Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Ιανουαρίου 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Δεκ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘Θεσσαλονίκη’

Η πτήση που λίγο έλειψε να μετατραπεί σε τραγωδία – Αποσυναρμολογείται στο «Μακεδονία» το Tupolev 154 (Φωτογραφίες)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 21/12/2018

malev aerodromio thessaloniki

Ορισμένοι το χαρακτηρίζουν ως το σύμβολο του αεροδρομίου «Μακεδονία». Πολλοί το έχουν απλά προσέξει αλλά δε γνωρίζουν για ποιο λόγο αυτό το σκουριασμένο αεροπλάνο κάθεται στην άκρη του αεροδρομίου της πόλης.

Το Tupolev Tu-154 της ουγγρικής εταιρείας Malev συμπλήρωσε 18 χρόνια στη Θεσσαλονίκη αλλά σύντομα θα είναι παλιοσίδερα.

Συνεργεία του «Μακεδονία» άρχισαν την αποσυναρμολόγησή του και σύντομα θα είναι παρελθόν.

Η ιστορία του αεροσκάφους όμως είναι συνυφασμένη με τη Θεσσαλονίκη καθώς εδώ έκανε την τελευταία του πτήση και τα τελευταία χρόνια σε αυτό γινόντουσαν ασκήσεις ετοιμότητας από την Πυροσβεστική.

Η τελευταία του πτήση, στις 4 Ιουλίου 2000 ήταν δραματική και παραλίγο να γραφτεί μια μαύρη σελίδα για το αεροδρόμιο «Μακεδονία».

Το αεροσκάφος της Malev, όπως αναφέρει το wikipedia.gr, ξεκίνησε από το Διεθνή Αερολιμένα της Βουδαπέστης με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Αρχικά, ήταν προγραμματισμένο να κάνει την πτήση άλλο σκάφος ένα. Boeing 737-300. Ωστόσο, το προοριζόμενο αεροσκάφος παρουσίασε πρόβλημα στον κινητήρα και αντικαταστάθηκε την τελευταία στιγμή, από το Tupolev Tu-154.

Μετά τη σύντομη πτήση από τη Βουδαπέστη, το Tupolev ξεκίνησε την κάθοδό του, μέσα σε πολύ καλές καιρικές συνθήκες. Καθώς πλησίαζε στη Θεσσαλονίκη, η πορεία για τον αεροδιάδρομο περνά από βουνά και λόγους. Το σύστημα προειδοποίησης προσέγγισης εδάφους ανιχνεύοντας χαμηλό ύψος, προειδοποιούσε συνεχώς το πλήρωμα, ώστε να χαμηλώσει το σύστημα προσγείωσης. Το πλήρωμα της πτήσης ενοχλημένο από το συνεχές άκουσμα της κόρνας, απενεργοποίησε το σύστημα.

Το αεροσκάφος πλησίαζε την Θεσσαλονίκη χωρίς εμφανή προβλήματα, αλλά πιο γρήγορα από ότι συνήθως. Ως εκ τούτου, ξεκίνησε τη διαδικασία της τελικής προσέγγισης νωρίτερα από το αναμενόμενο. Εκείνη τη στιγμή, ο διάδρομος προορισμού 28, ήταν κατειλημμένος από ένα Boeing 757 το οποίο είχε εκκαθαριστεί για απογείωση. Ο χειριστής του Tupolev, απεφάσισε να μη χαμηλώσει το σύστημα προσγείωσης και να εκτελέσει μια επανακύκλωση.

Παρ’ όλα αυτά, καθώς το Βoeing-757 ξεκινούσε για την απογείωση, ο κυβερνήτης του Tupolev αποφάσισε να προσγειωθεί. Λόγω των ακραίων χρονικών περιορισμών, το πλήρωμα δεν είχε τον απαιτούμενο χρόνο για την ανάγνωση της λίστας ελέγχου πριν από την προσγείωση. Με το GPWS απενεργοποιημένο, μόνο ο Πύργος Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας θα μπορούσε να προειδοποιήσει το πλήρωμα ότι το σύστημα προσγείωσης δεν είχε κατέβει.

Καθώς το Tupolev πλησίαζε, ο Κυβερνήτης του Boeing που ήταν σταθμευμένο στην πίστα του αεροδρομίου, πρόσεξε από το πιλοτήριο, ότι το Tupolev (το οποίο πλησίαζε για την προσγείωση), δεν είχε κατεβάσει το σύστημα προσγείωσής του. Άρπαξε λοιπόν το μικρόφωνο και φώναξε λοιπόν αρκετές φορές από τον ασύρματο: «Go around, Malev Go-around!» (Επανακύκλωσε, Malev Επανακύκλωσε!).

Ο κυβερνήτης της πτήσης 262, αμέσως αντιλήφθηκε το πρόβλημα και διέταξε την επανακύκλωση (go around). Εφαρμόσθηκε η μεγίστη ισχύς, αλλά επειδή οι κινητήρες αεριώθησης αντιδρούν αργά, το αεροσκάφος συνέχισε την κάθοδό του και προσέκρουσε στον διάδρομο προσγείωσης με την ταχύτητα των 300 χλμ/ώρα. Το Tupolev ολίσθησε στο διάδρομο για τουλάχιστον 500 μέτρα (1.600 πόδια). Καθώς οι κινητήρες περιστρέφονταν, το Tu-154 ανυψώθηκε από το έδαφος, κατέστη και πάλι αξιόπλοο και αναρριχήθηκε εκτός (του διαδρόμου).

Η πτήση Malév 262 ανήλθε στα 1.000 μέτρα (3.300 πόδια) και επιχείρησε να προεκτείνει τον μοχλό προσγείωσης. Το αεροδρόμιο έκλεισε και το αεροσκάφος εκτέλεσε χαμηλή προσέγγιση επάνω από τον πύργο ελέγχου, με κατεβασμένο το σύστημα προσγείωσης, πριν από την απόπειρα της δεύτερης προσγείωσης. Μετά από την προσγείωσή του με την κοιλιά (belly landing), το Tupolev παρέμεινε στον αέρα για άλλα 16 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα.

Οι πιλότοι προσγείωσαν το αεροσκάφος πολύ ομαλά, αλλά φοβόντουσαν ότι το σύστημα προσγείωσης θα κατέρρεε και ότι το αεροπλάνο θα περιστρεφόταν γύρω και θα εκρήγνυτο. Το Tupolev είχε καύσιμα για την πτήση της επιστροφής στη Βουδαπέστη, οπότε υπήρχαν πέραν των 30 τόνων καυσίμου αεριωθουμένων επί του σκάφους. Ωστόσο, η διαδρομή προσγείωσης πραγματοποιήθηκε ασφαλώς. Οι χαρακτηριστικά μεγάλοι, λοβοί προσγείωσης του Tupolev, στους οποίους οι τροχοί ανασύρονται κατά τη διάρκεια της πτήσης, χρησιμοποιήθηκαν ως έλκηθρα και θωράκισαν το σύστημα προσγείωσης, τα πτέρυγα και τα πτερύγια καμπυλότητας (flaps).

Την περίοδο του συμβάντος, ο ουγγρικός εθνικός αερομεταφορέας, Malév, καταργούσε σταδιακά τα παλαιά του Tupolev. Η Malév επιθεώρησε τις ορατές και αόρατες φθορές του εμπλεκόμενου αεροσκάφους και συνειδητοποίησε ότι θα ήταν οικονομικά ασύμφορη η επισκευή του. Κι έτσι παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη μέχρι και σήμερα οπότε θα άρχισε η διάλυσή του.

malev aerodromio thessaloniki

malev aerodromio thessaloniki

malev aerodromio thessaloniki

malev aerodromio thessaloniki

malev aerodromio thessaloniki

Πηγή

 

Advertisements

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παράξενα, Σκέψεις, Φωτογραφίες, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ντεπό Θεσσαλονίκης (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 18/11/2018

Οι γειτονιές του Ντεπό με τα αρχοντικά σπίτια χρονολογούνται από τα μέσα του 19ου αιώνα και απεικονίζουν τη Θεσσαλονίκη μιας άλλης εποχής.

.

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Ιστορία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο ραδιοφωνικός σταθμός του «Πολυτεχνείου» Θεσσαλονίκης

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 17/11/2018

polytex-synth-001

Η λειτουργία ραδιοσταθμού στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης το απόγευμα της φοιτητικής κατάληψης (16.11.1973) ανέβασε το ηθικό των φοιτητών και έκανε δυνατή την μετάδοση των συνθημάτων, των στόχων και της ιδεολογίας των καταληψιών στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός της Πολυτεχνικής στήθηκε εκ των ενόντων σ‘ ένα εργαστήριο της πτέρυγας των Αρχιτεκτόνων και συναρμολογήθηκε με το μηχανολογικό εξοπλισμό (ραδιοφωνικός πομπός κλπ.) που έφεραν από τα σπίτια τους σπουδαστές της σχολής «Ευκλείδη» που συμμετείχαν στην κατάληψη. Στο στήσιμο συνεργάστηκαν και άλλοι φοιτητές της Πολυτεχνικής, ενώ την εποπτεία της συναρμολόγησης και της λειτουργίας του είχε η Κλεοπάτρα Παπαγεωργίου.

syllogi_kastoura002

«Εδώ Ραδιοσταθμός του ελεύθερου πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης»

Γύρω στις 8 το βράδυ, μετά τα δοκιμαστικά, ο σταθμός άρχισε να εκπέμπει στους 1420 χιλιόκυκλους ή 220 μ. στα βραχέα, σκορπίζοντας ενθουσιασμό στους έγκλειστους φοιτητές. Ήταν η πρώτη ελεύθερη ραδιοφωνική φωνή της Θεσσαλονίκης. Το πρώτο μήνυμα που ακούστηκε έξω από το πανεπιστήμιο ήταν :

«Προσοχή, προσοχή. Εδώ Ραδιοσταθμός του ελεύθερου πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης. Σας μιλούμε από το Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης. Βρισκόμαστε στο τρίτο προπύργιο της νέας ελεύθερης Ελλάδας. Σας μεταφέρουμε τον αγωνιστικό παλμό των χιλιάδων φοιτητών της Θεσσαλονίκης. Αυτή τη στιγμή επαληθεύουμε την παράδοση, που μας θέλει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τη λαϊκή κυριαρχία».

Ο σταθμός ήταν μικρής εμβέλειας αλλά ακουγόταν σε όλη τη Θεσσαλονίκη και σποραδικά σε κάποιες κοντινές περιοχές της κεντρικής Μακεδονίας. Τα μηνύματα των ακροατών που φθάνουν στο Πολυτεχνείο είναι ενθουσιώδη. Η Επιτροπή Επικοινωνιών το επιβεβαιώνει και το αναμεταδίδει: «Μας ειδοποιούν απ’ όλη τη Θεσσαλονίκη ότι ακούν το σταθμό μας κι εκφράζουν τη συμπαράστασή τους». Όσοι μπορούν, τα ραδιόφωνα εκείνη την εποχή δεν ήταν πολλά, και δεν φοβούνται είναι κολλημένοι στη συχνότητα του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης. Λίγο αργότερα η «εμβέλεια» του σταθμού παίρνει ευρωπαϊκή διάσταση: «Έλληνες, αυτή τη στιγμή πετύχαμε ν’ ακούγεται η φωνή του σταθμού μας στο Λονδίνο. Ξενιτεμένοι συμπατριώτες μας κατάφεραν να μαγνητοφωνήσουν εκπομπή μας από το τηλέφωνο και εκδηλώνουν την αμέριστη συμπαράστασή τους στον αγώνα μας. ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ».

syllogi_kastoura008

Η φωνή του «ελεύθερου πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης» είναι γεγονός και ενθουσιάζει, ανεβάζει το ηθικό και ενημερώνει τους ακροατές του για τους στόχους των εγκλείστων φοιτητών: Έλληνες, σας μιλά το ελεύθερο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μεταδίδουμε στους 1450 χιλιοκύκλους ή 210 μ. περίπου. Για 24 ώρες κρατάμε στα χέρια μας το κτίριο του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης. Έλληνες, ενωθήτε μαζί μας στον κοινό αγώνα ενάντια στη φασιστική χούντα που οδήγησε τη χώρα μας στο γενικό ξεπούλημα. Η ώρα έφτασε για το γκρέμισμα της ξενοκίνητης χούντας που αντιμετωπίζοντας την καθολική αντίθεση του λαού προσπαθεί να παρατείνει τη ζωή της με διάφορες γελοίες μεταμορφώσεις. ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ».

syllogi_kastoura013

«Σας μιλούμε από την πρώτη ελεύθερη γωνιά της Θεσσαλονίκης»

Σε μικρό χρονικό διάστημα από τη λειτουργία του ραδιοφωνικού σταθμού, συντάχθηκε από τη Συντονιστική Επιτροπή ένα συνοπτικό κείμενο, σχετικά με την κατάληψη του Πολυτεχνείου, και μεταδόθηκε για την ενημέρωση των ακροατών του σταθμού. Το μήνυμα περιείχε τα εξής:

«Σας μιλούμε από την πρώτη ελεύθερη γωνιά της Θεσσαλονίκης. Σήμερα 16 Νοέμβρη εμείς οι φοιτητές της Θεσσαλονίκης καταλάβαμε το κτίριο του Πολυτεχνείου. Από το πρωί άρχισαν να συρρέουν στο Πολυτεχνείο χιλιάδες φοιτητές. Η έκφραση της αγωνιστικής διάθεσης που συγκλόνιζε τη φοιτητική μάζα ήταν η κατάληψη του κτιρίου. Από το μεσημέρι νέες πολυάριθμες ομάδες φοιτητών – αγωνιστών έμπαιναν συνέχεια στο κτίριο για να δώσουν κι αυτοί το αγωνιστικό τους παρών. Μια επιτροπή που εξελέγη επί τόπου ανάλαβε το έργο του συντονισμού. Ήδη νωρίς το απόγευμα είχαν εξασφαλιστεί ικανές ποσότητές τροφίμων και άλλων εφοδίων. Σχηματίστηκαν αμέσως επιτροπές που θα αναλάμβαναν την επίλυση των προβλημάτων που θα ανέκυπταν. Επιτροπές για τον εφοδιασμό, για την οικονομική κάλυψη, για τις επικοινωνίες, τις πρώτες βοήθειες κλπ τόνωσαν το ηθικό της φοιτητικής μάζας. Και προς το σούρουπο άρχισε να εκπέμπει ο ραδιοφωνικός σταθμός του Πολυτεχνείου. Ο σταθμός μας εκπέμπει στους 1420 χιλιόκυκλους ή 220 μ. στα βραχέα. Ήδη, αφού έγινε ο καταμερισμός κατά σχολές, προχωρήσαμε σε συνελεύσεις για να συζητήσουμε τα προβλήματά μας κατά κλάδους. Το φρόνημα και ο ενθουσιασμός της φοιτητικής μάζας βρίσκεται σε υψηλότατα επίπεδα. Δηλώνουμε πως καθολική θέληση που προβάλλει στο χώρο του κατειλημμένου Πολυτεχνείου είναι να μην εγκαταλειφθεί το κτίριο πριν δούμε να πραγματοποιούνται οι σκοποί μας».

syllogi_kastoura016

Ο σταθμός μεταδίδει ειδήσεις από το μέτωπο των Αθηνών, αντιδικτατορικά συνθήματα, τις ιδεολογικές θέσεις της κατάληψης, προσωπικές θέσεις των εκφωνητών, που απηχούν το γενικότερο ιδεολογικό πλαίσιο και κλίμα, εκκλήσεις προς το κοινό να συνδράμουν ηθικά και υλικά (με τρόφιμα κλπ) τους καταληψίες και μετέδιδε μουσική κυρίως του Μίκη Θεοδωράκη. «Στο σταθμό τα λέγαμε όλα, επιβεβαιώνει η Κλεοπάτρα Παπαγεωργίου, που ήταν η κεντρική γυναικεία φωνή του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης. «Λέγαμε και της επιτροπής τα μηνύματα και τα δικά μας και του καθενός που είχε άποψη για τα πράγματα και μας την έστελνε».

polytex-kleopatra-001

Η Κλεοπάτρα Παπαγεωργίου, η εκφωνήτρια, η μοναδική γυναικεία φωνή,  του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης. Η φωτογραφία είναι από τα γυρίσματα της εκπομπής  «Η ΕΡΤ στη Βόρειο Ελλάδα» για το «Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης» που προβλήθηκε το Νοέμβριο του 1983 (Αρχείο Πάνου Ερμείδη).

Στο σταθμό μιλούσαν εναλλάξ οι φοιτητές Κλεοπάτρα Παπαγεωργίου (Πολυτ.), Ανδρέας Παπακωνσταντίνου (Φυσικομαθηματικής) και οι δημοσιογράφοι Φώτης Σιούμπουρας και Κλέαρχος Τσαουσίδης. Το μεγαλύτερο βάρος των εκφωνήσεων σήκωσαν η Κλεοπάτρα, ο Παπακωνσταντίνου και ο Σιούμπουρας. Ο ραδιοσταθμός στηριζόταν, σε ό,τι αφορά το ραδιοφωνικό υλικό, από την Επιτροπή Επικοινωνίας (Γραφείο Τύπου) από την οποία πέρασαν αρκετοί φοιτητές, μεταξύ των οποίων οι Γιώργος Καστούρας, Πάνος Ερμείδης, Κώστας Αναγνωστόπουλος, Γ. Μιαούλης, Β. Καργούδης κ.α.

polytex-k%ce%bb%ce%b5%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%bf%cf%82 polytex-fotis

Δύο από τους εκφωνητές του φοιτητικού ραδιοσταθμού της Θεσσαλονίκης, φοιτητές παρελθόντων ετών του ΑΠΘ τότε, οι δημοσιογράφοι Κλέαρχος Τσαουσίδης (αριστερά) και Φώτης Σιούμπουρας, σε ώριμη ηλικία.

Το τελευταίο μήνυμα

Η ροή του ραδιοφωνικού προγράμματος κυλούσε κανονικά, ως την ώρα που άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα μαύρα μηνύματα από την Αθήνα. «Προς στιγμή έπεσε βουβαμάρα στην Πολυτεχνική», θυμάται ο Φώτης Σιούμπουρας. «Ο σταθμός όμως συνέχιζε να μεταδίδει. Και συνέχιζε να μεταδίδει και όταν σε λίγο φάνηκαν τα τανκς που κύκλωσαν το κτήριο με τις μπούκες των κανονιών κατά πάνω μας».

Το τελευταίο μήνυμα του σταθμού μεταδόθηκε στις 5.10’ το πρωί και κατόπιν η ελεύθερη φωνή της Θεσσαλονίκης σίγησε για πάντα. Τα τελευταία λεπτά του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης καταγράφονται με δραματικό τόνο στο ρεπορτάζ της εφημ. «Θεσσαλονίκη» (17.11.71):

«…Λίγα λεπτά πριν αρχίσει η αποχώρηση των φοιτητών, ο ραδιοσταθμός τους μεταδίδει το τελευταίο του μήνυμα: «Σας μιλάμε από το ραδιοφωνικό σταθμό του ελεύθερου πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης. Αν ο στρατός μας χτυπήση, αν πέση έστω και ένας πυροβολισμός, κανείς δεν μπορεί να είναι ανεύθυνος γι’ αυτό. Είμαστε κυκλωμένοι από το στρατό. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε διαπραγματεύσεις. Απευθύνουμε έκκληση στον ελληνικό λαό και σ’ ολόκληρο τον ελεύθερο κόσμο να πάρη θέση. Ζητάμε από τους στρατιώτες να καταλάβουν ότι είμαστε αδέρφια, ότι ο εχθρός είναι ένας, πως είναι κοινός. Δεν θέλουμε να βγούμε πριν ξημερώση. Δεν θέλουμε να βγούμε όσο είναι σκοτάδι. Κάνουμε τελευταία έκκληση στον ελεύθερο κόσμο. Ζητάμε να πάρετε θέση. Ζητάμε να πάρετε θέση. Ζητάμε από τους στρατιώτες να μην υπακούσουν σε καμιά διαταγή για πυροβολισμό. Ζητάμε από τους γονιούς μας, τους καθηγητές μας, απ όλους τους ανθρώπους να πάρουν θέση…».

«Η φωνή που μεταδίδει το μήνυμα είναι γυναικεία. Από τη ραδιοφωνική συσκευή ακούγεται ένας διάλογος μέσα στην αίθουσα του ραδιοσταθμού. Κάποιος φοιτητής λέει στη φοιτήτρια που μεταδίδει ότι η εκπομπή πρέπει να διακοπή. Η φοιτήτρια απαντάει ότι αυτό θα γίνη μόνον αν πάρη εντολή από την συντονιστική επιτροπή. Ο άλλος επιμένει και τα τελευταία – τελευταία λόγια του ραδιοσταθμού προέρχονται ξανά από τη φοιτήτρια: Μην κλείνης. Είναι η τελευταία στιγμή. Ο λαός θέλει να ακούση…». Η εκπομπή διακόπτεται».

syllogi_kastoura012

Η τύχη του αρχείου του ιστορικού ραδιοσταθμού

Την ώρα της εκκένωσης του κτηρίου της Πολυτεχνικής από τους φοιτητές, μέλη της Επιτροπής Επικοινωνίας της κατάληψης και του ραδιοσταθμού μάζεψαν όλο σχεδόν το χάρτινο υλικό με τα κείμενα που μεταδίδονταν από το ραδιοσταθμό του Πολυτεχνείου και το έκρυψαν ανάμεσα σε αρχιτεκτονικά σχέδια για να μην περιέλθει στα χέρια των χουντικών αρχών. Αργότερα, ο Γιώργος Καστούρας, που το είχε κρύψει με τα χέρια του, βρήκε το υλικό άθικτο και το παρέδωσε μεταπολιτευτικά στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου, για να διατηρηθεί ως ντοκουμέντο της φοιτητικής εξέγερσης. Ύστερα από καιρό, σε διερευνητικό έλεγχο για την τύχη του γραπτού υλικού της φοιτητικής εξέγερσης στη Θεσσαλονίκη διαπίστωσε ότι το «μάτσο με τα χαρτιά» βρισκόταν ξεχασμένο σε ράφι των γραφείων της πρυτανείας όπου είχε τοποθετηθεί όταν το παρέδωσε. Φοβούμενος ότι υπήρχε κίνδυνος να χαθεί το πολύτιμο υλικό, το πήρε και το παρέδωσε προς φύλαξη στα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) στην Αθήνα όπου βρίσκεται σήμερα.

Μερικά φύλλα αυτής της συλλογής από τα αυθεντικά χειρόγραφα με συνθήματα του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης εκτέθηκαν στην έκθεση του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΜ-Θ «Η έντυπη αντίσταση 1967-74» το 2010 στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, τα χειρόγραφα συνθήματα και μηνύματα του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης ψηφειοποιήθηκαν το 2003 από την Γ’ Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΕΛΜΕ) Θεσσαλονίκης και την Εταιρία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων (ΕΔΙΑ) Κεν. και Δυτ. Μακεδονίας και το αφιερωματικό CD–ROM κυκλοφόρησε στα σχολεία της Θεσσαλονίκης και άλλων περιοχών. Ο εξοπλισμός του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης περιήλθε στις αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές της εισβολής και είναι άγνωστη η τύχη του.

Χ.ΖΑΦ.

poytex-vivlio

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: «Αντεθνικώς δρώντες…», 1971-1974, Η Θεσσαλονίκη την περίοδο της χούντας και η εξέγερση του Πολυτεχνείου της, εκδ. Επίκεντρο, 2011.

*Τα  μονόφυλλα με τα  συνθήματα και τα κείμενα του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης  είναι τα αυθεντικά και προέρχονται από τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) στην Αθήνα όπου έχουν κατατεθεί από τον Γιώργο Καστούρα. Έχουν αρχειοθετηθεί ψηφιακά και στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης όπου δημιουργείται μια τράπεζα αρχείων και ντοκουμέντων για την περίοδο της δικτατορίας 1967-74. Από το αρχείο του ΚΙΘ παραχωρήθηκαν ευγενώς μερικά από τα ιστορικά μονόφυλλα  για την εικονογράφηση του παρόντος θέματος.

*Ακούστε ένα ηχητικό ντοκουμέντο (διάρκειας 15 περίπου λεπτών) από τις μεταδόσεις του ραδιοφωνικού σταθμού του «Πολυτεχνείου» Θεσσαλονίκης στις 16-17 Νοέμβρη 1973.

Πηγή

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Θεσσαλονίκη. «Νυχτερινός περίπατος στην νύμφη του Θερμαϊκού».

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 05/11/2018

.

Μια πόλη μύθος από αυτές που όλοι θέλουμε να επισκεφτούμε έστω και για μια φορά στην ζωή μας και πολύ περισσότερο να περάσουμε σε αυτή έστω και μια νύχτα από την ζωή μας.

Μια πόλη που σε συνεπαίρνει από την πρώτη στιγμή από την μυρωδιά της και από την απλή ομορφιά της. Έτσι και αλλιώς αυτό είναι πάντα το ζητούμενο σε κάθε τι. Η απλότητα.

Ωραίες είναι οι πόλεις με τα φανταχτερά αρχαία μνημεία που σε ταξιδεύουν στον χρόνο (όχι πως η Θεσσαλονίκη δεν διαθέτει και από αυτά) αλλά η Θεσσαλονίκη σε ταξιδεύει στον χρόνο παίζοντας με το μυαλό σου και της αισθήσεις σου.

Βασικός λόγος σε αυτό παίζουν οι μυρωδιές. Έρευνες έχουν αποδείξει πως η όσφρηση είναι η αίσθηση που αποτυπώνει της περισσότερες πληροφορίες στο υποσυνείδητο του ανθρώπινου εγκεφάλου και η Θεσσαλονίκη διαθέτει πολλές και από πολλούς διαφορετικούς προορισμούς.

Μυρωδιές της Πόλης, μυρωδιές του Πόντου, μυρωδιές της Ηπείρου και μυρωδιές της Ανατολής δημιουργούν ένα σπάνιο χαρμάνι που όμοιο του δεν θα συναντήσεις πουθενά αλλού.

Εάν είσαι επισκέπτης της πόλης η μέρα σου θα κυλήσει τόσο γρήγορα που δεν θα το πιστεύεις και ενώ βρίσκεσαι σε μια μεγαλούπολη το μόνο που θα στο υπενθυμίζει είναι η τεράστια κίνηση στους δρόμους στις ώρες αιχμής (άντε επιτέλους να ολοκληρωθεί το ΜΕΤΡΟ).

Και τότε και ενώ η μέρα φεύγει έρχεται η απόλυτη πανδαισία. Η νύχτα στην Θεσσαλονίκη. Κάλλιστα θα μπορούσε να αναφέρεται και ως η Μέκκα της Νυχτερινής Ελλάδας.

Μην φανταστεί κανείς πως η πόλη πλημμυρίζει από ξέφρενους πολίτες που ξεσαλώνουν όλο το βράδυ χορεύοντας και πίνοντας. Όχι, απλά η νύχτα στην Θεσσαλονίκη είναι μοναδική γιατί το βράδυ όλες οι ωραίες κυρίες (μία τέτοια είναι και η Θεσσαλονίκη) αυτές που είναι όμορφες από την φύση τούς στολίζονται τόσο όσο (είπαμε η απλότητα είναι το ζητούμενο) φοράνε και τα ωραία τους αρώματα και βγαίνουν μια βόλτα για να μαγέψουν το πλήθος.

Θα μπορούσαμε να σας μιλάμε ώρες για την Θεσσαλονίκη όμως αν δεν την έχετε επισκεφτεί σας το συστήνουμε ανεπιφύλακτα και σίγουρα κάποιος γνωστός σας θα μπορούσε να σας επιβεβαιώσει τα λεγόμενα μας.

ΥΓ: Τον φίλο με το αστραφτερό του ποδήλατο που πρωταγωνιστεί άθελα του στο βίντεο μας δεν τον γνωρίζουμε όμως των ευχαριστούμε πολύ για την λαμπερή του Quest Star εμφάνιση.

Up Drones

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Παιδεία, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Φεστιβάλ Ελαφρού Ελληνικού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, η ιστορία…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 19/05/2018

884bd078062ee6bd157b294c752d7970 L2

Το 1962, για πρώτη φορά η ΔΕΘ σε συνεργασία με την Ελληνική Μουσική Εταιρία, διοργάνωσε ένα γεγονός που έμελλε να γίνει θεσμός της Θεσσαλονίκης.

1069911 559235090805504 425759946 n

Το «Ελληνικό Φεστιβάλ Τραγουδιού» (διοργάνωση ΕΙΡ 1959 – 1961 στην Αθήνα τα οποία είχαν «σφραγίσει» ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Μίκης Θεοδωράκης κατακτώντας τα πρώτα βραβεία, δύο κι ένα αντιστοίχως) μετονομάζεται σε  «Φεστιβάλ Ελαφρού Ελληνικού Τραγουδιού» και μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη. Πρεμιέρα στην 27η ΔΕΘ.

Περισσότεροι από 10.000 θεατές απόλαυσαν την πρώτη διοργάνωση στις 12 και 14 Σεπτεμβρίου στο γήπεδο της ΧΑΝΘ. Τα εισιτήρια κόστιζαν 15, 30 και 50 δρχ ενώ η ορχήστρα ήταν 40μελής.

Πρώτο βραβείο πήρε η Καίτη Μπελίντα με το τραγούδι «Οι αλυσίδες» (των Κώστα Γιαννίδη και Στέλιου Χριστοφίδη). Διαγωνιζόμενοι στο πρώτο φεστιβάλ εκτός άλλων ήταν ο Γιώργος Βογιατζής, η Τζένη Βάνου και η Ζωή Κουρούκλη. Τη δεύτερη θέση πήρε η Νάντια Κωνσταντοπούλου με τις «Χαρές της ζωής» του συζύγου της Τάκη Μωράκη και την τρίτη η Γιοβάννα με το «Κι όμως υπάρχει χαρά» του Σπήλιου Μεντή (πατέρα της ηθοποιού Νένας) και του Μίμη Πλέσσα.

Άλκης Στέας

steas 01Παράλληλα με την έναρξη του Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, κάνει την εμφάνισή του ο άνθρωπος που θα αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην παρουσίασή του: Ο αείμνηστος Άλκης Στέας, ο κύριος «ευτυχείτε» που θα κρατήσει τη θέση του μέχρι και το 1980, με εξαίρεση το 1975 που θα το παρουσιάσουν οι γνωστοί ηθοποιοί Γιώργος Τζώρτζης και Τόνια Καζιάνη. Μια φωνή που συνδέθηκε άρρηκτα με το θεσμό και που παρά τις καλές προσπάθειες που ακολούθησαν την αποχώρησή του, δε βρέθηκε ισάξιος διάδοχός του.

Για την απονομή των βραβείων διοργανώθηκε χοροεσπερίδα στη Στρατιωτική Λέσχη με κόστος πρόσκλησης 100 δρχ.

Την επόμενη χρονιά, ο γνωστός κονφερανσιέ της εποχής Γιώργος Οικονομίδης (αξέχαστη η ατάκα του «Φίλοι μου αγαπημένοι») βρήκε ένα πρωτότυπο τρόπο να προωθήσει το τραγούδι «Πιο πάνω από τα σύννεφα», του οποίου είχε γράψει τους στίχους: Πέταξε διαφημιστικά φέιγ βολάν στο χώρο της εκδήλωσης και φαίνεται ότι το «κόλπο» έπιασε, αφού κέρδισε το δεύτερο βραβείο με ερμηνευτή τον «πολυνίκη» του θεσμού Γιάννη Βογιατζή!

Το 1963 βραβεύθηκε ο Μίμης Πλέσσας

hrissos

1965: Η «αλλαγή» και το «νέο κύμα»

Το 1965 ξεκινά η συνεργασία της Διεθνούς Εκθέσεως με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (πιο γνωστό ως Ε.Ι.Ρ.) για τη διοργάνωση του Φεστιβάλ, που από τούδε και στο εξής θα γίνεται χωρίς την υποστήριξη της Ελληνικής Μουσικής Εταιρείας. Η δεύτερη αλλαγή έχει να κάνει με το γεγονός ότι πλέον τα καλύτερα τραγούδια δεν επιλέγονται από το κοινό, αλλά από ειδική επιτροπή.

Σε αυτό το Φεστιβάλ κυριαρχεί η παρουσία εκπροσώπων του «νέου κύματος» που τότε είχε αρχίσει να κάνει τα πρώτα του βήματα. Το πρώτο βραβείο απονέμεται στη Σούλα Μπιρμπίλη για το «Ήταν μεγάλη η νύχτα» του Νότη Μαυρουδή σε στίχους του Γιάννη Κακουλίδη, ενώ τα δύο επόμενα κερδίζει η Γιοβάννα με το «Φτωχόπαιδο» του Σπήλιου Μεντή σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και το «Θαλασσινό όνειρο» του Γιώργου Μαυρομουστάκη σε στίχους του Γιάννη Λογοθέτη (του γνωστού «Λογό»).

1972: «Φιάσκο» Βοσκόπουλου και αντιδικτατορικά μηνύματα

AGRGΤο Φεστιβάλ του 1972 έχει μείνει στην ιστορία για πολλούς λόγους. Από τη μια, λόγω του ότι ο Κύπριος Δώρος Γεωργιάδης κερδίζει το πρώτο βραβείο με το περίφημο «Αν ήμουν πλούσιος» σε μουσική δική του και στίχους της Σώτιας Τσώτου και το τραγούδι σημειώνει μεγάλη επιτυχία τόσο στις 45, όσο και στις 33 στροφές.

Ωστόσο, το μεγάλο γεγονός δεν είναι άλλο από την παταγώδη αποτυχία του σούπερ σταρ της εποχής Τόλη Βοσκόπουλου, ο οποίος ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη ως το απόλυτο φαβορί και με νωπή την τεράστια επιτυχία της θεατρικής παράστασης «Ερασταί του ονείρου», όπου συμπρωταγωνιστούσε με την τότε σύντροφό του Ζωή Λάσκαρη. Είναι η πρώτη φορά που θα τραγουδούσε ο ίδιος στο Φεστιβάλ, αφού άλλες δύο είχε συμμετάσχει ως συνθέτης με τα πασίγνωστα «Εκείνη» και «Αδέρφια μου αλήτες πουλιά» που είχε ερμηνεύσει ο Γιάννης Βογιατζής, παίρνοντας με το δεύτερο το πρώτο βραβείο το 1970.

Ο Βοσκόπουλος γράφει σε στίχους του Ηλία Λυμπερόπουλου το «Ξανθή αγαπημένη Παναγιά» που εύκολα παραπέμπει στη Λάσκαρη, με την οποία – όπως έλεγαν τότε τα «κουτσομπολιά» – δεν τα πήγαινε και τόσο καλά. Βγαίνει λοιπόν να τραγουδήσει, αλλά δε μπορεί να βγάλει φωνή! Ξεκινά και πάλι η εισαγωγή, ίδιο αποτέλεσμα. Δεν τα καταφέρνει ούτε την τρίτη κι έτσι το κοινό που αρχικά είχε μείνει έκπληκτο, ξεσπά σε αποδοκιμασίες εναντίον του. Ωστόσο, αυτή η αποτυχία δεν έβλαψε στο ελάχιστο τη μεγάλη καριέρα του και στάθηκε η αφετηρία της σχέσης του με τη Μαρινέλλα, που ένα χρόνο αργότερα κατέληξε σε γάμο. Η σπουδαία τραγουδίστρια ήταν παρούσα στο «Αλεξάνδρειο» (όπως και η Λάσκαρη) κι έσπευσε να του δώσει κουράγιο μετά το «πατατράκ».

Δάκης

Στο ίδιο Φεστιβάλ υπάρχουν και τραγούδια με έντονα αντιδικτατορικά μηνύματα, που όμως καμουφλάρονται για ευνόητους λόγους. Τρανταχτά παραδείγματα το πολύ γνωστό «Γύρνα πίσω Αποστόλη» («δυο ανθρώποι όλοι κι όλοι δεν την παίρνουνε την πόλη») του Γιώργου Κριμιζάκη σε στίχους Γιάννη Κακουλίδη που ερμηνεύει ο Μιχάλης Βιολάρης και το «Ας πούμε» του Γ. Γεωργιάδη και του Δ. Κωσταλένου με τη Ρένα Κουμιώτη. Διαβάστε ενδεικτικά ένα απόσπασμα: «Ας πούμε πως καθώς προσμένουμε μιαν αυγή, δεν θα ‘ναι γκρίζα η πρώτη αχτίδα που θα βγει. Και θα ‘ρθει να γελάσει πλάι στο παραθύρι καθώς θα πιούμε το στερνό πικρό ποτήρι».

1973: «Μπαρμπαλιάς» και αντιδράσεις

Το Φεστιβάλ του 1973 αποτελεί την απαρχή της καριέρας ενός τραγουδιστή που έγραψε τη δική του ιστορία στο χώρο. Λέγεται Δημήτρης Κοντολάζος και με τον περίφημο «Μπαρμπαλιά» του Π. Ζέρβα και του Δ. Καραστάθη κερδίζει το πρώτο βραβείο ουσιαστικά «εντός έδρας», μια και κατάγεται από την Πυλαία. Ωστόσο δε λείπουν και οι αντιδράσεις για τη «λαϊκή» μορφή του τραγουδιού, αφού ίσως είναι το πρώτο ζεϊμπέκικο που ακούγεται στο θεσμό. «Τι το κάναμε το Φεστιβάλ; Νυχτερινό κέντρο με μπουζούκια;» είχε αναρωτηθεί τότε γνωστή και πολυβραβευμένη τραγουδίστρια που δεν είναι ανάγκη ν’ αναφέρουμε το όνομά της.

Στο ίδιο Φεστιβάλ κάνει το ντεμπούτο της η – μόλις 15 ετών τότε – Μπέσσυ Αργυράκη με την «Ηλεκτρονική εποχή» σε στίχους και μουσική του δημοσιογράφου και νυν βουλευτή Δημήτρη Κωνσταντάρα!

456478965432ZDvbfngtd6

1974: Τώνης Βαβάτσικος και «Άσε με να φύγω»

Στο πρώτο Φεστιβάλ μετά τη μεταπολίτευση είναι έντονο το πολιτικό στοιχείο στα τραγούδια που συμμετέχουν και κερδίζει εκείνο που – κατά την κρίση των «ειδικών» της εποχής – αναφέρεται εμμέσως στον Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας», σε μουσική, στίχους κι ερμηνεία του Τώνη Βαβάτσικου. Με την ευκαιρία, να πω ότι πριν λίγο καιρό και μετά από προσπάθεια ετών κατάφερα να βρω το 45άρι με το συγκεκριμένο τραγούδι…

Αλέκα Κανελλίδου

Πάντως, τη μεγαλύτερη εντύπωση στην εκδήλωση προκαλεί μια νεαρή τραγουδίστρια με βραχνή αλλά βελούδινη φωνή που τραγουδά «Άσε με να φύγω» σε μουσική Γιώργου Μανίκα και στίχους Νίκου Ελληναίου. Το όνομά της, Αλέκα Κανελλίδου. Κερδίζει το τρίτο βραβείο και το βραβείο ερμηνείας και το τραγούδι αυτό θ’ αποτελέσει την αφετηρία για τον πρώτο προσωπικό της δίσκο που θα κυκλοφορήσει τρεις μήνες αργότερα («12 ερωτικές στιγμές»). Η συνέχεια, γνωστή…

1976: Δουράκη – Χρήστου, σημειώσατε Χ

Το 1976 έχουμε ισοψηφία δύο τραγουδιών στην πρώτη θέση: «Άσπρα πουλιά» του Νάσου Νανόπουλου που ερμηνεύει η υπέροχη (και κηρύττουσα το λόγο του Θεού εδώ και χρόνια) Μαρία Δουράκη και «Χίλιες φορές» του Νάκη Πετρίδη σε στίχους της Ρόνης Σοφού με τον Κωστή Χρήστου, που αν το όνομά του δε σας λέει κάτι, σίγουρα ξέρετε το πασίγνωστο «Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν αγάπησαν» που αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία της σχετικά σύντομης καριέρας του.

Το πρώτο βραβείο λοιπόν μοιράστηκε στα δύο, ενώ δεύτερο δεν δόθηκε! Για την ιστορία, την τρίτη θέση πήρε το «Παλιέ μου φίλε» του Σάκη Τσιλίκη τραγουδισμένο από τον Δάκη, που ψηφίστηκε ως ο καλύτερος ερμηνευτής της διοργάνωσης.

1977: Η ώρα της Άννας Βίσση

Και φτάνουμε αισίως στο 1977, όπου είναι η σειρά της Άννας Βίσση να πάρει το πρώτο βραβείο αν και η ίδια – σύμφωνα με δική της αφήγηση – δεν πίστευε ούτε για μια στιγμή ότι θα κέρδιζε. Συνθέτης και στιχουργός ο νικητής του 1972 Δώρος Γεωργιάδης και το «Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή» ταιριάζει γάντι στην περίπτωση της τραγουδίστριας, αφού ένα μήνα μετά κυκλοφορεί ο πρώτος προσωπικός δίσκος της με τον ίδιο τίτλο.
Η Βίσση ακόμη και σήμερα θεωρεί σταθμό στην καριέρα της στο βραβείο του Φεστιβάλ, αφού αποτέλεσε το εφαλτήριο μιας μεγάλης πορείας που ωστόσο θα μπορούσε να περιλαμβάνει πολύ καλύτερα τραγούδια από αυτά που κατά καιρούς της δόθηκαν.

1980: Το «αντίο» του Άλκη Στέα και ο Μάνος Λοΐζος

Το πρώτο Φεστιβάλ της δεκαετίας του ’80 είναι και το τελευταίο που παρουσιάζει ο Άλκης Στέας (εξαίρεση η επαναφορά του το 1991 στο πλευρό της Ζωής Λάσκαρη), υπογράφοντας ουσιαστικά το τέλος ενός θεσμού που είχε ήδη αρχίσει να φθίνει και παρουσίαζε τα πρώτα σημάδια «γήρανσης». Ωστόσο, την εκδήλωση κοσμεί με τη συμμετοχή του ο Μάνος Λοΐζος με το «Καρτ ποστάλ» σε στίχους του Άκου Δασκαλόπουλου που ερμηνεύει η Ελένη Δήμου, η οποία ένα χρόνο αργότερα θα κερδίσει το πρώτο βραβείο με το «Μια αγάπη σαν κι αυτή». Το τραγούδι του αξέχαστου συνθέτη πέρασε στη δισκογραφία για πρώτη φορά το 1985 από τη Δήμητρα Γαλάνη στο δίσκο της «Χάνομαι γιατί ρεμβάζω».

aleksandreio 01

Από εκεί και πέρα, το Φεστιβάλ πλέον «ψυχορραγεί»

Ελλείψει μεγάλων ονομάτων κι ενδιαφέροντος για την οργάνωσή του, καταντά να παίζει διακοσμητικό ρόλο στη φιέστα της Διεθνούς Έκθεσης και μοιραία το τέλος έρχεται το 1997. Αξίζει ν’ αναφέρουμε ότι μεταξύ των παρουσιαστών του από τον Άλκη Στέα και μετά συγκαταλέγονται η Μαρία Αλιφέρη, ο Κώστας Καρράς με τη Νόρα Βαλσάμη, ο αείμνηστος Κώστας Ρηγόπουλος, ο Ανδρέας Μικρούτσικος, ο Δημήτρης Κωνσταντάρας και η Ζωή Λάσκαρη, ενώ από ερμηνευτικής πλευράς σημειώνουμε τη συμμετοχή του πρωτοεμφανιζόμενου Σάκη Ρουβά το 1991 με το «Παρ’ τα».

Η πορεία του διακόπηκε το 1997 έπειτα από 36 συνεχείς διοργανώσεις, ενώ ανασυστάθηκε το 2005. Ωστόσο, το 2009 σταμάτησε να διεξάγεται καθώς η φθορά, η αδιαφορία και η έλλειψη νέων ιδεών ήταν καταλυτικά στοιχεία στο οριστικό σβήσιμο του θεσμού.

Πηγή: thessalonikiartsandculture.gr, Κυριάκος Ποζρικίδης «75 χρόνια επί 15 μέρες»

Τάσος Κριτσιώλης

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Μουσική, Τέχνη | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

ΠΕΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/03/2018

Η εκτέλεση, στις 5 Μαρτίου 1951, εδώ στη Θεσσαλονίκη, πίσω από το Γεντί Κουλέ, του Νίκου Νικηφορίδη, είχε συνταράξει την παγκόσμιο κοινή γνώμη

του Σπύρου Κουζινόπουλου*

Στις 5 Μαρτίου 1951, πριν από 67 ακριβώς χρόνια, είχε διαπραχθεί στη Θεσσαλονίκη, ένα αποτρόπαιο πολιτικό και δικαστικό έγκλημα, με την εκτέλεση στο χώρο των φυλακών του Γεντί-Κουλέ ενός 23χρονου παλικαριού, του Νίκου Νικηφορίδη, με μόνη την κατηγορία ότι συγκέντρωνε υπογραφές υπέρ της ειρήνης και κατά του πυρηνικού εξοπλισμού των δύο υπερδυνάμεων. Το μοναδικό ενοχοποιητικό στοιχείο; Ένα κοινό ραδιόφωνο αμερικανικής κατασκευής, που παρουσιάσθηκε από τις διωκτικές αρχές ως… «ασύρματος»!

Ένα πολιτικό και δικαστικό έγκλημα στη Θεσσαλονίκη πριν 67 χρόνια!

Σ΄εκείνη την πρωτοφανή στα χρονικά υπόθεση Νικηφορίδη, είχαν εμπλακεί πολλά πρόσωπα που αργότερα «διέπρεψαν» με τη κατοπινή τους δράση: Από τον τότε λοχαγό της ΕΣΑ και κατοπινό «αόρατο δικτάκτορα» Δημήτριο Ιωαννίδη που είχε βασανίσει προσωπικά τον Νικηφορίδη στη Μακρόνησο για να «ανανήψει», μέχρι τον συνταγματάρχη της χωροφυλακής Βαρδουλάκη, που έγινε γνωστός αργότερα με την εμπλοκή του στην υπόθεση δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη, αλλά και την τότε βασίλισσα Φρειδερίκη. Η οποία ενώ έδινε υποσχέσεις στη μάννα του παλικαριού ότι δεν θα εκτελεστεί ο γιός της, σε  ρεσιτάλ κυνισμού περίμενε να γίνει η εκτέλεση του Νικηφορίδη και δύο μήνες μετά να υπογράψει την απονομή χάριτος!

Η συνδιάσκεψη της Στοκχόλμης

Φρειδερίκος Ζολιό – Κιουρί

Ας δούμε όμως πως εξελίχθηκε η ιστορία: Στις 15 Μαρτίου 1950, κι ενώ ο ψυχρός πόλεμος βρισκόταν στην πιο επικίνδυνη για την ανθρωπότητα κορύφωσή του, πραγματοποιήθηκε στη Σουηδική πρωτεύουσα μία διεθνής συνδιάσκεψη για την ειρήνη, με τη συμμετοχή 700 συνέδρων από 30 χώρες, που έμεινε στην ιστορία ως η «Συνδιάσκεψη της Στοκχόλμης». Η συνδιάσκεψη εκείνη, έγινε σε υλοποίηση των αποφάσεων που είχε λάβει ένα χρόνο πριν, το παγκόσμιο συνέδριο για την ειρήνη, που είχε διεξαχθεί στο Παρίσι, με πρόεδρο τον φημισμένο νομπελίστα πυρηνικό φυσικό Φρειδερίκο Ζολιό-Κιουρί, ενώ μεταξύ των συνέδρων, διακρίνονταν σημαντικές προσωπικότητες των γραμμάτων όπως ο Πάμπλο Νερούντα, ο Πωλ Ελυάρ, ο Χόρχε Αμάντο, ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Λανζεβέν, ο Μωμπλάν, ο ζωγράφος και συγγραφέας Ρόκγουελ Κηντ, ο πρώην γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ Τζων Ροτζ κ.α. Στην ελληνική αντιπροσωπεία, μετείχαν εκτός των άλλων η συγγραφέας Έλλη Αλεξίου, ο γιατρός Πέτρος Κόκκαλης κ.α.

Στο τέλος της συνδιάσκεψης, εκδόθηκε η «Έκκληση της Στοκχόλμης», που ζητούσε την πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών όπλων και τον αφοπλισμό των δύο υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, καλούσε δε τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να βάλουν την υπογραφή τους κάτω από το κείμενο της Έκκλησης, για να διατηρηθεί το αγαθό της ειρήνης.

Κώστας Βάρναλης

200 εκατομμύρια υπογραφές από όλο τον κόσμο

Στον ένα χρόνο περίπου που διήρκεσε η συγκέντρωση των υπογραφών, υπέγραψαν την έκκληση πάνω από 200 εκατομμύρια άνθρωποι σε ανατολή και δύση.

Στην Ελλάδα, όπου ήταν ακόμη ανοιχτές οι πληγές του εμφυλίου πολέμου, δημιουργήθηκε μετά τη συνδιάσκεψη της Στοκχόλμης μία προσωρινή τιμητική επιτροπή πρωτοβουλίας για την Ειρήνη, στην οποία πρόεδρος ήταν ο μεγάλος μας ποιητής Κώστας Βάρναλης

Το πρώτο ειρηνιστικό περιοδικό στη χώρα

Μετείχαν επίσης στην ίδια επιτροπή ο φωτισμένος μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ και μερικοί διανοούμενοι για να αρχίσει και σε πανελλαδικό επίπεδο η συγκέντρωση των υπογραφών για την παγκόσμια ειρήνη. Όμως η επιτροπή αυτή, λόγω των δυσκολιών της εποχής και κυρίως των προσκομμάτων της αστυνομίας δεν θα περπατήσει κι έτσι τη σκυτάλη του αγώνα για την ειρήνη, θα την παραλάβει η «Ενιαία Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδας» (ΕΔΝΕ).

Στο συμβούλιο της ΕΔΝΕ, μετείχαν μερικοί αριστεροί νέοι που έγιναν γνωστοί αργότερα για τη δράση τους, όπως ο Βασίλης Εφραιμίδης, ο Παναγιώτης Κατερίνης, ο Αντώνης Μπριλάκης, ο Πότης Παρασκευόπουλος, ο Χρήστος Τεγόπουλος, ο Γιάννης Φιλίνης, ο Γιάννης Χαρατσίδης κ.α.. Οι δύο τελευταίοι, ήταν ταυτόχρονα διευθυντής και αρχισυντάκτης του εβδομαδιαίου περιοδικού «Φρουροί της Ειρήνης», του πρώτου ειρηνιστικού περιοδικού στη χώρα μας.

Ένα από τα πρώτα μέλη της ΕΔΝΕ, ήταν ο Νίκος Νικηφορίδης, που μόλις είχε αφεθεί ελεύθερος από το κολαστήριο της Μακρονήσου, όπου ήταν εξόριστος.

Πολιτικοί εξόριστοι κουβαλώντας πέτρες στο κολαστήριο της Μακρονήσου

Ο υπολοχαγός της ΕΣΑ Δημ. Ιωαννίδης

Ο Νικηφορίδης, σε ηλικία 15 χρόνων, μαθητής ακόμη στο 7ο γυμνάσιο του Παγκρατίου είχε οργανωθεί στην ΕΠΟΝ και για την αντιστασιακή του δράση στην περίοδο της κατοχής, το μεταπελευθερωτικό καθεστώς ως «ανταμοιβή», τον εξόρισε αρχικά στην Ικαρία και τον Απρίλιο του 1948, στην «κολυμβήθρα» της Μακρονήσου.

Ο Νικηφορίδης (δεξιά) στην εξορία

Εκεί, στο Α΄τάγμα σκαπανέων (ΑΕΤΟ-ΕΣΑ), θα γνωρίσει όλο το κλέος και τα βασανιστήρια του «νέου Παρθενώνα», ενώ προσωπικός του βασανιστής ήταν ένας άγνωστος τότε υπολοχαγός της ΕΣΑ, ο οποίος αργότερα θα γίνει γνωστός στο πανελλήνιο σαν ένας σύγχρονος εφιάλτης: ο μετέπειτα «αόρατος» δικτάτορας, Δημήτριος Ιωαννίδης.

Στη χαράδρα της Μακρονήσου, τη «χαράδρα των τρελλών» όπως είχε ονομαστεί, βασανίζεται άγρια επί ημέρες και σε άθλια κατάσταση από τα φοβερά χτυπήματα,  μεταφέρεται στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο, καθώς οι βασανιστές του φοβούνται ότι θα τους μείνει στα χέρια.

Από τα χτυπήματα στο κεφάλι, χάνει προσωρινά για αρκετό διάστημα το φως του, αλλά είναι ταυτόχρονα και κουτσός, καθώς οι ροπαλιές που δέχεται, παραλύουν το ένα του πόδι, ενώ παράλληλα τον πιάνουν και επιληπτικές κρίσεις. Για να επουλωθούν τα τραύματα στο κεφάλι και να σταματήσουν οι επιληπτικές κρίσεις, θα χρειαστεί να νοσηλευθεί για λίγο διάστημα στο ψυχιατρικό νοσοκομείο του Δαφνιού και θα επιστρέψει στο σπίτι του σωματικά και ψυχικά σακατεμένος.

Στη Θεσσαλονίκη για τις υπογραφές ειρήνης

Ο Νικηφορίδης μόλις συνέρχεται για λίγο, οργανώνεται στην ΕΔΝΕ και παίρνοντας παραμάσχαλα τη «Διακήρυξη της Στοκχόλμης», ανεβαίνει  στις 5 Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, για να συνεχιστεί κι εδώ η συγκέντρωση των υπογραφών για την ειρήνη. Στη Θεσσαλονίκη, έρχεται σε επαφή με μία ομάδα αριστερών μαθητών, που εξέδιδαν την μαθητική εφημερίδα «Φοίβος». Μεταξύ αυτών, ήταν οι: Λεωνίδας Δούκας, Γιάννης Δαμιανίδης, Θανάσης Κάκκαρης, Νίκος Μαραγκός και Κώστας Δαμασκηνίδης.

Η δίκη στο Έκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης

Οι ένθερμοι φίλοι της ειρήνης, με πρώτους τον Νικηφορίδη και τους μαθητές, αρχίζουν να συγκεντρώνουν υπογραφές κάτω από τη διακήρυξη. Γρήγορα όμως η Εθνική Ασφάλεια Θεσσαλονίκης μαθαίνει από τους πληροφοριοδότες της για τη συγκέντρωση των υπογραφών και θεωρούν την ενέργεια ως… «δάχτυλο της Μόσχας»! Ενημερώνεται αμέσως ο αστυνομικός διευθυντής Θεσσαλονίκης Βαρδουλάκης (ο γνωστός αργότερα από την υπόθεση Λαμπράκη), αυτός με τη σειρά του κατατοπίζει τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Αύγουστο Θεολογίτη, που ενημερώνει για την υπόθεση τον τότε πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο. Από όλη την κλίμακα της ιεραρχίας, δίνεται τότε ξερά η εντολή «συλλάβετε». Έτσι αρχίζει ο γολγοθάς των νεαρών αγωνιστών της ειρήνης.

Για την υπόθεση των νεαρών μαθητών και τους κινδύνους που διέτρεχε το κράτος από την «ανατρεπτική» συλλογή των υπογραφών για την ειρήνη, πέντε ημέρες μετά τη σύλληψή τους ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός Σοφοκλής Βενιζέλος, που πραγματοποιεί μεγάλη σύσκεψη στο ξενοδοχείο «Ριτς» με θέμα «ζητήματα ασφαλείας της Βορείου Ελλάδος», όπως έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής. Και ένα 24ωρο αργότερα, μεταβαίνει στη Θεσσαλονίκη το βασιλικό ζεύγος των Γλύξμπουργκ, με τον βασιλιά Παύλο να ζητά κι αυτός ενημέρωση «δια την επικρατούσαν από απόψεως δημοσίας τάξεως και ασφαλείας κατάστασιν εις την βόρειον Ελλάδα».

Βαφτίζεται «ασύρματος» ένα κοινό ραδιόφωνο

Μιχάλης Βουτυράς

Οι συλλήψεις, θα ανακοινωθούν 18 ολόκληρες ημέρες μετά την πραγματοποίησή τους, στις 17 Ιανουαρίου 1951. Και εκτός του Νικηφορίδη και των πέντε μαθητών, συλλαμβάνονται άλλα εννέα άτομα με την κατηγορία ότι απλώς υπέγραψαν την Έκκληση της Στοκχόλμης. Όλοι, βασανίζονται απάνθρωπα στα μπουντρούμια της Ασφάλειας για να ομολογήσουν ότι ενεργούσαν βάση ενός διεθνούς κομμουνιστικού σχεδίου που τάχα «προέβλεπε με το πρόσχημα της φιλειρηνικής δραστηριότητος την ανασύστασιν των ομάδων της ΟΠΛΑ δια σαμποτάζ και πολιτικάς δολοφονίας». Εξ αιτίας των βασανιστηρίων στην ασφάλεια, θα υποκύψει στα βαρύτατα τραύματά του ο νέος  Μιχάλης Βουτυράς, που οι δήμιοι τον χτυπούσαν ανελέητα σε ολόκληρο το κορμί, αν και γνώριζαν ότι ήταν παράλυτος από πολιομυελίτιδα.

Το κατηγορητήριο, καταρρέει πλήρως στη δίκη των αγωνιστών της ειρήνης, που θα γίνει στο έκτακτο στρατοδικείο Θεσσαλονίκης, το Φεβρουάριο του 1951, μετά την αποτυχία των κατηγόρων να εμφανίσουν ως… «ασύρματο» ένα κοινό ραδιόφωνο αμερικανικής κατασκευής που κατείχαν οι ειρηνιστές νέοι. Με συνέπεια ο ένας από τους συνηγόρους υπεράσπισης, ο μετέπειτα υπουργός της ΕΡΕ, Τάκος Μακρής να διαμαρτύρεται διαρκώς στους στρατοδίκες ότι «δίχως στοιχεία θέλετε να τους πάτε στο εκτελεστικό απόσπασμα», ενώ ένας άλλος συνήγορος των δικαζόμενων, ο μετέπειτα βουλευτής της ΕΔΑ, Γιώργος Πανάγος χαρακτηρίζει αστεία την κατηγορία ότι με τη συγκέντρωση των υπογραφών για την ειρήνη, επιδιώκονταν «η απόσπασις μέρους εκ του όλου της επικρατείας»!

«Εις θάνατον»…

Τελικά, εκείνο το δικαστήριο σκοπιμότητας, εκδίδει στις 24 Φεβρουαρίου 1951 την απόφασή του, επιβάλλοντας την ποινή του θανάτου στον Νίκο Νικηφορίδη, ισόβια δεσμά στους συγκατηγορουμένους του Δούκα και Δαμιανίδη και ποινές κάθειρξης από 16 έως 4 χρόνια σε άλλους 10 νεαρούς φίλους της ειρήνης.

Εκείνη η καταδίκη από το δικαστήριο σκοπιμότητας, ξεσηκώνει αμέσως ένα διεθνές κύμα κατακραυγής, ενώ ανάμεσα στα δεκάδες τηλεγραφήματα διαμαρτυρίας που στέλνονται στην τότε ελληνική κυβέρνηση, ξεχωρίζουν αυτά του Άλμπερτ Αϊνστάιν, του λόρδου Μπέρτραντ Ράσσελ, των τιμημένων με Νόμπελ φυσικής Ζολιό Κιουρί και μαντάμ Κιουρί, της ιδιαιτέρας της βασίλισσας της Αγγλίας κ.α.

Παρά την υπόσχεση της Φρειδερίκης στη μητέρα του Νικηφορίδη, ότι θα φροντίσει για την απονομή χάριτος στον γιό της, ο νεολαίος αγωνιστής της ειρήνης θα εκτελεστεί στις 5,30 το πρωί της 5ης Μαρτίου 1951 στον συνήθη τόπο εκτελέσεων, πίσω από το Γεντί Κουλέ. Τα τελευταία του λόγια, σύμφωνα με τον εφημέριο παπα-Βασίλη Καϊμάκη που κοινώνησε τον μελλοθάνατο, ήταν «Πεθαίνω για την ειρήνη».

*Τα στοιχεία προέρχονται από το βιβλίο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Σπύρου Κουζινόπουλου «Η εκτέλεση της ειρήνης-Υπόθεση Νικηφορίδη», που είχε κυκλοφορήσει το 1988 από τις εκδόσεις Καστανιώτη, εξαντλήθηκε και γίνεται προσπάθεια να επανακυκλοφορήσει.

Ανατύπωση από >>>

 

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

«Η πρωτεύουσα των προσφύγων». Ο διωγμός και η εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης του Γιώργου Ιωάννου. (απόσπασμα βιβλίου)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 01/02/2018

Συγκέντρωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης στην πλατεία Ελευθερίας
βάσει Γερμανικής διαταγής με σκοπό την καταγραφή τους!

«Εν ταις ημέραις εκείναις…»

Έφευγε ο πατέρας μου και δεν ξέραμε πότε θα γυρίσει. Γυρνούσε ξαφνικά. Φοβερή κατάσταση.
Κατάκοπος καταλερωμένος με σαπισμένες τις κάλτσες στα πόδια του.

Ένα βράδυ, αργά, γύρισε ιδιαίτερα φαρμακωμένος.
Είχε οδηγήσει ένα τρένο με Εβραίους μέχρι τη Νις.
«Μεγάλο κακό γίνεται με τους Εβραίους» έλεγε.
«Τους πηγαίνουν με εμπορικά βαγόνια κατάκλειστα, χωρίς τροφή και νερό.
Ακόμα και χωρίς αέρα.
Οι Γερμανοί σταματούν το τρένο μέσα στις ερημιές, για να γίνει το ξάφρισμα.
Μέσα από τα βαγόνια κλωτσάνε και φωνάζουν.
Δεν είναι μόνο για νερό και αέρα, αλλά και για να βγάλουν τους πεθαμένους.
Έβγαλαν από ένα βαγόνι ένα παιδάκι σαν το Λάκη μας», είπε και χάιδεψε τον αδελφό μου.
Απάνω σ’ αυτό τον έπιασαν τα κλάματα.
Τρανταχτά κλάματα με λυγμούς.
«Οι Γερμανοί δεν μπορούν να περπατήσουν από τα ρολόγια, τα βραχιόλια και τα περιδέραια, που μαζεύουν με το πιστόλι στο χέρι!

[πηγή: Γιώργος Ιωάννου, Η πρωτεύουσα των προσφύγων. Πεζογραφήματα, Κέδρος, Αθήνα 1987 (5η έκδ.)

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Παλιά Τούμπα Θεσσαλονίκης  (βίντεο) 

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 08/01/2018

Εικόνες και λίγα λόγια από την ιστορία της Τούμπας Θεσσαλονίκης. Στο 1ο μέρος του αφιερώματος βλέπουμε την ακατοίκητη περιοχή της Τούμπας στις αρχές του 19ου αιώνα, γνωρίζουμε λίγο τον αρχαίο λόφο της, τις δυσκολίες της εγκατάστασης των προσφύγων κατοίκων της, τις εκκλησίες της και την ¨γέννηση¨ του Π.Α.Ο.Κ.

Η προσφυγική Τούμπα αρχίζει να έχει αλματώδη ανάπτυξη. Το 1932 βρέθηκε να έχει 32.000 κατοίκους, ένα Ορφανοτροφείο, μία Μορφωτική Λέσχη, 4 Δημοτικά Σχολεία και ένα Ιδιωτικό, ένα Παιδικό Σταθμό, τρία Ωδεία, δύο Ιατρεία, ένα Κινηματοθέατρο, δύο μεγάλα γειτονικά Εργοστάσια και τρεις εκκλησίες, της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Θεράποντος, της Αγίας Μαρίνας και τέλος μία τέταρτη του Αγίου Φανουρίου. Η Τούμπα μέχρι το 1924 ήταν κέντρο διερχομένων προσφύγων που μετά διοχετεύονταν σε άλλους προσφυγικούς οικισμούς, Οι πρώτοι πρόσφυγες που ήρθαν στην Τούμπα ήταν Μικρασιάτες, Κωνσταντινουπολίτες, Θρακιώτες και ακολούθησαν οι Πόντιοι. Όλοι πριν εγκατασταθούν περνούσαν υποχρεωτικά από καραντίνα στην περιοχή Βυζάντιο. Τα σοβαρά προβλήματα των προσφύγων της Τούμπας ήταν ο επισιτισμός, ο εξανθηματικός τύφος, ο ελώδης πυρετός και η φυματίωση που αντιμετωπίστηκαν με την ίδρυση δύο δημόσιων ιατρείων στην Άνω και Κάτω Τούμπα, και όταν αυτά καταργήθηκαν ο Δήμος Θεσσαλονίκης ίδρυσε το 2ο Δημοτικό ιατρείο Τούμπας.

Πολλές από τις πληροφορίες και φωτογραφίες στο βίντεο είναι από τα βιβλία «Η Τούμπα των Προσφύγων¨ και ¨Τενεκεδένιο Σχολείο».

Η μουσική που ακούγεται είναι του Σταμάτη Σπανουδάκη.

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

Posted in Έρευνα, Βίντεο, Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μνήμες που δεν έκαψε η μεγάλη φωτιά της Θεσσαλονίκης του 1917

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 22/12/2017

«Μνημεία στις φλόγες» στο Μπέη Χαμάμ

Συντάκτης: Απόστολος Λυκεσάς

Ζώπυρα μνήμη ή το καψαλισμένο πρόσωπο της προ εκατονταετίας Θεσσαλονίκης αναδύεται εδώ και μερικές μέρες από τα εκθέματα στο Μπέη Χαμάμ ή Λουτρά «Παράδεισος». Στο Μπέη Χαμάμ λένε σταμάτησε η φωτιά που έκαψε τη Θεσσαλονίκη έναν αιώνα πριν, στα ίδια λουτρά ανασυντίθεται η μνήμη ή ενώνονται οι εποχές με κλωστές από τις καμένες κουβαρίστρες.

Είχε και προσωπική συγκίνηση στη διάρκεια των εγκαινίων της έκθεσης «Μνημεία στις φλόγες» το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, καθώς πλάι στα καρβουνιασμένα αντικείμενα, τεκμήρια της μεγάλης φωτιάς του 1917, τοποθετημένα μέσα στον χώρο των λουτρών ξυπνούσαν μνήμες και σε κάποιους πολίτες που πρόλαβαν εν λειτουργία τα λουτρά κατά τη δεκαετία του 1960.

Δεν πρόκειται για αντικείμενα αξίας παρά της καθημερινότητας κι αυτό δίνει άλλη αίσθηση στην έκθεση, φέρνει τη στόχευσή της στα μέτρα των καθημερινών ανθρώπων. Και είναι τα εκθέματα αποτέλεσμα των ανασκαφών που διενεργήθηκαν με αφορμή τα έργα του μετρό της πόλης, «ένα σύγχρονο τεχνικό έργο που έγινε αιτία να αποκαλυφθούν οι τεχνικές δυνατότητες και τα επιτεύγματα ενός πρότερου αιώνα», όπως λέει στην «Εφ.Συν.» ο πρόεδρος της Αττικό Μετρό Γιάννης Μυλόπουλος.

Καθημερινά αντικείμενα της εποχής, που βρέθηκαν στις ανασκαφές για το μετρό Θεσσαλονίκης, εκτίθενται πρώτη φορά

Καθημερινά αντικείμενα της εποχής, που βρέθηκαν στις ανασκαφές για το μετρό Θεσσαλονίκης,
εκτίθενται πρώτη φορά

Ο χάλκινος αποστακτήρας για παραγωγή αλκοόλ που βρισκόταν στο υπόγειο ταβέρνας στη διασταύρωση Εγνατίας και Αγίας Σοφίας, το απόκομμα της γαλλόφωνης εφημερίδας με ημερομηνία Αύγουστος του 1917, ένα λεξικό που διαγνώστηκε με ειδική μέθοδο, τα καμένα μπουκαλάκια φαρμακείου, τα καμένα φασόλια και οι ελιές από την απανθρακωμένη αποθήκη.

Η έκθεση ευρημάτων είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας που είχε η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης με άλλες τέσσερις υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και συνοδεύεται από αρχειακό υλικό του Ιστορικού Αρχείου Μακεδονίας, του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, από το αδημοσίευτο αρχείο σχεδίων της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης κι άλλων δώδεκα φορέων.

Οπως αναφέρεται και στον κατάλογο που συνοδεύει την έκθεση, «το 1917 η Θεσσαλονίκη μετρούσε μόλις πέντε χρόνια στο ελληνικό κράτος. Η πόλη ισορροπούσε ανάμεσα στον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της και τη νέα ελληνική διοίκηση σε ένα περιβάλλον ρευστότητας που εντεινόταν από την εμπλοκή στον Μεγάλο Πόλεμο.

Με τη φωτιά του Αυγούστου του 1917 σφραγίστηκε ένα άγνωστο για μας παρελθόν, δημιουργήθηκε, όμως, μια νέα πόλη. Πολλές από τις καθημερινές φωνές της πόλης του 1917 έχουν σωπάσει.

Μουσουλμάνοι και Εβραίοι, με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923 και το Ολοκαύτωμα το 1943, πλήρωσαν το βαρύτερο τίμημα στη μνήμη. Νησίδες μνήμης, σημεία αναφοράς και ιστορικές σταθερές, σε κάθε εποχή, σε κάθε αλλαγή, καταστροφή και ανασύνταξη της πόλης, ήταν και θα είναι τα μνημεία της. Ζωντανεύουν από τους ανθρώπους, αυτούς που έφυγαν και αυτούς που έρχονται, και διατηρούν ενεργή τη μνήμη στην πόλη».

Η ανάπτυξη της έκθεσης στα Λουτρά Παράδεισος είναι φυσικά συμβολική, αφού η πυρκαγιά του 1917 σταμάτησε στο σημείο αυτό (Εγνατία με Αριστοτέλους), ενώ το Μπέη Χαμάμ είναι ταυτόχρονα το μεγαλύτερο του είδους του στη Θεσσαλονίκη και από τα πιο σημαντικά στα Βαλκάνια.

Κατασκευάστηκε το 1444, δεκατέσσερα χρόνια αφότου καταλήφθηκε η πόλη από τον Μουράτ Β΄, πάνω στα απομεινάρια βυζαντινών εκκλησιών και αφού λειτούργησε ως χαμάμ μέχρι τη δεκαετία του 1960 αναστηλώθηκε τελικά τη δεκαετία του 1980.

Τη γενική επιμέλεια και τον συντονισμό της έκθεσης έχει η αναπληρώτρια προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, και θα λειτουργεί με ελεύθερη είσοδο έως τις 31 Δεκεμβρίου του 2018.

Ανατύπωση από >>>

 

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Πετάξαμε πάνω από την πιο διάσημη καμινάδα της Θεσσαλονίκης. Ποιοι είναι οι διάσημοι «Μύλοι Αλλατίνη» που το 1898 απασχολούσαν 250 εργαζόμενους. Σήμερα είναι κτήριο – φάντασμα (βίντεο drone)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 14/11/2017

Επί της Γεωργίου Παπανδρέου 42 στην Θεσσαλονίκη, δεσπόζει ένα πενταώροφο επιβλητικό κτήριο με εμφανή σημάδια εγκατάλειψης. Οι άλλοτε φημισμένοι «Μύλοι Αλλατίνη» ήταν ένα σημείο σταθμός για την πόλη, ενώ τώρα δεν θυμίζει σε τίποτα την παλιά του αίγλη.

Το 1854 ο αρχιτέκτονας Βιταλιάνο Ποζέλι σχεδίασε τον πρώτο αλευρόμυλο, γαλλικών συμφερόντων. Το 1883, η οικογένεια Αλλατίνη αγόρασε το μερίδιο των Μοδιάνο και Ντάρμπλεϊ και γίνεται ο κύριος ιδιοκτήτης του συγκροτήματος. Η ιστορία της οικογένειας ξεκινάει το 1802 από το Λιβόρνο της Ιταλίας και συνεχίζεται στη Θεσσαλονίκη με την ίδρυση της «Μοδιάνο και Αλλατίνη».

Το συγκρότημα περιελάμβανε εκτός από τον κεντρικό μύλο, το κτίριο της διοίκησης, την κατοικία του διευθυντή, τις αποθήκες Α και Β, έναν κυλινδρικό μύλο, φούρνους, μηχανουργείο και την τεράστια καμινάδα δίπλα στους φούρνους. Το 1898 ο αλευρόμυλος κάηκε ολοσχερώς και την θέση του πήρε ένα πενταώροφο κτήριο. Εκείνη την εποχή και πριν από την φωτιά, ο μύλος ήταν ο μεγαλύτερος της Ανατολικής Ευρώπης και απασχολούσε 250 εργαζόμενους και παρήγαγε 80.000 οκάδες αλεύρι ημερησίως.

Το 1929 οι Μύλοι Αλλατίνη τροφοδοτούσαν τα αρτοποιεία που έφτιαχναν στη Θεσσαλονίκη 84.000 οκάδες ψωμιού ημερησίως.

Το 1939, ακόμα μια φωτιά προκαλεί ζημιές στο κτίριο το οποίο όμως επαναλειτουργεί. Κατά την διάρκεια της Κατοχής ο μύλος δεν σταματά την λειτουργία του, ενώ το 1950  μια τρίτη πυρκαγιά καταστρέφει σε μεγάλο ποσοστό τον κεντρικό μύλο. Η εταιρεία καταφέρνει να ξαναχτίσει τον μύλο, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν ασφαλισμένος. Την δεκαετία του ’80 το συγκρότημα εγκαταλείπεται οριστικά.

Μέχρι σήμερα το συγκρότημα Αλλατίνη παραμένει άδειο και ανεκμετάλλευτο. Τα κτίρια αξιοσημείωτης αρχιτεκτονικής καταρρέουν και παρά τις μελέτες και τις προτάσεις που έχουν γίνει κατά καιρούς, δεν έχουν συγκινήσει τις αρχές. Μαζί με την ιστορία χάνεται και η ευκαιρία οι πολίτες να αποκτήσουν ένα χώρο πολιτισμού και αναψυχής.

Παρακολουθήστε το βίντεο drone του συνεργάτη μας Danos με την εντυπωσιακή πτήση επάνω από τους μύλους Αλλατίνη όπως είναι σήμερα.

Ανατύπωση από >>>

 

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »