Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Δεκέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘δασκάλα’

Μια δασκάλα δεν συμπαθούσε καθόλου ένα μαθητή της. Ώσπου έμαθε το τραγικό μυστικό του…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 05/10/2015

3355039946_228a7d1251_o

Πριν από πολλά χρόνια σε ένα Δημοτικό σχολείο της Αμερικανικής επαρχίας υπήρχε μια δασκάλα. Το όνομα της ήταν κυρία Τόμπσον.
Την πρώτη μέρα της καινούργιας σχολικής χρονιάς, στάθηκε μπροστά από τα παιδιά της πέμπτης τάξης, τους συστήθηκε και στη συνέχεια τους είπε ένα μεγάλο ψέμα.

Όπως και οι περισσότεροι άλλωστε δάσκαλοι, κοίταξε τους μαθητές της και τους είπε ότι τους θα τους αγαπάει και θα τους προσέχει όλους το ίδιο. Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, γιατί εκεί στην μπροστινή σειρά, κάθονταν ένα μικρό αγόρι, ο Τέντυ Στάλλαρντ. Η κυρία Τόμπσον είχε παρατηρήσει τον Τέντυ από την προηγούμενη χρονιά και δεν τον συμπαθούσε ιδιαίτερα. Δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά, δεν συμμετείχε στην τάξη, τα ρούχα του ήταν συνέχεια βρώμικα και σίγουρα δεν έκανε όσο συχνά έπρεπε μπάνιο.
Ο Τέντυ ήταν ένα παιδί που την δυσαρεστούσε όποτε τον έβλεπε για αυτό και απολάμβανε τις στιγμές που σχημάτιζε με τον κόκκινο στυλό της τα τεράστια Χ στα τετράδια του, έσβηνε τα λάθη του ή βαθμολογούσε με 6 και με 5 τις εργασίες του.
Στο σχολείο, όπου δίδασκε η κυρία Τόμπσον, ήταν υποχρεωμένη να ελέγχει το παρελθόν όλων των παιδιών που υπήρχαν στη τάξη της. Ακόμη και του μικρού Τέντυ. Έτσι όταν άνοιξε τα αρχεία του, την περίμενε μια μεγάλη έκπληξη.
Ο δάσκαλος που είχε τον Τέντυ στην πρώτη τάξη του Δημοτικού έγραφε για αυτόν: «Ο Τέντυ είναι ένα υπέροχο παιδί όλο χαμόγελο. Είναι οργανωτικός, μελετηρός και έχει καλούς τρόπους.
Είναι μια έμπνευση για τα παιδιά που βρίσκονται γύρω του.»
Η δασκάλα που είχε τον Τέντυ στη Δευτέρα Δημοτικού έγραφε: «Είναι εξαιρετικός μαθητής, τον συμπαθούν πολύ οι συμμαθητές του αλλά ο ίδιος μοιάζει πολύ προβληματισμένος επειδή η μητέρα του πάσχει από μια ανίατη ασθένεια και η ζωή στο σπίτι του πρέπει να είναι πολύ δύσκολη.»
Η δασκάλα που τον δίδαξε στην Τρίτη Δημοτικού έγραφε: «Ο θάνατος της μητέρας του του στοίχισε πολύ. Ο ίδιος προσπαθεί να κάνει ότι καλύτερο μπορεί, αλλά ο πατέρας του δεν του δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον. Η άσχημη κατάσταση στο σπίτι θα τον επηρεάσει πολύ σύντομα, αν δεν αλλάξει γρήγορα κάτι.»
Ο δάσκαλος του Τέντυ στην Τετάρτη Δημοτικού έγραφε: «Ο Τέντυ έχει παραιτηθεί και δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές κοιμάται στην τάξη.»
Η κυρία Τόμπσον συνειδητοποίησε το πρόβλημα και αισθάνθηκε ντροπή για τον εαυτό της. Αισθάνθηκε ακόμη χειρότερα, όταν όλοι οι μαθητές της, της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα τυλιγμένα με αστραφτερά περιτυλίγματα και όμορφες κορδέλες. Όλοι, εκτός από τον Τέντυ. Το δικό του δώρο ήταν αδέξια τυλιγμένο σε ένα βρώμικο, καφέ χαρτί που μάλλον πριν ήταν η σακούλα ενός παντοπωλείου.
Η κυρία Τόμπσον δυσκολεύτηκε να το ανοίξει. Τα περισσότερα παιδιά γέλασαν όταν έβγαλε από μέσα ένα βραχιόλι που είχε φτιάξει ο ίδιος με σπάγκο και πέτρες αλλά και ένα ανοιχτό, μισογεμάτο μπουκάλι με άρωμα. Σηκώθηκε από τη θέση της και σταμάτησε απότομα των γέλιο των παιδιών όταν φώναξε δυνατά πόσο πολύ της άρεσε το δώρο του. Στη συνέχεια φόρεσε το βραχιόλι και έριξε λίγο από το άρωμα στο χέρι της.

Ο Τέντυ έφυγε τελευταίος εκείνη τη μέρα από την τάξη. Βγαίνοντας από τη πόρτα γύρισε προς τη δασκάλα του και της είπε με θλιμμένη φωνή «Σήμερα κυρία μυρίζετε σαν τη μαμά μου!»
Η κυρία Τόμπσον έκλαψε πολύ εκείνη τη μέρα. Από τότε σταμάτησε να μαθαίνει τα παιδιά ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Αντ’ αυτού, άρχισε να τα διδάσκει.
Αγαπούσε όλα τα παιδιά αλλά έδινε ιδιαίτερη προσοχή στον μικρό Τέντυ. Κάθε φορά που τον βοηθούσε στα μαθήματα του, το μυαλό του έμοιαζε να ζωντανεύει. Όσο περισσότερο τον ενθάρρυνε, τόσο πιο γρήγορα απαντούσε στις ερωτήσεις της. Μέχρι το τέλος του έτους, ο Τέντυ είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης και, παρά το ψέμα της ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο, ο Τέντυ ήταν πλέον και επίσημα ο αγαπημένος της. Την επόμενη χρονιά η κυρία Τόμπσον ανέλαβε πάλι την Πέμπτη Δημοτικού και έβλεπε τον Τέντυ μόνο στα διαλείμματα. Μια μέρα, προς το τέλος του έτους, βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα του σπιτιού της. Το σημείωμα είχε την υπογραφή του Τέντυ και έγραφε: «Είσαστε ακόμη η καλύτερη δασκάλα που είχα ποτέ στη ζωή μου».

unstoppable_learning_artwork_wide-704d4be3f1c3251fc0daeb3620634acea07cc61b-s1000-c85

Έξι χρόνια μετά η κυρία Τόμπσον έλαβε άλλο ένα σημείωμα, αυτή τη φορά με το ταχυδρομείο.
Ήταν πάλι ο Τέντυ και της έγραφε ότι είχε τελειώσει τρίτος σε βαθμό το Λύκειο, αλλά εκείνη ήταν ακόμη η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.
Τέσσερα χρόνια μετά, πήρε άλλη μια επιστολή από τον Τέντυ. Της έγραφε ότι είναι δύσκολα στο Πανεπιστήμιο αλλά πολύ σύντομα θα έπαιρνε το πτυχίο του και με καλό βαθμό. Τέλειωσε το γράμμα του γράφοντας ότι ακόμη εκείνη είναι η καλύτερη και η πιο αγαπημένη του δασκάλα που είχε ποτέ.
Έπειτα από τέσσερα χρόνια άλλο ένα γράμμα από τον Τέντυ έκανε την εμφάνιση του στο ταχυδρομικό κουτί της κυρία Τόμπσον. Της έγραφε ότι αφού πήρε το πτυχίο του, αποφάσισε να προχωρήσει λίγο ακόμη τις σπουδές του. Τέλειωνε την επιστολή γράφοντας ότι παραμένει η καλύτερη και η αγαπημένη του δασκάλα.
Η κυρία Τόμπσον πήρε ακόμη ένα γράμμα από τον Τέντυ εκείνη την άνοιξη. Αλλά αυτή τη φορά το όνομα με το οποίο υπέγραφε, ήταν διαφορετικό: Δρ. Θίοντορ Φ. Στάλλαρντ. Της έγραφε ότι είχε βρει μια κοπέλα και επρόκειτο να την παντρευτεί. Της έλεγε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει μερικά χρόνια πριν και αναρωτιόταν αν θα μπορούσε εκείνη, να καθίσει στη θέση που κάθεται η μητέρα του γαμπρού.
Φυσικά εκείνη το έκανε… Πήγε στο γάμο φορώντας στο χέρι εκείνο το βραχιόλι από πέτρες που της είχε κάνει δώρο ο Τέντυ και φορώντας το άρωμα που του θύμιζε τη μητέρα του. Την στιγμή που ο Δρ. Στάλλαρντ την αγκάλιασε της ψιθύρισε στο αυτί: «Σας ευχαριστώ, κυρία Τόμπσον, γιατί πιστέψατε σε μένα. Σας ευχαριστώ τόσο πολύ γιατί με κάνατε να αισθανθώ σημαντικός και μου δείξατε πως μπορώ να κάνω τη διαφορά».
Η κυρία Τόμπσον με δάκρυα στα μάτια του απάντησε: «Τέντυ, κάνεις πολύ μεγάλο λάθος. Εσύ είσαι αυτός που μου έμαθε ότι μπορώ να κάνω τη διαφορά. Δεν ήξερα πώς να διδάξω τους μαθητές μου μέχρι που σε γνώρισα.»
Προσπαθήστε να μην κρίνετε από το περιτύλιγμα και μην υποτιμάτε ποτέ μα ποτέ την δύναμη που έχετε και που μπορεί να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων γύρω σας.

Ανατύπωση από:  http://istologio.org/?p=5948&utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+istologio+%28Alive+blog%29

Posted in Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Συνέντευξη με μια γυναίκα που εργάστηκε στην Τρούμπα: «Η γειτονιά νομιζεί ότι ήμουν δασκάλα, που να ήξερε ότι ήμουν πουτάνα»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 24/12/2013

amerikanos-nautisΗ συνάντηση με μια γυναίκα που κόλλησε ένσημα στην Τρούμπα την εποχή της ακμής της, είναι σχεδόν αδύνατη.

Οι περισσότερες δεν ζουν και οι υπόλοιπες, σε μεγάλη ηλικία πια, κρύβουν το παρελθόν τους.

Ο Βασίλης Πισιμίσης είναι συγγραφέας του βιβλίου “Βούρλα- Τρούμπα. Μια περιήγηση στο χώρο του υποκόσμου και της πορνείας του Πειραιά’’.

Πρόσφατα, με τη μεσολάβηση ενός γνωστού του, ανακάλυψε την κυρία Γιούλα, που δέχθηκε να του μιλήσει.

Παρακάτω θα διαβάσετε τη συνέντευξή της στο κ. Πισιμίση.

Η ιστορία της είναι χιλιοειπωμένη στα κινηματογραφικά σενάρια και στα θεατρικά έργα.

Είναι, όμως, συγκλονιστικό, να την ακούς από τους αληθινούς πρωταγωνιστές.

Αυτούς που έζησαν στα μπορντέλα της Τρούμπας κι έγραψαν την ιστορία της πιο κακόφημης περιοχής στην Ελλάδα.

troympa

Τα πουτανόσημα

Με το όνομα Γιούλα δούλεψε περίπου είκοσι χρόνια στα καμπαρέ και στα πορνεία της Τρούμπας.
Ήταν το ψευδώνυμό της.
Σήμερα ζει σ ένα σπιτάκι στις συνοικίες του Πειραιά και τα βγάζει πέρα με τη βοήθεια της πρόνοιας.

Η ίδια λέει ότι «τα πουτανόσημα», αν και βαρέα-ανθυγιεινά, δεν της φθάνουν για να τα βγάλει πέρα μόνη της.
Πριν ξεκινήσουμε τη συζήτηση, ζήτησε εγγυήσεις ότι δεν θα αναφέρω το αληθινό της όνομα και τα διεύθυνσή της. Μου φάνηκε αυτονόητο. Ανοίγω το κασετοφωνάκι και ξεκινά τη διήγησή της.

Γεννήθηκε το 1930 στη Σάμο. Είχε άλλες τέσσερις αδελφές και φυσικά στο χωριό δεν υπήρχε μέλλον.

Ένας θείος της, ετών 45, ανέλαβε να τη φέρει στην Αθήνα και να της βρει μια αξιοπρεπή οικογένεια της καλής κοινωνίας, για να δουλέψει σαν υπηρέτρια. Αναλάμβανε, μάλιστα, να έχει την εποπτεία και όλες τις ευθύνες της κηδεμονίας.

Η Γιούλα ήταν τότε γύρω στα 19 και πανέμορφη. Η οικογένεια εμπιστεύθηκε τον θείο, «ανάθεμά τον», λέει η Γιούλα και αυτόν και το αφεντικό που δούλευα.

Ο θείος δούλευε προϊστάμενος στο εργοστάσιο του αφεντικού της, που έφτιαχνε καζάνια.

Η Γιούλα συνεχίζει με σταθερή φωνή τη διήγηση.

«Κάθε Τετάρτη ερχότανε να με βγάλει μια βόλτα να ξεσκάσω.

Εγώ από τη αρχή του ζήτησα να πάμε σπίτι του, να βοηθήσω τη θεία μου στις δουλειές και να δω τα ξαδέλφια μου.

Αυτός μου έλεγε ότι μισή μέρα τη βδομάδα έχω ρεπό, πρέπει λοιπόν να βγαίνω έξω και να διασκεδάζω, τώρα που είμαι μικρή και όμορφη. Πάντα εκείνος μ΄ έπαιρνε από το σπίτι κι εκείνος μ΄ επέστρεφε. Τις πρώτες εβδομάδες όλα πήγαιναν καλά. Με πήγαινε στις ταβέρνες, τρώγαμε καλά και πάντα με πίεζε να πίνω κρασί, για να δυναμώσω. Με πρόσεχε πολύ κι ήμουν ευτυχισμένη. Η γεύση του κρασιού δε μου άρεσε, αλλά τη συνήθισα και μετά από λίγο μου έμαθε και το τσιγάρο, για να γίνω ολοκληρωμένη γυναίκα, όπως επέμενε. «Τι, μόνο η κυρά σου θα καπνίζει;»

images

Μου αγόραζε και καινούρια φορέματα, αλλά που να πάει εμένα ο νους μου στο πονηρό. Αθώο κορίτσι ήμουν, στραβάδι απονήρευτο από χωριό.

Μετά από κάμποσο καιρό, μια Τετάρτη, φάγαμε και ήπιαμε αρκετά.

Είχα ήδη μισοζαλιστεί από το κρασί και ήρθε ή ώρα του τσιγάρου. Άνοιξε το πακέτο και μου πρόσφερε ένα, αλλά αυτό που μου έδωσε το είχε ανάποδα από τα άλλα. Εκείνη τη στιγμή δε μου φάνηκε πονηρό, αλλά μόλις τράβηξα δύο ρουφηξιές, όλα γύρω μου άρχισαν να γυρίζουν κι ένιωσα ανήμπορη. Μου είπε ότι κάτι θα με πείραξε και καλό είναι σε αυτή την κατάσταση, να μην πάω στο σπίτι που δουλεύω. Μου πρότεινε να πάμε στο σπίτι κάποιου φίλου του μέχρι το πρωί και αυτός θα με δικαιολογούσε στο αφεντικό μου.

Η πρώτη νύχτα

Εκείνο το βράδυ άρχισε η κατηφόρα, ανάθεμά τον. Κοιμηθήκαμε μαζί και μου πήρε την παρθενιά.

Από εκείνο το βράδυ η συμπεριφορά του άλλαξε. Πάνε τα γλυκόλογα και τα φουστανάκια. Μετά από λίγο καιρό, μια Τετάρτη, ήταν και ο φίλος του στο σπίτι.

Μου στον σύστησε κι εκείνος προσφέρθηκε να φέρει κρασί να μας κεράσει . Εγώ βρήκα την ευκαιρία και του ζήτησα να φύγουμε, αλλά εκείνος αγρίεψε και άρχισε να με βρίζει μπροστά στον φίλο του. Συμπέρασμα, έπρεπε να κάτσω και στον φίλο του, για να βγάλω την υποχρέωση, που μας έδινε το σπίτι του. Από εκείνο το βράδυ, ανάθεμά τον, τις περισσότερες Τετάρτες έπρεπε να πλαγιάζω και με τους δύο.

Ήδη, ο παλιόγερος το αφεντικό μου, άρχισε τις χειρονομίες, όταν δεν έβλεπε η κυρά μου. Εγώ δεν έδινα σημασία, γιατί δεν ήθελα να χάσω και τη δουλειά μου.

Που να ήξερα, ότι το πρωί στο εργοστάσιο, αυτοί οι σατανάδες έφτιαχναν σχέδιο για μένα.

Ένα πρωί, η κυρά μου έφυγε να πάει σε μια ξαδέλφη της και αυτός είπε ότι είχε πονοκέφαλο και ήθελε να κάτσει σπίτι, να ξεκουραστεί. Η κυρά μου είπε, να έχω το νου μου. Μπήκα στην κρεβατοκάμαρα να δω τι κάνει και άρχισε να μου ρίχνεται. Αντέδρασα και του είπα ότι είναι ντροπή του.

Η ντροπή είναι δική σου, μου απάντησε. Πας με δύο κι ένας τρίτος θα σε βλάψει; Μου πέσαν τα μούτρα.

Τι να έλεγα, ότι δεν είναι έτσι; Έκατσα λοιπόν και στο γέρο, ανάθεμά τον κι αυτόν.

Πίστεψέ με Βασίλη μου, έκανα μπάνιο, έβαζα δέκα φορές σαπούνι και όμως ένιωθα τη μυρωδιά τους.

Τη βρώμα τους επάνω μου. Έτσι, ο κατήφορος μεγάλωνε και δεν ήξερα τι να κάνω.

Μια πρώτη λύση που σκέφτηκα, ήταν να τα παρατήσω όλα και να γυρίσω στο χωριό μου.

Άλλη λύση ήταν να αλλάξω σπίτι και να ξεκόψω από τον βούρκο που είχα μπλέξει. Ο θείος, όμως, με απείλησε ότι θα με ρεζιλέψει σε όλο το νησί. Αν πατήσεις το πόδι σου στη Σάμο, θα σε πάρουν με τις πέτρες, είπε.

Γύρισα στο σπίτι και όλη τη νύχτα, από τον πόνο και τις σκέψεις, δεν κοιμήθηκα καθόλου.

Ο δρόμος για το χωριό είχε κλείσει. Ο αναθεματισμένος. Και καβαλάρης και φταίχτης λοιπόν, αλλά ποιόν θα πίστευαν;

bordelo

Η Μαριώ και «η βοήθειά» της

Την άλλη μέρα, στα ψώνια, συνάντησα τη Μαριώ τη φίλη μου, την υπηρέτρια. Σε λίγα λεπτά της είπα τα δεινά μου και ζήτησα τη βοήθειά της.

Η φίλη μου με καθησύχασε.

Μην φοβάσαι, θα φύγουμε μαζί, γιατί κι εγώ ετοιμάζομαι να εγκαταλείψω την κυρά μου και θα πάω να μείνω με τον Πέτρο. Ποιος είναι αυτός ρώτησα, γιατί την ήξερα με έναν άλλο.

Ένα ομορφόπαιδο, παίδαρος δύο μέτρα, με διαβεβαίωσε.

Ένα μήνα έχουμε γνωριστεί, αλλά είναι κιμπάρης.

Με τα μπουζούκια μας, τα γλέντια μας και μένει και σε δικό του σπίτι.

Πλουσιόπαιδο σου λέω, δεν θα ξαναδουλέψω πια.

Έλα να μείνεις μαζί μας, μέχρι να βρεις άλλη δουλειά. Αλλά γιατί να δουλέψεις; Εδώ στην Αθήνα δουλεύουν οι άνδρες και οι γυναίκες κάθονται.

Ε, τι διάολο, όλο και κάποιον φίλο του θα σου γνωρίσει. Έλα άνοιξε η τύχη σου.

Αυτά είπε η φίλη μου και πίστεψα ότι σώθηκα.

Τα κανόνισε όλα η Μαριώ και σε δύο μέρες ήμασταν στο σπίτι του Πέτρου.

Θες να συνεχίσω Βασίλη μου, ή σε κούρασα; Από τον Πέτρο γνώρισα τον Άρη, από τον Άρη δεν θυμάμαι καν ποιόν, ούτε ονόματα ούτε αριθμό. Σε τέσσερις μήνες, από κει που θα κάθονταν οι γυναίκες και οι άνδρες θα δούλευαν, βρεθήκαμε και οι δύο να κάνουμε κονσομασιόν στην Τρούμπα. Να δουλεύουμε εμείς δηλαδή, να μας τα παίρνουν οι άνδρες και να κάθονται αυτοί.

«Πόρνη και με τη βούλα»

Η κατηφόρα, παιδί μου, δε σταμάτησε εκεί. Σε δύο χρόνια ήμουν και πόρνη με τη βούλα. Δηλωμένη, με χαρτιά και δούλευα σε μπουρδέλο.

Άμα σου πω, τι έχουν δει τα μάτια μου και τι έχει περάσει από πάνω μου, θα γράψεις εγκυκλοπαίδεια, όχι βιβλίο.

-Αυτά που μου λέτε κυρία Γιούλα, είναι συμπλήρωμα για την Τρίτη έκδοση του βιβλίου μου για την Τρούμπα.

-Σοβαρά παιδί μου, αρέσουν στον κόσμο οι ιστορίες μας;

Δεν το περίμενα αυτό. Νόμιζα μόνο ότι μας κατακρίνουν. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι έπρεπε να ΄χα βρει τη δύναμη να φύγω. Αναρωτιέμαι μήπως τα ήθελε και ο κώλος μας. Μήπως μετά το κακό που μας βρήκε στην αρχή, συνηθίσαμε, βολευτήκαμε και συμβιβαστήκαμε. Σίγουρα πάντως, με βοήθησε ο θεός, που δεν έκανα το λάθος να κάνω παιδιά, που σήμερα θα ντρέπονταν για μένα, όπως έκαναν πολλές κοπέλες από την Τρούμπα.

-Κυρία Γιούλα, μ έχετε εντυπωσιάσει με τις απόψεις σας, αλλά και για τον τρόπο που μιλάτε. Είστε κατασταλαγμένη και μιλάτε με σοφία για όσα βιώσατε…

Σιωπή. Ο άνθρωπος που με πήγε στη Γιούλα, με κοίταξε με απορία, σαν μα νου έλεγε, τι είναι αυτά ρε που της τσαμπουνάς;

Αμηχανία. Πριν σκεφθώ πως θα το μαζέψω, μιλάει η Γιούλα.

-Έλα μέσα. Πριν μιλήσουμε, μου είπες ότι δεν είσαι λογοτέχνης, αλλά άνθρωπος της πιάτσας και αυτό το εκτίμησα. Σήκω να σου δείξω για να σου φύγουν τα ερωτηματικά. Ξεκίνησε και την ακολούθησα. Στην κουζίνα υπήρχε ένα κομό χωρίς πόρτες, με κουρτίνα. Τράβηξε το κουρτινάκι και είδα στα ράφια στοιβαγμένα δεκάδες βιβλία. ’’Μόλις διαβάσω και το δικό σου, θα βρει τη θέση του στο ράφι, μου είπε.

Αυτό που στερήθηκα στα νιάτα μου, το ικανοποιώ τώρα. Βγάζω το άχτι μου, διαβάζοντας και ξεγελώ τη μοναξιά μου, περνώντας ευχάριστα.

Αφού, οι γείτονες όταν έρχονται, με βλέπουν πάντα με ένα βιβλίο στο χέρι και νομίζουν ότι είμαι παλιά δασκάλα. Που να ήξεραν, ότι είμαι παλιά πουτάνα, είπε και άρχισε να γελάει δυνατά’’.

Η Γιούλα από τη Σάμο, που δούλεψε στην Τρούμπα, κολλώντας πουτανόσημα.

Ανατύπωση από:  *http://www.mixanitouxronou.gr/sinentefxi-me-mia-gineka-pou-ergastike-stin-troumpa-i-gitonia-nomizi-oti-imoun-daskala-pou-na-ixere-oti-imoun-poutana/#sthash.LsyeZA8p.dpuf

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Ανέκδοτο 9/12/2013

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 09/12/2013

H δασκάλα μου έριξε φάπα!

Ο Γιαννάκης επιστρέφει από το σχολείο με το αριστερό μάτι μαυρισμένο.
-Τι έπαθες παιδί μου; τον ρωτάει ανήσυχος ο πατέρας του.
-Να μπαμπά, σήμερα πήγαμε στην εκκλησία. Η δασκάλα μου στεκόταν ακριβώς μπροστά μου. Πρόσεξα πως η φούστα της είχε χωθεί στη σχισμή του πισινού της. Έπιασα τη φούστα και την τράβηξα, αλλά η δασκάλα μου έριξε φάπα!
-Αγόρι μου, δεν κάνουν τέτοια πράγματα στις γυναίκες. Μην το ξανακάνεις.
Την επόμενη Παρασκευή, ο Γιαννάκης επιστρέφει με το δεξί μάτι μελανιασμένο.
-Τι έγινε Γιαννάκη; του λέει ο πατέρας του επιτιμητικά. Νόμιζα πως σου εξήγησα τι δεν πρέπει να κάνεις.
-Μα μπαμπά, δεν έφταιγα εγώ! Σήμερα πήγαμε στην εκκλησία. Η δασκάλα μου στεκόταν ακριβώς μπροστά μου. Πρόσεξα πως η φούστα της είχε χωθεί στη σχισμή του πισινού της. Τότε ο Κωστάκης που στεκόταν δίπλα μου, έπιασε την φούστα της και την τράβηξε. Εγώ, αφού ήξερα πως αυτό την ενοχλεί, την ξανάχωσα μέσα…

Posted in Ανέκδοτα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΕΙΜΑΙ ΓΕΝΝΗΜΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΣΟΥ ΑΝΑΡΧΙΑΣ… (της Δασκάλας Χαράς Νικοπούλου)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 12/02/2013

Είμαι παιδί του ’74… Όχι μη γελιέσαι Έλληνα… Δεν είμαι παιδί του πολυτεχνείου… δεν γεννήθηκα 17 Νοεμβρίου… Τη μέρα που γεννιόμουνα χανόταν για εμένα Έλληνες λοκατζήδες… εκεί στον τύμβο της Μακεδονίτισσας… 22 Ιουλίου 1974… Ελλάδα είμαι δημιούργημά σου…

Μου είπες πως είμαι…

τυχερή, γιατί δεν γνώρισα τη χούντα… Μα με υποχρέωσες να ζω σε μια δημοκρατία που τη χούντα της κρατούσαν καλά οι δημοκράτες πολιτικοί της…

Μου έμαθες τα πρώτα Ελληνικά, με δασείες-περισπωμένες,… μα πριν καλά-καλά τα μάθω τα κατήργησες. ενώ ήμουν Δευτέρα δημοτικού…

Με έντυσες με μπλε ποδιά… αυτή για το σχολείο με τ’ άσπρο γιακαδάκι… κι όταν άρχισε να μου αρέσει την κατήργησες. Πάντα για το καλό μου, χωρίς να με ρωτήσεις…

Με έμαθες να λέω τον εθνικό ύμνο και πλήρωνες δασκάλους για να με μάθουν πως τιμιότερον απάντων εστί η πατρίς. Μα σαν μεγάλωσα άφησες τη σημαία να χαθεί στον βράχο των Ιμίων…

Με έβαλες να μάθω ιστορία για να μπω στο πανεπιστήμιο και αρχαία ελληνικά. Μα σήμερα μου λες πως η Μακεδονία είναι τα Σκόπια και η Θράκη μας Τουρκία…

Σαν έγινα έφηβη με έβαλες να δω τον Λάλα αλυσοδεμένο να χάνει τη ζωή του για εσένα… Και σήμερα εσύ δίνεις ιθαγένεια στον κάθε αλλοδαπό μα όχι στον Έλληνα τον σταυρό… για φαντάσου…

Μου δίδαξες σαν ήρωα και εθνάρχη τον Βενιζέλο… μα σαν έγινα δασκάλα τον βρήκα να προδίδει εσένα Έλληνα …θυμάσαι τον Γενάρη του 34…εκεί στη Σουηδία… προτείνει για το Νόμπελ της Ειρήνης τον σφαγέα των προγονών μου Κεμάλ…!!!

Μου ζήτησες να έχω κριτική σκέψη… μα έκοψες την έκθεση ως μάθημα και λογοκρίνεις τη σκέψη μου… Βλέπεις εγώ για εσένα είμαι ακραία…

Μου έμαθες στο σχολείο πως πρέπει να υπάρχει αξιοκρατία κι όταν σου ζήτησα να με αφήσεις στου χάρτη την πινέζα… εκεί στο Δέρειο… κι οχι στο Κολωνάκι… με ανάγκασες να βάλω μέσο τον πατέρα μου για να μη με διώξεις από εκεί…

Μου έμαθες προσευχή… μα τώρα πια μόνο για Χριστό δε θες να μου μιλήσεις..

Σου ζήτησα να πάω στην πρώτη τη γραμμή και μ’ άφησες μονάχη…

Μου έμαθες όμως καλά πως το Προξενείο κι όχι εσύ είναι εκεί και έχει όνομα… ε;… Ιλμή… ε;… Απτουραχήμ..ε;… Αλή..ε;… Μουαρέμ… ε;…

Μου ζήτησες να εργάζομαι σκληρά… για εθελοντισμό μιλούσες… μα όταν το ‘κανα κι αυτό έστειλες τους »δραγουμάνους» να μου πουν πως δε θέλουν να κάνω επιπλέον μαθήματα στα πομακόπουλα γιατί σε ενοχλεί… τα παίρνω βλέπεις από την αγκαλιά του Προξενείου…

Και εγώ… εγώ μεγάλωνα μέσα σε μια αντίφαση… στο μαύρο και το άσπρο…

Μα χθες βρέθηκα κάτω στο υπόγειο του σχολείου… σε είδα εκεί κάτω Ελλάδα… ήσουν εκεί… πίσω απ’ τις κουτές. σκονισμένη… κοιτώ το άγαλμα του Αλέξανδρου αραχνιασμένο… μόνο εγώ και εσύ…η προτομή του μέγα Αλέξανδρου…

Δάκρυσα… πόνεσα…μα σε άκουσα Ελλάδα απ’ τη φωνή του…

»Ποιος είναι εθνάρχης» με ρωτά…»ο Βενιζέλος;.. ποιος αγωνίζεται σκληρά… ο Γιώργος απ’ τα ξένα;

Για σκέψου εσύ δασκάλα… με ξαναρωτά… αν τώρα εδώ μέσα, από την πόρτα έμπαινε και ερχόταν κι ο Κολοκοτρώνης… και μας ρωτούσες και τους δυο ποιο μέρος της Ελλάδας θα θυσιάζαμε στο χθες για χάρη της ειρήνης… Μακεδονία ή Ήπειρο… Θράκη ή το Αιγαίο…

Αναλογίσου εσύ δασκάλα… θα το σκεφτόμασταν πολύ;

Τι να διαπραγματευτώ… τη γη μου ή το νερό μου;… μα εσύ δασκάλα δίδαξες εκείνον ως εθνάρχη… και όχι εμάς …εμάς κλειδώνεις στα »μπουντρούμια»…

Ελλάδα μες στις αντιφάσεις σου… ξεχνάς τα σύνορά σου και τον εχθρό ποτίζεις εδώ μέσα… προδότες ελληνόφωνοι… διαλέξτε επιτέλους τον Λεωνίδα αρχηγό…ή μήπως εφιάλτη;… κι ιστορία θα φερθεί ανάλογα εις τον καθένα…

Γέμισαν τάφοι με κορμιά πιλοτών… γιατί έχουμε ειρήνη!!!!

Γέμισε και η βουλή ελληνόφωνους απ’ την ελληνοτουρκική φιλία…

Φτάνει, δε θέλω πια να ακούω τη φωνή σας …γιατί πιστεύω στο έθνος μου κι όχι στο »nation» που θα ’λεγε και ο »μέγας» ο Γιωργάκης… το έθνος είναι ελληνικό, είναι ήθος και έθος ρωμιοσύνης… το »nation» είναι η »φύση» του… εκ γενετής προδότης…

Κι’ αν όλα αυτά δε σ’ άρεσαν »λόγιε», »πολιτικέ» δημοκρατίας, να το θυμάσαι …

είμαι δημιούργημα της πιο παράλογης… δικής σου αναρχίας..

ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ…

Ανατύπωση από:  *http://taxalia.blogspot.com/2013/02/blog-post_2958.html#more

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Συγκλονίζει ο θάνατος της 41χρονης δασκάλας που στόλιζε το σχολείο για τα Χριστούγεννα! Στο σχολείο τα 2 τις παιδιά- Σοκαρισμένος ο διευθυντής

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 05/12/2012

Η είδηση του θανάτου της 41χρονης δασκάλας του 21ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης που πρώτο μετέδωσε το thestival.gr έχει συγκλονίσει την κοινωνία της πόλης και σύσσωμη την εκπαιδευτική κοινότητα. Στο ίδιο σχολείο… φοιτούσαν τα δύο παιδιά της άτυχης δασκάλας.

Θρήνος στο σχολείο

Όσο περνά η ώρα και η είδηση διαδίδεται γονείς των μαθητών που φοιτούν στο σχολείο καταφτάνουν στην οδό Τσέλιου. Στη θέα του άψυχου κορμιού της 41χρονης ξεσπούν σε κλάματα. Τα παιδιά κρατούνται εντός των αιθουσών και οι εκπαιδευτικοί προσπαθούν να τα ηρεμήσουν.

Πως έγινε το τραγικό συμβάν;

Η 41χρονη ήθελε ο στολισμός του σχολείου να είναι προσεγμένος. «Είχε μεράκι και αγαπούσε τη δουλειά της» δήλωσε στο thestival, συνάδελφός της. Προσπάθησε να βγει σε έναν χώρο σαν σοφίτα ο οποίος βρισκόταν πάνω από τον τελευταίο όροφο του σχολικού συγκροτήματος. Ο διευθυντής του σχολείου της είπε ότι είναι επικίνδυνο και καλύτερα να μην το επιχειρήσει. Η ίδια πήρε ένα πόμολο- πασπαρτού και άνοιξε την πόρτα. Πέρασε σε έναν χώρο περίπου 15 τετρ. μέτρων ο οποίος ήταν καλυμμένος από πλέξιγκλας. Το πλέξιγκλας δεν άντεξε το βάρος του σώματός της και έτσι η γυναίκα έπεσε στο κενό από ύψος 10 μέτρων.

Σε ημιλιπόθυμη κατάσταση ο διευθυντής.

Μόλις ο διευθυντής του σχολείου αντίκρισε το άψυχο κορμί της 41χρονης δασκάλας σοκαρίστηκε. Αυτή την ώρα βρίσκεται στο γραφείο του σε ημιλιπόθυμη κατάσταση και δέχεται ψυχολογική υποστήριξη από το περιβάλλον του.

Τι λέει ο ιατροδικαστής

Λίγα λεπτά μετά τον θάνατο της γυναίκας στο σημείο του συμβάντος βρέθηκε ο ιατροδικαστής, Ματθαίος Τσούγκας. Σύμφωνα με το πρώτο πόρισμά του από τη νεκροψία ο θάνατος της 41χρονης προήλθε από κρανιοεγκεφαλική κάκωση αριστερά βρεγματοκροταφικά.

Ανατύπωση από: http://www.thestival.gr/society/item/66607-sygklonizei-o-thanatos-tis-41xronis-daskalas21-sto-sxoleio-ta-2-tis-paidia-sokarismenos-o-dieythyntis-28diabaste-olo-to-reportaz29

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Μάθετε τι συμβαίνει στην Θράκη από έναν Έλληνα Πομάκο. Σώστε τους Έλληνες Πομάκους από τους Τούρκους μισθοφόρους… (φοβερό βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/12/2012

Στις 2 και 3 Νοεμβρίου 2012, στο Δημοτικό Θέατρο Κορίνθου, παρουσιάστηκε διήμερο αφιέρωμα με θέμα «Ρίζες Ελλήνων – ΘΡΑΚΗ… ΘΡΑΚΗ ΜΟΥ».

Την 1η ημέρα του αφιερώματος (Παρασκευή 2 /11/2012), πραγματοποιήθηκε ομιλία με θέμα: «Θράκη: Χθες – Σήμερα -Αύριο».

Συμμετείχαν οι ομιλητές:
Χαρά Νικοπούλου – Δασκάλα
Σεμπαϊδήν Καραχότζα – Δημοσιογράφος
Νίκος Λυγερός – Στρατηγικός Σύμβουλος

Tο είδα στο You Tube:  *http://youtu.be/IGlVCyiKrKo

Posted in Έρευνα, Βίντεο, Επιστήμη, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ιστορίες αυστηρώς ακατάλληλες… για τα δελτία ειδήσεων των οχτώ!

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 27/11/2012

Η Δασκάλα μπαίνοντας σήμερα το πρωί στην τάξη, ανακοινώσε στους μαθητές της πως όποιος θα συγκεντρώσει στις επόμενες δύο εβδομάδες 10 «αστεράκια» καλής απόδοσης στο τετράδιό του, θα έπαιρνε στο τέλος ένα συμβολικό δώρο.

Ρώτησε τους μαθητές της, τι δώρο θα ήθελαν, έχοντας την κρυφή ελπίδα πως θα απαντούσαν: «Ένα βιβλίο».

Τα παιδιά σχεδόν με ένα στόμα της απάντησαν: «Δύο σάντουιτς από το κιλικίο κυρία».

Η Δασκάλα είχε ακούσει εδώ και καιρό ότι η κυρία Μαρία που είχε το κιλικίο, θα το άφηνε. Πίστευε πως αυτό οφειλόταν στην πλεονεξία της κυρίας Μαρίας η οποία απλώς ήθελε να ασχοληθεί με… μία πιο κερδοφόρα επιχείρηση.

Ο καθηγητής της γυμναστικής είχε ξεκαθαρίσει στους μαθητές του πως κατά τη διάρκεια του μαθήματος θα ήθελε να έρχονται με αθλητική περιβολή. Όχι με τζιν και βερμούδες.

Στο σημερινό μάθημα, ο Γιώργος δεν φορούσε φόρμες και αθλητικά παπούτσια. Φορούσε και σήμερα το ίδιο τζιν όπως και όλες τις υπόλοιπες μέρες.

Ο καθηγητής, μόλις τον είδε του είπε:

«Βρε Γιώργο! Δεν είπαμε να φοράμε τις φόρμες όταν έχουμε γυμναστική;»

«Το είπαμε κύριε.»

«Τότε γιατί φοράς το τζιν;»

Κάποιοι συμμαθητές του άρχισαν να σιγομουρμουρίζουν.

«Από τότε που άρχισαν τα μαθήματα, τα ίδια φοράει κύριε», ακούστηκε μια φωνή.

Ο Γιώργος, έσκυψε το κεφάλι και έφυγε κλαίγοντας. Ο καθηγητής του τον ακολούθησε για να μάθει τι τρέχει.

«Δεν έχω άλλα ρούχα κύριε. Οι γονείς μου είναι άνεργοι εδώ και ένα χρόνο», είπε ο μαθητής με δάκρυα στα μάτια.

«Θέλεις να σου φέρω τις φόρμες του γιου μου; Μεγάλωσε και δεν του κάνουν πια. Είναι σαν καινούριες. Ζήτημα να τις φόρεσε πέντε φορές»

«Όχι κύριε, ευχαριστώ. Θα με μαλώσουν οι γονείς μου αν τις πάρω»

«Μήπως να σου δώσω χρήματα να πας να αγοράσεις μόνο σου; Δανεικά θα σου τα δώσω και όταν έχεις τα επιστρέφεις»

«Όχι κύριε, ευχαριστώ. Δεν μπορώ να τα πάρω. Θα με μαλώσουν οι γονείς μου αν το κάνω», είπε ο Γιώργος και απομακρύνθηκε.

Ο καθηγητής της γυμναστικής έβλεπε το Γιώργο, μα και άλλα παιδιά, να φοράνε για πολλές μέρες τα ίδια ρούχα. Μάλιστα το σχολίαζε με ένα συνάδελφό του λέγοντας:

«Αυτά τα παιδιά! Άμα κολλήσουν με ένα ρούχο δεν το βγάζουν από πάνω τους. Έτσι είναι σ΄αυτή την ηλικία. Δεν αλλάζουν εύκολα γνώμη. Νομίζουν ότι με τον τρόπο αυτό μεγαλώνουν.»

Ο Μήτσος δουλεύει χρόνια στο συνεργείο αυτοκινήτων. Μάστορας καλός, όπως λέει το αφεντικό του. Τον τελευταίο καιρό οι δουλειές είναι λίγο πεσμένες. Το μεροκάματο του Μήτσου κουτσουρεύτηκε, αλλά τι να κάνει; «Είναι γενικό το κακό», λέει και παρηγορείται.

Μωρέ δεν θα τον ένοιαζε τόσο αν δεν είχε εκείνο το στεγαστικό να ξεχρεώνει. Τώρα όμως, ζορίζεται πολύ να τα φέρει βόλτα.

Αυτός είναι και ο λόγος που εδώ και τρεις μήνες ξανάρχισε το τσιγάρο. Είπε να προλάβει τα χειρότερα. Είναι που πριν από δέκα χρόνια, τότε που χρεώθηκε στην τράπεζα για να αγοράσει το σπίτι, εμφάνισε λόγω άγχους, ένα αυτοάνοσο που τον ταλαιπώρησε για ένα χρόνο. Ογδόντα τετραγωνικά σπίτι αγόρασε για να χωρέσουν πέντε νοματαίοι, να μην τους τρώνε οι μετακομίσεις κάθε τόσο.

Σκέφτηκε λοιπόν, να ανάβει που και που κανένα τσιγάρο, μπας και τη γλυτώσει από το αυτοάνοσο.

Σήμερα είπε να το ρίξει έξω. Θα έπαιρνε στη δουλειά ένα καφέ για να πιει και θα αγόραζε και ένα πακέτο τσιγάρα που του είχαν τελειώσει από χτες.

Έβαλε το χέρι στην τσέπη και έπιασε κάτι ψιλά. Την αφή του χαρτονομίσματος την είχε σχεδόν ξεχάσει. Μέτρησε τα ψιλά και του βγήκαν 4 ευρώ και 20 λεπτά.

«Ένα ευρώ ο καφές και τρία και εβδομήντα τα τσιγάρα, σύνολο τέσσερα και εβδομήντα. Δε βαριέσαι. Θα πάρω τον καφέ και για τσιγάρο θα κάνω τράκα από το αφεντικό. Αυτός δεν ξεμένει ποτέ.»

Την ώρα του διαλείμματος, αγόρασε τον καφέ από τη διπλανή καντίνα και ζήτησε τσιγάρο, ξεροβήχοντας, από το αφεντικό του.

«Πάρε ρε Μήτσο ένα τσιγάρο, όμως, σ’ ακούω που βήχεις βρε παιδί μου. Αφού σε πειράζει γιατί δεν το κόβεις; Δε λέω! Καπνίζω κι εγώ, αλλά εμένα δε με πειράζει. Άσε που είναι κι ένα ακόμη έξοδο για σένα. Κόφτο να πάει στα κομμάτια»

Πίνοντας τον καφέ του ο Μήτσος, του ήρθε στο μυαλό μια κουβέντα που είχε πει ο καρδιοχειρουργός ο Σπύρου, Θεός σχωρέστον, σε μια συνέντευξή του.

Τον ρώτησε η δημοσιογράφος αν προέτρεπε τους ασθενείς του που κάπνιζαν, να σταματήσουν το κάπνισμα, με δεδομένο ότι και ο ίδιος ήταν μανιώδης καπνιστής. Εκείνος της απάντησε:

«Εξαρτάται από τον ασθενή. Αν διαθέτει ελικόπτερο, θα του πω να σταματήσει το κάπνισμα και να πηγαίνει βόλτες για καφέ στην Ελβετία. Αν είναι κανένας μεροκαματιάρης που η μόνη του παρηγοριά είναι ένα τσιγάρο και ένα ποτήρι κρασί, ε τότε δεν μπορώ να του τα στερήσω».

Το δούλεψε ο Μήτσος στο μυαλό του και μπαίνοντας στο συνεργείο να πιάσει πάλι δουλειά, φώναξε στο αφεντικό του:

«Αφεντικό, ξέρεις τι φταίει και δεν κόβω το τσιγάρο;»

«Τι;»

«Να! Φταίει που δεν έχω ένα ελικόπτερο, γαμώ το κέρατό μου μέσα.»

Τρεις καθημερινές ιστορίες, ακατάλληλες… για τα δελτία των οχτώ!

Και δεν είναι οι μοναδικές…

Ανατύπωση από:  http://paganeli.wordpress.com/2012/11/26/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%81%CF%8E%CF%82-%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CF%82%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84/

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Η δασκάλα είπε στα παιδιά ένα ψέμα…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 08/09/2012

«Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε’ δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η κυρία Τζοβάνα είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο. Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, διότι εκεί στην μπροστινή σειρά, βυθισμένο στο κάθισμά του ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μάνος Μανούσας.

Η κυρία Τζοβάνα είχε παρακολουθήσει τον Μάνο την προηγούμενη χρονιά και είχε προσέξει ότι ο Μάνος δεν έπαιζε καλά με τα άλλα παιδιά. Τα ρούχα του ήταν τσαλακωμένα. Πάντα φαινόταν ότι χρειαζόταν μπάνιο. Και ο Μάνος μπορούσε να είναι πολύ δυσάρεστος.

Στο σχολείο που δούλευε η κυρία Τζοβάνα έπρεπε να επιθεωρήσει του κάθε μαθητού το ιστορικό. Άφησε του Μάνου το ιστορικό να το διαβάσει τελευταίο. Όταν όμως διάβασε το ιστορικό που έγραφαν οι προηγούμενες δασκάλες έμεινε έκπληκτη!

 

Η δασκάλα της Α’ δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος είναι ένα φωτεινό παιδί με έτοιμο πάντα το χαμόγελο. Κάνει τις εργασίες του σωστά και προσεγμένα, και έχει καλούς τρόπους. είναι χαρά να τον έχουμε κοντά μας».

Η δασκάλα της Β’ δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος είναι άριστος μαθητής. Αγαπητός από τους συμμαθητές του, αλλά φαίνεται προβληματισμένος εξ αιτίας της μητέρας του που έχει μια ανίατη ασθένεια, η ζωή στο σπίτι θα είναι δύσκολη».

Η δασκάλα της Γ’ δημοτικού έγραφε: «Ο θάνατος της μητέρας του ήταν πολύ σκληρός και οδυνηρός για αυτόν. Προσπαθεί να κάνει καλά τις εργασίες του, αλλά ο πατέρας του δε δείχνει πολύ ενδιαφέρον. Η ζωή του σπιτιού σύντομα θα τον επηρεάσει εάν δε παρθούν ορισμένα μέτρα».

Η δασκάλα της Δ’ δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος έχει αποσυρθεί και δεν δείχνει ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές κοιμάται στην τάξη».

Διαβάζοντας όλα αυτά η κυρία Τζοβάνα κατάλαβε το πρόβλημα και ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της. Αισθάνθηκε ακόμη χειρότερα, όταν οι μαθητές της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα. Όλα ήταν διπλωμένα σε πολύχρωμα χαρτιά με ωραίους φιόγκους, εκτός από του Μάνου. Το δώρο του ήταν άγαρμπα διπλωμένο σε μια καφετιά χοντρή σακούλα του μανάβη. Η κυρία Τζοβάνα δυσκολεύτηκε να το ανοίξει εν μέσω των άλλων δώρων. Μερικά παιδιά άρχισαν να γελάνε όταν έβγαλε από τη σακούλα ένα βραχιόλι που λείπανε μερικές από τις ψεύτικες αδαμάντινες χάντρες και ένα μπουκάλι ένα τέταρτο γεμάτο άρωμα. Αλλά έπνιξε τα γέλια των μαθητών καθώς είπε θαυμαστικά πόσο όμορφο ήταν το βραχιόλι φορώντας το στο χέρι της και βάζοντας μερικές σταγόνες στον καρπό του χεριού της.

Ο Μάνος έμεινε λίγο παραπάνω στο σχολείο στο σχόλασμα για να πει «κυρία Τζοβάνα σήμερα μυρίζατε όπως ακριβώς μύριζε η μαμά μου». Όταν έφυγαν τα παιδιά έκλαιγε για περίπου μισή ώρα. Από εκείνη την ημέρα η κυρία σταμάτησε να διδάσκει ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Έδειχνε ιδιαίτερη προσοχή στο Μάνο. Καθώς δούλευε μαζί του το μυαλό του ζωντάνευε. Όσο πιο πολύ τον ενθάρρυνε τόσο πιο γρήγορα ανταποκρινόταν. Έως το τέλος του χρόνου ο Μάνος είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης του, και παρόλο το ψέμα ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο η κυρία Τζοβάνα ευνοούσε τον Μάνο ιδιαίτερα.

Μετά από ένα χρόνο βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα της. Ήταν από τον Μάνο. Της έλεγε ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του. Πέρασαν έξι χρόνια πριν πάρει άλλο σημείωμα από τον Μάνο. Της έγραφε ότι τελείωσε το Λύκειο και ήταν τρίτος στην τάξη του, και ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Μετά τέσσερα χρόνια πήρε άλλο ένα σημείωμα που της έλεγε ότι παρόλο που τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα κατάφερε να επιμείνει και να συνεχίσει τις σπουδές του, και ότι σύντομα θα αποφοιτούσε από το πανεπιστήμιο με τις μεγαλύτερες διακρίσεις. Την διαβεβαίωνε ότι αυτή ήταν η πιο αγαπητή δασκάλα που είχε σε όλη του την ζωή.

Πέρασαν ακόμη τέσσερα χρόνια και έφτασε ακόμα άλλο ένα γράμμα. Αυτή τη φορά εξηγούσε ότι αφού πήρε το δίπλωμά του αποφάσισε να προχωρήσει πιο πολύ και να κάνει διδακτορικό. Στο γράμμα εξηγούσε ότι αυτή παρέμεινε η πιο καλή και αγαπητή δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του. Μα τώρα το όνομά του ήταν πιο μακρύ Dr. Εμμανουήλ Σ. Μανούσος.

Η ιστορία δεν τελείωνε εκεί. Υπήρξε ακόμη ένα γράμμα εκείνη την άνοιξη. Ο Μάνος της ανακοίνωνε ότι είχε γνωρίσει μια υπέροχη κοπέλα την οποία θα παντρευόταν. Της εξηγούσε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει πριν μερικά χρόνια και αναρωτιόταν αν θα συμφωνούσε να παραβρεθεί στο γάμο και να καθόταν στη θέση της μητέρας του γαμπρού. Βεβαίως η κυρία Τζοβάνα δέχτηκε. Μαντέψτε! Στο γάμο φορούσε εκείνο το βραχιόλι που της είχε δωρίσει κάποια Χριστούγεννα – χρόνια πίσω. Ναι, εκείνο το βραχιόλι που έλειπαν οι αδαμάντινες πέτρες. Και βεβαιώθηκε ότι φορούσε το ίδιο άρωμα που θυμόταν ότι φορούσε η μητέρα του Μάνου στα τελευταία τους Χριστούγεννα μαζί.

Όταν συναντήθηκαν αγκαλιάστηκαν με στοργή. Ο κύριος Μανούσος ψιθύρισε στο αυτί της κυρίας Τζοβάνας «Σας ευχαριστώ κυρία Τζοβάνα που πιστεύατε σε μένα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που με κάνατε να νιώθω σπουδαίος και μου δείξατε πως εγώ μπορούσα να διαφέρω».

Η κυρία Τζοβάνα με δάκρυα στα μάτια ψιθύρισε: «Μάνο μου λάθος κατάλαβες. Εσύ ήσουν που δίδαξες σε εμένα πώς να διαφέρω. Δεν ήξερα πώς να διδάσκω μέχρι που σε γνώρισα».

Σε παρακαλώ να θυμάσαι πως ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν πας θα έχεις την ευκαιρία να αγγίξεις ή και να αλλάξεις τη σκοπιά, την άποψη ενός ανθρώπου. Και όταν το κάνεις σε παρακαλώ προσπάθησε να την κάνεις θετική».

 

Ανατύπωση από:  http://oneiropagida2012.blogspot.gr/2012/08/blog-post_7585.html?spref=fb

 

Posted in Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Το ανέκδοτο της ημέρας 16/5/2012

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 16/05/2012

Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεστε…

Η δασκάλα ρωτάει τα παιδιά στο μάθημα της αριθμητικής:

 – «Υπάρχουν δύο πουλάκια πάνω στο δέντρο. Αν ο κυνηγός πυροβολήσει το ένα από αυτά, πόσα θα μείνουν;».

 Οπότε σηκώνει το χέρι της η Μαρία.

 – «Ναι Μαρία», λέει η δασκάλα.

 – «Ένα», απαντάει η Μαρία.

 Ωστόσο ο Τοτός σηκώνει επίμονα το χέρι του φωνάζοντας:

 – «Όχι.»

 Η δασκάλα λοιπόν του απευθύνει το λόγο.

 – «Δεν θα μείνει κανένα, αφού και το δεύτερο πουλάκι θα ακούσει τον πυροβολισμό, θα τρομάξει και θα φύγει», της λέει ο Τοτός.

 – «Όχι, Τοτέ, τώρα κάνουμε αριθμητική, οπότε θα μείνει ένα πουλάκι, εντάξει; Ωστόσο μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι.»

 – «Καλά κυρία.»

 Μετά της λέει:

 – «Μπορώ να πω και εγώ ένα;»

 – «Ναι», του λέει η δασκάλα.

 – «Λοιπόν, σε ένα παγκάκι κάθονται τρεις κυρίες και τρώνε παγωτό, η μια το γλείφει, η άλλη το δαγκώνει και η άλλη το βάζει όλο μέσα. Ποια είναι παντρεμένη;».

 Οπότε η δασκάλα προβληματισμένη, αρχίζει να σκέφτεται και του απαντάει:

 – «Αυτή που το βάζει όλο μέσα.»

 – «Όχι κυρία», της απαντάει ο Τοτός, «παντρεμένη είναι αυτή που φοράει βέρα, αλλά μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεστε.»

Posted in Ανέκδοτα πονηρά | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μετά τα βίντεο της Κατερίνας Μουτσάτσου και του Σπύρου μια ακόμα εκδοχή από την Δασκάλα Κα Λαμπίκη

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 29/04/2012

Γεια σας.
Είμαι δασκάλα αλλά όλοι με φωνάζουν δημόσιο υπάλληλο.
Δεν είμαι κλέφτης αλλά αρματολός.
Πίνω και ούζο, και τσίπουρο και βότκα και ουίσκι άμα είναι καλή η παρέα αλλά λεφτά δεν υπάρχουν και τη βγάζω με νερό.
Ξέρω και Γιάννηδες και Γιώργηδες και πολλά άλλα ανδρικά ονόματα αφού είχα στη ζωή μου 387 γκόμενους και μάλλον ήταν όλοι καλά παιδιά αλλιώς εγώ υπήρξα πατσαβούρα.
Η χώρα μου είναι μια Τυραννία , στην πραγματικότητα εμείς εφηύραμε τη λέξη.
Μιλάω ελληνικά και άλλες 4 γλώσσες αν συμπεριλάβουμε και αυτή του σώματος και οι περισσότεροι συμπατριώτες μου μιλούν την γλώσσα της εξουσίας και της κολακίας (ας μην σας πω πώς χρησιμοποιούν συνήθως την γλώσσα τους).
Σημαία δεν έχω γιατί την έχουν κάνει κωλόπανο ή πετσέτα για την παραλία όταν δεν την φοράνε για μαγιό.
Δεν νομίζω ότι εφηύραμε τη Δύση αλλά το Θέατρο -αλλά ποιά είμαι εγώ , εγώ δεν είμαι ηθοποιός-.
Χρωστάω κάτι φράγκα ως χώρα αλλά θα τους δώσω τα παραδοσιακά τρία μου εξάλλου δεν είμαι η μόνη που χρωστάω αλλά η μόνη που θα τους δώσω τα 3 μου.
Η λέξη ΑΓΟΡΑ δεν σήμαινε την ελεύθερη οικονομία αλλά τον χώρο ελεύθερης ανταλλαγής ιδεών και αντί της Κριτικής προτιμώ να λέω ότι εφηύραμε την λέξη Κυνισμός.
Πιστεύω στην Παγκόσμια Ελευθερία των Ιδεών και των Πράξεων ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ και όχι των Εξουσιαστών σε βάρος των Αδυνάτων.
ΟΠΑ! δεν φωνάζω αλλά συνήθως βογγάω αμάν -αμάν.
Κολυμπώ ανάμεσα σε 6.000 κουράδες και σακούλες σκουπιδιών γιατί οι συμπατριώτες μου είναι αποκτηνωμένοι και κοιτάνε την πάρτη τους όπως τους έμαθε η σιχαμερή Αγία Ελληνική Οικογένεια.
Η χώρα που ζω είναι πανέμορφη αλλά την γαμούν κάθε μέρα, την ξεπουλάνε, την καίνε και την καταπατάνε πρώτα οι υπάνθρωποι συμπατριώτες μου.
Με φωνάζετε Γραικό. Καλά κάνετε διότι τί σχέση έχουμε εμείς με το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα;
Επίσης νομίζω ότι πια με φωνάζετε όχι pig, αλλά μαλάκα και έχετε δίκιο.
Δεν μπορώ να φωνάξω ότι είμαι hellin πρώτον γιατί δεν υπάρχει η λέξη και δεύτερον γιατί δεν μου έχει δώσει pedigree η Χ.Α. και ο Χρυσοχουντίδης.
Με λένε Σοφία αλλά και Βέρα αλλά με φωνάζουν και Φίφη, Σοφούλα και γκαμήλα επίσης.
( επιπροσθέτως έχω κι ένα φίλο καρδιακό που τον βαφτίσανε Μπάμπη αλλά τον φωνάζουν Βανέσα άμα θέλετε)
Δεν σας ευχαριστώ και δυστυχώς δεν μπορώ να σας παίξω τον ύμνο του Παναθηναϊκού.
Γεια σας.

Ανατύπωση από: http://xiotikisfigga.blogspot.com/2012/04/blog-post_2967.html

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »