Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Νοέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘εκπαιδευτικών’

Παγκόσμια ημέρα εκπαιδευτικών. 5 Οκτωβρίου

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 05/10/2017

Οι περισσότεροι από εμάς καταλήγουμε με όχι παραπάνω από πέντε-έξι ανθρώπους που θα μας θυμούνται.
Οι δάσκαλοι έχουν χιλιάδες ανθρώπους που θα τους θυμούνται για όλη τους τη ζωή.

Δεν πρέπει να αφήσουμε τους δασκάλους και τα παιδιά να πληρώσουν το κόστος της κρίσης.
Οφείλουμε να προστατεύσουμε τα εκπαιδευτικά μας συστήματα από τις τρέχουσες οικονομικές πιέσεις και τους δημοσιονομικούς περιορισμούς.

Σπουδαίοι άνθρωποι μιλούν για τους δασκάλους

Διδάσκαλος χωρίς βιβλία, είναι ράφτης χωρίς βελόνα
Κοραής

«Ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας το μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες.»
Ν. Καζαντζάκης

Διδάσκοντας μαθαίνεις δυο φορές
Ζουμπερ Ζόζεφ

Εις μεν τον πατέρα μου οφείλω το ζην, εις δε τον διδάσκαλό μου το ευ ζην (Στον πατέρα μου οφείλω το ότι ζω, αλλά στον δάσκαλό μου ότι έμαθα να ζω καλά)
Αλέξανδρος ο Μέγας

Η μεγαλύτερη επιτυχία για ένα δάσκαλο είναι να μπορεί να πει: Τα παιδιά τώρα δουλεύουν σαν να μην υπάρχω
Μοντεσόρι Μαρία

Κάθε αλήθεια έχει τέσσερις γωνίες. Σαν δάσκαλος θα σας δείξω τη μία: τις άλλες τρεις, πρέπει να τις βρείτε εσείς
Κομφούκιος

Μην κουράζεσαι να περπατήσεις μακρύ δρόμο για να βρεις εκείνους που διδάσκουν κάτι χρήσιμο
Ισοκράτης

Να έχεις καλούς φίλους και σοφούς δασκάλους.
Χανσάν

Κανένας δεν μπορεί να σε διδάξει, κανένας δεν μπορεί να σε κάνει υψηλόφρονα. Ο μόνος δάσκαλος είναι η ψυχή σου
Σβάμι Βιβεκαναντα

Τέχνη δεν υπάρχει στη γνώση ενός πράγματος, αλλά στον τρόπο της διδασκαλίας του
Ήρων

Η αγραμματοσύνη είναι μάνα όλων των κακών
Πυθαγόρας, Αρχαίος Έλληνας Φιλόσοφος- Μαθηματικός

Η εκπαίδευση είναι δύναμη που γιατρεύει την ψυχή
Πλάτων, Αρχαίος Έλληνας Φιλόσοφος

Παιδεία και αρετή και γνώση όσο κι αν είναι άγνωστα στους πολλούς, είναι το πιο γλυκό πράγμα στη ζωή του ανθρώπου.
Σωκράτης, Αρχαίος Έλληνας Φιλόσοφος

Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο.
Αδαμάντιος Κοραής, Έλληνας λόγιος και δάσκαλος του Γένους

Χωρίς ελληνομάθεια δεν υπάρχει παιδεία.
Λέων Τολστόι, Ρώσος συγγραφέας

Θερμές ευχές στους εκπαιδευτικούς όλων των σχολείων για καλύτερες μέρες, καλή δημιουργική σχολική χρονιά, με δύναμη, αντοχές και ελπίδα, χωρίς αίσθηση ανασφάλειας, φόβου και κοινωνικής απαξίωσης.

Posted in Επιστήμη, Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

«Δεν υπογράφω συνταξιοδοτήσεις εκπαιδευτικών» δήλωσε ο Λοβέρδος

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 27/10/2014

Ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων κ.Ανδρέας Λοβέρδος έδωσε συνέντευξη στον Βήμα FM και στους δημοσιογράφους Γ. Παπαχρήστο και Β. Χιώτη

Για το ότι δεν θα υπογραφούν αιτήσεις συνταξιοδοτήσεων εκπαιδευτικών που υποβλήθηκαν μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, παρά μόνο αυτές που αφορούν λόγους υγείας: Επειδή είναι οργανωμένη η ακαδημαϊκή χρονιά, οι εκπαιδευτικοί είναι η μόνη κατηγορία των εργαζομένων που για να φύγει για σύνταξη, πρέπει να το κάνει μέσα σε προκαθορισμένα όρια. Δηλαδή να το κάνει το καλοκαίρι. Δεν το κάνουν μέχρι 31 Αυγούστου και το κάνουν μετά. Και θέλω να ανακοινώσω από την εκπομπή σας, ότι σε αυτή την τακτική που χρόνια ακολουθείται, δεν μπορώ να είμαι σύμφωνος γιατί έχω παραδεχτεί τα κενά από τις 11 Σεπτεμβρίου. Δημιουργούμενα επιπλέον κενά δεν μπορώ να καλύψω και άρα μόνο για περιπτώσεις ασθένειας βαρύτατης που προέκυψε τώρα, που δεν ήταν 31 Αυγούστου, αλλά ένα ατύχημα αυτοκινητιστικό, κάτι άλλο. Όλα τα άλλα δεν θα τα υπογράψω κ. Χιώτη και το ανακοινώνω από την εκπομπή σας γιατί είναι απόφαση που πήρα αργά χθες το βράδυ. Έχω 300 συνταξιοδοτήσεις στο γραφείο μου που περιμένουν την υπογραφή μου. Αφορούν όλη την Ελλάδα. Δεν θα τις δεχτώ. Να είχαν κάνει οι άνθρωποι το αίτημά τους πριν τις 31 Αυγούστου. Θα ψάξω σε αυτές ασθένεια που προέκυψε από τις 11 Σεπτεμβρίου και μετά και εάν κάτι τέτοιο ισχύει, προφανώς δεν θα είμαστε ανάλγητοι και άδικοι, αλλά για τις υπόλοιπες δεν θα υπογράψω. Για τον λόγο αύξησης των αιτήσεων συνταξιοδοτήσεων: Ζητούν περισσότεροι λόγω των οικονομικών προβλημάτων που υπάρχουν και του φόβου για τις συντάξεις, αλλά αυτό έχει να κάνει με την κρίση και έχει να κάνει με ένα θέμα που μας είναι γνωστό. Το να το κάνεις 31 Αυγούστου και είναι δικαίωμά σου. Και ο φόβος είναι δικαίωμά σου. Αλλά δεν είναι δικαίωμά σου να αφήνεις μια τάξη κενή. Γιατί εγώ τώρα τι θα κάνω; Δηλαδή πες ότι δέχομαι μια συνταξιοδότηση για κάποιον ο οποίος, δεν είμαι ακόμη έμπειρος για να σας εξηγώ γιατί το κάνουν, αλλά το κάνανε σταθερά επί χρόνια. Περιμένουν να ανοίξει η χρονιά και τότε παραιτούνται. Φέτος δεν μπορώ να το δεχτώ και λυπάμαι πάρα πολύ που θα διαταράξω κάποιους προγραμματισμούς, αλλά και οι ίδιοι διαταράσσουν τον προγραμματισμό της εκπαίδευσης. Δεν μπορώ να καλύψω τα κενά. Δεν έχω παραπάνω θέσεις από αυτές που πήρα από την κυβέρνηση και οφείλω ευχαριστίες στον κ. Μητσοτάκη και στον κ. Χαρδούβελη, αλλά η κατάσταση έφτασε μέχρι εκεί, παραπάνω κενά δεν μπορώ να καλύψω με νέες αναπληρώσεις, άρα δεν θα υπογράψω τις συνταξιοδοτήσεις. Για το πότε θα υπογραφούν οι επόμενες αιτήσεις συνταξιοδότησης ο Υπουργός δήλωσε μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς, το καλοκαίρι.

Πηγή:  http://www.dikaiologitika.gr/eidhseis/paideia/41757/den-ypografo-syntaksiodotiseis-ekpaideftikon-dilose-o-loverdos

«Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν κιόλας, ζούνε πολλά χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή τους»  έλεγε  με αγανάχτηση ο τότε υπουργός εργασίας και νυν υπουργός παιδείας Ανδρέας Λοβέρδος για τους συνταξιούχους.

Με την ίδια αγανάχτηση μάλλον αναμένεται να αντιμετωπίσει μαθητές και εκπαιδευτικούς σε περίπτωση που βρεθεί μπροστά σε ανάλογες δυσκολίες, όπως  για παράδειγμα το ότι όλοι οι μαθητές θέλουν να περάσουν στο πανεπιστήμιο και να σπουδάσουν δωρεάν ή το ότι οι εκπαιδευτικοί δουλεύουν μάλλον λίγο σε σχέση με το οχτάωρο που θα ήθελε ο κ. Λοβέρδος, ώστε να του βγουν οι συγχωνεύσεις των σχολείων και οι μηδενικές προσλήψεις για τα επόμενα 100 χρόνια.

Ανατύπωση από:  alfavita

Διάβασε κι αυτό… Πάτρα: Τρόμος εν ώρα μαθήματος. Καθηγητής έκοψε τις φλέβες του στην τάξη

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , | 1 Comment »

Τουλάχιστον 3.000 οι κενές θέσεις εκπαιδευτικών τη νέα χρονιά!

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 29/08/2014

Με τον ελάχιστο αριθμό εκπαιδευτικών θα «λειτουργήσουν» τα σχολεία από το Σεπτέμβρη, όπως προδιαγράφουν και οι δηλώσεις της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας. Επίσης, γίνεται ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση βλέπει την όποια κάλυψη των κενών με ελαστικά εργαζόμενους εκπαιδευτικούς αντί για μόνιμους διορισμούς.

«Φτάνουμε σε σημεία εκτός ορίων. Όταν φέτος ζητήσαμε από τον κ. Μητσοτάκη 22.500 αναπληρωτές λόγω περισσότερων συνταξιοδοτήσεων πέρυσι, αντιλαμβάνεστε ότι περάσαμε πραγματικά τα όρια», δήλωνε προχτές ο υπουργός Ανδρ. Λοβέρδος, μιλώντας σε ραδιοφωνικό σταθμό. Ο ίδιος σημείωσε ότι «από αυτές τις 22.500 αναπληρωτών που ζητήσαμε, μετά από συνεννοήσεις συνολικά στο πλαίσιο της κυβέρνησης και παρεμβάσεις του πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου και συνεννοήσεις με άλλους υπουργούς, θα έχουμε συνολικά 19.500» και ότι θα καλυφθούν τα κενά ζητώντας από τους καθηγητές να διδάξουν τα εγγύτερα προς την ειδικότητά τους αντικείμενα.

Ο υπουργός δήλωνε ότι με βάση την αναλογία προσλήψεων – αποχωρήσεων 1 προς 10, θα υπάρχει η δυνατότητα να προσληφθούν μόλις 450 άτομα για τη σχολική χρονιά 2015-2016. Ο ίδιος δήλωνε ότι σε συζητήσεις με το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης έχει ζητήσει να συζητηθεί εκ νέου αυτή η αναλογία.

Οι προσπάθειες της κυβέρνησης να εμφανιστεί ότι αγωνία για τη λειτουργία των σχολείων δεν είναι ικανές να πείσουν για το ενδιαφέρον της, αφού η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα μιας πορείας επιλογών στο πλαίσιο της πολιτικής που χτυπά το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά και στην εκπαίδευση. Οι δε ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου καθώς η δημόσια εκπαίδευση βρίσκεται σε τροχιά υπαγωγής στις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου, οικοδόμησης του σχολείου της καπιταλιστικής αγοράς όπου βέβαια δεν χωρά και η μόνιμη και σταθερή δουλειά των εκπαιδευτικών.

Έτσι, φτάσαμε σε 9,5 χιλιάδες συνταξιοδοτήσεις εκπαιδευτικών φέτος και 12 περίπου χιλιάδες τα δύο προηγούμενα χρόνια, με εκπαιδευτικούς να αποχωρούν κυριολεκτικά με το πιστόλι στον κρόταφο, κάτω από το φόβο των αλλαγών στο Ασφαλιστικό, της εργασιακής ανασφάλειας για το πού θα βρεθούν την επόμενη σχολική χρονιά και της «αξιολόγησης». Υπενθυμίζεται ότι οι κανονικοί διορισμοί για την επόμενη σχολική χρονιά φτάνουν στον αριθμό – εμπαιγμό των 212 (112 στην Πρωτοβάθμια και 100 στη Δευτεροβάθμια).

Οι αναπληρωτές, με τους οποίους σκοπεύει το υπουργείο να καλύψει κενά που απαιτούν μόνιμους διορισμούς ώστε να λυθεί και τώρα και τα επόμενα χρόνια το πρόβλημα της άδειας έδρας στην τάξη, θα έρθουν να προστεθούν στους 15 περίπου χιλιάδες αναπληρωτές – ωρομίσθιους και στους 7.200 ψυχολόγους, λογοθεραπευτές κ.α. με 5μηνα, μέσω ΟΑΕΔ, που κάθε καλοκαίρι είναι άνεργοι και δεν ξέρουν αν θα έχουν δουλειά από Σεπτέμβρη. Στους εκπαιδευτικούς με διάφορες ελαστικές σχέσεις εργασίας, ακόμα και με μπλοκάκι.

Ανατύπωση από:  http://www.902.gr/eidisi/neolaia-paideia/49115/toylahiston-3000-oi-kenes-theseis-ekpaideytikon-ti-nea-hronia

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Μην καίτε τα μυαλά των παιδιών…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 28/06/2014

 

Οι εκπαιδευτικοί καλούν τους μαθητές να ξεκινούν το σχολείο στην ηλικία των εφτά για να σταματήσουν την καταστροφή της κουλτούρας του “Πάρα πολύ, Πολύ νωρίς”

Πολλοί γονείς πέφτουν στην παγίδα της πρώιμης τυπικής εκπαίδευσης και ωθούν τα παιδιά τους σε μαθήματα από πολύ μικρή ηλικία. Το συνδικάτο των εκπαιδευτικών στη Μεγάλη Βρετανία υποστηρίζει στο παρακάτω άρθρο ότι η κουλτούρα του “Πάρα πολύ, πολύ νωρίς” (too much, too soon) μπορεί να αποβεί καταστροφική για τους μαθητές και προτείνει το ελεύθερο παιχνίδι ως το καταλληλότερο εργαλείο ανάπτυξης των προϋποθέσεων για τη μάθηση.

  • H Ένωση των Εκπαιδευτικών (NUT) στη Μεγάλη Βρετανία υποστηρίζει ότι το αναλυτικό πρόγραμμα πρέπει να εστιάζει στο παιχνίδι μέχρι την ηλικία των εφτά ετών
  • Τα πρώιμα τεστ και τα τυπικά μαθήματα μπορεί να είναι καταστροφικά για τους μαθητές
  • “Η παιδική ηλικία είναι σημαντική” υποστηρίζει κορυφαία αξιωματούχος του συνδικάτου

Οι εκπαιδευτικοί υποστηρίζουν πως τα παιδιά ωθούνται στην επίσημη εκπαίδευση υπερβολικά νωρίς και πρέπει να υπάρχει ένα αναλυτικό πρόγραμμα βασισμένο στο παιχνίδι έως την ηλικία των 7 ετών.

Child_Classroom_Studying

Η Εθνική Ένωση Εκπαιδευτικών (NUT), η οποία εκπροσωπεί 327 χιλιάδες εκπαιδευτικούς, υποστηρίζει ότι η επιβολή ενός τακτικού/συνηθισμένου προγράμματος και διαγωνισμάτων από νωρίς είναι κομμάτι της κουλτούρας “πάρα πολύ, πολύ νωρίς” στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Το θέμα θα συζητηθεί ως μέρος μίας κίνησης στο ετήσιο συνέδριο της ομοσπονδίας στο Brighton.

Οι δάσκαλοι θα συζητήσουν τη σημασία του παιχνιδιού και της κατάλληλης θεμελίωσης για την μάθηση των παιδιών ηλικίας τριών έως εφτά ετών.

Η NUT υποστηρίζει ότι  η επίσημη εκπαίδευση σε μία τόσο νεαρή ηλικία μπορεί να είναι επιβλαβής για τα παιδιά, ειδικά για τα νεώτερα μέσα στο συγκεκριμένο σχολικό έτος.

Η δήλωση είναι σε ευθεία αντίθεση με τις πρόσφατες προτάσεις του Ofsted (Office for Standards in Education, Children’s Services and Skills του Ηνωμένου Βασιλείου) και του Τμήματος Εκπαίδευσης για την πιο πρώιμη έναρξη της εκπαίδευσης των παιδιών.

Η Jess Edwards, εκπαιδευτικός σε  δημοτικό σχολείο και εκπρόσωπος της NUT από το Lambeth δήλωσε στην Sunday Telegraph: “Υπάρχει μία τάση τα τελευταία χρόνια, ειδικά της τωρινής κυβέρνησης, να υπέρ-επισημοποιεί τα πολύ πρώιμα στάδια της εκπαίδευσης”.

“Αυτή είναι μία εντελώς λανθασμένη προσέγγιση. Πραγματικά, τα μικρά παιδιά θα έπρεπε να κάνουν πράγματα όπως μαγείρεμα, πειραματισμό με την άμμο και να παίζουν παιχνίδια, παρά να κάθονται με το ζόρι και να προσθέτουν κλάσματα.

“Θέλουμε ένα αναλυτικό πρόγραμμα που να ταιριάζει στη σωστή ηλικία.”

H Christine Blower, γενική γραμματέας της ΝUT δήλωσε: “Η παιδική ηλικία είναι σημαντική από μόνη της και πρέπει να αναγνωριστεί.”

“Η έμφαση σε στόχους και αποτελέσματα στα νηπιαγωγεία είναι υπερβολικά πολλά τεστ, υπερβολικά νωρίς με λίγη μέριμνα για τη σημασία της συναισθηματικής και κοινωνικής ανάπτυξης των μικρών παιδιών. “

“Δεν μπορούμε να αρχίσουμε να ταμπελοποιούμε μικρά παιδιά ηλικίας το πολύ δύο ετών ότι αποτυγχάνουν. Μερικοί γονείς θα ανησυχούν χωρίς λόγο για την πρόοδο που παρουσιάζει το παιδί τους  και αναπόφευκτα αυτές οι ανησυχίες θα μεταφέρονται. “

“Η ηλικία των δύο ετών είναι περίπου πέντε χρόνια νωρίτερα από την ηλικία που τα παιδιά σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες ξεκινούν την επίσημη εκπαίδευση.”

“Η διαφορά είναι φυσικά ότι, ιδιαίτερα στις σκανδιναβικές χώρες, υπάρχουν υψηλής ποιότητας προσχολικές παροχές χρησιμοποιώντας ένα αναλυτικό πρόγραμμα με βάση το παιχνίδι ως εξουσιοδότηση που προετοιμάζει επαρκώς το παιδί για περισσότερη επίσημη γνώση αργότερα.”

Νωρίτερα αυτόν το μήνα ο επικεφαλής του Ofsted δήλωσε ότι σε κάθε γονέα θα πρέπει να μοιράζεται μία λίστα 10 σημείων δεξιοτήτων τις οποίες πρέπει να κατέχουν άρτια τα παιδιά τους πριν την πρώτη μέρα στο σχολείο.

Παρουσιάζοντας την πρώτη ετήσια αναφορά του Ofsted για τα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης, ο Sir Michael Wilshaw δήλωσε ότι παρά το ότι πολλοί γονείς “ενστικτωδώς” διδάσκουν στα παιδιά τους καίριες δεξιότητες, άλλοι αποτυγχάνουν να το κάνουν, καταδικάζοντας τα παιδιά τους να αγωνίζονται να τα καταφέρουν στο σχολείο.

Προειδοποίησε ότι πάρα πολλά μικρά παιδιά ξεκινούν την εκπαίδευση ανίκανα να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα, να ακολουθήσουν απλές εντολές ή ακόμα και να κάνουν τους εαυτούς τους κατανοητούς στους άλλους.

Επίσης, απαίτησε περισσότερες θέσεις για τα δίχρονα στα νηπιαγωγεία-σχολεία, ειδικά για τα φτωχότερα μικρά παιδιά, για να βοηθηθούν να συμβαδίσουν με τα πλουσιότερα συνομήλικά τους. Ο Sir Michael συνέχισε με επίθεση στη “μεσοαστική” ιδέα ότι η δομημένη μάθηση καταστρέφει τα μικρά παιδιά.

Εν τω μεταξύ, μία δημοσκόπηση έδειξε ότι τα παιδιά νιώθουν πιεσμένα, αγχώδη και φοβούνται την αποτυχία εξαιτίας της κουλτούρας της “στοχοθεσίας” στα σχολεία.

Υπερβολική έμφαση να επιτευχθούν στόχοι έχει μία “υπερβολικά επιβλαβής” επίδραση στην εκπαίδευση των μαθητών, σύμφωνα με το Σύλλογο Εκπαιδευτικών και Λεκτόρων (ATL).

Μία δημοσκόπηση που διενεργήθηκε από την Ένωση, έδειξε ότι η πίεση της ανταπόκρισης σε συγκεκριμένους στόχους καταστρέφει την ποιότητα της διδασκαλίας, με τους δασκάλους να “διδάσκουν για το τεστ” και να αφήνουν λιγότερο χρόνο για πρακτική ή δημιουργική εργασία.

Συνολικά, περισσότερο από το μισό (53%) του προσωπικού των σχολείων που ερωτήθηκαν από τον ATL δήλωσαν ότι οι στόχοι κάνουν τους μαθητές να φοβούνται την αποτυχία και να είναι πιεσμένοι.

Η Dr Mary Bousted, γενική γραμματέας του ATL, δήλωσε: “Μία υπερβολική έμφαση στους στόχους έχει υπερβολικά επιβλαβείς συνέπειες στην εκπαίδευση των παιδιών.

“Σε πάρα πολλές περιπτώσεις η ικανοποίηση των στόχων δείχνει να είναι πιο σημαντική από τη μάθηση των παιδιών και την απόκτηση σημαντικών γνώσεων και δεξιοτήτων.”

Εκπρόσωπος του Τμήματος Εκπαίδευσης δήλωσε: “Συμφωνούμε απόλυτα ότι η εκπαίδευση δε θα πρέπει να είναι ένας ατελείωτος διάδρομος γυμναστικής με επαναλήψεις και διαγωνίσματα.”

“Γι’ αυτό το λόγο ξεφορτωνόμαστε τα ανά αντικείμενο τεστ και τις αξιολογήσεις του Ιανουαρίου. Για να δώσουμε τέλος στις συνεχείς εξετάσεις και να εξασφαλίσουμε ότι οι μαθητές θα αναπτύσσουν μία σε βάθος και σε διάρκεια κατανόηση του κάθε μαθήματος.”

Πηγή: http://www.dailymail.co.uk/news/article-2603575/Teachers-call-pupils-start-school-age-seven-stop-damaged-soon-culture.html

Posted in Έρευνα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | 1 Comment »

Παράσταση διαμαρτυρίας εκπαιδευτικών στη Θεσσαλονίκη

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 30/09/2013

Συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους οι εκπαιδευτικοί στη Θεσσαλονίκη. Στις 08:00 θα πραγματοποιήσουν παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το κτήριο ZEDA, στην Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης, ενάντια στις μετακινήσεις και τις διαθεσιμότητες εκπαιδευτικών.

Posted in Ενημέρωση, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Υποχρεωτική μετάταξη 6.028 εκπαιδευτικών (μέχρι τις 23/8/13 οι αιτήσεις προτίμησης)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 14/08/2013

Το υπουργείο Παιδείας έδωσε στη δημοσιότητα το βράδυ της Δευτέρας τον προγραμματισμό για τις μετατάξεις στα δημοτικά σχολεία, καθώς και για το πλεονάζον προσωπικό, στο πλαίσιο της διαδικασίας διαθεσιμότητας-κινητικότητας. Η προθεσμία για τις αιτήσεις προτίμησης «τρέχει» μέχρι τις 23 Αυγούστου.

Κάντε κλικ εδώ για πληροφορίες και ηλεκτρονική υποβολή αίτησης.

Σύμφωνα με τους πίνακες ανά περιφέρεια, περιοχή και ειδικότητα, πλεονάζουν συνολικά 6.028 εκπαιδευτικοί εκ των οποίων οι 4.712 μετατάσσονται υποχρεωτικά σε δημοτικά σχολεία και σε διοικητικές θέσεις φορέων του υπουργείου Παιδείας.

Από τους 6.028 που πλεονάζουν, οι 1.266 βρίσκονται στην Περιφέρεια Αττικής, οι 710 στην Κεντρική Μακεδονία και οι 580 στη Στερεά Ελλάδα.

Σχετικά με τον αριθμό αυτών που μετατάσσονται, οι περισσότεροι (1.268) μετακινούνται στην Περιφέρεια Αττικής.

Το βάρος των υποχρεωτικών μετατάξεων σηκώνουν οι καθηγητές Φυσικής Αγωγής, ξένων γλωσσών, Πληροφορικής, Καλλιτεχνικών και Θεατρικών Σπουδών.

Οι αιτήσεις υποβάλλονται ηλεκτρονικά, ενώ παράλληλα με την αίτηση προτίμησης οι ενδιαφερόμενοι εκπαιδευτικοί συμπληρώνουν και τα στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη για τη μοριοδότησή τους.

Τα μόρια που δηλώνουν αφορούν τη συνολική τους προϋπηρεσία, οικογενειακούς λόγους, συνθήκες διαβίωσης στις έδρες των σχολείων που υπηρέτησαν, την κατοχή επιπλέον πτυχίων, την κατοχή μεταπτυχιακών και την κατοχή διδακτορικών τίτλων.

Πηγή: *http://tvxs.gr/news/ellada/ypoxreotiki-metataksi-4712-ekpaideytikon

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Το ΦΕΚ της επιστράτευσης των εκπαιδευτικών μέσης εκπαίδευσης

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 12/05/2013

Σε ισχύ από τις 12 το μεσημέρι της 15ης Μαΐου τίθεται η πολιτική επιστράτευση του συνόλου των καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, όπως προβλέπει το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα που υπέγραψε χθες ο Πρωθυπουργός.

fek_Page_1

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών και το 1821 (ή, αλλιώς) Το ταλέντο να χάνεις το δίκιο σου

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 01/04/2013

Πριν από μερικές μέρες, στο site του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών εμφανίστηκε μια επιστολή προς τους μαθητές, η οποία έχει τη φιλοδοξία να αναδείξει το «αληθινό» νόημα της 25ης Μαρτίου και τη σημερινή σημασία του για το λαϊκό κίνημα. Η ίδια επιστολή, που αναδημοσιεύτηκε στον κυριακάτικο «Ριζοσπάστη» της 16ης Μαρτίου, υπήρξε το έναυσμα για την έναρξη συζητήσεων σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης και έγινε στόχος επιθέσεων από ποικίλους αντιδραστικούς κύκλους.

Αξιέπαινη, οπωσδήποτε, η πρωτοβουλία των εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ, με πυρήνα τους κομμουνιστές εκπαιδευτικούς, να ανοίξουν μια συζήτηση με τους μαθητές, για το κομβικό, για την ιστορία της Ελλάδας (ενδεχομένως και του κόσμου) γεγονός και, μάλιστα, σε μια εποχή που η σχολική ιστοριογραφία βρίσκεται στην … εντατική και η επίθεση, από την  πλευρά της άρχουσας τάξης στην ιστορική μνήμη εντείνεται και οξύνεται. Θα περίμενε δε κανείς, γνωρίζοντας και τη μεγάλη ιστοριογραφική παράδοση του ίδιου του ΚΚΕ, σε σχέση με την Επανάσταση του `21, αλλά και την εν γένει παράδοση της μαρξιστικής ιστοριογραφίας στην Ελλάδα, ότι το κείμενο θα συνδύαζε με άρτιο τρόπο την αποτύπωση των ιστορικών πραγματικοτήτων του 19ου αιώνα, τη διδαχή των νομοτελειών της ιστορίας, με το σήμερα θα περίμενε επίσης να δει ένα κείμενο που το ύφος του θα χαρακτηριζόταν από καλλιέπεια και επιστημονικότητα, ένα κείμενο παιδαγωγικά ελκυστικό.

Η ανάγνωση ωστόσο του κειμένου επιφυλάσσει μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη: η – ας την πούμε – ιστοριογραφική παρέμβαση των εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ δεν είναι παρά ένα κείμενο κακογραμμένο, ασύντακτο, χωρίς λογική δομή, που δεν διακρίνει ανάμεσα στο κύριο και το επουσιώδες. Ένα συνονθύλευμα από κακοχωνεμένες επεξεργασίες των κλασικών μαρξιστών ιστορικών και ιστοριοδιφών που ούτε στους εφιάλτες τους δεν φαντάζονταν τη μεταχείριση που επεφύλαξαν στις απόψεις τους οι … επίγονοί τους (;). Ένα κείμενο γραμμένο σε ύφος … καφενέ, όπου διάφοροι δοκησίσοφοι μεταξύ πρέφας, κολτσίνας και ούζου εκφράζουν άποψη επί παντός του επιστητού και άλλων τινών. Εννοείται ότι οι θαμώνες των καφενείων απανταχού της επικράτειας καλά κάνουν: δείγμα υγείας είναι αυτές οι συζητήσεις, κατάλοιπο της αρχαίας αγοράς. Δεν επιτρέπεται όμως αυτό το ύφος να υιοθετείται από κομμουνιστές επιστήμονες που εντέλλονται να υπηρετήσουν την επιστημονική και ιστορική αλήθεια, από την πλευρά της υπεράσπισης των πρωτοπόρων κοινωνικών δυνάμεων του καιρού μας. Δεν επιτρέπεται σε παιδαγωγούς που έχουν πίσω τους την  παράδοση του Γληνού, του Παπαμαύρου, της Ιμβριώτη.

Πέρα όμως από το ύφος και την αντιεπιστημονικότητα του κειμένου, υπάρχει ένα πολύ πιο σοβαρό πρόβλημα: η απόλυτη υποταγή της ιστορικής πραγματικότητας στις σύγχρονες ιδεολογικές και πολιτικές ακροβασίες της καθοδήγησης του ΚΚΕ. Για να γίνω πιο σαφής, θα παραθέσω, κατά παράγραφο, τα επίδικα τμήματα της επιστολής (με έντονα γράμματα) και θα τα συνοδεύσω με τις δικές μου παρατηρήσεις και σχόλια. Ο σύνδεσμος είναι, βεβαίως, στη διάθεση των αναγνωστών του «Εργατικού Αγώνα», ώστε να επιβεβαιώσουν ότι τα αποσπάσματα παρατίθενται ακριβώς όπως είναι γραμμένα αλλά και να διαβάσουν ολόκληρη την επιστολή.[1]

«Αγαπητέ μαθητή, μαθήτρια

Ίσως έχεις βαρεθεί να ακούς συνέχεια για επετείους και γιορτές, ειδικά σήμερα που η πολιτική της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του συστήματος των εφοπλιστών, των επιχειρηματιών κάνουν επίθεση στη ζωή σου και στην οικογένειά σου.

Κράτα όμως το εξής: ό,τι επίθεση και να σου κάνουν, δε θα σταματήσουν ποτέ να στοχεύουν στο μυαλό σου. Γι’ αυτό σου λένε ψέματα και μισές αλήθειες και για την 25η Μαρτίου, όπως κάνουν και για την 28η Οκτώβρη αλλά και για το Πολυτεχνείο».

Αντιπαρέρχομαι το ύφος και τις ασυνταξίες. Θα ήθελα όμως να σχολιάσω δύο πράγματα. Πρώτα – πρώτα, οι συντάκτες του κειμένου έχουν σίγουρα οποιαδήποτε σχέση με την εκπαιδευτική διαδικασία; Η επιστολή απευθύνεται σε μαθητές, σε παιδιά, δηλαδή, από έξι έως 18 χρονών. Πόσο «πατάει» πάνω στη ζωή, πόσο ανταποκρίνεται στο γνωσιολογικό και συνειδησιακό πεδίο αυτών των ηλικιών, μια πιθανή σύνδεση των σημερινών προβλημάτων της ελληνικής οικογένειας με την «ανία» των γιορτών και των επετείων; Ή να υποθέσουμε ότι, προ κρίσης, τις σχολικές γιορτές παρακολουθούσε η σχολική κοινότητα με σεβασμό και προσήλωση; Δυστυχώς, η επίθεση ενάντια στην ιστορική μνήμη, έχει κάνει – και εδώ – πολύ καλά τη δουλειά της …

Η δεύτερη παράγραφος, ωστόσο, γεννά άλλου είδους ενστάσεις και ερωτηματικά; Ποιοι είναι αυτοί που λένε τα ψέματα και τις μισές αλήθειες; Η απάντηση, στην πραγματική ζωή, δεν είναι τόσο σαφής και συγκεκριμένη όσο – θέλω να ελπίζω – στο  μυαλό του συντάκτη: αν εννοεί την άρχουσα τάξη και τη σχολική ιστοριογραφία έχει καλώς (για να είμαι μάλιστα δίκαιος, οφείλω να πω ότι παρακάτω η επιστολή αναφέρεται στα σχολικά βιβλία). Η έλλειψη όμως υποκειμένου στη συγκεκριμένη πρόταση φοβάμαι ότι «τσουβαλιάζει» και τους εκπαιδευτικούς: ακόμη και τους κομμουνιστές ή εν γένει προοδευτικούς εκπαιδευτικούς που με μόχθο και σε αντίξοες συνθήκες προσπαθούν να διδάξουν την ιστορική αλήθεια, είτε μέσα από το μάθημα, είτε με τη διοργάνωση των σχολικών εορτών.

Ο συντάκτης της επιστολής επιλέγει να  ξεκινήσει την αντιπαράθεση με την επίσημη ιστοριογραφία, ασχολούμενος με την ημερομηνία της Επανάστασης, η οποία καθιερώθηκε – όντως – μεταγενέστερα, για να ταυτιστεί με τη θρησκευτική γιορτή του Ευαγγελισμού και να αποκτήσει το γεγονός θρησκευτική χροιά.

Η – ορθή – αυτή παρατήρηση δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να είναι το κύριο σημείο σε μια μαρξιστική ανάγνωση της ημέρας ούτε μπορεί να αποτελεί το αφετηριακό σημείο της αντιπαράθεσης με την αστική ιστοριογραφία.

Αμέσως παρακάτω, η επιστολή προσπαθεί να οριοθετήσει τις κοινωνικές δυνάμεις που πήραν μέρος στην ελληνική επανάσταση. Εδώ λοιπόν μας λέει, μεταξύ άλλων, τα εξής:

(…)

«Ένας από τους κοτζαμπάσηδες, δηλαδή τους έλληνες άρχοντες της εποχής, είπε «κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό να’ χει δικαιώματα»!»

Ποιοι ήταν οι έλληνες άρχοντες της εποχής; Τι σημαίνει «κοτζάμπασης»; Ποιος είναι ο συγκεκριμένος κοτζάμπασης και σε ποια πηγή αναφέρεται αυτή η φράση; Και το ότι ένας κοτζάμπασης είπε τη συγκεκριμένη φράση, στοιχειοθετεί τη στάση ενός ολόκληρου κοινωνικού στρώματος; Στη βάση αυτής της μεθοδολογίας, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ένας άλλος «κοτζάμπασης», ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, απελευθέρωσε την Καλαμάτα! Η περιπτωσιολογία δεν συνιστά συγκρότηση ιστορικής γνώσης (ανεξάρτητα από το γεγονός ότι όντως οι κοτζαμπάσηδες ανήκουν στα συντηρητικά στρώματα που πήραν μέρος στην επανάσταση, εκείνα που επιθυμούν να διατηρήσουν και στο υπό σύσταση κράτος τα προνόμια που είχαν επί οθωμανικής κυριαρχίας).

Και συνεχίζει το κείμενο, μερικές παραγράφους παρακάτω:

(…)

«Η επανάσταση του 1821 ήταν σύγκρουση με τον Οθωμανικό Δεσποτισμό και συνδέονταν με την απελευθέρωση.  Όλοι οι Έλληνες δεν ήταν υπέρ της επανάστασης. Μάλιστα υπήρχαν Έλληνες που ήταν μέρος του Οθωμανικού Συστήματος εξουσίας».

Είναι εντελώς σαφές ότι η επανάσταση του 1821 δεν ήταν απλώς σύγκρουση με τον Οθωμανικό Δεσποτισμό ούτε απλώς συνδεόταν με την απελευθέρωση. Αυτή η έρμη η απελευθέρωση δεν έχει κανένα επιθετικό προσδιορισμό; Τι να ήταν άραγε; Κοινωνική; Ψυχολογική; Μήπως … σεξουαλική; Κερδίζει το κουϊζ όποιος απαντήσει ότι η απελευθέρωση ήταν εθνική, αλλά η χρήση του όρου συνεπάγεται … πιπέρι στο στόμα από την «αντιεθνικιστική» καθοδήγηση. Στο ζήτημα όμως αυτό θα επανέλθω αναλυτικά παρακάτω.

Και συνεχίζει ο ρέκτης συντάκτης του πονήματος:

(…)

«Στην επανάσταση του 1821 δεν ήταν όλοι οι Έλληνες μαζί γιατί είχε κοινωνικό χαρακτήρα».

Είναι σαφές ότι οι συντάκτες της επιστολής αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι τους όρους «εθνικός» και «εθνικοαπελευθερωτικός». Το σύνολο ωστόσο των μαρξιστών και κομμουνιστών ιστορικών θεωρεί την επανάσταση του 1821 ως εθνικοαπελευθερωτική.Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν συγκροτούνται τα έθνη και διεκδικούν είτε την εθνική τους χειραφέτηση είτε την εθνοκρατική τους ολοκλήρωση. Εξ άλλου, μια από τις βασικές αρχές του Διαφωτισμού του 18ου αιώνα, είναι ακριβώς η Αρχή των Εθνοτήτων, σύμφωνα με την οποία κάθε έθνος οφείλει να έχει δική του κρατική οντότητα. Στη μεγάλη γαλλική επανάσταση, η αρχή των εθνοτήτων (καθώς ή Γαλλία ήταν ήδη συγκροτημένο έθνος – κράτος) δεν εκφράστηκε με την πάλη για εθνική απελευθέρωση, αλλά με τη συγκρότηση του εθνικού στρατού, κατ` αρχήν ως στρατού εθελοντών και σε αντιπαράθεση με τους μισθοφορικούς στρατούς του μεσαίωνα. Ένας τέτοιος στρατός, αποτελούμενος από τους «αβράκωτους» της επανάστασης, που τραγουδούσαν τη «Μασσαλιώτιδα» πέτυχε, το 1792, μια περήφανη νίκη πάνω στους συνασπισμένους στρατούς των φεουδαρχιών της Ευρώπης, αποδεικνύοντας την ανωτερότητα του νέου οικονομικο – κοινωνικού σχηματισμού πάνω στον ιστορικά απερχόμενο.

Στον υπό οθωμανική κυριαρχία ελλαδικό χώρο, η αρχή των εθνοτήτων βρήκε την πληρέστερη αποτύπωσή της, αν και προηγουμένως υπήρξαν εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, τόσο στα Βαλκάνια (εξέγερση των Σέρβων το 1808) όσο και εκτός χερσονήσου, για παράδειγμα στην Ιταλία και στην Ισπανία, αλλά και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Ο κυρίως εθνικοαπελευθερωτικός χαρακτήρας της επανάστασης το `21 δεν αναιρεί καθόλου τις κοινωνικές παραμέτρους του, ίσα – ίσα τις τονίζει. Κατά το 19ο αιώνα, φορέας της εθνικής ιδέας, της ιδέας της εθνικής χειραφέτησης είναι η προοδευτική, την εποχή εκείνη, αστική τάξη. Εννοείται ότι το σχήμα αυτό, ισχύει και για το αγωνιζόμενο ελληνικό έθνος, το οποίο, κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας, διασχίζεται κάθετα από κοινωνικές τάξεις και στρώματα. Για να εξετάσουμε ποιες είναι αυτές οι κοινωνικές τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα, θα πρέπει να δούμε πρώτα μέσα σε ποιο οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο αυτά συγκροτούνται.

Το οθωμανικό καθεστώς είναι δεσποτικό και σκληρό. Η σκληρότητά του οφείλεται στον έντονα συντηρητικό χαρακτήρα των κοινωνικών δομών της αυτοκρατορίας (φεουδαρχία). Επί πλέον, το γεγονός ότι η οικονομία της αυτοκρατορίας παραμένει αγροτική – φεουδαρχική, σε μια εποχή που ο υπόλοιπος κόσμος βαδίζει προς τον καπιταλισμό, καθώς και το γεγονός ότι η αυτοκρατορία είναι υποχρεωμένη να συναλλάσσεται με εκχρηματισμένες οικονομίες, δημιουργεί στην Πύλη (τη σουλτανική διοίκηση) άσβεστη δίψα για χρήμα: έτσι, η συντριπτική πλειοψηφία των φόρων είναι σε χρήμα, κάτι που δυσκολεύει αφάνταστα τους υπηκόους της αυτοκρατορίας. Κυριότερος και πιο γνωστός φόρος είναι το χαράτσι (κεφαλικός φόρος) που αφορά όλους τους άρρενες κατοίκους της αυτοκρατορίας.

Μετά την τουρκική κατάκτηση, οι έλληνες αναδιπλώνονται από τους παραδοσιακούς χώρους όπου ζούσαν (πεδιάδες – παράλια) προς τα βουνά και τα νησιά. Εκεί, ελλείψει εκτεταμένων εδαφών προς καλλιέργεια, στρέφονται κυρίως προς τη βιοτεχνία και το εμπόριο (θαλασσινό και εμπόριο με καραβάνια μέσω των ορεινών δρόμων). Το ελληνικό εμπόριο στηρίζεται από την οθωμανική διοίκηση, (γι` αυτό παρέχονται και ειδικά φορολογικά προνόμια σε ορισμένες περιοχές) ακριβώς επειδή οι ίδιοι οι Οθωμανοί δεν ασχολούνται με αστικές οικονομικές δραστηριότητες, αλλά μόνο με τον πόλεμο και, κατά δεύτερο λόγο, με τη διοίκηση. Εξ άλλου, και στη διοίκηση, χρησιμοποιούν το ελληνικό στοιχείο της Κωνσταντινούπολης.

Μέσα σε αυτό το οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο διαμορφώνονται οι κοινωνικές τάξεις και τα στρώματα του ελληνισμού που, σχηματικά, είναι τα εξής:

– Φαναριώτες. Πρόκειται για την εμπορική και διοικητική αριστοκρατία των ελλήνων της Κωνσταντινούπολης (πήραν το όνομά τους από τη συνοικία Φανάρι, όπου και διαβιούσαν). Οι οθωμανοί τους χρησιμοποιούσαν σε υψηλές διοικητικές θέσεις, σημαντικότερες από τις οποίες είναι: α) μεγάλος δραγουμάνος της Πύλης (υπουργός εξωτερικών της αυτοκρατορίας), β) δραγουμάνος του στόλου (υπαρχηγός του στόλου), γ) ηγεμόνας στην ημιαυτόνομη περιοχή της Μολδοβλαχίας, δηλαδή στη σημερινή Ρουμανία, από τις αρχές του 18ου αιώνα).

– Τσιφλικάδες, εκμισθωτές φόρων, τοπάρχες: δεν πρόκειται για ενιαία κοινωνική τάξη, αλλά για κοινωνικά στρώματα που χαρακτηρίζονται είτε από μεγάλη οικονομική επιφάνεια είτε από την εμπλοκή τους με τον οθωμανικό κρατικό μηχανισμό, γι` αυτό και είναι ιδιαίτερα αντιπαθείς στους έλληνες.

– Αστική τάξη (υπό διαμόρφωση): έμποροι και καραβοκύρηδες που πλουτίζουν και προκόβουν. Όταν το οθωμανικό οικονομικό και διοικητικό πλαίσιο τους γίνεται ασφυκτικό, εγκαθίστανται στο εξωτερικό, όπου συγκροτούν ανθηρές οικονομικά παροικίες. Πρόκειται για την πιο ριζοσπαστική κοινωνική μερίδα του ελληνισμού που, αργότερα, θα καθοδηγήσει την ελληνική επανάσταση.

– Αγροτιά: εδώ, συμπεριλαμβάνονται οι ακτήμονες αγρότες, οι καλλιεργητές που έχουν μικρό δικό τους κλήρο και οι «κολλήγοι», οι εξαρτημένοι χωρικοί των τσφλικιών. Είναι το πιο καταπιεσμένο κοινωνικό στρώμα και, γι` αυτό το λόγο, το πιο μαχητικό στη διάρκεια της επανάστασης. Από τις γραμμές του, προέρχεται η «δύναμη κρούσης» της, δηλαδή τα αντάρτικά σώματα των κλεφτών.

Από όλες αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις, εκείνοι που δεν παίρνουν μέρος στην επανάσταση και, μάλιστα, την εχθρεύονται ανοιχτά, είναι ο σκληρός πυρήνας της διοικητικής αριστοκρατίας της Κωνσταντινούπολης, μαζί και ο ανώτατος κλήρος. Ωστόσο (και, να γιατί ο ιστορικός δεν μπορεί να καταφεύγει στην περιπτωσιολογία) υπήρξαν Φαναριώτες οι οποίοι ανήκουν στα ριζοσπαστικά στοιχεία της επανάστασης, όπως για παράδειγμα ο αγνός και ριζοσπάστης πατριώτης Δημήτριος Υψηλάντης, παρά το – ρωσικό – τίτλο ευγενείας που έφερε.

Στην κυρίως Ελλάδα, οι τοπάρχες συμμετείχαν στην επανάσταση, για τούτο και ανέφερα παραπάνω το όνομα του πατριάρχη των Μαυρομιχαλαίων, Πετρόμπεη[2]. Είναι ωστόσο σαφές ότι κάθε κοινωνική τάξη και κάθε κοινωνικό στρώμα συμμετέχει στην επανάσταση από τη δική του ταξική σκοπιά και με την προσπάθεια να υποστηρίξει τα οικεία συμφέροντα στο υπό σύσταση κράτος. Οι τοπάρχες (και, μαζί τους, ο κλήρος) δεν θέλουν να χάσουν τα προνόμια που είχαν επί οθωμανών: μερίδα των εκπροσώπων της αστικής τάξης επιθυμεί διακαώς (και το καταφέρνει, μέσω των δανείων) να προσδέσει στενά το υπό σύσταση κράτος στο αγγλικό κεφάλαιο∙[3] η αγροτιά παλεύει να εξασφαλίσει κλήρο.

Η πολυπλοκότητα των κοινωνικών αντιθέσεων κατά τη διάρκεια της επανάστασης βρίσκεται πίσω από την αρχική διαπάλη μεταξύ οπλαρχηγών (εκφραστών του αγροτικού στοιχείου) και Φιλικών (η πιο ριζοσπαστική πολιτικά μερίδα της αστικής τάξης) και προκρίτων (ας πούμε, για να συνεννοηθούμε, «κοτζαμπάσηδων» ) από την άλλη. Αποτελεί όμως και το υπόβαθρο των εμφυλίων πολέμων, κατά τους οποίους οι αντιπαραθέσεις και οι συμμαχίες είναι πάρα πολύ περίπλοκες και όχι πάντα αυτονόητες: κάποια στιγμή πολεμούν όλοι εναντίον όλων, οι ρουμελιώτες με τους Πελοποννήσιους, οι Πελοποννήσιοι με τους νησιώτες (κυρίως τους υδραίους) κλπ. Όσον αφορά δε το – μη ξεκαθαρισμένο ιστορικά – θάνατο του κορυφαίου στρατιωτικού ηγέτη της επανάστασης, του Γεώργιου Καραϊσκάκη, εδώ εμπλέκεται ένας παράγοντας που σχετίζεται μεν με τις εσωτερικές αντιπαλότητες αλλά και βρίσκεται πάνω από αυτές: η εμπλοκή της Μεγάλης Βρετανίας στα πράγματα της επαναστατημένης Ελλάδας. Αυτό όμως το εξαιρετικά σημαντικό, το πραγματικά κομβικό σημείο της ιστορίας (την εμπλοκή δηλαδή των μεγάλων δυνάμεων και την προσπάθειά τους να χειραγωγήσουν την επανάσταση), η επιστολή με αφορμή την οποία γράφεται αυτό το κείμενο το έχει αποστείλει στο χωνευτήρι μιας διαστημικής μαύρης τρύπας. Δεν ταιριάζει, βλέπετε, με το μοντέρνας κοπής ιδεολογικό (ου μην αλλά και ιστοριογραφικό) σχήμα της σημερινής καθοδήγησης του ΚΚΕ, σύμφωνα με το οποίο ο ξένος παράγοντας δεν έχει παίξει δα και κανένα σπουδαίο ρόλο στα ελληνικά πράγματα, από τότε που η Ελλάδα έγινε κράτος …

Η κοινωνική πραγματικότητα της επανάστασης λοιπόν και οι κοινωνικές της αντιθέσεις είναι εξαιρετικά περίπλοκες και, οπωσδήποτε, δεν χωράνε στο δυαδικό – μανιχαϊστικό σχήμα «κακός κοτζάμπασης (και ιεράρχης) vs «καλός λαός», ένα σχήμα, σε τελευταία ανάλυση, εντελώς αντιδιαλεκτικό. Προκρίθηκε όμως από τους συντάκτες της επιστολής είτε λόγω δραματικής έλλειψης ιστορικής και μαρξιστικής παιδείας, είτε για να γίνει αντιπαράθεση με σημερινά αστικά ιδεολογήματα περί εθνικής ενότητας, με παραδείγματα όμως παρμένα από άλλες εποχές και από άλλες κοινωνικοπολιτικές πραγματικότητες.

Εκεί όμως που πραγματικά «κεντάει» η επιστολή, είναι το παρακάτω απόσπασμα που παραθέτω αυτούσιο:

(…)

«Στην επανάσταση του 1821 δεν πήραν μέρος μόνο ορθόδοξοι Χριστιανοί και Ελληνες το γένος. Πήραν μέρος, κατ’ αρχήν, οι λεγόμενοι Φιλέλληνες, από το χώρο της Δυτικής Ευρώπης.

Εκτός από τους Φιλέλληνες, ωστόσο, πήραν μέρος στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και Βλάχοι, Μολδαβοί, Βούλγαροι, Αλβανοί, Σέρβοι, Τσιγγάνοι, Ούγγροι, Πολωνοί και άλλοι.

Ξέρεις άραγε ότι στα πλοία του Μιαούλη, το πλήρωμα δεν ήξερε καθόλου την ελληνική γλώσσα και ότι μιλούσε Αρβανίτικα;

Ξέρεις ότι οι επαναστάτες του 1821 δεν χωρίζανε το λαό σε Έλληνα και ξένο; Ο Ρήγας Φεραίος καλούσε Χριστιανούς και Τούρκους σε κοινό αγώνα για το γκρέμισμα της οθωμανικής κυριαρχίας και στη δημιουργία μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας».

Από πού να ξεκινήσει κανείς; Εννοείται ότι, στην ελληνική επανάσταση πήραν μέρος και οι φιλέλληνες, οι οποίοι είχαν ιδεολογικά κίνητρα για τη συμμετοχή τους αυτή. Ωστόσο, η επανάσταση είναι των ελλήνων και η δράση των προοδευτικών στοιχείων όλων των λαών στο πλευρό τους είναι επικουρική. Οπωσδήποτε δε είναι πρόωρο ιστορικά να μιλά κανείς για διεθνισμό, σε μια εποχή κατά την οποία ακόμη συγκροτούνται τα έθνη και υποστηρίζουν σθεναρά την ιδιοπροσωπεία τους.

Για να πάμε αμέσως παρακάτω, εκείνη η έρμη η εξέγερση στη Μολδοβλαχία πόσο κράτησε; Πόσους (ποσοστιαία και αριθμητικά) ντόπιους ή γειτονικούς πληθυσμούς συμπαρέσυρε; Πόση διάρκεια είχε η εξέγερση των λαών που αναφέρει η επιστολή; Τελικά, δηλαδή, κατά το συντάκτη της, η επανάσταση ήταν παμβαλκανική – κεντροευρωπαϊκή και όχι ελληνική; Και γιατί τα αντίστοιχα έθνη – κράτη συγκροτήθηκαν τόσο αργότερα από το ελληνικό;

Σε καμία περίπτωση, δεν υποτιμώνται και δεν επιτιμώνται οι αναφερόμενοι λαοί, επειδή δεν πραγμάτωσαν τη δεδομένη ιστορική στιγμή τη δική τους εθνική χειραφέτηση. Στον ελληνικό κόσμο όμως συντελέστηκαν εκείνες οι κοινωνικές και οικονομικές διεργασίες που οδήγησαν στη διαμόρφωση αστικής τάξης και στη συνακόλουθη διατύπωση του αιτήματος για την εθνική απελευθέρωση.[4] Γι` αυτό, εξ άλλου, και το παμβαλκανικό όραμα του Ρήγα, μ` όλη την τεράστια σημασία του και τον προοδευτικό, πέρα ακόμη και από την ίδια την εποχή του, χαρακτήρα του, έμεινε κενό γράμμα και παρασύρθηκε, μαζί με τον – προδομένο από τους αυστριακούς και εκτελεσμένο από τους τούρκους εμπνευστή του – από τα νερά του Δούναβη…

Ως προς τη γλώσσα που μιλούσαν τα πληρώματα του Μιαούλη, είναι όντως γνωστό ότι δεν μιλούσαν ελληνικά αλλά αρβανίτικα. Αρβανίτικα επίσης μιλούσαν, κοντά έναν αιώνα αργότερα, τα πληρώματα που χρησιμοποιούσε ο – επίσης υδραίος – ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, στη ναυαρχίδα του «Αβέρωφ», στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Είναι μάλιστα γνωστό ότι το παράγγελμα «Πυρ!», δινόταν από τον Κουντουριώτη στα αρβανίτικα: «Βρας!» (υπάρχει και ομότιτλο ποίημα του Ανδρέα Εμπειρίκου). Ωστόσο, η γλώσσα, αν και ισχυρό, δεν είναι το απόλυτο κριτήριο για την ένταξη σε ένα έθνος: οι εμποροκαπεταναίοι της Ύδρας, πρωτοπόροι στη συγκρότηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής στον ελλαδικό χώρο, υπήρξαν αντίστοιχα πρωτοπόροι και ως προς τη συγκρότηση εθνικής συνείδησης. Ο Ανδρέας Βώκος – Μιαούλης, που όντως μίλαγε αρβανίτικα, ονόμαζε τη ναυαρχίδα του στα χρόνια της επανάστασης «Θεμιστοκλής».

Το αριστούργημα της επιστολής είναι η αποστροφή ότι «οι επαναστάτες δεν χώριζαν το λαό σε έλληνες και ξένους» – όλα αυτά σε εποχή, επαναλαμβάνω, συγκρότησης των εθνών! Ο συντάκτης μεταφέρει αυτούσια την – ορθή – θέση για το σήμερα, ότι οι μετανάστες αποτελούν τμήμα της ελληνικής εργατικής τάξης στην ιστορική πραγματικότητα των αρχών του 19ου αιώνα. Σε αυτό το σημείο, το πόνημα αρχίζει να αποκτά λογική … Ρεπούση και «συνωστισμού». Και συνεχίζει ακάθεκτος ο συντάκτης:

«Η επανάσταση του 1821 δεν ήταν θρησκευτικός πόλεμος, ξεσηκωμός των Χριστιανών κατά των Μωαμεθανών.

Ήρθαν στιγμές που Έλληνες και Τούρκοι πολέμησαν μαζί, εναντίον των Βενετών, των Ισπανών και του Πάπα (και αντίστροφα), προτιμώντας οι Ελληνες ραγιάδες την τουρκική από τη δυτικοευρωπαϊκή φεουδαρχία, αφού η τελευταία υπήρξε κατά πολύ σκληρότερη της τουρκικής».

Μακριά από μένα κάθε θρησκευτικός και εκκλησιαστικός μύθος με τον οποίο η επίσημη, αστική ιστοριογραφία έχει περιβάλει το `21. Εννοείται (και είναι κοινός τόπος για τους ιστορικούς) ότι «Κρυφό Σχολειό δεν υπήρχε∙ είναι επίσης κοινός τόπος – και δεν θα αντιδικήσουμε εδώ με την επιστολή – ότι ο ανώτατος κλήρος δεν ήθελε την επανάσταση, ως βασικό συστατικό στοιχείο της οθωμανικής διοίκησης. Ωστόσο, αντικειμενικά, ως στοιχείο του εποικοδομήματος, της κοινής συνείδησης,  η θρησκεία και το δόγμα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη συγκρότηση του ελληνικού έθνους. Πρώτα – πρώτα, γιατί το Πατριαρχείο (που απέκτησε για πρώτη φορά πολιτική ισχύ επί οθωμανικής κυριαρχίας) υπήρξε ο συνεκτικός κρίκος για τους ελληνόγλωσσους ορθόδοξους της αυτοκρατορίας: αλλά επίσης και γιατί η ιδιότητα του χριστιανού διαφοροποιούσε τους υπόδουλους από την εθνότητα που ασκούσε τη διοίκηση και που είχε μουσουλμανικό θρήσκευμα, ενώ το ίδιο συνέβαινε με το δόγμα στις λατινοκρατούμενες περιοχές του ελλαδικού χώρου.

Ως προς τον κοινό πόλεμο ελλήνων και τούρκων ενάντια στους δυτικούς κυριάρχους (και δεν μπορώ να μη σχολιάσω το «αντίστροφα»: τι ακριβώς εννοεί; Με … αντίστροφη σειρά;), υπάρχει μια ορθή διατύπωση: η σκληρότητα της δυτικοευρωπαϊκού τύπου φεουδαρχίας. Από εκεί και πέρα όμως, αρχίζει η τρικυμία εν κρανίω: συμμαχία με συνειδητά, ακόμη και ταξικά – επαναστατικά χαρακτηριστικά, όπως αυτά που υπαινίσσεται το κείμενο, μεταξύ ελλήνων και τούρκων εναντίον των δυτικών δυνάμεων δεν υπήρξε ποτέ. Υπήρξαν ιστορικά τέτοιου είδους «συμμαχίες» κατά τους πρώιμους αιώνες της οθωμανικής κατάκτησης, ήταν όμως αμφίπλευρες και, οπωσδήποτε, δεν είχε διαμορφωθεί ακόμη η εθνική συνείδηση. Αναφέρω, για παράδειγμα, τη «συμμαχία» του αγροτικού στοιχείου της Κρήτης με τους οθωμανούς, κατά τη διάρκεια των τουρκοβενετικών πολέμων, την ίδια περίοδο κατά την οποία οι αστοί (και, προφανώς, η αριστοκρατία) ήταν στο πλευρό των βενετών. Από την άλλη όμως πλευρά, ελληνικά πληρώματα πολέμησαν στο πλευρό του χριστιανικού στόλου στη ναυμαχία της Ναυπάκτου κατά των Οθωμανών (1571). Αυτού του είδους οι συμπράξεις (τουλάχιστον χριστιανών – τούρκων) φαίνεται να σταματούν με την  άλωση του Χάνδακα (1669).

Τι τμήμα της επιστολής που σχολίασα παραπάνω γράφτηκε με πρόσχημα να εξυπηρετήσει τη διαπάλη με τον αστικό εθνικισμό, ωστόσο ρέπει επικίνδυνα προς την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος, δηλαδή τον κοσμοπολιτισμό. Η πραγματική αιτία είναι, θαρρώ, η αλλεργία που αισθάνεται ο πυρήνας της καθοδήγησης του ΚΚΕ που ασχολείται με ζητήματα ιστορίας και ιδεολογίας, μπροστά στον όρο «έθνος». Ας μην ξαναπούμε τα αυτονόητα: ο μαρξιστικός ορισμός του έθνους, διατυπωμένος από το Στάλιν βρίσκεται πάντα σε ισχύ. Και, οπωσδήποτε, η ιστορική κατηγορία «έθνος», δεν καταργείται βουλησιαρχικά, επειδή η ύπαρξή του θεωρείται βάση για την ανάπτυξη του εθνικισμού, πολλώ δε μάλλον όταν μιλάμε για το 19ο αιώνα, αιώνα ακριβώς των εθνικών χειραφετήσεων.

Η επιστολή κλείνει με τις αναμενόμενες προτροπές, με τις οποίες δεν θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει. Κάπου εκεί, προς το τέλος, ο συντάκτης της «θυμάται» να κάνει μνεία της «Ιεράς Συμμαχίας», μνημονεύοντάς την ως εκφραστή της τότε αντίδρασης. Το κύριο, δηλαδή η δυνατότητα ενός λαού να σπάσει ένα παγιωμένο, αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, υποβαθμίζεται, ενώ αποσιωπάται ολωσδιόλου  ο ρόλος των δανείων. Η τοποθέτηση της συγκεκριμένης περί Ιεράς Συμμαχίας αποστροφής προς το τέλος του – μακροσκελέστατου – κειμένου, θαρρώ ότι σε ένα μαθητή (στον οποίο υποτίθεται ότι απευθύνεται) δεν λειτουργεί ως κατακλείδα, αλλά ακριβώς δηλώνει αυτή την υποβάθμιση.

Συμπερασματικά: η κάκιστη γραφή, το ανακάτεμα ιστορικών αληθειών με μη αφομοιωμένες ιστορικές πληροφορίες, αλλά, πάνω απ` όλα, η πλήρης υποταγή του κειμένου στα τελευταίας κοπής ιδεολογήματα της καθοδήγησης του ΚΚΕ, καθιστά το κείμενο αυτό αρνητική προσφορά στην ελληνική νεολαία. Δεν πρόκειται για ένα μαρξιστικό κείμενο, αλλά για ένα ιδιόρρυθμο υβρίδιο ρεπούσειας λογικής και αγοραίας αμπελοφιλοσοφίας. Το ίδιο το κείμενο τελειώνει με τη θρυλική στροφή από τον «Ύμνο του ΕΛΑΣ»:

«Με χίλια ονόματα μια χάρη – ακρίτας είτε αρματολός

Αντάρτης, κλέφτης, παλληκάρι – πάντα είν` ο ίδιος ο λαός».

Ο γράφων πιστεύει βαθειά στο νόημα αυτών των στίχων. Οι συντάκτες της επιστολής;

Αλκιβιάδης Σωζόμενος


[1] Επίσης, για κάθε «καλοπροαίρετο» θέλω  να τονίσω ότι, σε κάθε περίπτωση, η κριτική που γίνεται στο  εν  λόγω κείμενο εναντιώνεται επίσης στην κριτική που αυτό δέχτηκε από ακροδεξιούς – εθνικιστικούς κύκλους που, πάγια, και σε πείσμα της ιστορικής πραγματικότητας, αναπαράγουν και υπερασπίζονται μύθους όπως το «Κρυφό  Σχολειό», το «λάβαρο της Αγίας Λαύρας» κλπ. Αυτό γιατί, δυστυχώς, και στην άτυπη και στην ανοιχτή, επίσημη πολιτική διαπάλη, η καθοδήγηση του ΚΚΕ συνηθίζει τελευταία να κάνει όχι αντιπαράθεση με επιχειρήματα, αλλά δίκη προθέσεων.

[2] Η Μάνη ήταν ημιαυτόνομη περιοχή, οι άρχοντες της οποίας (ντόπιοι) έφεραν τον οθωμανικό τίτλο του μπέη. Στην άνυδρη και άγονη Μάνη, οι δυνατότητες για άσκηση οποιασδήποτε δημιουργικής οικονομικής δραστηριότητας ήταν εξαιρετικά περιορισμένες και έτσι οι μεγάλες οικογένειες που ηγεμόνευαν στην περιοχή ακολουθούσαν εξω – οικονομικές μεθόδους συσσώρευσης, με πρώτη και καλύτερη την πειρατεία. Οι μανιάτες ήταν ναυαγιστές, προκαλούσαν δηλαδή ναυάγια για να ληστεύουν  τους επιβάτες των πλοίων.

Ειδικώς η οικογένεια Μαυρομιχάλη ανήκει στην πιο συντηρητική πτέρυγα των επαναστατών και έμεινε στην ιστορία, μεταξύ άλλων, για την οξεία αντιπαράθεσή της με τον Ιωάννη Καποδίστρια, που οδήγησε στη δολοφονία του κυβερνήτη. Η αντιπαράθεση αυτή ήταν απόδειξη της τάσης των παλιών τοπαρχών να διατηρήσουν τα προνόμια που είχαν επί οθωμανικής κυριαρχίας.

[3] Ταυτόχρονα όμως, αυτή η κοινωνική μερίδα είναι και η πιο καταρτισμένη πολιτικά. Η συμβολή του – κατά τα άλλα μηχανορράφου και πιστά αγγλόφιλου – Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου στη συγκρότηση των συνταγμάτων της επανάστασης – εξαιρετικά ριζοσπαστικών για τα δεδομένα της εποχής – είναι εκ των ων ουκ άνευ.

[4] Παραπέμπω σε παλιότερο άρθρο μου στον «Εργατικό Αγώνα», με τίτλο «Η ελληνικότητα ως εξέγερση», όπου αναφέρω αναλυτικά τους παράγοντες που συνετέλεσαν στη διαμόρφωση του ελληνικού έθνους.

Ανατύπωση από:  *http://ergatikosagwnas.gr/EA/index.php/2012-03-12-20-13-03/754–1821

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Ομιλία του Μάριο Νογκέιρα γ.γ. της Εθνικής Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών (FENPROF – Πορτογαλίας) και μέλους της Ε.Ε. της Γενικής Συνομοσπονδίας Πορτογάλων Εργαζομένων (CGTP-IN)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 16/02/2013

«Στο λύκειο, το ποσοστό μη μόνιμων καθηγητών φτάνει το 70%. Αυτοί οι μη μόνιμοι δεν έχουν οργανική θέση σε κανένα σχολείο, ως εκ τούτου μπορούν να μετατίθενται σε άλλο σχολείο κάθε χρόνο ή και, απλά, να μένουν άνεργοι. Αυτοί δεν έχουν καριέρα. Έχουν λιγότερα δικαιώματα και υφίστανται ένα καθεστώς αξιολόγησης που τους οδηγεί στο να δέχονται σχεδόν τα πάντα, έτσι ώστε να μη χάσουν τη δουλειά τους.»

Πόσο επίκαιρη είναι σήμερα

ΜΕΤΑΣΥΝΕΔΡΙΑΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΕΛΜΕ (28-6-2010)
Αθήνα, 28 Ιουλίου 2010
Ομιλία του Μάριο Νογκέϊρα, Γενικού Γραμματέα της Εθνικής Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών (FENPROF – Πορτογαλίας), και μέλους της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γενικής Συνομοσπονδίας Πορτογάλων Εργαζομένων (CGTP-IN)
Η Πορτογαλία ζει μια δύσκολη στιγμή στον οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό τομέα, που δε διαφέρει πολύ από αυτή που ζουν χώρες όπως η Ελλάδα ή η Ισπανία.

Το κεφάλαιο, στο τρελό του τρέξιμο για κέρδος, ολοένα και μεγαλύτερο κέρδος που το κυνηγά με άπληστο τρόπο, κάνει την κρίση που προκαλεί να ξεσπά πάνω στους εργαζόμενους, στις δημόσιες υπηρεσίες και στις κοινωνικές λειτουργίες του Κράτους. Οι καθηγητές, τα σχολεία και η εκπαίδευση γενικά δεν αποτελούν εξαίρεση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Εκπαίδευση, ένας μύθος. (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 20/10/2012

Ken Robinson- Αλλαγή των εκπαιδευτικών προτύπων

Το εξαιρετικό φιλμάκι της ομιλίας του Sir Kenneth Robinson (πρώην καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Warwick) στο Royal Society of Arts με τίτλο «Changing Education Paradigms». Με ελληνικούς υπότιτλους.

Tο είδα στο You Tube:  http://youtu.be/MukR5xt3s6w

Posted in Βίντεο, Επιστήμη, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »