είναι η αφαίρεση από το διεθνή ταξινομητικό κατάλογο ICD της δυσφορίας ταυτότητας φύλου για τους ενηλίκους ως mental disorder. Το να θεωρούμε την τρανς κατάσταση μία κατάσταση που κατηγοριοποιείται ως «ψυχική διαταραχή» είναι στιγματιστικό και εντέλει αναχρονιστικό. Και αποτελεί αίτημα της τρανς κοινότητας» λέει η Μαρίνα Γαλανού.

averyj-ackson-people-188-2

Κι αν οι ενήλικες γνωρίζουν τι είναι και πώς επιθυμούν να συστήνονται, ένα παιδί, 5, 7 ή 9 ετών, όπως η Avery, μπορεί από αυτή την ηλικία να γνωρίζει το κοινωνικό της φύλο;

«Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε από τη σύγχρονη ψυχιατρική και ψυχολογία, η προσωπικότητα ενός ανθρώπου σε μεγάλο βαθμό διαμορφώνεται έως τα 5 έτη. Οι καταγραφές που υπάρχουν δεικνύουν ότι πολλά παιδιά από αυτή την ηλικία μπορούν να έχουν αυτοαντίληψη για το φύλο τους, που προκύπτει απ’ τον τρόπο που το αντιλαμβάνονται εσωτερικά. Συνεπώς, σαφέστατα μπορεί ένα παιδί να έχει συναίσθηση του φύλου του, ενώ οι αντιλήψεις ότι “αυτό είναι μία φάση” και η παρεμπόδιση της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητάς του συχνά οδηγούν σε καταπίεση των επιθυμιών του και δημιουργούν προβλήματα στην καλή ανάπτυξή του. Πρέπει να αφήνουμε ελεύθερα τα παιδιά να εκφράζουν το φύλο τους, αλλά και όλες τις πτυχές τις προσωπικότητάς τους, ανεμπόδιστα. Το φύλο είναι θεμελιώδης έκφραση της προσωπικότητας. Δεν πρέπει ούτε να πατρονάρουμε τα παιδιά, ούτε να δημιουργούμε εμπόδια στην ελεύθερη ανάπτυξή τους» λέει η Μαρίνα Γαλανού.

averyj-ackson-people-188-7

Τι συμβαίνει στην Ελλάδα

Στις ΗΠΑ και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες οι θεραπευτές φύλου (gender therapists) είναι δημοφιλείς επιστήμονες. Ο ενδοκρινολόγος παιδίατρος Norman Spack, με έδρα τη Βοστόνη, σε ομιλία του στο TedX περιέγραψε πως η πρακτική που ακολουθείται σε ανήλικους τρανς είναι μια μακρά σε διάρκεια θεραπεία. Παρακολουθούν τα παιδιά για τέσσερα ή πέντε χρόνια, ώστε τα ίδια να σκεφτούν καλά σε ποιο φύλο επιθυμούν να ανήκουν, ενώ παράλληλα κάνουν ενδοκρινολογικές εξετάσεις. Μετά, με ένα πρόγραμμα που αποκαλούν 12-16-18, περίπου στα 12 έτη αρχίζουν να τους χορηγούν ανασταλτικές ορμόνες και στα 16 τους, μετά από νέες εξετάσεις, καταλήγουν σε νέες εκτιμήσεις, ώστε στο μέλλον, αν το επιθυμούν, να μπορούν να προχωρήσουν σε χειρουργική επέμβαση επαναπροσδιορισμού (ή επανακαθορισμού) φύλου.

Στην Ελλάδα υπάρχει κάτι αντίστοιχο;

«Η πρακτική που ακολουθείται στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου είναι οι αρχές του WPATH. Η αλήθεια είναι ότι οι επαγγελματίες υγείας στη χώρα μας είναι ελάχιστα ενημερωμένοι σε θέματα ταυτότητας φύλου και επαναπροσδιορισμού φύλου, τα σχετικά τεστ που περνούν οι τρανς άνθρωποι σε νεαρή ηλικία τραβούν κάποιες φορές υπερβολικά στο χρόνο και η εμπειρία που υπάρχει είναι μακρόσυρτες διαδικασίες που ταλαιπωρούν. Υπάρχουν βέβαια και ενημερωμένοι στις σύγχρονες εξελίξεις Έλληνες επαγγελματίες υγείας, αλλά αυτοί αποτελούν μάλλον τη μειοψηφία. Πρέπει να γίνουν όμως πολύ περισσότερα βήματα με διοργάνωση διεθνών συνεδρίων στη χώρα μας, ώστε οι επαγγελματίες υγείας αφενός μεν να αποκτήσουν περισσότερη γνώση σε θέματα ταυτότητας φύλου, αφετέρου να κατανοήσουν περισσότερα πράγματα και να γίνουν πιο οικείοι και φιλικοί προς τους τρανς ανθρώπους, καθώς σε πολλές περιπτώσεις έχουν καταγραφεί απαράδεκτες συμπεριφορές ιατρικού προσωπικού απέναντί τους.

averyj-ackson-people-188-11

Πέραν των υπηρεσιών υγείας, που σαφέστατα είναι πολύ σημαντικές, εξίσου σημαντική είναι η τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδιαίτερα όταν αναφερόμαστε σε έφηβους. Όταν, επί παραδείγματι, το ομοφοβικό και το τρανσφοβικό μπούλινγκ θερίζει στα σχολεία μας, όταν ακόμη δεν υπάρχει επαρκές μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης συμπεριληπτικό της καταπολέμησης των στερεοτύπων με βάση το φύλο, την έκφραση φύλου και την ταυτότητα φύλου, δεν μπορούμε να πάμε μακριά» προειδοποιεί η Μαρίνα Γαλανού.

Πράγματι, στην Ελλάδα η απουσία νομοθεσίας για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, το γεγονός δηλαδή ότι τα έγγραφα ταυτοποίησης δεν συμβαδίζουν με την εξωτερική εμφάνιση του φύλου, αποτελεί θεμελιώδες εμπόδιο. Είναι παραπάνω από απαραίτητο να νομοθετηθεί η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, βασισμένη μόνο στον αυτοπροσδιορισμό, χωρίς προϋποθέσεις που παραβιάζουν την ιδιωτική σφαίρα του ανθρώπου. Βασισμένη όχι στις ιατρικές διαδικασίες (στις οποίες άλλοι άνθρωποι προχωρούν, άλλοι όμως όχι, π.χ., είτε λόγω του κόστους είτε για λόγους υγείας), αλλά στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Από την Ντέπυ Κουρέλλου,

Ανατύπωση από >>>

 

Posted in Έρευνα, Επιστήμη, Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Η πολύπαθη Κορέα – η ιστορία της και η διχοτόμηση 

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 17/09/2017

Η διχασμένη κορεατική χερσόνησος ήταν σχεδόν πάντα σε εμπόλεμη κατάσταση με σπάνιες περιόδους ειρήνης, επειδή ήταν σε θέση σημαντική για το εμπόριο

Οι Ιάπωνες την ήθελαν ιαπωνική, οι Κινέζοι, κινεζική, και οι Μογγόλοι, μογγολική. Μετά οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι την ήθελαν «δυτική» για να εξυπηρετεί συμφέροντά τους, αλλά και οι Ρώσοι που απελευθέρωσαν το βορρά την ήθελαν δική τους, για τα λιμάνια της

Πριν από περίπου 60 χρόνια στην Κορέα ξέσπασε ένας τριετής σκληρός πόλεμος (1950-1953), που οδήγησε στην οριστική διχοτόμησή της: στη Βόρεια και Νότια Κορέα, παρότι η πλειοψηφία του λαού σε βορρά και νότο ήθελαν τότε την επανένωση

Η βόρεια ήταν «φιλοσοβιετική» και η νότια πλέον «αμερικανική»

Ειδικά οι νεότερες γενιές στο νότο δεν θέλουν πλέον την επανένωση στο υψηλό ποσοστό που την ήθελαν άλλοτε οι Νοτιοκορεάτες (μέχρι και το 80% των «νοτίων» την ήθελε στο παρελθόν). Τώρα όμως ακόμα και κράτη που θεωρητικά θέλουν την ένωση, ουσιαστικά δεν την επιδιώκουν. Ακόμα και οι Κινέζοι σκέφτονται στην αναστάτωση που θα μπορούσε να προκαλέσει στη περιοχή μια ενωμένη και ισχυρή Κορέα

Τι είχε προηγηθεί

Το 1910 η Κορέα προσαρτήθηκε από την Ιαπωνία και τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς ξέσπασε επανάσταση για να ανεξαρτητοποιηθεί η χώρα. Το ίδιο έτος αυτοεξόριστοι Κορεάτες πατριώτες, αφού σχημάτισαν μια «Εξόριστη Προσωρινή Κυβέρνηση» στη Σανγκάη, άρχισαν την αντίσταση για να διώξουν τους Ιάπωνες

To αρχηγείο των Κορεατών μάλιστα μεταφέρθηκε αργότερα στις Η.Π.Α. Εντούτοις οι Αμερικάνοι δεν το εμπιστεύονταν απόλυτα, θεωρώντας το «κρυπτοκομμουνιστικό»

Με την ήττα της Ιαπωνίας και από τους Ρώσους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945, η Κορέα απελευθερώθηκε (ο βορράς) από τους σοβιετικούς. Αμέσως εισήλθαν στο έδαφός της και αμερικανικά στρατεύματα από το νότο και η  χερσόνησος χωρίστηκε σε δύο ζώνες, βόρεια και νότια του 38ου Βόρειου Γεωγραφικού Παράλληλου. Η πολιτική επανένωση της χερσονήσου δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, ουσιαστικά γιατί «δεν τα βρήκαν» οι ΗΠΑ και η τότε ΕΣΣΔ.

Το 1948 έγιναν εκλογές στο νότο (ο βορράς απείχε) και στις  15 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς ιδρύθηκε η «Δημοκρατία ης Κορέας» (Νότια Κορέα). Πρόεδρος εκλέχθηκε ο Σίνγκμαν Ρι (Λι Σούνγκμαν). Δέκα μέρες αργότερα σχηματίσθηκε κυβέρνηση και στο βορρά με πρόεδρο τον Κιμ ιλ-Σουνγκ. Ένα μήνα αργότερα ανακηρύχθηκε επίσημα η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας (Βόρεια Κορέα).

Ο πόλεμος της Κορέας

Στις 25 Ιουνίου του 1950 ο Βορειοκορεατικός στρατός πέρασε  τη μεθόριο του 38ου Παράλληλου και στις 28 Ιουνίου κατέλαβε τη Σεούλ. Ο ΟΗΕ αμέσως πήρε το μέρος της Νότιας Κορέας και ζήτησε από όλα τα κράτη να τη συνδράμουν. Στις 30 Ιουνίου στρατιωτικές δυνάμεις των Η.Π.Α., που βρίσκονταν στην Ιαπωνία με επικεφαλής τον Douglas Mac Arthur ενεπλάκησαν ευθέως στην διαμάχη. Σταδιακά, στις δυνάμεις των Η.Π.Α. προστέθηκαν άνδρες από Αυστραλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Καναδά, Κολομβία, Αιθιοπία, Γαλλία, Ελλάδα, Ολλανδία, Νέα Ζηλανδία, Φιλιππίνες, Νότιο Αφρική, Ταϊβάν, Ταϊλάνδη, Τουρκία και Μ. Βρετανία. Ο πόλεμος αρχικά έγερνε υπέρ τη επανένωσης με το «φιλοσοβιετικό βορρά»

Εν συνεχεία όμως οι Βορειοκορεάτες υποχώρησαν στα εδάφη τους. Οι Αμερικανοί προωθήθηκαν μέχρι την κινεζική Μαντζουρία θεωρώντας (παραλόγως) ότι οι Κινέζοι δεν θα έφερναν αντιρρήσεις, αλλά ασφαλώς και έφεραν. Οπότε οι Αμερικανοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και να «μαζευτούν» στη νότο. Η τακτική του Μακ Άρθουρ τον έφερε σε σύγκρουση με τον Τρούμαν (τον τότε Αμερικάνο πρόεδρο) και  ο πρώτος αντικαταστάθηκε

Τελικά όλες οι πλευρές κατέληξαν στο να ξεχάσουν όλοι την επανένωση (τουλάχιστον προσωρινά) και να διατηρηθεί το στάτους κβο με τη χώρα διχοτομημένη σε βορρά και νότο.

Τον Σεπτέμβριο του 1953 οι Η.Π.Α. και η Ε.Σ.Σ.Δ. υπέγραψαν Συνθήκη Ειρήνης για Λογαριασμό της Νότιας και της Βόρειας Κορέας αντίστοιχα. Τα κινεζικά στρατεύματα αποσύρθηκαν το 1958

Η Κορεατική χερσόνησος είχε ισχυρούς γείτονες και σε όλη της την ιστορία ουσιαστικά την δίχαζαν οι γείτονές της: Μογγόλοι και Κινέζοι, που προσαρτούσαν εδάφη του βορρά και οι Ιάπωνες από τα ανατολικά που την έκαναν κι αυτοί προτεκτοράτο

Ιστορία της περιοχής

Στην Κορεατική Χερσόνησο το πρώτο βασίλειο εικάζεται ότι σχηματίστηκε γύρω στο 2300 π.Χ. αλλά δεν ξέρουμε πολλά γι’ αυτό. Η εποχή του χαλκού άρχισε εκεί το 800 π.Χ. και του σιδήρου γύρω στο 400 π.Χ. Περί το 200 π.Χ. σχηματίστηκε το βασίλειο Γιν (Jin) και εκατό χρόνια αργότερα το διαδέχθηκε το βασίλειο Wiman Joseon που όμως πολύ σύντομα υποτάχθηκε στην Κίνα (στη δυναστεία Χαν) Οι ντόπιοι βασιλιάδες διέλυσαν το βασίλειο Γουιμάν Τζοσεόν και σχηματίστηκαν διάφορα βασίλεια που βρίσκονταν διαρκώς σε εμπόλεμη σχέση μεταξύ τους

Κυριάρχησε τελικά η ένωση Τριών Βασιλείων (Goguryeo, Baekje, and Silla) που κυβερνούσαν σε όλη τη χερσόνησο αλλά και στη Μαντζουρία από τον 1ο αιώνα μ.Χ μέχρι περίπου το 670 μ.Χ Τότε εμφανίστηκε ο Ντάε Τζο Γιονγκ που ίδρυσε την πολιτεία Μπαλχαέ στο νότο και άρχισε η περίοδος των ενωμένων Βορείων-Νοτίων Πολιτειών που διάρκεσε περίπου 300 χρόνια (έως το 926 μ.Χ) Άλλα βασίλεια έμεναν ανεξάρτητα και άλλα υποδουλώνονταν. Ουσιαστικά μια διχοτόμηση βορείων και νοτίων υπήρχε δηλαδή από παλιά, κυρίως λόγω των «γειτόνων» της χώρας, που προσεταιρίζονταν ή κατακτούσαν ευθέως περιοχές της Κορέας στα βόρεια, δημιουργώντας εντάσεις με το νότο.

Το Μπαλχαέ τελικά ηττήθηκε από την πανίσχυρη τότε στα δυτικά του Δυναστεία Λιάο (ουσιαστικά μογγολική) και οι πρόσφυγες από αυτό μετανάστευσαν στο νότο της Κορέας, εκεί που κυβερνούσε η δυναστεία Γκοριέο. Η περίοδος ονομάστηκε Γκοριέο (απ’ όπου και το όνομα της χώρας) και κατ’ αυτήν η περιοχή απέκτησε κωδικοποιημένους νόμους, σύστημα δημοσίων υπηρεσιών. Ταυτόχρονα ο πληθυσμός της χερσονήσου επηρεάστηκε πλατιά από το Βουδισμό που έφτασε κι εκεί.

Όταν η δυναστεία των Μογγόλων στο βορρά μαράζωσε λόγω εσωτερικών διαμαχών, οι Κορεάτες ξανασχημάτισαν αυτόνομη κυβέρνηση. Αυτή είχε να αντιμετωπίσει την αριστοκρατία και τη στρατιωτική ελίτ που ήταν φίλα προσκείμενη στους Μογγόλους, το ζήτημα των τσιφλικιών και των γαιοκτημόνων όπως και την αυξανόμενη αντιπαλότητα μεταξύ βουδιστών και Κομφουκιανών λογίων. Άντεξε μέχρι περίπου  το 1390 και  ανατράπηκε από την δυναστεία Joseon, η οποία ουσιαστικά κυριάρχησε σχεδόν μέχρι το 1900. (Υιοθέτησε ως επίσημη θρησκεία τον Κομφουκιανισμό και μετέφερε την πρωτεύουσα στη σημερινή Σεούλ (που τότε λεγόταν Hanyang), επίσης δημιούργησε ένα ισχυρό γραφειοκρατικό μηχανισμό.)

Το 1592 στη χώρα εισέβαλαν Ιάπωνες αλλά οι Κορεάτες συμμάχησαν με τους Κινέζους και τους απώθησαν. Ουσιαστικά όμως οι Κορεάτες αναγκάστηκαν τότε να αναγνωρίσουν την επικυριαρχία των Κινέζων αυτοκρατόρων. Ενώ συνέρχονταν από τον 6ετή πόλεμο με την Ιαπωνία, με αφορμή τις εσωτερικές διαμάχες της Κορέας, το 1627 εισέβαλαν οι λαοί της Μαντζουρίας και οι Κορεάτες αναγνώρισαν αναγκαστικά και πάλι την επικυριαρχία των Μαντσού. Το 1700 η χώρα ηρέμησε αλλά η ηγετική θέση Κομφουκιανών, η διαφθορά, η κοινωνική αναταραχή και οι επαναστάσεις, δημιουργούσαν εντάσεις.

Γύρω στο 1800 η κυβέρνηση προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις αλλά έμεινε πιστή εντούτοις στην «απομόνωση» του κράτους (ουσιαστικά δεν ήθελαν την «παγκοσμιοποίηση» της εποχής, δηλαδή τα εμπορικά και διπλωματικά ανοίγματα που θα έφερναν νέες εισβολές). Τελικά ο βασιλιάς αναγκάστηκε να ανοίξει τους εμπορικούς δρόμους, κάτι που οδήγησε τελικά σε αυτό που προσπαθούσε μάταια να αποφύγει, δηλαδή τους πολέμους με «γείτονες» και μη που επέβαλαν την κουλτούρα τους, τη θρησκεία τους και ουσιαστικά τα δικά τους οικονομικά συμφέροντας.

Ο βασιλιάς προσπάθησε να ελέγξει την ξένη επιρροή κλείνοντας ξανά τα σύνορα σε όλα τα κράτη εκτός της Κίνας, όμως το 1853 εμφανίστηκε ένα αμερικανικό πολεμικό πλοίο. Οι Κορεάτες τους φιλοξένησαν όπως εξυπηρετούσαν και Αμερικάνους ναυαγούς που τους έστελναν στην Κίνα για να επαναπατρισθούν. Ήξεραν ότι η ήττα της Κίνας στον πόλεμο του Οπίου επηρέαζε τις διεθνείς εξελίξεις  και ήταν πολύ προσεκτικοί στις σχέσεις τους με την «Δύση».

Το 1866, επειδή  μεγάλος αριθμός Κορεατών μεταστρέφονταν σε Καθολικούς από συμφέροντα που εξυπηρετούσαν αμερικανικές και Ευρωπαϊκές δυνάμεις, η κυβέρνηση σκότωσε τρεις Γάλλους ιεραποστόλους και χιλιάδες Κορεάτες πολίτες που ήταν καθολικοί. Τότε η  Γαλλία εισέβαλε και κατέλαβε τμήμα κορεατικού νησιού. Εντούτοις, παρότι οι  Κορεάτες ηττήθηκαν κατά κράτος, οι Γάλλοι εγκατέλειψαν το νησί γιατί αντιμετώπιζαν άλλα, πιο ζωτικά προβλήματα (ετοιμαζόταν για πόλεμο με την Πρωσία)

Την ίδια χρονιά πάντως (όχι συμπωματικά) επανεμφανίστηκαν οι Αμερικανοί με ένα εμπορικό και προσπάθησε «με το έτσι θέλω» να ανοίξει ξανά τα λιμάνια της Κορέας. Το αμερικάνικο εμπορικό μπήκε (αγνοώντας επιδεικτικά τους Κορεάτες) στον ποταμό που διέσχιζε τη χώρα και ήρθε σε σύγκρουση με τους ντόπιους. Παρότι εμπορικό είχε «πλήρωμα» στρατιώτες και οι συγκρούσεις με τους Κορεάτες κράτησαν 4 ημέρες. Τελικά οι Κορεάτες το έκαψαν. Οι Αμερικανοί σε αντίποινα το 1871 σκότωσαν 243 Κορεάτες στρατιώτες στο νησί Γκανγκουά και μετά αποσύρθηκαν

Λίγα χρόνια μετά οι Κορεάτες εξαναγκάστηκαν να υπογράψουν συμφωνία εμπορίου με την Ιαπωνία (τους ανάγκασε να ανοίξουν τα λιμάνια τους) και δέκα χρόνια μετά το επεισόδιο με το αμερικανικό πολεμικό υπέγραψαν εμπορική συμφωνία και με τις ΗΠΑ.

Μόλις 3 χρόνια μετά την υπογραφή της εμπορικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ εμφανίστηκαν βρετανικά πολεμικά πλοία που κατέλαβαν το νησί Geomun για δύο χρόνια.

Το 1894 οι Ιάπωνες επιτέθηκαν στην Κίνα και νίκησαν στον πρώτο σινοϊαπωνικό πόλεμο. Η αυτοκράτειρα της Κορέας προσπάθησε να μειώσει την ιαπωνική επιρροή στην Κορέα και στράφηκε στη Ρωσία για βοήθεια, αλλά δολοφονήθηκε. Η Κίνα υπέγραψε το 1895 μια συμφωνία με την Ιαπωνία ότι αναγνωρίζει την πλήρη ανεξαρτησία του βασιλείου της Κορέας (ουσιαστικά οι Ιάπωνες ήθελαν να απομονώσουν την Κορέα και να διασφαλίσουν ότι οι Κινέζοι δεν θα επενέβαιναν όταν την προσαρτούσαν)

Η επιρροή των Ρώσων αυξήθηκε σταδιακά και πάλι, αλλά χάθηκε μετά τον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1905. Η Κορέα ουσιαστικά έγινε τότε προτεκτοράτο της Ιαπωνίας. Ο αυτοκράτορας της Κορέας προσπάθησε να φέρει το θέμα στη Χάγη, αλλά οι Ιάπωνες τον ανάγκασαν να παραιτηθεί υπέρ του υιού του. Το 1909 ένας άνδρας δολοφόνησε τον γενικό κυβερνήτη της Κορέας, τον Ιάπωνα Ιτο Χιρομπούμι και η Ιαπωνία απαγόρευσε κάθε πολιτική δραστηριότητα στην Κορέα και κατέλαβε την χώρα.

Η Κορέα παρέμεινε υποδουλωμένη στην Ιαπωνία μέχρι την ήττα της τελευταίας το 1945. Εν τω μεταξύ η Ιαπωνία είχε εισάγει μεν στην Κορέα τεχνολογία, αλλά είχε εισβάλει παράλληλα και πολλά ευρωπαϊκά έθιμα και είχε καταργήσει το κορεατικό νόμισμα. Οι Κορεάτες είχαν δημιουργήσει αντιστασιακές οργανώσεις για να απαλλαγούν από τους Ιάπωνες και είχαν αναθαρρήσει το 1919 όταν ο Γουίλσον είχε πει ότι η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία έπρεπε να πάρει τέλος. Ο Γουίλσον δεν είχε πει τίποτα για την Κορέα όμως, ίσως επειδή τον ενδιέφερε το εμπόριο με την ενδοχώρα της Κίνας μέσω της Κορέας.

Ο Σινοϊαπωνικός πόλεμος το 1937 και ο Δεύτερος Παγκόσμιος επιδείνωσαν  την κατάσταση καθώς το ιαπωνικό καθεστώς έγινε ακόμα πιο αυστηρό και προσπάθησε να απαγορεύσει την κορεατική κουλτούρα, έκανε υποχρεωτική τη λατρεία στους ιαπωνικούς ναούς Σίντο, στο σχολείο δεν διδασκόταν η κορεατική γλώσσα και ιστορία και οι Κορεάτες υποχρεώθηκαν να αλλάξουν τα ονόματά τους σε ιαπωνικά, οι εφημερίδες επίσης απαγορευόταν να εκδίδονται στα κορεάτικα. Πολλοί Κορεάτες πήγαν στην Μαντζουρία και αλλού και σχημάτισαν τον Απελευθερωτικό Στρατό που άρχισε αντάρτικο με τους Ιάπωνες, από  τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό, αλλά και τον Εθνικό Επαναστατικό Στρατό. Στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου οι Κορεάτες υποχρεώθηκαν να στρατευθούν στον ιαπωνικό στρατό και 200.000 κορίτσια από την Κίνα και την Κορέα απήχθησαν ως «γυναίκες που παρέχουν ανακούφιση» για τις «ανάγκες» του ιαπωνικού στρατού.

Η διχοτόμηση της Κορέας

Στη συνδιάσκεψη του Καΐρου το 1943 είχε συμφωνηθεί η Κορέα να ανεξαρτητοποιηθεί και στη Γιάλτα συμφωνήθηκε στη χώρα να εγκατασταθεί στρατιωτική παρουσία τεσσάρων δυνάμεων. Στις 9 Αυγούστου εισέβαλαν στην Κορέα σοβιετικά τανκς από τη Σιβηρία και δεν συνάντησαν αντίσταση. Μία εβδομάδα αργότερα η Ιαπωνία παραδιδόταν άνευ όρων. Αυτό σε συνδυασμό με τη μεγάλη στροφή στην διεθνή πολιτική σκηνή και στις ιδεολογίες, δημιούργησε στην Κορέα δύο ζώνες κατοχής με τις ΗΠΑ να διοικούν το νότιο μισό και τη Σοβιετική Ένωση το βορρά, πάνω από τον 38 παράλληλο.

Η «κυβέρνηση εν εξορία» αγνοήθηκε επειδή κυρίως οι Αμερικανοί νόμιζαν ότι ήταν φιλοκομμουνιστική.

Η διαίρεση της χώρας υποτίθεται ότι θα ήταν προσωρινή και θα σταματούσε όταν οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η ΕΣΣΔ και η Κίνα θα συμφωνούσαν σε μία και μοναδική κυβέρνηση. Το Δεκέμβριο του 1945 Αμερικανοί και Σοβιετικοί συμφώνησαν σε μια πενταετή μεταβατική περίοδο με μια κοινή επιτροπή με έδρα στη Σεούλ. Το 1947, καθώς τίποτα δεν προχωρούσε, τέθηκε το ζήτημα στον ΟΗΕ. Το 1948 ο ψυχρός πόλεμος οδήγησε στην εδραίωση δύο χωριστών κρατών με διαφορετική οικονομικό και πολιτικό σύστημα και ο ΟΗΕ αναγνώρισε την Δημοκρατία της Κορέας ως τη μόνη νόμιμη κυβέρνηση της Κορέας. Το 1950 ξέσπασε ο πόλεμος της Κορέας με αφορμή την προσπάθεια της Βόρειας Κορέας να εισχωρήσει στη Νότια. Στη Νότιο Κορέα εν τω μεταξύ άρχισαν να εδραιώνονται κυρίως με την υποστήριξη των ΗΠΑ πολύ συντηρητικές και καταπιεστικές κυβερνήσεις. Η Βόρεια Κορέα με την επιρροή των Σοβιετικών εδραίωσε κομουνιστικό καθεστώς αλλά με κληρονομική ηγεσία

Οι διώξεις των αντιφρονούντων εκατέρωθεν πριν και μετά τον πόλεμο της Κορέας ήταν δραματικές (από το 1946 απαγορεύτηκε να διαβαίνουν τα σύνορα του 38ου παραλλήλου Κορεάτες χωρίς ειδική άδεια) Η φωτογραφία είναι του 1948 από χωρικούς που θεωρήθηκαν κομμουνιστές και περιμένουν την εκτέλεσή τους. Υπάρχουν και στοιχεία για εκτέλεση ενός ολόκληρου χωριού σε νησί της Νότιας Κορέας ως φιλοκομμουνιστικού.

Ανατύπωση από >>>

 

Posted in Έρευνα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Το «Εξπρές του Μεσονυχτίου» του Έλληνα Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί – Μια απίστευτη ιστορία (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 27/08/2017

Από τη συνέντευξη στο Ραδιοφωνικό Σταθμό ertopen 106,7 fm και στην εκπομπή του Γ. Φιλιππάκη.

Θ. Μαλκίδης: Το σύγχρονο «Εξπρές του Μεσονυκτίου» είναι η υπόθεση του Έλληνα του Πόντου Γιάννη- Βασίλη Γιαϊλαλί, ο οποίος σήμερα συμπληρώνει 60 ημέρες στην απομόνωση των κλειστών φυλακών της Τουρκίας. Η πρώτη του δίκη ορίστηκε στις 17 Ιουλίου με τις «κατηγορίες» για «παρακίνηση σε τρομοκρατική δραστηριότητα» («τρομοκράτες» είναι οι μαχητές του PKK όπως «τρομοκράτες » ήταν οι Επαναστάτες του 1821 και οι Αγωνιστές του 1955- 1959), «ανυπακοή στους νόμους» και για «προσβολή του Κεμάλ και του Ερντογάν».

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ένα τραγούδι μια ιστορία για τον Τζακ Ο’ Χάρα. του Ζαμπέτα

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 05/04/2017

Μια αληθινή ιστορία, η ιστορία του άστεγου Τζακ Ο’ Χάρα που πέθανε στη Νέα Υόρκη και τον άφησαν στο χιόνι επειδή δεν υπήρχαν λεφτά για την κηδεία…

Τραγούδι του υπέροχου Γιώργου Ζαμπέτα για τα χάλια της κοινωνίας μας

«Ο θάνατος είν έξοδο
κι ο Τζακ σε αδιέξοδο»

Ο Τζακ Ο Χάρα ήταν φτωχός
και τον εξέραν όλοι
κι εγώ κι εσύ κι ο παρακεί
αγγέλοι και διαβόλοι

Ο Τζακ Ο Χάρα ήταν μπεκρής
χρυσή καρδιά, άδεια τσέπη
κι ήρθε ο χειμώνας ο μακρύς
κι ο Τζακ δεν είχε σκέπη

Μια νύχτα χιόνισε πάρα πολύ
και βγήκαν οι γειτόνοι
για να φτυαρίσουν το πρωί
και βρήκαν μες στο χιόνι

της γειτονιάς το φρόκαλο
τον Τζακ Ο Χάρα κόκαλο

Στέλνουν χαμπέρι στο γιατρό
από ενδιαφέρον
«τρέξε γιατρέ μου, το και το
τον χάνουμε το γέρο»

Μα ο γιατρός κάνει νερά
γιατί δεν έχει τυχερά
ο θάνατος είν έξοδο
κι ο Τζακ σε αδιέξοδο

Σαν κάναν το καθήκον τους
ήσυχοι πια οι γειτόνοι
γυρίσανε στο σπίτι τους
κι αφήσανε στο χιόνι

της γειτονιάς το φρόκαλο
τον Τζακ Ο Χάρα κόκαλο

Posted in Βίντεο, Ιστορία, Μουσική, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Η μεγαλύτερη γενοκτονία στην ιστορία της ανθρωπότητας έγινε από Ευρωπαίους και συνεχίζεται ακόμα!

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 15/03/2017

Ευρωπαίοι εναντίον Ινδιάνων: 500 χρόνια Γενοκτονίας και Αντίστασης

Ευρωπαίοι εναντίον Ινδιάνων: 500 χρόνια – Γενοκτονία και Αντίσταση

Φωτ.: Έγκλειστα Ινδιανάκια από το παιδομάζωμα «εκπολιτισμού, εκχριστιανισμού και εξαμερικανισμού», στο Carlisle Boarding School

Η τραγική ιστορία των Ινδιάνων της Βόρειας, Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, που συνοψίζεται στον χαρακτηρισμό «η μεγαλύτερη γενοκτονία» στη γνωστή ιστορία της ανθρωπότητας, δεν τελειώνει με την εξιστόρηση του Τσαρλς Μπρόουνελ, στα μέσα του 19ου αιώνα. Στην πραγματικότητα, συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με άλλα μέσα.

Στη Βόρεια Αμερική, οι τελευταίες εκκαθαρίσεις παλαιού τύπου έλαβαν χώρα το 1924, όταν εξουδετερώθηκαν οι τελευταίες ομάδες αντίστασης των Σιού, αν και στα νοτιοδυτικά συγκρούσεις γίνονταν μέχρι το 1933. Αλλά οι εκκαθαρίσεις νέου τύπου συνεχίστηκαν. Οι Ινδιάνοι είχαν ουσιαστικά χάσει τα πάντα και πρώτα απ’ όλα τη γη τους. Μόνο με το νόμο Dawes Act, του 1887, 380 εκατομμύρια στρέμματα ινδιάνικης γης μεταβιβάζονταν από τις φυλές σε ατομικούς ιδιοκτήτες, άλλες έναντι τιμήματος και άλλες μοιράζονταν δωρεάν για να εγκατασταθούν με τίτλους ιδιοκτησίας οι Ευρωπαίοι έποικοι.  Οι Ινδιάνοι, όσοι είχαν απομείνει, κυνηγημένοι, διασκορπισμένοι και αποδεκατισμένοι, υποχρεώνονταν να εγκλωβιστούν σε καταυλισμούς, σε νησίδες, σε οριοθετημένες περιοχές (reservation), στις περισσότερες περιπτώσεις πολύ μακριά από τη γη των προγόνων τους.

Οι νομαδικές φυλές υποχρεώθηκαν να γίνουν αγροτικές χάνοντας την κουλτούρα τους και την αυτάρκειά τους. Φυλές που ζούσαν από το κυνήγι εγκαταστάθηκαν μακριά από τα δάση και φυλές που ζούσαν από το ψάρεμα εγκαταστάθηκαν μακριά από τις λίμνες, τα ποτάμια και τη θάλασσα. Οι διατροφικές τους πηγές απαλλοτριώθηκαν από τους εποίκους. Απαγορεύτηκε ακόμα και η επικοινωνία τους με άλλες φυλές. Και εξίσου βασικό, λαοί των οποίων οι πολιτισμοί βρίσκονταν σε αξεχώριστη σχέση με τη φύση, απομακρύνθηκαν από τους ιερούς τόπους τους, από τα βουνά, τα δάση, τα ποτάμια, τις πεδιάδες και τα ζώα που τους έτρεφαν υλικά και πνευματικά.

Όσοι γλύτωσαν από τη φυσική εξόντωση, δολοφονημένοι από τα εξελιγμένα όπλα των εποίκων, αλλά και από τις ασθένειες των λευκών τις οποίες το ανοσοποιητικό τους σύστημα δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει, όπως η ευλογιά, η φυματίωση, η γρίπη και πανούκλα, υπέστησαν μια εξαναγκαστική  και οργανωμένη πολιτική αφομοίωσης και εξαμερικανισμού. Ο George Washington και ο Henry Knox ήταν οι πρώτοι που εφάρμοσαν συνειδητά την πολιτική της πολιτισμικής μετάλλαξης των Ινδιάνων. Έκτοτε, με αλλεπάλληλες νομοθετικές ρυθμίσεις, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Καναδά, εφάρμοσαν μαζικά προγράμματα αποϊνδιανοποίησης. Τα παιδιά των Ινδιάνων απομακρύνονταν δια της βίας από τις οικογένειές τους και εγκλείονταν σε σχολεία ειδικά για το ξερίζωμα κάθε στοιχείου της ινδιάνικης ταυτότητας και του πολιτισμού τους.

Στα ιδρύματα αυτά, από τα οποία πέρασαν δεκάδες χιλιάδες παιδιά, οι μαθητές και οι μαθήτριες υποχρεούνταν να αποβάλλουν κάθε τι που είχε σχέση με τον πολιτισμό της φυλής τους. Απαγορευόταν πολύ αυστηρά η χρήση της ινδιάνικης γλώσσας, ακόμα και κατ’ ιδίαν και επιβαλλόταν η αγγλική γλώσσα, ή και η γαλλική στον Καναδά. Οι μαθητές κουρεύονταν και ντύνονταν κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα και γίνονταν χριστιανοί με το ζόρι. Και βάφτιζαν υποχρεωτικά τα παιδιά με ευρωπαϊκά ονόματα! Ο Όρθιος Βούβαλος γινόταν Τζον και το Κόκκινο Σύννεφο γινόταν Τομ.

Μακριά από τις οικογένειές τους, όσα παιδιά επιβίωναν από τις ασθένειες που μεταδίδονταν εύκολα στους ασφυκτικούς τόπους συγκέντρωσης, αναγκάζονταν να μεταμορφωθούν δια της βίας σε κάτι εντελώς ξένο. Εάν σκεφτεί κανείς ότι στην περιοχή του σημερινού Καναδά υπήρχαν 13 κύριες ινδιάνικες γλωσσικές ομάδες και 65 διάλεκτοι, από τις οποίες μόνο τρεις έχουν πιθανότητες διάσωσης σήμερα, καταλαβαίνει το μέγεθος της πολιτισμικής γενοκτονίας.

Παιδομάζωμα

Καθοριστικό ρόλο στην εφαρμογή αυτής της αποϊνδιανοποίησης ανέλαβε και εκτέλεσε με μεγάλη αυστηρότητα και ζήλο η εκκλησία, προτεσταντική και καθολική, συχνά σε οξύ ανταγωνισμό μεταξύ τους. Οι θρησκευτικές οργανώσεις λειτουργούσαν αυτά τα οικοτροφεία με φανατισμό και βία, που συμπεριλάμβανε και τη σεξουαλική, παθητική και ενεργητική, κακοποίηση των μαθητών. Και βέβαια, τα παιδιά χρησιμοποιούνταν σαν φτηνό και πειθήνιο χωρίς κανένα δικαίωμα εργατικό δυναμικό στις κοντινές φάρμες και τα εργοστάσια.

Σε αντίθεση με ό,τι νομίζεται, η ένταση της πολιτισμικής γενοκτονίας, του αφανισμού κάθε στοιχείου ταυτότητας και κουλτούρας από τους ιθαγενείς, δεν συνέβη το 1500, το 1600 και το 1700, αλλά από το 1850 μέχρι την εποχή μας! Η μεγάλη σφαγή 300 Ινδιάνων της φυλής Λακότα, από τον αμερικάνικο στρατό, στο Wounded Knee, στη Νότια Ντακότα, το 1890, εκ των οποίων τα μισά θύματα ήταν παιδιά και γυναίκες, αποδεικνύει ότι η φυσική και πνευματική εξόντωση των Ινδιάνων δεν εξαντλείται στον 16ο ή 17ο αιώνα, αλλά φτάνει μέχρι τη νεωτερική εποχή. Υπολογίζεται από τους ερευνητές ότι περίπου το 90%, δηλαδή 16 από τα 18 εκατομμύρια ιθαγενών, εξολοθρεύθηκαν από σφαγές, αποκλεισμούς, πείνα, υποδούλωση και ασθένειες που έφεραν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική! Το 1800, στην επικράτεια των σημερινών ΗΠΑ, είχαν απομείνει 600 χιλιάδες Ινδιάνοι και το 1890 μόνο 250 χιλιάδες! (D. Hightower-Langston: The Νative American World και R. Thornton: American Indian Holocaust and Survival, 1990)

Στον Καναδά, αυτά τα σχολικά γκέτο του υποχρεωτικού παιδομαζώματος, που άρχισαν να ιδρύονται το 1847, 130 σε όλη τη χώρα, έπαψαν να λειτουργούν το 1996. Και μόλις το 2006, η κρατική Επιτροπή Αλήθειας και Αποκατάστασης αποφάνθηκε ότι αυτά τα ιδρύματα είχαν βλαβερές επιπτώσεις στους ιθαγενείς πληθυσμούς, αλλά και στην κοινωνία γενικότερα. Και το 2008, ο πρωθυπουργός του Καναδά Stephen Harper ζήτησε συγγνώμη για το κακό που έκαναν αυτά τα σχολεία. Κάπως αργά, μάλλον…

Στις ΗΠΑ, το πρώτο τέτοιο ίδρυμα άνοιξε το 1879. Και τα κλειστά αυτά οικοτροφεία πολλαπλασιάστηκαν στον 20ο αιώνα. Το 1973, φοιτούσαν σ’ αυτά τα «εκπολιτιστικά» ιδρύματα 60.000 Ινδιανάκια. Ο δρόμος είχε ανοίξει το 1886, με την απόφαση United States v. Kagama του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ που έδωσε απεριόριστη εξουσία στις αρχές για τη βίαιη αφομοίωση και ενσωμάτωση των ιθαγενών στην αμερικάνικη κοινωνία.

Πρακτικές του διαβόλου

Με αντίστοιχους νόμους απαγορεύτηκαν και ποινικοποιήθηκαν οι εξωτερικές εκφράσεις ζωτικών μορφολογικών στοιχείων του ινδιάνικου πολιτισμού. Για παράδειγμα, με νόμο απαγορεύτηκαν οι ινδιάνικοι χοροί και τα τραγούδια, οι τελετές θρησκευτικού περιεχομένου, αλλά και η παραδοσιακή ιατρική των Ινδιάνων. Όλα αυτά θεωρούνταν επισήμως και θεσμικά, με τον Code of Indian Offenses, το 1883, «πρακτικές του διαβόλου».

Στον Καναδά, με το νόμο Indian Act του 1876, μεταξύ άλλων απαγορεύτηκε στους ιθαγενείς που δεν είχαν γίνει χριστιανοί να προσφεύγουν στα δικαστήρια, ακόμα και σαν μάρτυρες. Με την τροποποίηση του 1884, απαγορεύτηκαν όλες οι παραδοσιακές θρησκευτικές και κοινωνικές πρακτικές, ενώ με νεότερη τροποποίηση του 1920, απαγορεύτηκε στους Ινδιάνους να φορούν τις παραδοσιακές ενδυμασίες τους και να χορεύουν τους χορούς τους, καθώς και κάθε άλλη εκδήλωση ή συμπεριφορά εκλαμβάνεται σαν αντίθετη με τον χριστιανισμό. Με δεδομένο ότι, στον Καναδά, οι διώξεις εναντίον των ιθαγενών είχαν ξεκινήσει από το 1600, γίνεται αντιληπτό τι πέρασαν οι γηγενείς επί 400 χρόνια. Η οθωμανική κυριαρχία στην Ελλάδα μοιάζει με παιδική χαρά μπροστά την αγριότητα και τη βαρβαρότητα των πολιτισμένων λευκών Ευρωπαίων χριστιανών στην αμερικανική ήπειρο.

Σήμερα, στις ΗΠΑ, είναι αναγνωρισμένες 567 φυλές, με σύνολο πληθυσμού γύρω στα 4,4 εκατομμύρια. Και στον Καναδά, ζουν, όπως ζουν, 1.400.000 ιθαγενείς, που ανήκουν σε 600 αναγνωρισμένες φυλές και συλλογικότητες.

Επίσης, σε όλη την ήπειρο, άλλαξαν χιλιάδες τοπωνύμια. Περιοχές, ποτάμια, λίμνες, βουνά, δάση και παραλίες μετονομάστηκαν εμπεδώνοντας την οικειοποίηση της γης από τους λευκούς και μετατρέποντας σε άγνωστη για τους Ινδιάνους την ίδια τους τη χώρα. Η Βιρτζίνια πήρε το όνομά της από την -επονομαζόμενη και παρθένα, παρ’ όλους τους εραστές της- βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ Α΄. Η Ντέλαγουεαρ από τον ομώνυμο κατακτητή της, όπως και η Κολούμπια από τον Κολόμβο, κάτι που συνέβη μέχρι το τελευταίο χωριουδάκι. Ό,τι έχει απομείνει αποτελεί θλιβερό υπόλειμμα ενός κόσμου ολόκληρου.

Στερεότυπα παρουσίασης

Η ονομασία «Ινδιάνοι» είναι εντελώς άσχετη με τους Ινδιάνους. Είναι γέννημα των λευκών που επειδή νόμιζαν ότι είχαν ανακαλύψει τις Δυτικές Ινδίες, ονομάτισαν τους ιθαγενείς λαούς «Ινδούς» ή «Ινδιάνους», αδιαφορώντας για το πώς ονόμαζαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους. Επίσης, καλλιέργησαν την αντίληψη ότι πρόκειται για ένα λαό ομοιογενή και ομοιόμορφο. Και μ’ αυτό τον τρόπο τούς αναπαριστούν έκτοτε. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για εκατοντάδες ανεξάρτητες φυλές με ξεχωριστά ήθη και έθιμα, ξεχωριστές γλώσσες, ξεχωριστό τρόπο οργάνωσης και διαφορετικές εξωτερικές εμφανίσεις. Αυτή η παραμόρφωση, επικεντρώθηκε σε δύο τύπους Ινδιάνων, τον ηλικιωμένο σοφό που συμβουλεύει τους λευκούς και τον αιμοχαρή πολεμιστή που ζει για να σκοτώνει εποίκους και να αρπάζει τις γυναίκες τους. Ακόμα και πρακτικές βάρβαρες που αποδίδονται στους Ινδιάνους, όπως το ξερίζωμα με μαχαίρι του τριχωτού της κεφαλής του αντιπάλου, το scalp, εισήχθησαν στην Αμερική από τους Ευρωπαίους κατακτητές (James Axtell, στην «Εγκυκλοπαίδεια των Ινδιάνων της Β. Αμερικής»).

Ινδιανάκια, πριν και μετά τον «εκπολιτισμό τους»

Ινδιανάκια, πριν και μετά τον «εκπολιτισμό τους»

Σινεμά, ΜΜΕ, λογοτεχνία, βιντεοπαιχνίδια

Στον κινηματογράφο, ο ήρωας που επισκίασε τους πάντες και αποτέλεσε το μέτρο του καλού και του κακού είναι ο Τζον Γουέιν. Οι λευκοί ήταν πάντα σε άμυνα απέναντι στους πολεμοχαρείς «άγριους». Οι Ινδιάνοι δεν είχαν κανονική συμπεριφορά ούτε  συναισθήματα. Μιλούσαν πολύ λίγο και δεν γελούσαν ποτέ. Ήταν ύπουλοι και αμείλικτοι. Αυτή η εικόνα καλλιεργήθηκε μέσα και από τις ταινίες για παιδιά, αλλά και μέσα από τη λαϊκή λογοτεχνία. Ακόμα κι όταν αναδεικνύονταν οι πλευρές της αντιπαράθεσης και δεν αποκρυβόταν η απληστία των λευκών, η διάκριση ανάμεσα στον άγριο και τον πολιτισμένο παρέμενε σταθερή. Και οι συμπαθείς στην οθόνη ή στις σελίδες κάποιου βιβλίου ή περιοδικού Ινδιάνοι ανήκαν στην κατηγορία των αγρίων, ενώ και οι χειρότεροι τυχοδιώκτες λευκοί ανήκαν στην κατηγορία των πολιτισμένων.

Η Γουολτ Ντίσνεϊ έκανε ταινία κινουμένων σχεδίων τη ζωή της πριγκήπισσας Ποκαχόντας, όπως την παρουσίασαν οι έποικοι. Αν και ήταν έφηβη, έχει σέξι εμφάνιση, ερωτεύτηκε ένα λευκό χήρο, πρόδωσε τον βασιλιά πατέρα της, ασπάστηκε οικειοθελώς τον χριστιανισμό, μετονομάστηκε σε Ρεβέκκα και μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου και πέθανε μόλις στα εικοσιένα της από κάποια ασθένεια των Ευρωπαίων που εύκολα εξουδετέρωσε το ανοσοποιητικό της σύστημα. Όποια θετικά στοιχεία είχε η ιστορία της συμψηφίστηκαν με την κυρίαρχη ιδεολογία. Στα ιστορικά βιβλία και τα μυθιστορήματα, οι «κονκισταδόρες», οι επικεφαλής στις γενοκτονίες, παρουσιάζονται σαν μεγάλοι εξερευνητές που ανακαλύπτουν και όχι που αρπάζουν και εξοντώνουν, απαθανατισμένοι σε μεγάλα πορτρέτα από διάσημους ζωγράφους ενώ τα ονόματά τους έχουν δοθεί σε θάλασσες, πόλεις, δρόμους και πλατείες. Στα περιοδικά για μεγάλους που διαβάζαμε στα νιάτα μας, τη «Μάσκα» και το «Μυστήριο», οι Ινδιάνοι, καλοί ή κακοί, ήταν πάντα περιθωριακοί σε αντίθεση με τους λευκούς ήρωες, τον Γουάιατ Ερπ ή το Γεράκι, που εκπροσωπούσαν τους νοικοκυραίους εποίκους που ήταν αξιοπρεπείς, τίμιοι και φιλεργατικοί.

Ένας απ’ αυτούς, τιμημένος και παρασημοφορημένος, είναι ο Μπάφαλο Μπιλ, ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες που προκύψανε από την «κατάκτηση της Δύσης». Σκότωνε τους βίσωνες, στερώντας τη βασική διατροφή από τους ιθαγενείς για να τροφοδοτήσει τους στρατιώτες που εκκαθάριζαν τους Ινδιάνους και τους εργάτες στις σιδηροδρομικές γραμμές που περνούσαν μέσα από τις περιοχές τους. Υπερηφανευόταν ότι σε 18 μήνες, από το 1867 ως το 1868, είχε σκοτώσει 4.282 βίσωνες, με ρεκόρ 68 βίσωνες σε ένα οκτάωρο! Το 1900, είχαν απομείνει μόνο 300 βουβάλια, από 60 εκατομμύρια πριν από 100 χρόνια! Ο Μπάφαλο Μπιλ έκανε τον ανιχνευτή για το στρατό στο κυνήγι των Ινδιάνων και στη συνέχεια δημιούργησε ένα θίασο με τον οποίο για μια δεκαετία οργάνωνε περιοδείες στην Αμερική και την Ευρώπη με πολεμικές αναπαραστάσεις συμπεριλαμβάνοντας την εκτέλεση και το ξερίζωμα του τριχωτού της κεφαλής ενός Ινδιάνου Τσεγιέν σαν ένα από τα κατορθώματα του Μπιλ στις 16 μάχες που πήρε μέρος.

Στα βιντεοπαιχνίδια και την τηλεόραση, τους παρουσιάζουν με τα γνωστά στερεότυπα, σαν καρικατούρες ή τους αγνοούν εντελώς. Όπως εύστοχα έχει πει ο σκηνοθέτης Τζιμ Τζάρμους «οι Ινδιάνοι είναι σαν να μην υπάρχουν, σαν να είναι μυθολογικά πρόσωπα, από το απώτερο παρελθόν, σαν τους δεινόσαυρους».

Αφαίμαξαν την κουλτούρα

indianoi bookΠολλοί λίγοι ξέρουν ότι αρκετοί πρωτοπόροι Αμερικανοί συνθέτες, προσπαθώντας να διαμορφώσουν μια εθνική αμερικανική σχολή, με λιγότερη εξάρτηση από την ευρωπαϊκή παράδοση, μελέτησαν τις μουσικές των Ινδιάνων και τις ενσωμάτωσαν στις δημιουργίες τους (McDowell: IndianSuite, Skilton: Indian dances, Cadman: Landof the sky blue water κ.ά.).  Αλλά και στη ζωγραφική, τη γλυπτική και τη χειροτεχνία, στα κοσμήματα και την αγγειοπλαστική, έγιναν παρόμοιες οικειοποιήσεις. Όπως και στην καλλιέργεια του καλαμποκιού και του καπνού, στη βοτανολογία, φαρμακολογία και τις εναλλακτικές θεραπευτικές πρακτικές. Αλλά και στη μόδα.

Τα μακριά μαλλιά στην Αμερική υιοθετήθηκαν από τα νεανικά κινήματα αμφισβήτησης σαν έκφραση ελευθερίας που προερχόταν από την ανυπότακτη φύση των Ινδιάνων. Όπως και η μεταγενέστερη μόδα του κουρέματος με την ψιλή στα πλάγια και το μεγάλωμα λοφίων στη μέση ή των πολύχρωμων βαφών όλων των χρωμάτων του ουράνιου τόξου που είχε ιδιαίτερη σημασία για τους Ινδιάνους. Τα κρόσσια στα σακάκια και τα παντελόνια, τα μοκασίνια, τα σκουλαρίκια στις μύτες και σε άλλα σημεία του σώματος, αλλά και τα τατουάζ είναι στοιχεία με σημασία που αποσπάστηκαν από τους ιθαγενείς χάνοντας τα νοήματά τους για να υπηρετήσουν τη βιομηχανία της μόδας και τα σύγχρονα ρεύματα αισθητικής και νοοτροπίας. Υπολογίζονται σε περισσότερες από 1550 οι ινδιάνικες λέξεις που έχουν ενσωματωθεί στο αγγλικό, γαλλικό, ισπανικό και πορτογαλέζικο λεξιλόγιο. Αλλά και στον τομέα της ιστορίας, για να αποκτήσουν ιστορικό βάθος και συνοχή οι Αμερικάνοι, προερχόμενοι από αμέτρητες κουλτούρες  της Ευρώπης, χρησιμοποιούν τους Ινδιάνους σαν πρωτοαμερικανούς, που η παρουσία τους χάνεται σε βάθος χιλιάδων χρόνων, προκειμένου οι λευκοί να επιμηκύνουν αυθαίρετα την ιστορία τους στην ήπειρο.

Ο στόχος της καταστροφής

Από το 1970, που άρχισε μια αξιόλογη στροφή στον τρόπο προσέγγισης των Ινδιάνων από νέους Αμερικανούς ιστορικούς, ανθρωπολόγους, κοινωνιολόγους και ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναδύονται στην επιφάνεια, μέσα από την έρευνα, την ιεράρχηση και τον συσχετισμό των στοιχείων, οι πραγματικοί λόγοι για την εμμονή των ιθυνόντων του κράτους, της εκπαίδευσης, των ΜΜΕ και της εκκλησίας, να αφομοιώσουν αποϊνδιανοποιώντας και εξαμερικανίζοντας τους ιθαγενείς λαούς. Το βιβλίο του Dee Brown Bury My Heart at Wounded Knee (1970) και του Francis Jennings The Invasion of America: Indians, Colonialism, and the Cant of Conquest (1975), έκαναν μεγάλη αίσθηση και ευαισθητοποίησαν πολλά μυαλά.

Όπως ομολογούν σε στιγμές αλήθειας οι πρώτοι έποικοι, το αναφέρει αυτό περισσότερο από μία φορά ο Μπρόουνελ στο έργο του, και το επιβεβαιώνουν μεταγενέστεροι στοχαστές και γνώστες της κουλτούρας των ιθαγενών φυλών, οι κοινωνίες των Ινδιάνων δεν ήταν χύμα και σκορποχώρι. Αντιθέτως, διέπονταν από άγραφους, αλλά σαφέστατους και ριζωμένους κανόνες δημοκρατικής αυτοδιοίκησης, διαπνέονταν από βαθειά πνευματικότητα, βρίσκονταν σε απόλυτη αρμονία με τη φύση την οποία σέβονταν και συμβίωναν σαν ίσοι, πιστεύοντας ότι η γη είναι η μήτρα που τους γέννησε, και δεν γνώριζαν κανένα αίσθημα, δικαίωμα, απαίτηση ή επιδίωξη ιδιοκτησίας (J.W. Martin: A History on Native American Religion).

Γι’ αυτό, οι εντολές στα σχολεία αναγκαστικής εκπαίδευσης ήταν σαφείς και κατηγορηματικές. Απαγόρευαν στα φυλακισμένα Ινδιανάκια να λένε «αυτό είναι δικό μας» και τους επιβαλλόταν να λένε μόνο «αυτό είναι δικό μου». Η έννοια του κοινού και του συλλογικού που ήταν ο καθολικός κανόνας στις ινδιάνικες φυλές ήταν ανατρεπτικός για την κοινωνία των λευκών εποίκων που βασίζεται στο ατομικό κέρδος, τον ανταγωνισμό και την ιδιωτική περιουσία, στοιχεία παντελώς άγνωστα ανάμεσα στις φυλές των «αγρίων».

Καζινοποίηση

Ένα άλλο μεγάλο όπλο του συστήματος για την αλλοτρίωση των Ινδιάνων, το οποίο εφευρέθηκε και εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία από το σύστημα εξουσίας, είναι το δικαίωμα που παραχωρήθηκε κατ’ αποκλειστικότητα στις φυλές να δημιουργούν καζίνο στις περιοχές δικαιοδοσίας τους. Από τη δεκαετία του 1970, και ιδίως από το 1988, με ειδικό νόμο της Γερουσίας, δημιουργήθηκαν 460 επιχειρήσεις τζόγου μέσα σε καταυλισμούς με συνολικό τζίρο περίπου 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων (2011), μόνο στην Οκλαχόμα έχει 113 ινδιάνικα καζίνο (!), διαστρέφοντας ό,τι είχε απομείνει, που δεν ήταν αμελητέο, από την πλούσια πνευματική κουλτούρα των Ινδιάνων και αντικαθιστώντας το με την κουλτούρα του τζόγου και την επιδίωξη του παρασιτικού κέρδους. Παρ’ όλο που τα έσοδα χρησιμοποιούνται για κοινωφελείς σκοπούς, η ουσία είναι ότι η ινδιάνικη μειονότητα στην Αμερική, κάτω από το βαρύγδουπο τίτλο των αυτοδιοικούμενων περιοχών, παραμένει η φτωχότερη στις ΗΠΑ. Πλέον, το 60% των Ινδιάνων ζουν σε πόλεις. Η ανεργία, ο διαβήτης, η παιδική θνησιμότητα, η μείωση του προσδόκιμου ζωής, η εγκληματικότητα, οι εφηβικές αυτοκτονίες, η εγκατάλειψη του σχολείου και ο αλκοολισμός είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα εξ αιτίας της αποϊνδιανοποίησης, των αποκλεισμών και των ανισοτήτων.

Κι όμως…

Όπως φαίνεται και από τον αγώνα των σημερινών Σιού για να μην περάσει ο καναδέζικος αγωγός πετρελαίου Keystone XL από τα μέρη τους και από τον στρατό που στάλθηκε για να τους βγάλει από τη μέση, η γενοκτονία, με πιο ύπουλες μορφές, είτε με εξαγορά είτε με πολιτισμικό βιασμό, βρίσκεται πάντα σε εξέλιξη. Οι Ινδιάνοι, όσα δικαιώματα κι αν απέκτησαν με ηρωικούς αγώνες και βαριές θυσίες 500 ετών, παραμένουν στον τόπο τους ξένοι. Εντούτοις, όσο κι αν τσαλαπατήθηκαν, δεν το βάζουν κάτω, ίσως γιατί το πνεύμα του Τζερόνιμο στα βάθος-βάθος παραμένει ενεργό.

Στέλιος Ελληνιάδης

(Ομιλία στην παρουσίαση των τεσσάρων τόμων της σειράς «Οι ινδιάνικες φυλές της Βορείου και Νοτίου Αμερικής» του Τσαρλς Ν.Γ. Μπρόουνελ, εκδόσεις Στοχαστής)

Πηγή:  http://www.e-dromos.gr/evrwpaioi-enantion-indianwn-500-xronia-genoktonia-kai-antistash/

Posted in Έρευνα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Πώς πιάστηκε το βαπόρι απ’ την Περσία. Η αληθινή ιστορία πίσω από το τραγούδι του Τσιτσάνη (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 03/03/2017

Ήταν 7 Ιανουαρίου του 1977 όταν το καράβι «Γκλόρια», που κουβαλούσε περίπου 11 τόνους χασίς, θα έπεφτε στα χέρια του λιμενικού στην Κορινθία και η αξίας 4 δισ. δραχμών, κατεργασμένη κάναβη θα κατάσχονταν από τις ελληνικές αρχές.

Το μότορσιπ «Γκλόρια» είχε αποπλεύσει από τη Βηρυτό και κατευθύνονταν προς το Άμστερνταμ. Το χασίς ήταν στο πίσω μέρος του καραβιού, σκεπασμένο με λινάτσες και η ποσότητα ήταν μία από τις μεγαλύτερες που θα εντοπίζονταν εκείνη την εποχή.

Την δουλειά «έκλεισε» ο «Κάπτεν Νικ» όταν τον πλησίασε ένας ναυτικός στη Λάρνακα. Τα ναρκωτικά θα φορτώνονταν στη Βηρυτό και θα έφταναν στο Ρότερνταμ. Οι έμποροι, δύο Λιβανέζοι, συνάντησαν τον πλοίαρχο και του μίλησαν για το φορτίο. 300 σακιά χασίς, 40 κιλά το καθένα.

Πλοίαρχος στο «Γκλόρια» ήταν ο Νίκος Ξανθόπουλος, επονομαζόμενος και «Κάπτεν Νικ» ο οποίος συνεργαζόταν για χρόνια με την αμερικανική Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών (DEA). Ο ίδιος είχε υπάρξει λαθρέμπορος τσιγάρων, ωστόσο λόγω ενός θανάτου στο φιλικό του περιβάλλον από υπερβολική δόση μορφίνης, έγινε πολέμιος κάθε είδους ναρκωτικών. Το 1964 άρχισε να συνεργάζεται με τις αμερικανικές αρχές, δίνοντας πληροφορίες.

Για να μην αποκαλυφθεί η δράση του, στήνονταν «επιχειρήσεις» σε συνεργασία με τις αρχές κάθε χώρας και τα εύσημα έπαιρναν οι εκάστοτε λιμενικοί. Οι εφημερίδες και τα Μέσα της εποχής μνημόνευαν το έργο των αρχών κάθε χώρας, δίχως να γνωρίζουν ότι πίσω από κάθε σύλληψη που αφορούσε το εμπόριο ναρκωτικών, βρισκόταν ο «Κάπτεν Νικ».

Ήταν προμελετημένοι καρφωτοί και λαδωμένοι» είπε ο Τσιτσάνης.

Και είχε δίκιο. Την δουλειά «έκλεισε» ο «Κάπεν Νικ» όταν τον πλησίασε ένας ναυτικός στη Λάρνακα. Τα ναρκωτικά θα φορτώνονταν στη Βηρυτό και θα έφταναν στο Ρότερνταμ. Οι έμποροι, δύο Λιβανέζοι, συνάντησαν τον πλοίαρχο και του μίλησαν για το φορτίο. 300 σακιά χασίς, 40 κιλά το καθένα και το κόστος της μεταφοράς 300.000 δολάρια, 150.000 εκείνη την ώρα και τα υπόλοιπα με την παράδοση. Τα ναρκωτικά φορτώθηκαν έξω από το παραθαλάσσιο χωριό Ιμεΐλ, με βάρκες και δυο Τούρκους συνοδούς του εμπορεύματος.

Λίγο πριν την παραλαβή, ο «Κάπεν Νικ» ενημέρωσε τις αρχές στην Ελλάδα ότι θα έφερνε πολλούς τόνους «σοκολάτα» δώρο για τα Χριστούγεννα. Συμφώνησαν να βρεθούν για έναν «τυπικό έλεγχο» 10 μίλια νότια της Πύλου, ωστόσο λόγω των μποφόρ, άλλαξε κατεύθυνση και πήγε προς τη Σίφνο, υπό το άγρυπνο μάτι των δύο Τούρκων που συνόδευαν το εμπόρευμα.


Η επόμενη συνάντηση καθορίστηκε στα Ίσθμια της Κορίνθου, όπου το «Γκλόρια» περίμενε όλο σχεδόν το λιμενικό σώμα. Συνελήφθηκαν ο πλοίαρχος και οι ναυτικοί του πλοίου, μεταξύ αυτών και δυο Τούρκοι υπήκοοι, οι οποίοι είχαν κρυφτεί στις καμπίνες. Όπως περιγράφει στο βιβλίο του «Ένα Τραγούδι και Μια Ιστορία» ο Ηρακλής Ευστρατιάδης, οι άντρες του λιμενικού τους έριξαν καπνογόνα, αναγκάζοντας τους να ανέβουν στο κατάστρωμα. Βρέθηκαν ακόμη δυο πιστόλια τύπου μπράουνιγκ και πεντακόσιες σφαίρες. Παραλήπτες του φορτίου, σύμφωνα με πληροφορίες, ήταν Λιβανέζοι υπήκοοι στην Αμβέρσα ή το Άμστερνταμ. Οι δυο Τούρκοι (τα δυο μεμέτια τα καημένα) οδηγήθηκαν στις φυλακές του Ναυπλίου, ενώ ο «Κάπτεν Νικ» και το πλήρωμα του, μετά τις αρχικές υποτιθέμενες συλλήψεις, δέχτηκαν τα συγχαρητήρια του αρχηγού Υ.Ε.Ν. Παπαδόγγονα. Το Υπουργείο Οικονομικών όρισε ως αμοιβή για τη μεγάλη επιτυχία 7.800.000 δρχ. Ο «Κάπτεν Νικ» από αυτά πήρε 1.500.000 δρχ., τα υπόλοιπα τα μοιράστηκαν… διάφοροι αξιωματικοί.

Ο Τσιτσάνης θα χωρέσει όλη την ιστορία μέσα σε λίγους στίχους και θα κάνει ένα τραγούδι, το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία αλλά στην συνέχεια δέχτηκε απαγορεύσεις για την μετάδοση του από τα Δημόσια Μέσα Ενημέρωσης.

Στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης.
Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης.

Το βαπόρι απ’ την Περσία
πιάστηκε στην Κορινθία
Τόννοι έντεκα γεμάτο
με χασίσι μυρωδάτο

Τώρα κλαίν’ όλα τ’ αλάνια
που θα μείνουνε χαρμάνια

Βρε κουρνάζε μου τελώνη
τη ζημιά ποιος τη πληρώνει
Και σ’ αυτή την ιστορία
μπήκαν τα λιμεναρχεία

Τώρα κλαίν’ όλα τ’ αλάνια
που θα μείνουνε χαρμάνια

Ήταν προμελετημένοι
καρφωτοί και λαδωμένοι
Δυο μεμέτια, τα καημένα,
μεσ’ στο κόλπο ήταν μπλεγμένα

Τώρα κλαίν’ όλα τ’ αλάνια
που θα μείνουνε χαρμάνια

Πηγή:  http://www.lifo.gr/team/sansimera/54366

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Ιστορία, Τέχνη | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Βιβλιοπωλείο Μόλχο τρεις αιώνες ιστορία, στη Θεσσαλονίκη! (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/01/2017

Φωτογραφία της Βασω Δελλιου.

Η πρόσοψη του ιστορικού βιβλιοπωλείου Μόλχο στην οδό Τσιμισκή.
Ιδρύθηκε το 1888 και έκλεισε στις αρχές του 21ου αιώνα.

Ένα Βιβλιοπωλείο Σε Έξη Ενότητες
Η Ιστορία Του Σόλωνος και της Ρενέ Μόλχο

Η Ρενέ Σαλτιέλ και ο Σόλων Μόλχο μεγάλωσαν στην μεγαλύτερη Εβραϊκή Σεφαραδίτικη κοινότητα που υπήρξε ποτέ, στην Σαλονίκη ή Θεσσαλονίκη, στην Ελλάδα του σήμερα.

Τότε 90.000 Εβραίου ζούσαν εκεί και όταν οι Γερμανοί, κατά την διάρκεια του 2ου παγκοσμίου πολέμου, τους έστειλαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν είχε απομείνει σχεδόν κανένας.

Ελάχιστοι ήταν αυτοί που γύρισαν.

Αυτή είναι η ιστορία δύο εβραίων που κατάφεραν να επιβιώσουν με την βοήθεια ενός Ισπανού διπλωμάτη και μερικών, ιδιαίτερα γενναίων, Ελλήνων και των οικογενειών τους.

Posted in Έρευνα, Βίντεο, Ελλάδα, Ιστορία, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Η ιστορία του Πόντου – Κώστας Γαβράς (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 13/12/2016

Φιλμάκι σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά με την ιστορία του Πόντου. Αφήγηση: Ιεροκλής Μιχαηλίδης.

Το φιλμάκι προβλήθηκε στην έναρξη της εκδήλωσης στην 8η συνάντηση ποντιακών χορών στο ΟΑΚΑ στις 13/12/2012.

Posted in Έρευνα, Βίντεο, Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »