Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Δεκέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘ΕΣΑ’

ΠΕΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/03/2018

Η εκτέλεση, στις 5 Μαρτίου 1951, εδώ στη Θεσσαλονίκη, πίσω από το Γεντί Κουλέ, του Νίκου Νικηφορίδη, είχε συνταράξει την παγκόσμιο κοινή γνώμη

του Σπύρου Κουζινόπουλου*

Στις 5 Μαρτίου 1951, πριν από 67 ακριβώς χρόνια, είχε διαπραχθεί στη Θεσσαλονίκη, ένα αποτρόπαιο πολιτικό και δικαστικό έγκλημα, με την εκτέλεση στο χώρο των φυλακών του Γεντί-Κουλέ ενός 23χρονου παλικαριού, του Νίκου Νικηφορίδη, με μόνη την κατηγορία ότι συγκέντρωνε υπογραφές υπέρ της ειρήνης και κατά του πυρηνικού εξοπλισμού των δύο υπερδυνάμεων. Το μοναδικό ενοχοποιητικό στοιχείο; Ένα κοινό ραδιόφωνο αμερικανικής κατασκευής, που παρουσιάσθηκε από τις διωκτικές αρχές ως… «ασύρματος»!

Ένα πολιτικό και δικαστικό έγκλημα στη Θεσσαλονίκη πριν 67 χρόνια!

Σ΄εκείνη την πρωτοφανή στα χρονικά υπόθεση Νικηφορίδη, είχαν εμπλακεί πολλά πρόσωπα που αργότερα «διέπρεψαν» με τη κατοπινή τους δράση: Από τον τότε λοχαγό της ΕΣΑ και κατοπινό «αόρατο δικτάκτορα» Δημήτριο Ιωαννίδη που είχε βασανίσει προσωπικά τον Νικηφορίδη στη Μακρόνησο για να «ανανήψει», μέχρι τον συνταγματάρχη της χωροφυλακής Βαρδουλάκη, που έγινε γνωστός αργότερα με την εμπλοκή του στην υπόθεση δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη, αλλά και την τότε βασίλισσα Φρειδερίκη. Η οποία ενώ έδινε υποσχέσεις στη μάννα του παλικαριού ότι δεν θα εκτελεστεί ο γιός της, σε  ρεσιτάλ κυνισμού περίμενε να γίνει η εκτέλεση του Νικηφορίδη και δύο μήνες μετά να υπογράψει την απονομή χάριτος!

Η συνδιάσκεψη της Στοκχόλμης

Φρειδερίκος Ζολιό – Κιουρί

Ας δούμε όμως πως εξελίχθηκε η ιστορία: Στις 15 Μαρτίου 1950, κι ενώ ο ψυχρός πόλεμος βρισκόταν στην πιο επικίνδυνη για την ανθρωπότητα κορύφωσή του, πραγματοποιήθηκε στη Σουηδική πρωτεύουσα μία διεθνής συνδιάσκεψη για την ειρήνη, με τη συμμετοχή 700 συνέδρων από 30 χώρες, που έμεινε στην ιστορία ως η «Συνδιάσκεψη της Στοκχόλμης». Η συνδιάσκεψη εκείνη, έγινε σε υλοποίηση των αποφάσεων που είχε λάβει ένα χρόνο πριν, το παγκόσμιο συνέδριο για την ειρήνη, που είχε διεξαχθεί στο Παρίσι, με πρόεδρο τον φημισμένο νομπελίστα πυρηνικό φυσικό Φρειδερίκο Ζολιό-Κιουρί, ενώ μεταξύ των συνέδρων, διακρίνονταν σημαντικές προσωπικότητες των γραμμάτων όπως ο Πάμπλο Νερούντα, ο Πωλ Ελυάρ, ο Χόρχε Αμάντο, ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Λανζεβέν, ο Μωμπλάν, ο ζωγράφος και συγγραφέας Ρόκγουελ Κηντ, ο πρώην γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ Τζων Ροτζ κ.α. Στην ελληνική αντιπροσωπεία, μετείχαν εκτός των άλλων η συγγραφέας Έλλη Αλεξίου, ο γιατρός Πέτρος Κόκκαλης κ.α.

Στο τέλος της συνδιάσκεψης, εκδόθηκε η «Έκκληση της Στοκχόλμης», που ζητούσε την πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών όπλων και τον αφοπλισμό των δύο υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, καλούσε δε τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να βάλουν την υπογραφή τους κάτω από το κείμενο της Έκκλησης, για να διατηρηθεί το αγαθό της ειρήνης.

Κώστας Βάρναλης

200 εκατομμύρια υπογραφές από όλο τον κόσμο

Στον ένα χρόνο περίπου που διήρκεσε η συγκέντρωση των υπογραφών, υπέγραψαν την έκκληση πάνω από 200 εκατομμύρια άνθρωποι σε ανατολή και δύση.

Στην Ελλάδα, όπου ήταν ακόμη ανοιχτές οι πληγές του εμφυλίου πολέμου, δημιουργήθηκε μετά τη συνδιάσκεψη της Στοκχόλμης μία προσωρινή τιμητική επιτροπή πρωτοβουλίας για την Ειρήνη, στην οποία πρόεδρος ήταν ο μεγάλος μας ποιητής Κώστας Βάρναλης

Το πρώτο ειρηνιστικό περιοδικό στη χώρα

Μετείχαν επίσης στην ίδια επιτροπή ο φωτισμένος μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ και μερικοί διανοούμενοι για να αρχίσει και σε πανελλαδικό επίπεδο η συγκέντρωση των υπογραφών για την παγκόσμια ειρήνη. Όμως η επιτροπή αυτή, λόγω των δυσκολιών της εποχής και κυρίως των προσκομμάτων της αστυνομίας δεν θα περπατήσει κι έτσι τη σκυτάλη του αγώνα για την ειρήνη, θα την παραλάβει η «Ενιαία Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδας» (ΕΔΝΕ).

Στο συμβούλιο της ΕΔΝΕ, μετείχαν μερικοί αριστεροί νέοι που έγιναν γνωστοί αργότερα για τη δράση τους, όπως ο Βασίλης Εφραιμίδης, ο Παναγιώτης Κατερίνης, ο Αντώνης Μπριλάκης, ο Πότης Παρασκευόπουλος, ο Χρήστος Τεγόπουλος, ο Γιάννης Φιλίνης, ο Γιάννης Χαρατσίδης κ.α.. Οι δύο τελευταίοι, ήταν ταυτόχρονα διευθυντής και αρχισυντάκτης του εβδομαδιαίου περιοδικού «Φρουροί της Ειρήνης», του πρώτου ειρηνιστικού περιοδικού στη χώρα μας.

Ένα από τα πρώτα μέλη της ΕΔΝΕ, ήταν ο Νίκος Νικηφορίδης, που μόλις είχε αφεθεί ελεύθερος από το κολαστήριο της Μακρονήσου, όπου ήταν εξόριστος.

Πολιτικοί εξόριστοι κουβαλώντας πέτρες στο κολαστήριο της Μακρονήσου

Ο υπολοχαγός της ΕΣΑ Δημ. Ιωαννίδης

Ο Νικηφορίδης, σε ηλικία 15 χρόνων, μαθητής ακόμη στο 7ο γυμνάσιο του Παγκρατίου είχε οργανωθεί στην ΕΠΟΝ και για την αντιστασιακή του δράση στην περίοδο της κατοχής, το μεταπελευθερωτικό καθεστώς ως «ανταμοιβή», τον εξόρισε αρχικά στην Ικαρία και τον Απρίλιο του 1948, στην «κολυμβήθρα» της Μακρονήσου.

Ο Νικηφορίδης (δεξιά) στην εξορία

Εκεί, στο Α΄τάγμα σκαπανέων (ΑΕΤΟ-ΕΣΑ), θα γνωρίσει όλο το κλέος και τα βασανιστήρια του «νέου Παρθενώνα», ενώ προσωπικός του βασανιστής ήταν ένας άγνωστος τότε υπολοχαγός της ΕΣΑ, ο οποίος αργότερα θα γίνει γνωστός στο πανελλήνιο σαν ένας σύγχρονος εφιάλτης: ο μετέπειτα «αόρατος» δικτάτορας, Δημήτριος Ιωαννίδης.

Στη χαράδρα της Μακρονήσου, τη «χαράδρα των τρελλών» όπως είχε ονομαστεί, βασανίζεται άγρια επί ημέρες και σε άθλια κατάσταση από τα φοβερά χτυπήματα,  μεταφέρεται στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο, καθώς οι βασανιστές του φοβούνται ότι θα τους μείνει στα χέρια.

Από τα χτυπήματα στο κεφάλι, χάνει προσωρινά για αρκετό διάστημα το φως του, αλλά είναι ταυτόχρονα και κουτσός, καθώς οι ροπαλιές που δέχεται, παραλύουν το ένα του πόδι, ενώ παράλληλα τον πιάνουν και επιληπτικές κρίσεις. Για να επουλωθούν τα τραύματα στο κεφάλι και να σταματήσουν οι επιληπτικές κρίσεις, θα χρειαστεί να νοσηλευθεί για λίγο διάστημα στο ψυχιατρικό νοσοκομείο του Δαφνιού και θα επιστρέψει στο σπίτι του σωματικά και ψυχικά σακατεμένος.

Στη Θεσσαλονίκη για τις υπογραφές ειρήνης

Ο Νικηφορίδης μόλις συνέρχεται για λίγο, οργανώνεται στην ΕΔΝΕ και παίρνοντας παραμάσχαλα τη «Διακήρυξη της Στοκχόλμης», ανεβαίνει  στις 5 Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, για να συνεχιστεί κι εδώ η συγκέντρωση των υπογραφών για την ειρήνη. Στη Θεσσαλονίκη, έρχεται σε επαφή με μία ομάδα αριστερών μαθητών, που εξέδιδαν την μαθητική εφημερίδα «Φοίβος». Μεταξύ αυτών, ήταν οι: Λεωνίδας Δούκας, Γιάννης Δαμιανίδης, Θανάσης Κάκκαρης, Νίκος Μαραγκός και Κώστας Δαμασκηνίδης.

Η δίκη στο Έκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης

Οι ένθερμοι φίλοι της ειρήνης, με πρώτους τον Νικηφορίδη και τους μαθητές, αρχίζουν να συγκεντρώνουν υπογραφές κάτω από τη διακήρυξη. Γρήγορα όμως η Εθνική Ασφάλεια Θεσσαλονίκης μαθαίνει από τους πληροφοριοδότες της για τη συγκέντρωση των υπογραφών και θεωρούν την ενέργεια ως… «δάχτυλο της Μόσχας»! Ενημερώνεται αμέσως ο αστυνομικός διευθυντής Θεσσαλονίκης Βαρδουλάκης (ο γνωστός αργότερα από την υπόθεση Λαμπράκη), αυτός με τη σειρά του κατατοπίζει τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Αύγουστο Θεολογίτη, που ενημερώνει για την υπόθεση τον τότε πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο. Από όλη την κλίμακα της ιεραρχίας, δίνεται τότε ξερά η εντολή «συλλάβετε». Έτσι αρχίζει ο γολγοθάς των νεαρών αγωνιστών της ειρήνης.

Για την υπόθεση των νεαρών μαθητών και τους κινδύνους που διέτρεχε το κράτος από την «ανατρεπτική» συλλογή των υπογραφών για την ειρήνη, πέντε ημέρες μετά τη σύλληψή τους ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός Σοφοκλής Βενιζέλος, που πραγματοποιεί μεγάλη σύσκεψη στο ξενοδοχείο «Ριτς» με θέμα «ζητήματα ασφαλείας της Βορείου Ελλάδος», όπως έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής. Και ένα 24ωρο αργότερα, μεταβαίνει στη Θεσσαλονίκη το βασιλικό ζεύγος των Γλύξμπουργκ, με τον βασιλιά Παύλο να ζητά κι αυτός ενημέρωση «δια την επικρατούσαν από απόψεως δημοσίας τάξεως και ασφαλείας κατάστασιν εις την βόρειον Ελλάδα».

Βαφτίζεται «ασύρματος» ένα κοινό ραδιόφωνο

Μιχάλης Βουτυράς

Οι συλλήψεις, θα ανακοινωθούν 18 ολόκληρες ημέρες μετά την πραγματοποίησή τους, στις 17 Ιανουαρίου 1951. Και εκτός του Νικηφορίδη και των πέντε μαθητών, συλλαμβάνονται άλλα εννέα άτομα με την κατηγορία ότι απλώς υπέγραψαν την Έκκληση της Στοκχόλμης. Όλοι, βασανίζονται απάνθρωπα στα μπουντρούμια της Ασφάλειας για να ομολογήσουν ότι ενεργούσαν βάση ενός διεθνούς κομμουνιστικού σχεδίου που τάχα «προέβλεπε με το πρόσχημα της φιλειρηνικής δραστηριότητος την ανασύστασιν των ομάδων της ΟΠΛΑ δια σαμποτάζ και πολιτικάς δολοφονίας». Εξ αιτίας των βασανιστηρίων στην ασφάλεια, θα υποκύψει στα βαρύτατα τραύματά του ο νέος  Μιχάλης Βουτυράς, που οι δήμιοι τον χτυπούσαν ανελέητα σε ολόκληρο το κορμί, αν και γνώριζαν ότι ήταν παράλυτος από πολιομυελίτιδα.

Το κατηγορητήριο, καταρρέει πλήρως στη δίκη των αγωνιστών της ειρήνης, που θα γίνει στο έκτακτο στρατοδικείο Θεσσαλονίκης, το Φεβρουάριο του 1951, μετά την αποτυχία των κατηγόρων να εμφανίσουν ως… «ασύρματο» ένα κοινό ραδιόφωνο αμερικανικής κατασκευής που κατείχαν οι ειρηνιστές νέοι. Με συνέπεια ο ένας από τους συνηγόρους υπεράσπισης, ο μετέπειτα υπουργός της ΕΡΕ, Τάκος Μακρής να διαμαρτύρεται διαρκώς στους στρατοδίκες ότι «δίχως στοιχεία θέλετε να τους πάτε στο εκτελεστικό απόσπασμα», ενώ ένας άλλος συνήγορος των δικαζόμενων, ο μετέπειτα βουλευτής της ΕΔΑ, Γιώργος Πανάγος χαρακτηρίζει αστεία την κατηγορία ότι με τη συγκέντρωση των υπογραφών για την ειρήνη, επιδιώκονταν «η απόσπασις μέρους εκ του όλου της επικρατείας»!

«Εις θάνατον»…

Τελικά, εκείνο το δικαστήριο σκοπιμότητας, εκδίδει στις 24 Φεβρουαρίου 1951 την απόφασή του, επιβάλλοντας την ποινή του θανάτου στον Νίκο Νικηφορίδη, ισόβια δεσμά στους συγκατηγορουμένους του Δούκα και Δαμιανίδη και ποινές κάθειρξης από 16 έως 4 χρόνια σε άλλους 10 νεαρούς φίλους της ειρήνης.

Εκείνη η καταδίκη από το δικαστήριο σκοπιμότητας, ξεσηκώνει αμέσως ένα διεθνές κύμα κατακραυγής, ενώ ανάμεσα στα δεκάδες τηλεγραφήματα διαμαρτυρίας που στέλνονται στην τότε ελληνική κυβέρνηση, ξεχωρίζουν αυτά του Άλμπερτ Αϊνστάιν, του λόρδου Μπέρτραντ Ράσσελ, των τιμημένων με Νόμπελ φυσικής Ζολιό Κιουρί και μαντάμ Κιουρί, της ιδιαιτέρας της βασίλισσας της Αγγλίας κ.α.

Παρά την υπόσχεση της Φρειδερίκης στη μητέρα του Νικηφορίδη, ότι θα φροντίσει για την απονομή χάριτος στον γιό της, ο νεολαίος αγωνιστής της ειρήνης θα εκτελεστεί στις 5,30 το πρωί της 5ης Μαρτίου 1951 στον συνήθη τόπο εκτελέσεων, πίσω από το Γεντί Κουλέ. Τα τελευταία του λόγια, σύμφωνα με τον εφημέριο παπα-Βασίλη Καϊμάκη που κοινώνησε τον μελλοθάνατο, ήταν «Πεθαίνω για την ειρήνη».

*Τα στοιχεία προέρχονται από το βιβλίο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Σπύρου Κουζινόπουλου «Η εκτέλεση της ειρήνης-Υπόθεση Νικηφορίδη», που είχε κυκλοφορήσει το 1988 από τις εκδόσεις Καστανιώτη, εξαντλήθηκε και γίνεται προσπάθεια να επανακυκλοφορήσει.

Ανατύπωση από >>>

 

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Πέθανε ο αρχιβασανιστής της Χούντας Θ. Θεοφιλογιαννάκος 

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/09/2015

Πέθανε από καρκίνο την Πέμπτη το πρωί ο αρχιβασανιστής της Χούντας Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος ένας εκ των πρωταγωνιστών του Πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Tην τελευταία του δημόσια εμφάνιση έκανε κατά την εκφώνηση επικήδειου στην κηδεία του Ντερτιλή.

Η καταγωγή του ήταν από τη Μάνη, ενώ μεγάλωσε στη Σπάρτη.

Αρχικά φοίτησε στη Σχολή Αεροπορίας (σημερινή Σχολή Ικάρων), αλλά τελικά αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός του Πεζικού. Ήταν μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ, Συμμετείχε ενεργά στο Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ως λοχαγός Πεζικού, ενώ το 1968 έγινε υποδιοικητής του ΕΑΤ-ΕΣΑ, για να γίνει διοικητής το 1970.

Προφυλακίστηκε στα τέλη του 1974 και στις δίκες της Χούντας το 1975 καταδικάστηκε και συνολικά έμεινε στη φυλακή για 18 χρόνια, μέχρι το Σεπτέμβριο του 1992. Στην ιστορία έχει μείνει η απολογία του Θεοφιλογιαννάκου στις δίκες των βασανιστών της Χούντας: «Είμαι Λάκων, υιός διδασκάλου, έχω ανατροφή ελληνοχριστιανική και είχα την τιμή να συμμετάσχω ενεργώς στην επανάσταση της 21ης Απριλίου. Σαν Σπαρτιάτης είμαι ιδιαίτερα υπερήφανος, γιατί το επάγγελμα που διάλεξα αρμόζει με τον τόπο της καταγωγής μου. Η Σπάρτη φιάχνει Λεωνίδες, Μαυρομιχάληδες, Δαβάκηδες! Από μικρός έμαθα να αγαπώ την πατρίδα μου και έζησα στα πρώτα χρόνια της ζωής μου έναν εμφύλιο πόλεμο.

Στη Σπάρτη έμαθα ότι ένας είναι ο εχθρός, ο κομμουνισμός και οι συνοδοιπόροι του!

Ο κομμουνιστής είναι ένα τομάρι που δεν σκέπτεται την πατρίδα. Ύστερα από επιτυχείς εξετάσεις μπήκα στη Σχολή Ικάρων και με έδιωξαν από κει, όχι λόγω ανικανότητος, όπως υποστήριξε στην κατάθεσή του ο Αναστάσιος Μήνης, αλλά επειδή ήμουν ακραιφνής εθνικόφρων. Επειδή αγαπούσα το επάγγελμα του αξιωματικού, κατατάχθηκα στη Σχολή Ευελπίδων. Εκεί έμαθα να σέβομαι τους ανωτέρους μου, να αναλαμβάνω πάντοτε τις ευθύνες μου και να μισώ τον κομμουνισμό!»

Χαρακτηριστικό είναι ακόμα το γεγονός, ότι στο βιβλίο του «Γεννημένος 17 Νοέμβρη», ο Δημήτρης Κουφοντίνας, αναφέρει ότι ο Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος, ήταν ένας εκ των στόχων της οργάνωσης….

Ο Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος, θεωρούταν ένας από τους πιο σκληρούς βασανιστές της Χούντας. Φέρεται μάλιστα να παρέμεινε αμετανόητος μέχρι το τέλος της ζωής του, που ήρθε το πρωί της Πέμπτης, έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο. Η τελευταία του δημόσια εμφάνιση, ήταν πριν λίγα χρόνια στην κηδεία του στρατηγού της χούντας Ντερτιλή. …

Καταδικάστηκε για τα εγκλήματά του το 1975 και έμεινε στην φυλακή για λίγο λιγότερο από 18 χρόνια, καθώς αφέθηκε ελεύθερος τον Σεπτέμβριο του 1992. Σύμφωνα με την εφημερίδα Ελευθερία, η κηδεία του θα γίνει το Σάββατο στο Συκάκι Λακωνίας….

Πηγή: Μηχανή του Χρόνου

Ανατύπωση από:  http://www.altsantiri.gr/ellada/pethane-o-archivasanistis-tis-chountas-th-thoefilogiannakos/

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ο Νίκος Ξυλούρης ζητά να πάει στο πόλεμο…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 25/07/2015

Νίκος Ξυλούρης

Το καλοκαίρι του 1974 γίνεται στην Ελλάδα γενική επιστράτευση. Ο πόλεμος με την Τουρκία είναι περισσότερο κοντά από κάθε άλλη φορά.

Εκείνη την εποχή ο Νίκος Ξυλούρης είναι… κομμένος από παντού. Στο ραδιόφωνο και στη τηλεόραση απαγορεύεται να ακούγονται τα τραγούδια του. Ακόμα και στο σήριαλ «Οι έμποροι των Εθνών» που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και ερμηνεύει το τραγούδι των τίτλων ακούγεται μόνο η μουσική κι όχι η φωνή του.

Το ΕΑΤ/ΕΣΑ τον έχει καλέσει αρκετές φορές για… διευκρινήσεις. Κι όμως ο μεγάλος αυτός Έλληνας με το που γίνεται η επιστράτευση στέλνει επιστολή στους διώκτες του και θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία της πατρίδας.

Την ιστορία την αλιεύσαμε στην εφημερίδα «Απογευματινή» της 22ας Ιουλίου 1974 που δημοσίευσε την είδηση!

XYLOYRHS

Ανατύπωση από:  pasatempo

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ένα κρύο βράδυ της 23ης του Δεκεμβρίου 1975 κατά τις 22:30 ο σταθμάρχης της CIA στην Ελλάδα Ρίτσαρντ Γουέλς πέφτει νεκρός, δολοφονημένος από περίστροφο…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 19/01/2014

Οι επαγγελματίες τρομοκυνηγοί

του Ιουλιανού

Ένα κρύο βράδυ της 23ης του Δεκεμβρίου 1975 κατά τις 22:30 ο σταθμάρχης της CIA στην Ελλάδα Ρίτσαρντ Γουέλς πέφτει νεκρός, δολοφονημένος από περίστροφο.

Ο Γουέλς ήταν ένας κρατικός υπάλληλος των ΗΠΑ με περγαμηνές και παράσημα από την Γουατεμάλα όπου από το Μάιο του 1966, ανέλαβε να υλοποιήσει το τρομοκρατικό πρόγραμμα δημιουργίας και καθοδήγησης του δεξιού παρακράτους για τη φυσική εξολόθρευση της αριστεράς. Το αποτέλεσμα ήταν ένας «βρόμικος πόλεμος» με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και ταυτόχρονα, το πρότυπο του κύματος κρατικής τρομοκρατίας που την επόμενη δεκαπενταετία θα σάρωνε τις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής (Χιλή, Αργεντινή, Ονδούρα, Σαλβαδόρ, κ.λπ.). Η Γουατεμάλα του 1966-67 θεωρείται ακριβώς το «πειραματικό εργαστήρι» μιας ολόκληρης μεθοδολογίας, επικεντρωμένης στην εξολόθρευση των αντιφρονούντων από παρακρατικά «αποσπάσματα θανάτου».

Η δολοφονία του Γουέλς προκαλεί τριγμούς στην δημοκρατία του Καραμανλή που την εποχή εκείνη έκανε τα πρώτα της βήματα. Ήταν μια δολοφονία που μπορούσε να κατευθύνει ή να αποτρέψει κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις, και που πυροδότησε ατέλειωτα σενάρια για τους σκοπούς των δολοφόνων που παρέμεναν άγνωστοι. Διότι τότε ουδείς γνώριζε την «17 Νοέμβρη». Η κυβέρνηση Καραμανλή μην έχοντας κάτι άλλο να κάνει επικηρύσσει τους δολοφόνους με 5 εκατομμύρια δραχμές.

Το θέμα όμως σιγά-σιγά ξεχνιέται μέσα στην δίνη γεγονότων όπως οι δίκες μασκαράτες των χουντικών και των βασανιστών των ΕΑΤ-ΕΣΑ, των σκληρών συγκρούσεων των κατοίκων των Σπάτων με την αστυνομία, που αντιδρούν στην προοπτική οι κατοικίες και τα χωράφια τους να μετατραπούν σε αεροδρόμιο, της ευφορίας που προκάλεσε στην ντόπια ελίτ το πρώτο βαρέλι πετρελαίου που αντλήθηκε από την θάλασσα της Θάσου, μα και οι δηλώσεις των εννέα της ΕΟΚ που εκφράζουν τον πόθο τους για την ένταξη της Ελλάδας στην Κοινή Αγορά. Η ευφορία του αστικού κόσμου σκιάζεται λίγο από το σκάνδαλο δωροδοκίας στρατηγών από ξένη εταιρεία για την προμήθεια αεροσκαφών. Ω ! Τι σύμπτωση…

Και τότε, ύστερα από ένα χρόνο, την 14η Δεκεμβρίου ημέρα Τρίτη και ώρα 22:15 δολοφονείται με περίστροφο ο βασανιστής της αστυνομίας Ευάγγελος Μάλλιος. Παγωμάρα στα κρατικά επιτελεία. Και τότε έρχεται η είδηση από την Γαλλία, γραμμένη στην εφημερίδα «Λιμπερασιόν». Ήταν η προκήρυξη, η πρώτη ανακοίνωση της οργάνωσης με το όνομα «17 Νοέμβρη» που αναλάμβανε την ευθύνη της δολοφονίας του Γουέλς και αιτιολογούσε τις ενέργειες της.(Την προκήρυξη την είχαν στα χέρια τους όλες οι εφημερίδες αλλά δεν την δημοσίευσαν). Αυτό ήταν. Ο «μύθος» της «17 Νοέμβρη» μα και ο μεγαλύτερος κοινωνικοπολιτικός γρίφος της μεταπολίτευσης ξεκίνησε. Επί 27 ολόκληρα χρόνια η δράση της ένοπλης οργάνωσης ταλάνισε το πολιτικό προσωπικό της χώρας, ξένες και ντόπιες μυστικές υπηρεσίες, για να καταλήξει τελικά στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων όπου και έκλεισε το κεφάλαιο «17 Νοέμβρη». Δεν έκλεισε όμως το κεφάλαιο τρομοκρατία το οποίο πέρασε σε πιο σύνθετες πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »