Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Ιουλίου 2020
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘δημοσιογραφία’

Οι εξαγορασμένοι χειραγωγείς

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 11/03/2016

Κίτρινος-τύπος

Γερμανός αποκάλυψε τον τρόπο, με τον οποίο τα λόμπι της Πολιτικής, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μυστικών υπηρεσιών,
χρηματίζουν ορισμένους δημοσιογράφους που επηρεάζουν με τις αναφορές τους την κοινή γνώμη

«Η δημοσιογραφία είναι μία κόλαση – μία άβυσσος της αδικίας, των ψεμάτων και της προδοσίας»
(Balzac, στο «Χαμένες Ουτοπίες»).

Άποψη

Δημοσιογράφος είναι, με βάση την «ετυμολογία» της λέξης,  ο οποιοσδήποτε γράφει δημόσια – στην πραγματικότητα όμως, όσον αφορά την Ελλάδα, κυρίως όσοι ανήκουν στην ΕΣΗΕΑ, η οποία λειτουργεί «προς όφελος» των μελών της.

Οι δημοσιογράφοι διακρίνονται σε αυτούς που «μεταφέρουν» απλά ειδήσεις, χωρίς να τις «εμπλουτίζουν» με τις υποκειμενικές τους απόψεις, στους ερευνητές ειδικών περιπτώσεων (σκάνδαλα, εταιρείες, πολιτικούς, δικαστικές υποθέσεις κλπ.), στους «αναζητούντες την αλήθεια» μέσω συνεντεύξεων που πολύ συχνά είναι «στημένες» (image makers) , σε αυτούς που καταγγέλλουν τους πάντες και τα πάντα (συναντώνται κυρίως στα τοπικά τηλεοπτικά δίκτυα και στα μικρά ραδιόφωνα), με στόχο την αύξηση του αναγνωστικού ή τηλεοπτικού τους μεριδίου, οπότε τη διαφημιστική τους άνοδο  κοκ.

Φυσικά υπάρχουν και οι «εξειδικευμένοι δημοσιογράφοι» σε θέματα οικονομίας, νομικής, ιατρικής κλπ. – ελάχιστοι από τους οποίους έχουν σπουδάσει την επιστήμη, για την οποία γράφουν, με αποτέλεσμα να ενημερώνουν με το χειρότερο δυνατό τρόπο αυτούς που τους παρακολουθούν (εάν υποθέσουμε πως δεν εξυπηρετούν πολιτικά ή άλλα συμφέροντα, όπου η γνώση της αλήθειας είναι περιττή, εάν δεν είναι ζημιογόνα).

Κατά την άποψη πολλών, οι πλέον «επικίνδυνοι» είναι οι ερευνητές ειδικών περιπτώσεων (investigative Journalism), οι οποίοι λειτουργούν ως «ντετέκτιβ» – με την έννοια πως μία μικρή, αν και απροσδιόριστη μειοψηφία τους, συνηθίζει να κερδίζει τεράστια ποσά, με τη βοήθεια εκβιασμών.

Αναλυτικότερα, εάν ο «δημοσιογράφος-ερευνητής» έχει ανακαλύψει μία παράνομη πράξη ενός ατόμου, ενός κόμματος ή μίας επιχείρησης που ερευνάει, εμφανίζει αρχικά σε κάποιο ΜΜΕ το θέμα, χωρίς να εμβαθύνει στις λεπτομέρειες, έτσι ώστε να ενημερώνονται τα θύματα του – με αποτέλεσμα να εισπράττει μεγάλα ποσά για την αποσιώπηση του θέματος στη συνέχεια, αφού τα έντρομα θύματα σπεύδουν να εξαγοράσουν τη σιωπή του.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που μπορούν να επιβιώνουν εφημερίδες, για παράδειγμα, οι οποίες εμφανίζουν τεράστιες ζημίες στους ισολογισμούς τους – αφού τα έσοδα από τις παραπάνω «ειδικές περιπτώσεις», δεν μπορούν φυσικά να εμφανιστούν επίσημα.

Ειδικά όσον αφορά τις επιχειρήσεις, αλλά και τα πολιτικά κόμματα εξουσίας, η σιωπή εξαγοράζεται συνήθως με την παροχή διαφημιστικών καταχωρήσεων – αφού θεωρείται εύλογο εκ μέρους του «κυκλώματος», να μην γράφει ή να μην μεταδίδει αρνητικές ειδήσεις ή έρευνες, οι οποίες αφορούν τους διαφημιζόμενους.

Οι πλέον επικίνδυνοι τώρα δημοσιογράφοι για ολόκληρη την κοινωνία δεν είναι ίσως οι «ερευνητές», αλλά αυτοί που χειραγωγούν έντεχνα την κοινή γνώμη – αμειβόμενοι πλουσιοπάροχα από τους εκάστοτε εντολείς τους.

Οι συγκεκριμένοι αποκαλούνται από τους Γερμανούς, οι οποίοι έχουν ερευνήσει διεξοδικά το θέμα, ανακαλύπτοντας σταδιακά ένα απίστευτα διεφθαρμένο δημοσιογραφικό κύκλωμα, «εξαγορασμένοι χειραγωγοί» – με την έννοια πως τα «ρεπορτάζ» τους είναι κατά παραγγελία εκ μέρους όλων αυτών, οι οποίοι έχουν στόχο τη χειραγώγηση των μαζών.

Φυσικά εργάζονται για μεγάλα και φημισμένα ΜΜΕ, τα οποία θεωρούνται δυστυχώς αξιόπιστα από την πλειοψηφία των ανθρώπων – όπως στο παράδειγμα μεγάλης και σοβαρότατης γερμανικής εφημερίδας, της FAZ, στην οποία εργαζόταν γνωστός γερμανός δημοσιογράφος που στη συνέχεια αποκάλυψε, έχοντας από πρώτο χέρι γνώση, πως ακριβώς εξαγοράζονται οι συνάδελφοί του.

Εκφράζοντας δημόσια την ντροπή του, τόσο για τον εαυτό του, όσο και για ορισμένους συνάδελφους του στην εφημερίδα, ο δημοσιογράφος έφερε στην επιφάνεια τον τρόπο, με τον οποίο τα λόμπι της Πολιτικής, του χρηματοπιστωτικού συστήματος, καθώς επίσης των μυστικών υπηρεσιών εξαγοράζουν όλους αυτούς, οι οποίοι επηρεάζουν με τις αναφορές τους την κοινή γνώμη.

Με τον τρόπο αυτό τεκμηρίωσε πως η δήθεν ελευθερία του Τύπου στη Γερμανία (προφανώς και σε άλλες χώρες), είναι στην πραγματικότητα ένα μέρος της χειραγώγησης των μαζών. Εάν κάποιοι δημοσιογράφοι δε αρνηθούν το χρηματισμό τους, θεωρώντας υποχρέωση τους να μην αποκρύψουν ένα πολιτικό σκάνδαλο ή να μην προωθήσουν κάποια κατά παραγγελία είδηση, ευρίσκονται συνήθως αντιμέτωποι είτε με τη ΣΔΟΕ της χώρας τους. είτε με την Εισαγγελία – ως ύποπτοι φοροδιαφυγής, προδοσίας κρατικών μυστικών ή με κάποια άλλη κατηγορία.

Στο γράφημα που ακολουθεί, το οποίο προέρχεται από τη «Διεθνή Διαφάνεια», φαίνεται η διαφθορά σε ορισμένους τομείς διεθνώς – κατά μέσον όρο φυσικά, αφού σε πολλές χώρες είναι διαφορετική.

Κόσμος – οι τομείς με τη μεγαλύτερη τάση απέναντι στη διαφθορά. Σε πολλές περιπτώσεις, τα Media (μέσα) δηλώνονται ως λιγότερο διεφθαρμένα, λόγω του ότι η μέτρησή του εν λόγου δείκτη συναντά αρκετά εμπόδια (ελάχιστες οι καταδίκες, αφού η επαλήθευση έχει αποδειχθεί σχεδόν αδύνατη).

Περαιτέρω, ενδιαφέρουσα ήταν επίσης η αποκάλυψη της ονομαζόμενης «ευρώ-ατλαντικής γέφυρας», η οποία αναφέρεται σε ένα μεγάλο δημοσιογραφικό κύκλωμα που χειραγωγεί την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, προς όφελος των Η.Π.Α. – με την έννοια πως προωθεί τα συμφέροντα της υπερδύναμης στην Ευρώπη, με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών ΜΜΕ.

Εδώ αναρωτιέται εύλογα κανείς ποιο ή μάλλον από ποιόν χρηματοδοτείται εκείνο το «δημοσιογραφικό κύκλωμα» στη Γερμανία, το οποίο «ασχολείται επαγγελματικά» με τη δυσφήμιση, καθώς επίσης με τον εθνικό εξευτελισμό της Ελλάδας – μέσω δημαγωγικών εφημερίδων του τύπου της Bild ή Ελλήνων δημοσιογράφων που εργάζονται σε γερμανικά έντυπα (όπως του «Έλληνα» που έγραψε, στο Spiegel αν δεν κάνω λάθος, πως κατά τη διάρκεια των διακοπών του, κανένας Έλληνας δεν του έδινε αποδείξεις!).

Ολοκληρώνοντας, το να ζητάς από έναν λαό να ψηφίζει ή να κρίνει σωστά, όταν είναι αντιμέτωπος με τέτοια «σκουπίδια», είναι μάλλον υπερβολικό. Δυστυχώς, το μόνο που βοηθάει σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η προσεκτική επιλογή των ΜΜΕ, με τα οποία ενημερώνεται κανείς – κάτι που όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο στην εφαρμογή του.

Ιάκωβος Ιωάννου

Ανατύπωση από:  http://www.analyst.gr/2014/09/25/oi-eksagorasmenoi-xeiragogeis/

Posted in Έρευνα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Το καλαμπούρι της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 13/08/2015

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η φάση είναι εξουθενωτική. Επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια, ίδια και απαράλλαχτη. Ο κεντρικός παρουσιαστής του «δελτίου ειδήσεων» περνάει στο επόμενο θέμα και κάνει την εισαγωγή λέγοντας την «είδηση». Πχ. έκτακτη συνάντηση του οικονομικού επιτελείου στο Μαξίμου για την αποτίμηση των διαπραγματεύσεων με το κουαρτέτο μπλαμπλά μπλαμπλά… Θα μιλήσουμε τώρα με τον πολιτικό μας συντάκτη που είναι στο Μαξίμου… Καλησπέρα (λέει το όνομα) και ο παρουσιαστής επαναλαμβάνει όσα είχε πει πριν μισό λεπτό και ρωτάει, τι νέα έχεις από το «μέτωπο» του Μαξίμου. Οπότε, ο «ρεπόρτερ» απαντά εκνευρισμένος, πώς πράγματι πολύ σωστά τα είπες (λέει το όνομα του παρουσιαστή) και επαναλαμβάνει για τρίτη φορά το «ρεπορτάζ» που στην ουσία είναι η περιγραφή του τίποτα. Το μόνο που κάνει «είδηση» την όλη αφήγηση είναι το «έκτακτο» της συνάντησης του οικονομικού επιτελείου στο Μαξίμου. Τώρα, γιατί η αυτονόητη συνάντηση του οικονομικού επιτελείου με τον πρωθυπουργό αποτελεί έκτακτο γεγονός είναι ένα ζήτημα για το οποίο είναι μάλλον δύσκολο να γνωμοδοτήσουν ακόμη και τα Πειθαρχικά Συμβούλια της ΕΣΗΕΑ…  Σε αμηχανία ο παρουσιαστής, καθώς δεν κατάφερε να δημιουργήσει σασπένς με το «ρεπορτάζ» του πολιτικού συντάκτη, του «επιτίθεται» (ΣΣ: προφανώς από εκδικητικότητα) και τον ρωτάει το καταπληκτικό: «Με ποια σειρά προσήλθαν τα στελέχη του οικονομικού επιτελείου;»… οπότε ο δύστυχος ρεπόρτερ εκστομίζει την «είδηση»: «προς το παρόν έχει έλθει μόνο ο κ. Δραγασάκης!…». Ο παρουσιαστής εκπλήσσεται, και ρωτάει «δεν μου λες ….(όνομα) … και τι λέει το ρεπορτάζ γι΄ αυτό;» …

Η επίκληση του «ρεπορτάζ» είναι ένα σχετικά πρόσφατο εύρημα για να αποδοθεί κύρος και κάματος στην εκστόμιση των «ειδήσεων» …

Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο ένας από τους δύο βεβαιωμένα υπαρκτούς θεούς, ο θεός της δημοσιογραφίας (ο άλλος είναι της Ελλάδας που ποτέ δεν πεθαίνει)… καθώς στο κουλουάρ του Μαξίμου εισέρχεται ένα αυτοκίνητο με μαύρα τζάμια. «Να ένας υπουργός που φθάνει» αναγγέλλει περιχαρής, διότι ως πολιτικός ρεπόρτερ ιδίοις όμασι περιγράφει λάιβ την είδηση της άφιξης ενός υπουργού… Ο ρεπόρτερ βρίσκεται μπροστά στο κουβούκλιο των αστυνομικών και δεν βλέπει ποιος είναι. Έτσι, ο παρουσιαστής που βλέπει την σκάλα του Μαξίμου, δικαιώνει το ρόλο του ως ανώτερος λειτουργός της «κατασκευής του πολιτικού θεάματος» και ταυτόχρονα ταπώνει τον άμοιρο ρεπόρτερ, αφού πια ξέρει πιο πολλά από αυτόν, λέγοντας «είναι ο κ. Τσακαλώτος …όνομα ρεπόρτερ… αν κρίνω από τον σάκο που έχει στον ώμο του!…»…

Εκεί αρχίζει και τελειώνει η τελετουργία της τηλεοπτικής μας δημοσιογραφίας. Το απόγειο της διεισδυτικότητάς της  στην καυτή επικαιρότητα είναι όταν ο/η παρουσιαστής του δελτίου ζητά από το ρεπόρτερ να πει «τι λέει το ρεπορτάζ»… Όπου ρεπορτάζ είναι τα αμφιλεγόμενα  μισόλογα βουλευτών στο καφενείο της Βουλής οφ δι ρέκορντ, που ενίοτε συνδυάζονται με επίσημες ατάκες (δοκιμασμένες μπροστά στον καθρέπτη – θυμάστε τον περίφημο μάστερ ΛΒ του ΠΑΣΟΚ που είχε αναγάγει σε επιστήμη το σόου των 10-15 δευτερολέπτων) άλλων συναδέλφων τους στο περιστύλιο. Εννοείται ότι ρεπορτάζ είναι και οι διαρροές του Μαξίμου ή των υπουργείων ή τα νον πέιπερ… τα οποία καλούνται να ερμηνεύσουν οι πρυτάνεις της δημοσιογραφίας με την τεράστια πολιτική εμπειρία που έχουν.

Όλα αυτά αποκτούν κύρος, κατά τους  επαρχιώτες έλληνες κατασκευαστές που πολιτικού θεάματος, με την επίκληση της εγκυρότητας του ρεπορτάζ των ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων όπως το Ρόιτερς και το Μπλούμπεργκ ή των εφημερίδων όπως η Ουάσιγκτον Ποστ, οι Νιου Γιορκ Τάιμς, η Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε κ.ο.κ. που συνήθως έχουν όλες τις ειδήσεις και διαρροές που αφορούν την Ελλάδα. Έτσι, οι δύστυχοι Έλληνες ανταποκριτές στις Βρυξέλλες ή όπου αλλού, είναι υποχρεωμένοι, αφού συνήθως δεν έχουν οι ίδιοι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων εκτός τηλεόρασης) τις αντίστοιχες πληροφορίες, να επαναλάβουν αυτά που λένε τα ξένα μέσα. Εννοείται ότι «αποκαλυπτικά ρεπορτάζ» για τους Έλληνες ολιγάρχες κλπ είτε θάβονται, είτε διασκεδάζονται, είτε … σχολιάζονται εξ αρχής χωρίς να παρουσιαστεί το περιεχόμενό τους.

Έτσι, τα δεκάλεπτα κυλούν μαζοχιστικά για να γεμίσει η ώρα του Δελτίου που στην ουσία του είναι ζήτημα αν πιάνει 5 λεπτά τραβηγμένα από τα μαλλιά. Έτσι, το καλαμπούρι της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας (με εξαίρεση κάποιες αξιοπρεπείς εκπομπές) έχει πάψει να αφορά το παραδοσιακό της κοινό και φυσικά τους νεώτερους που προτιμούν την ενημέρωση από το ίντερνετ. Η εναλλαγή παρουσιαστών και σκηνικών, η εκφώνηση των «ειδήσεων» από όρθιους παρουσιαστές, έστω και με γόβα στιλέτο, δεν φαίνεται να σώζει την κατάσταση.

Το «τίποτε» είναι «τίποτε» και δεν μπορεί να γίνει «κάτι» εκτός κι αν πρόκειται για κάποια είδηση από το εξωτερικό… πχ η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν για τα πυρηνικά. Αλλά ποιος νοιάζεται γι΄ αυτήν; Οι «κατασκευαστές» ξέρουν ότι μόνο ο ΕΝΦΙΑ και ο ΦΠΑ γράφουν νούμερα. Εδώ δεν έγραφε το Κυπριακό… (ΣΣ: πώς να γράψει άλλωστε, αφού η μητρόπολη τους πρόδωσε τόσες φορές… με αποτέλεσμα να μην αντέχονται ειδήσεις από την Κύπρο).

΄Ετσι, το μέγα ερώτημα είναι αν ο κ. Μπαλτάς και ο κ. Ξυδάκης μπορούν να αναμορφώσουν την χώρα.

Ανατύπωση από:  http://www.koutipandoras.gr/article/147781/kalampoyri-tis-tileoptikis-dimosiografias

Posted in Διασκέδαση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »