Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Νοέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘δάσκαλο’

Από το αυτί και στον δάσκαλο.

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 17/05/2015

Ελλάδα_Αγγλία

Λένε πως μια φωτογραφία ισούται με χίλιες λέξεις.

Αλλά μια γελοιογραφία με ακόμα περισσότερες.

Ειδικά όταν μάλιστα όταν αυτή έρχεται από τα βάθη του χρόνου για να μας θυμίσει πως δεν αλλάξαμε.

Ποτέ το πάθημα δεν έγινε μάθημα.

Τούτη δω η χώρα πάντα από το αυτί και στον δάσκαλο.

Ποτέ δεν ενηλικιωθήκαμε.

Ποτέ δεν είδαμε τις άπειρες δυνατότητες του Ελληνισμού.

Πάντα στις παρυφές της Ευρώπης, πάντα περιμένοντας την κηδεμονία και την νουθεσία των Ισχυρών.

Πάντα ο φτωχός συγγενής, που ζει στην σκιά των πλουσίων και που θα πρέπει να είναι υπόχρεος, ευτυχισμένος με την γενναιοδωρία τους.

Και δεν έχει σημασία αν ο Ισχυρός της στιγμής βρίσκεται στην Δύση ή στην Άγρια Δύση, στην Ανατολή ή στην Άπω Ανατολή.

Εμείς θα τρέξουμε να του υποβάλουμε τα σέβη μας.

Εμείς θα τρέξουμε να υποστηρίξουμε τα συμφέροντά του, ακόμα και τις κρυφές του επιθυμίες.

Αυτό το έθνος ποτέ δεν θα ενηλικιωθεί.

Ανατύπωση από:   http://wp.me/p1h3Tw-HA

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Πως μας έκαναν να πιστεύουμε ότι όλα εξαρτώνται από το δάσκαλο;

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 27/11/2014

Του Γιώργου Μαυρογιώργου

Ο Ρόλαντ Μπαρτ έχει υποστηρίξει ότι ο μύθος ως γλώσσα που κωδικοποιεί τις αξίες μιας κοινωνίας, παίζει διπλό και αντιφατικό ρόλο: “υπογραμμίζει και δημοσιοποιεί, μας βοηθάει να καταλάβουμε αλλά και μας το επιβάλει”. Ο μύθος μιλάει για τα πράγματα αλλά τα εξαγνίζει, τα αθωώνει μια και καταργεί την περιπλοκότητα των ανθρώπινων πράξεων και καταλύει κάθε διαλεκτική ή και κάθε αναδρομή πέρα από την αμεσότητα. Ο ρόλος του μύθου είναι να αδειάζει το πραγματικό από ιστορία και να το παρουσιάζει ως φυσικό1…

Στη σύντομη ανάλυση που ακολουθεί, θα ασχοληθούμε με ένα από τους μύθους που προβάλλεται συχνά και αναφέρεται στο ρόλο του δασκάλου στην εκπαιδευτική διαδικασία. Σε πολλές αναλύσεις, συζητήσεις, πορίσματα, προτάσεις κ.τ.ο. που αναφέρονται σε ζητήματα εκπαίδευσης, όπως διδασκαλία, σχολική επιτυχία ή αποτυχία, εκπαιδευτική κρίση, μάθηση κ.ά., τονίζεται ρητά ή αφήνεται να εννοηθεί ότι “το παν εξαρτάται από το δάσκαλο”.
Ιδιαίτερα, η παραδοχή αυτή προβάλλεται όταν γίνεται λόγος για την ποιότητα της διδασκαλίας στο σχολείο. Η βελτίωση της ποιότητας της διδασκαλίας στο σχολείο φαίνεται να αποκτάει ιδιαίτερη προτεραιότητα. Μόνο που οι σχετικές αναζητήσεις επικεντρώνονται σε εκτιμήσεις και προτάσεις που αναφέρονται στις προσωπικές ικανότητες και ιδιότητες των εκπαιδευτικών, τις παιδαγωγικές και διδακτέες δεξιότητες και τη γνώση των αντικειμένων που διδάσκουν. Από τις σχετικές αναλύσεις προβάλλεται η άποψη ότι η αναβάθμιση της ποιότητας της διδασκαλίας μπορεί να προκύψει με αλλαγές στις διαδικασίες επιλογής, εκπαίδευσης και επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών που καλούνται να διαθέτουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά προσωπικότητας, δεξιότητες και ικανότητες. Στο σύνολό τους, αυτού του είδους οι προτάσεις προβάλλουν την άποψη ότι η ποιότητα της διδασκαλίας εξαρτάται από το δάσκαλο.
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για το ρόλο του δασκάλου στη διδακτική πράξη του σχολείου. Σύμφωνα με μια ιδεαλιστική-ρομαντική αντίληψη, ο δάσκαλος της έδρας είναι ο θεματοφύλακας της γνώσης, ο ζηλωτής της αλήθειας, ο καθοδηγητής, το πρότυπο και το υπόδειγμα που με την προσωπικότητά του, τις γνώσεις του και τις διδακτικές του δεξιότητες διδάσκει και “διανοίγει τους πνευματικούς ορίζοντες” των μαθητών του. Μια τέτοια αντίληψη για το δάσκαλο συνδέεται στενά με το μύθο “το παν εξαρτάται από το δάσκαλο”. Σύμφωνα με άλλες απόψεις που απορρέουν κυρίως από τη θεωρία για τον αναπαραγωγικό ρόλο της εκπαίδευσης, ο δάσκαλος μάλλον λειτουργεί ως υπηρέτης της εξουσίας, ως άμεσο εκτελεστικό όργανο του κράτους και συντελεί στην αναπαραγωγή της κυρίαρχης κουλτούρας και των κοινωνικών και τεχνικών σχέσεων παραγωγής. Μια τέτοια εκδοχή για το ρόλο του δασκάλου, όπως γίνεται φανερό, ελέγχεται ως υπεραπλουστευτική, μηχανιστική και πολιτικά απαισιόδοξη, μια και παραπέμπει σε μια εκδοχή σύμφωνα με την οποία “τίποτε δεν εξαρτάται από το δάσκαλο”.

Μελετητές που ασχολούνται με την κοινωνιολογία και την “πολιτική οικονομία” της διδασκαλίας, υιοθετούν την άποψη ότι τα σχολεία και οι αίθουσες διδασκαλίας είναι δυνατό να κατανοηθούν ως πεδία που προσδιορίζονται από βαθιά ριζωμένες κοινωνικές αντιθέσεις και αντιφάσεις που εκδηλώνονται στη διαπραγμάτευση της γνώσης, τη διεκπεραίωση της διδασκαλίας, την αξιολόγηση κ.τ.λ. Ωστόσο, οι υλικοί, ιδεολογικοί και θεσμικοί όροι και συνθήκες εργασίας στο σχολείο είναι τέτοιοι ώστε οι εκπαιδευτικοί να αναπτύσσουν συγκεκριμένες μορφές αντίστασης στην αναπαραγωγική διαδικασία της εκπαίδευσης. Αν υιοθετήσουμε αυτές τις απόψεις, τότε αυτό που ονομάζουμε “ποιότητα διδασκαλίας” είναι δυνατό να θεωρηθεί ως αποτέλεσμα διαδικασιών με κοινωνικό κυρίως χαρακτήρα. Η διδασκαλία γίνεται από δασκάλους που ενεργητικά κατανοούν, ερμηνεύουν και ανταποκρίνονται με συγκεκριμένους τρόπους στις απαιτήσεις και τους περιορισμούς που διαμορφώνονται κάθε φορά κάτω από συγκεκριμένους υλικούς, ιδεολογικούς και θεσμικούς όρους στο σχολείο. Η διδασκαλία είναι, βέβαια, ζήτημα ικανότητας. Μόνο που η ικανότητα αυτή δεν είναι απλά τεχνική ικανότητα να διδάσκεις με μέθοδο, οργάνωση και σχέδιο στους μαθητές, μια εκ των προτέρων καθορισμένη ύλη για ένα προκαθορισμένο σκοπό. Είναι και ικανότητα να κατανοείς τους κοινωνικούς και πολιτικο-ιδεολογικούς προσδιορισμούς της σχολικής γνώσης που διδάσκεις, είναι ικανότητα να εντοπίζεις τις κοινωνικές και πολιτισμικές διαφορές ή ανισότητες των μαθητών. Είναι ικανότητα να αξιοποιείς τις αντιφάσεις της εκπαιδευτικής διαδικασίας υπέρ μιας απελευθερωτικής επιλογής. Είναι “κοινωνιολογική φαντασία” να αναγνωρίζεις τις κοινωνικές και ιδεολογικές προεκτάσεις των διαφόρων διδακτικών επιλογών σε μια αίθουσα διδασκαλίας που προσεγγίζεται ως “αρένα” πολιτισμικής και κοινωνικής σύγκρουσης, αντίστασης και αναπαραγωγής.
Ο μύθος “το παν εξαρτάται από το δάσκαλο” συνδέεται με μια σειρά παραδοχών που συγκροτούν μια ιδεαλιστική αντίληψη για το δάσκαλο και το ρόλο του στη διδασκαλία. Θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε το ιδεολογικό υπόβαθρο αυτού του μύθου που παραπέμπει σε ένα είδος άκρατου ατομικισμού ή σε ένα είδος μεταφοράς της ευθύνης στους ώμους του δασκάλου. Η κυριαρχία αυτού του μύθου προτείνει την αντίληψη και την πρακτική ώστε η διδασκαλία να αντιμετωπίζεται ως μια “μοναχική” και ατομική δραστηριότητα. Σ’ αυτό, βέβαια, συντελεί και η “φυσική” χωροθέτηση προσώπων και πραγμάτων σε χωριστές αίθουσες διδασκαλίας που πολλές φορές αποκτούν το χαρακτήρα της μυστικότητας και της ιερότητας. Έτσι, η διδασκαλία δεν είναι ανάγκη να προκύπτει ως αποτέλεσμα συνεργασίας ή συλλογικής διερεύνησης και διεκπεραίωσης, αλλά προβάλλεται ως ζήτημα προσωπικής σύλληψης και ατομικής διεκπεραίωσης. Είναι δυνατό να υποστηριχτεί δηλαδή ότι η διδασκαλία προβάλλεται ως ατομική-μοναχική υπόθεση για το λόγο ότι οι δάσκαλοι όταν διδάσκουν είναι αυστηρά απομονωμένοι στις αίθουσες διδασκαλίας. Η φυσική δηλαδή απομόνωση του δασκάλου στις αίθουσες διδασκαλίας προβάλλει ως εγγενή ή φυσική συνέπεια την τάση των δασκάλων για “ιδιωτικοποίηση” της διδασκαλίας. Η τάση μάλιστα αυτή όλο και πιο πολύ προβάλλεται ως “επαγγελματική ηθική” άσκησης του διδακτέου έργου, άλλοτε ως αρχή, άλλοτε ως δικαίωμα και άλλοτε ως υποχρέωση. Έτσι, η τάση για εμπιστευτικότητα, μυστικότητα της εργασίας του δασκάλου στην τάξη προβάλλεται ως σύμφυτη με τη διδασκαλία ή ως προσωπικό ζήτημα του δασκάλου, αντί να εξετάζονται οι όροι και συνθήκες που τη δημιουργούν και τη διαιωνίζουν.

Αφού η διδασκαλία διεκπεραιώνεται στην αίθουσα από ένα δάσκαλο, τα περισσότερα προβλήματα που προκύπτουν συνήθως αντιμετωπίζονται ως προσωπικές υποθέσεις, διλήμματα και συγκρούσεις παρά ως κοινά ζητήματα που αφορούν όλους ή τους περισσότερους εκπαιδευτικούς. Είναι ενδεικτικό από αυτή την άποψη ότι οι εκπαιδευτικοί καταβάλλουν ιδιαίτερη προσπάθεια να μην κοινοποιούν ή να μην κοινοποιούνται “προβληματικές” καταστάσεις που δημιουργούνται στην αίθουσα διδασκαλίας. Ακόμα και το επίπεδο θορύβου που επικρατεί σε μια αίθουσα διδασκαλίας καταβάλλεται προσπάθεια να “μονωθεί”. Το παν εξαρτάται από το δάσκαλο!2
Η διδασκαλία προβάλλεται, λοιπόν, ως μοναχική εμπειρία και περιπέτεια. Η “φυσική” ωστόσο απομόνωση του δασκάλου στην αίθουσα διδασκαλίας, υποδηλώνει και αντίστοιχο φορτίο ευθύνης για τη διεκπεραίωση της διδασκαλίας. Το ενδιαφέρον στην περίπτωση αυτή είναι ότι η μοναχικότητα και η απομόνωση του δασκάλου δεν αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα, μια και η ατομική πρωτοβουλία και προσπάθεια αξιολογείται ως πολύ σημαντική παράμετρος. Έτσι, δομικοί, υλικοί και θεσμικοί όροι αποσύρονται από το προσκήνιο ή εκλαμβάνονται ως αυτονόητοι και ο δάσκαλος προβάλλεται ως ο “πρωταγωνιστής” της διδακτικής πράξης. Η ατομική δηλαδή παρέμβαση και προσπάθεια του δασκάλου αποκτάει μυθικές διαστάσεις. Έτσι, είναι ευκολότερη και η μεταμφίεση ή μετάφραση της πραγματικής απομόνωσης του δασκάλου σε αντιλήψεις και παραδοχές για μια υποτιθέμενη αυτονομία και πρωτοβουλία του δασκάλου: Το παν εξαρτάται από το δάσκαλο.
Η προβολή του ατόμου-δασκάλου στη διαδικασία προσδίδει μια αίσθηση γενναιότητας στην περίπλοκη και μοναχική περιπέτεια της διδασκαλίας. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, αποκρύπτει τους κοινωνικούς όρους που συντελούν ώστε η σχολική και εκπαιδευτική δομή να εσωτερικεύεται ως προσωπικά προσδιορισμένη παιδαγωγική και διδακτική πράξη. Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε δηλαδή ότι οι όροι απομόνωσης και η ιδεολογία του ατομικισμού συντελούν ώστε αντιφάσεις και συγκρούσεις που έχουν κοινωνική προέλευση και συλλογικό χαρακτήρα να μεταφράζονται σε προσωπικές υποθέσεις του κάθε εκπαιδευτικού.
Οι παραπάνω αντιλήψεις και παραδοχές δεν ευνοούν το δάσκαλο να σκέφτεται, να ερευνά, να στοχάζεται και να δραστηριοποιείται συλλογικά. Η ατομικιστική λογική και οι συνθήκες απομόνωσης και ιεραρχικής διάκρισης δεν ευνοούν το δάσκαλο να προχωρεί πέρα από την αμεσότητα και τις καθημερινές δυσκολίες που τις κατανοεί ως ατομικές και προσωπικές. Έτσι, προωθούνται και οι αντιλήψεις για προσωπικό, παιδαγωγικό και διδακτικό style, για ταλέντο και για χαρισματικό δάσκαλο: Το παν εξαρτάται από το δάσκαλο.

Ο μύθος προσφέρεται ιδιαίτερα για τη θεμελίωση, εξήγηση και κατανόηση της σχολικής επιτυχίας ή αποτυχίας, καθώς φορτώνει το άτομο-δάσκαλο με υπερβολική εξουσία και δύναμη, αλλά ταυτόχρονα και με υπερβολική ευθύνη και ενοχή. Καθώς ο μύθος απομονώνει ή αποσιωπά τους υλικούς, ιδεολογικούς και κοινωνικούς όρους της διδασκαλίας, προωθεί την επιλογή της “ενοχοποίησης του θύματος”. Μια και το παν εξαρτάται από το δάσκαλο, η επιλογή της ενοχοποίησης του θύματος προσφέρεται για την αθώωση του εκπαιδευτικού και κοινωνικού συστήματος.
Στην περίπτωση αυτή, η “ατομικιστική λογική” επικαλείται ένα λογικό σφάλμα: αν υπάρχουν κάποιοι δάσκαλοι που θεωρούνται ή είναι “ικανοί” και “καλοί”, τότε όλοι οι δάσκαλοι μπορούν να γίνουν “ικανοί” και “καλοί”. Όταν δεν γίνονται, ευθύνονται οι ίδιοι οι δάσκαλοι που δεν καταβάλλουν ιδιαίτερη προσπάθεια με αφοσίωση και ενδιαφέρον. Μια τέτοια άποψη, όπως είναι φανερό, απομονώνει τα άτομα από το ευρύτερο κοινωνικό τους πλαίσιο, αποσιωπά τις διαπροσωπικές σχέσεις των ατόμων που διαμορφώνονται κάτω από συγκεκριμένες κοινωνικές σχέσεις και παραγνωρίζει τις επιδράσεις των κοινωνικών σχέσεων στα διαφορετικά άτομα.
Καθώς η διδακτική πράξη των εκπαιδευτικών υπόκειται σε διάφορες μορφές κοινωνικού ελέγχου, με τις οποίες οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζονται ως άτομα, η επαγγελματική κουλτούρα προσδιορίζεται από αντίστοιχες ιδεολογικές παραδοχές που ενισχύουν “προσωπικές” επιλογές, σχέσεις, αντιλήψεις και πρακτικές. Ο ατομικισμός δεν ευνοεί την εξάρτηση από άλλους συναδέλφους για υποστήριξη και ανταλλαγή ιδεών και απόψεων. Οπωσδήποτε, η προσωπική παρέμβαση και πρωτοβουλία είναι απαραίτητοι όροι και προϋποθέσεις για τη διδασκαλία. Η προβολή όμως του δασκάλου-ατόμου στιγματίζει τη διαπραγμάτευση και την αλληλεξάρτηση ως επαγγελματική αδυναμία ή ανικανότητα να προβάλλει την αντίληψη της αυτονομίας: Το παν εξαρτάται από το δάσκαλο.

Η διδασκαλία, ωστόσο, είναι κατά βάση κοινωνική πράξη και διαδικασία και ως τέτοια προσδιορίζεται από όρους εξάρτησης, κοινωνικής διαπραγμάτευσης και εμπλοκής. Η μεταμφίεση της κοινωνικής βάσης της διδασκαλίας σε προσωπική-ατομική υπόθεση καταργεί το κοινωνικής πλαίσιο και προωθεί την ψευδαίσθηση της αυτονομίας σε ένα σχολείο με ιδιαίτερα συγκεντρωτικές και αυταρχικές δομές οργάνωσης και διοίκησης. Έτσι, ο μύθος πως “το παν εξαρτάται από το δάσκαλο” προετοιμάζει ένα δάσκαλο που προσφέρεται με λιγότερες αντιστάσεις στην αναπαραγωγική λειτουργία του σχολείου, που με τη σειρά της καθιστά την εργασία του πιο δύσκολη, πιο περίπλοκη και πιο αντιφατική.
Αν ισχύουν οι παραπάνω επισημάνσεις και παραδοχές, είναι δυνατό να υποστηριχθεί πως ο μύθος “το παν εξαρτάται από το δάσκαλο” λειτουργεί σε τελευταία ανάλυση με δύο τρόπους: ως “ιδεολογική φυγή”, αλλά και ως “ιδεολογική παγίδα”. Ως ιδεολογική φυγή προβάλλει ένα δάσκαλο-άτομο με υπερβολική δύναμη, εξουσία και αυτονομία σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ελαχιστοποιεί τις προϋποθέσεις εκδημοκρατισμού της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ως ιδεολογική παγίδα συντηρεί και αναπαράγει όρους ατομικιστικής λογικής ανταγωνισμού, απομόνωσης και ατομικής αντίστασης ή πρωτοβουλίας και παρέμβασης. Η καθημερινή αντίσταση του δασκάλου – ατόμου είναι σημαντική, αλλά όσο αυτή παραμένει απομονωμένη και περιορισμένη στην “κρεβατοκάμαρα” της αίθουσας διδασκαλίας δεν αποτελεί σοβαρή απειλή για την αναπαραγωγή του εκπαιδευτικού και κοινωνικού συστήματος. Ως ιδεολογική παγίδα, ο μύθος προσφέρεται για τη νομιμοποίηση αντίστοιχων επιλογών στην εκπαιδευτική πράξη, όπως π.χ. την ατομική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού, την επιστημονική του καθοδήγηση, την επιμόρφωση, την άσκηση ελέγχου κ.τ.λ.
Οι συντηρητικές ιδεολογικές αφετηρίες και προεκτάσεις αυτού του μύθου απογυμνώνονται εναργέστερα με μια άλλη αφετηρία που να θεμελιώνει προϋποθέσεις και όρους συλλογικής παρά ατομικής παρέμβασης και αντίστασης. Οι συλλογικές μορφές παρέμβασης όχι μόνο ενισχύουν την ισχύ των εκπαιδευτικών, αλλά προσεγγίζουν και τα ζητήματα ποιότητας της διδασκαλίας σε ευρύτερα πλαίσια, έτσι ώστε αυτά να μην προσωποποιούνται ως ιδιωτική υπόθεση. Η έλλειψη ετοιμότητας στους εκπαιδευτικούς για συνεργασία, συλλογική παρέμβαση και διαπραγμάτευση σε θέματα που εκτυλίσσονται στην κρεβατοκάμαρα του δασκάλου-ατόμου ίσως είναι ένα εμπόδιο. Η ιδεολογία του ατομικισμού, ο καταμερισμός εργασίας, η ιεραρχική διάκριση του διδακτικού προσωπικού, οι γραφειοκρατικές μορφές κοινωνικού ελέγχου, η διαμερισματοποίηση της γνώσης και οι ειδικεύσεις των εκπαιδευτικών, διακρίσεις φύλου ή ηλικίας κ.τ.ο. είναι υλικοί, ιδεολογικοί και θεσμικοί όροι που ευνοούν το μύθο: “το παν εξαρτάται από το δάσκαλο”.
Όσο θα προβάλλεται αυτός ο μύθος, η αίθουσα διδασκαλίας θα παρουσιάζεται ως κρεβατοκάμαρα όπου η διδασκαλία διεκπεραιώνεται με μυστικότητα και προσωπικό style στα πλαίσια μιας υποτιθέμενης αυτονομίας και πρωτοβουλίας. Δεν είναι πως τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει στις αίθουσες διδασκαλίας εάν δεν αλλάξουν πρώτα οι ευρύτεροι κοινωνικοί όροι και συνθήκες. Είναι, όμως, πολιτικά αφελές να υιοθετεί κανείς την άποψη πως η εκπαίδευση από μόνη της, μια αίθουσα διδασκαλίας τη φορά, μπορεί να συμβάλλει ουσιαστικά στην υπόθεση της κοινωνικής αλλαγής.

1 Ρόναλντ Μπαρτ, Μυθολογίες-Μαθήματα, μεταφρ. Κ. Χατζηδήμου – Ι. Ράλλη, Εκδόσεις Ράππα, Αθήνα, 1974.
2 Ο D. Hargreaves φτάνει να υποστηρίξει την άποψη ότι “για τους εκπαιδευτικούς η διδασκαλία είναι σαν να είναι σεξουαλική δραστηριότητα”! Βλ. D. Hargreaves (1982), The Challenge for the Comprehensive School, RKP, London, p. 206.

Πηγή:  alfavita.gr πριν κάποια χρόνια.  Από το βιβλίο σταθμός στην διδακτική: Eκπαιδευτικοί και Διδασκαλία, 1982
Αναδημοσίευση από το τεύχος 48 της ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Ανατύπωση από:  Alfa Vita

Posted in Έρευνα, Επιστήμη, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Γραμμένο από ένα νέο δάσκαλο

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 22/03/2013

Ευχαριστώ τον φίλο μου, Χρήστο, που μας έστειλε το παρόν άρθρο

Αγαπητοί συνάδελφοι

Είναι γνωστό σε όλους πως το κράτος μας κάνει εδώ και χρόνια τα πάντα για να σώσει την αγαπημένη μας πατρίδα. Για να το επιτύχει αυτό έχει επιλέξει την οδό της οικονομικής μας εξαθλίωσης και παράλληλα της ψυχολογικής και ηθικής. Κάνει δηλαδή τα πάντα, για να μην κάνει τίποτα.

Την ίδια ώρα λοιπόν ,που στην ίδια χώρα οι περισσότεροι απογυμνώνονται οικονομικά (χάνοντας όλο και περισσότερα  στηρίγματα), σε κάποιους άλλους  χαρίζονται απλόχερα (με σχετική αμοιβαιότητα πάντα) χρηματικά πακέτα διόλου ευκαταφρόνητα τη σήμερον ημέρα.

Τώρα πολύ εύλογα θα αναρωτιέστε, ποιοι μπορεί να είναι αυτοί που καρπώνονται αυτά τα απλόχερα χαρισμένα δώρα. Κοιτάζοντας όμως κανείς για λίγο πια  το δέντρο και όχι το δάκτυλο, τότε χωρίς μεγάλη δυσκολία ξεκινά να αναζητά τον χρηματοδότη και όχι τον παραλήπτη.

Συνάδελφοι! Μπορεί για κάποιους από εσάς να είναι πολύ σημαντικό,  το ποια παράταξη θα κερδίσει τις εκλογές  ή το ποιος συνάδελφος θα μας αντιπροσωπεύσει στα εκπαιδευτικά συμβούλια. Για μένα όμως σημαντικότερο όλων αυτών είναι το κάτω από ποια σημαία θα ξυπνήσει αύριο η οικογένειά μου και κάτω από ποια σημαία θα αναπαύονται οι παππούδες μου.

Κύριοι και κυρίες, κατάγομαι από την Θράκη, από την πόλη της Κομοτηνής. Εκεί από την 14 Μαΐου του 1920 τιμούμε και γιορτάζουμε κάθε χρόνο την απελευθέρωσή μας από τον τουρκικό ζυγό. Ξέρετε,  μετά από τα παρακάτω , δεν θα ‘ναι υπερβολή να δηλώσω πως ακόμη και μέχρι σήμερα ,το έτος 2012, ο τόπος μου διέπεται από κάποιας μορφής τουρκοκρατία.

Η Θράκη κατοικείται σήμερα από περίπου 350.000 ανθρώπους, Έλληνες, πολίτες. Γύρω στους 120.000 από αυτούς είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Αυτοί λοιπόν αποτελούν και τη γνωστή ελληνική μουσουλμανική μειονότητα. Οι 60.000 από τους 120.000 είναι οι τουρκοφανείς (κοινωνική ομάδα που διασπάται σε αρκετές μικρότερες υποομάδες). Γύρω στους 20.000 είναι οι Ρομά και 40.000 οι Πομάκοι.

Εδώ και πολλές δεκαετίες η τουρκική αλυτρωτική πολιτική, με την κρατική ανοχή-προδοσία, στα πλαίσια μιας ανύπαρκτης (κυρίως από την απέναντι πλευρά) ελληνοτουρκικής φιλίας, θέτει τις βάσεις και σπέρνει τους σπόρους της πολύ μεθοδικά, έτσι ώστε την στιγμή του θέρους να μαζέψει ευκολότερα πολύ περισσότερους καρπούς.

Έτσι λοιπόν ακόμα και η πιο καλόβουλη προσπάθεια ερμηνείας των κινήσεων της Τουρκίας στη Θράκη, είναι αδύνατον και ουτοπικό να μην καταλήξει στις προ πολλών ετών μελετημένες και σταδιακά υλοποιημένες και υλοποιούμενες βλέπεις των γειτόνων.

Το σχέδιο έχει ως εξής. Τουρκοποίηση του συνόλου του μουσουλμανικού πληθυσμού, δημιουργία θρακικού ζητήματος ( καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως του αυτοπροσδιορισμού), αίτημα για συνδιοίκηση, ανεξαρτητοποίηση και τελικά προσάρτηση. Και όλα αυτά, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, μόνο με την χρήση δημοψηφισμάτων.

Ποιο είναι λοιπόν το μέσο για να επιτευχτεί το σχέδιο; Η μη τουρκοφανής μουσουλμανική μειονότητα, η οποία ανέκαθεν και συστηματικά κακοποιείται από σύσσωμο το ελληνικό κράτος και αντιμετωπίζεται σαν κάτι ξένο, προβληματικό και εχθρικό.

Η λυσσαλέα και απρόσκοπτη γειτονική προπαγάνδα για την εμφύτευση τουρκικής συνείδησης στη μειονότητα και η παράλληλη και συστηματική αδιαφορία-κακοποίηση- προδοσία από μέρους της ελληνικής πολιτείας, σπρώχνουν όλο και πιο επικίνδυνα κοντά τη μειονότητα στην αγκαλιά της «μητέρας» Τουρκίας.

Επειδή είμαι λοιπόν και του επαγγέλματος γνωρίζω πως τα παραδείγματα είναι αυτά που μένουν. Παραπάνω μίλησα για χαρισμένα πακέτα χρημάτων από κάποιους σε  κάποιους άλλους και μάλιστα σας προκάλεσα να αναζητήσετε τον πομπό και όχι τον δέκτη.

500 ευρώ μηνιαίως είναι το ποσό που παρέχει ο ζάμπλουτος Τούρκος επιχειρηματίας Ομάρ Μπαμπά  για κάθε παιδί που εγκαταλείπει το ελληνικό σχολείο για να φοιτήσει σε ιδιωτικό μουσουλμανικό ιεροσπουδαστήριο, χάριν της ορθότερης εκμάθησης του Ισλάμ κατω από τη σκέπη βέβαια της τουρκικής κυβέρνησης.

1000 ευρώ ετησίως για κάθε κεφάλι ανήλικου κοριτσιού που θα φορά την παραδοσιακή τούρκικη μαντίλα (η οποία θεωρείται χρόνια τώρα παρωχημένη στην γείτονα) παρέχει άτυπα το τουρκικό προξενείο.

Το Πομακόπουλο που ουδεμία σχέση έχει με την τούρκικη κουλτούρα και γλώσσα καλείται να μάθει δίχως άλλη επιλογή  τρείς άγνωστες προς αυτό γλώσσες, από την πρώτη κιόλας δημοτικού. Και αυτό γιατί η ελληνική πολιτεία δείχνει να μην αναγνωρίζει το Πομάκικο κομμάτι της μουσουλμανικής μειονότητας και με τη βία σπρώχνει το μικρό παιδί στην σύγχυση, στην αμάθεια και έπειτα στην τουρκοποίηση καθώς μέσα στα μειονοτικά σχολεία οι γλώσσες που διδάσκονται είναι τα τούρκικα, τα αραβικά και τα ελληνικά( καμία αναφορά στα Πομάκικα).

Εδώ και χρόνια προσφέρονται δωρεάν δορυφορικά πιάτα (συνδεδεμένα άμεσα με τα τούρκικα ραδιοτηλεοπτικά μέσα) κυρίως στα ορεινά χωριά της Θράκης (Πομακοχώρια) όπου μέχρι σήμερα το σήμα των ελληνικών δικτύων δεν έχει φτάσει ή είναι ανεπαρκές.

Στο κέντρο της Κομοτηνής εδώ και κάποια χρόνια δεσπόζει ,κάτω από τη σκέπη ενός νεόκτιστου και πολυτελούς κτηρίου, η μεγαλοπρεπής τούρκικη τράπεζα Ζιράατ Μπανκ η οποία δανείζει, επιλεκτικά σε μουσουλμάνους αλλά και συλλόγους που φωνάζουν ότι είναι τούρκικοι,   με χαμηλά επιτόκια 3% ενώ οι ελληνικές με 14%. Αποτέλεσμα αυτών είναι ο χριστιανός να πουλά και ο μουσουλμάνος (η τράπεζα στην ουσία) να αγοράζει γη.

Ο εγκληματικός (όχι μόνο για τη Θράκη) Καλλικράτης μετέτρεψε τους δήμους της Κομοτηνής σε τέσσερεις, με αποτέλεσμα να μην ισχύει πλέον η κοινωνική ισορροπία στους πληθυσμούς των νέων δήμων και έτσι δυο από τους τέσσερεις δήμους να έχουν για άρχοντα μουσουλμάνο, εκλεκτό εννοείται του τουρκικού προξενείου και έτοιμο να λειτουργήσει προς όφελος  του.

Η επίσης εγκληματική κομματική λίστα έφερε επικίνδυνα αποτελέσματα στην περιοχή. Τα κόμματα που είχαν αξιώσεις στην περιοχή είχαν ως πρώτο όνομα στη λίστα μουσουλμάνο ( εκλεκτό του προξενείου) με αποτέλεσμα δύο από τους τρεις βο«υ»λευτές του νομού Ροδόπης να είναι  τελικά από τους παραπάνω «εκλεκτούς».

Όπως φαίνεται τα παραδείγματα είναι πολλά και τα συναντά κανείς καθημερινά και σε όλα τα κομμάτια της κοινωνίας της Θράκης. Το ζήτημα είναι ότι εφόσον το επίσημο κράτος εδώ και δεκαετίες  κάνει τα πάντα για να μην κάνει τίποτα, ο κλήρος πέφτει μόνο σε εμάς τους πολίτες. Εύλογα θα διερωτάται κανείς τι μπορεί να κάνει για να βοηθήσει. Το λιγότερο αλλά συνάμα σημαντικότατο που μπορεί να κάνει κάποιος από εδώ είναι αρχικά να ενημερωθεί για το ζήτημα και έπειτα να μεταλαμπαδεύσει το ζήτημα ως «ιεραπόστολος» και να το γνωστοποιήσει σε όσο το δυνατό περισσότερους συμπολίτες μας.

Στόχος δεν είναι η Ελληνοποίηση των Πομάκων. Στόχος είναι η συνειδησιακή τους αφύπνιση. Όταν ο Πομάκος νιώσει Πομάκος τότε αυτόματα θα νιώσει και θα είναι Έλληνας!

Για περισσότερες πληροφορίες για το ζήτημα επισκεφθείτε την σελίδα των Πομάκων

http://zagalisa.gr/

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »