Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Φεβρουαρίου 2020
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘Γυμνάσιο’

Ένα ζωντανό μάθημα ιστορίας

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 16/10/2017

 

Αυτή τη χρονιά, ας μην τους πούμε για την ιστορία. Ας τη φέρουμε μπροστά τους. Έτσι σκέφτηκαν οι εκπαιδευτικοί του 2ου Γυμνάσιου της Αγίας Παρασκευής. Και καλεσμένος τους για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, ο Μανώλης Γλέζος. Τις ημέρες πριν, στο σχολείο, δημιουργικός ενθουσιασμός. Η δική του ξεχωριστή μέρα, είναι η 13η Οκτωβρίου.

«Τα παιδιά έχουν ανάγκη από ζωντανά πρότυπα», μου λέει η διευθύντρια, Δήμητρα Παυλάκου.

«Η φιλόλογος Μάχη Μανίκα, είχε την ιδέα να καλέσουμε τον Μανώλη Γλέζο στην εθνική εορτή. Εκείνη την ημέρα δε μπορούσε να έρθει, επειδή πηγαίνει σε πολλά σχολεία. Η 13η Οκτωβρίου ήταν μια καλή ημέρα -στις 12 ήταν η απελευθέρωση της Αθήνας, οπότε έγινε αυτή η σύνδεση, του ΄40 και της απελευθέρωσης. Ο Μανώλης Γλέζος είναι ένας αγωνιστής, μια εμβληματική φυσιογνωμία της Αριστεράς, με αγώνες, με σχεδόν 20 χρόνια φυλακίσεις για τις ιδέες του. Νομίζω ότι για τα παιδιά μπορεί να λειτουργήσει πραγματικά ως πρότυπο. Στην ηλικία τους έκανε την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση ενάντια στους ναζί, και παραμένει ένα ζωντανό πρόσωπο της πολιτικής σκηνής, καθώς μέχρι σήμερα αγωνίζεται για τις γερμανικές αποζημιώσεις».

Η ζωγραφιά που ετοίμασαν οι μαθητές με τον καθηγητή εικαστικών

Το πρωί της 13ης Οκτωβρίου, λίγο πριν την εκδήλωση, ο Μανώλης Γλέζος κάθεται σε ένα γραφείο. Ζητά να έρθει το δεκαπενταμελές. Μια και δεν έχει ακόμη εκλεγεί, έρχονται τα πενταμελή συμβούλια της τρίτης γυμνασίου. «Δε θα κάνω εισήγηση σήμερα, θα γίνει συζήτηση», λέει στους εκπροσώπους των μαθητών. «Και τη συζήτηση δε θα τη συντονίσω εγώ, ούτε η διευθύντρια, ούτε οι καθηγητές.

Τη συζήτηση θα τη συντονίσετε εσείς, γι΄ αυτό εκλέξτε τώρα τέσσερις από εσάς για τον συντονισμό.» Μετά από σύντομες διαβουλεύσεις, γίνεται η συμφωνία για τους συντονιστές -τελικά είναι πέντε, επειδή οι περισσότεροι θέλουν να πάρουν μέρος. Τα παιδιά φεύγουν για το αμφιθέατρο. Έχουν μόλις ζήσει μια αμεσοδημοκρατική διαδικασία. Και σε λίγο, θα ζήσουν και μια «πραγματική διαλεκτική συζήτηση», όπως τους λέει ο συνομιλητής τους.
Στο αμφιθέατρο έχουν συγκεντρωθεί ήδη όλοι οι μαθητές. Καθισμένοι στις καρέκλες, όρθιοι, και οκλαδόν μπροστά στη σκηνή, περιμένουν. Μόλις μπαίνει ο Μανώλης Γλέζος, σηκώνονται όρθιοι και χειροκροτούν.

«Είναι ευτύχημα που είναι σήμερα κοντά μας, μία ημέρα μετά την επέτειο της απελευθέρωσης, για να βοηθήσει να διατηρηθεί η εθνική μνήμη», τον προλογίζει η φιλόλογος Μάχη Μανίκα. Και μαθητές της τρίτης γυμνασίου απαγγέλλουν το ποίημα που έχουν ετοιμάσει για να του αφιερώσουν. «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος», έγραψε ο Τάσος Λειβαδίτης. Και οι στίχοι ξαναζούν, μέσα από τα στόματα των παιδιών.

«Ανέβα στην ταράτσα, και κοίτα την Ακρόπολη»

Οι μαθητές αρχίζουν να κάνουν ερωτήσεις. Έτσι θα γίνει η συζήτηση. Πίσω από τον Μανώλη Γλέζο, η ζωγραφιά που ετοίμασαν μαθητές με τον εικαστικό τους, τον Τάσο Παπαντωνόπουλο. Γλέζος και Σάντας, να κατεβάζουν τη σημαία των ναζί. Αυτή είναι και η πρώτη ερώτηση από έναν μαθητή. Ο Μανώλης Γλέζος την περίμενε. Θεωρεί ότι όλα έχουν ειπωθεί για αυτό το θέμα. Αλλά δε θέλει και να μην απαντήσει. «Από σεβασμό στον Λάκη Σάντα δεν αντιπαρέρχομαι το θέμα. Από όλο αυτό, θα κρατήσω κάτι που είναι το πιο σημαντικό για μένα. Το ανθρώπινο στοιχείο. Τη μάνα μου, την είχα δασκάλα, τρίτη και τετάρτη δημοτικού, σε ένα τριθέσιο σχολείο στ΄ Απεράθου της Νάξου όπου γεννήθηκα. Με είχε μάθει να μη λέω ποτέ μου ψέματα. Όχι μόνο για τις ξυλιές που θα έτρωγα, εγώ δεν της έλεγα ψέματα.

Τη μέρα εκείνη, όταν τελείωσε το κατέβασμα, είχε περάσει πια μία η ώρα. Εγώ κανονικά, έπρεπε οκτώ η ώρα να είμαι σπίτι. Έχουν περάσει τρεις ώρες. Πάω σπίτι και βλέπω ένα κουβαριασμένο σώμα στα σκαλοπάτια του σπιτιού μου. Ήταν η μάνα μου. Τρελάθηκα. Πάω και της λέω, ‘μάνα’. Πετάχτηκε πάνω, με πιάνει απ΄ τον ώμο, μου λέει ‘σουτ’, να μην ξυπνήσουν οι άλλοι του σπιτιού μας, με πάει στην κουζίνα, και μου λέει, ‘πού ήσουνα;’. Εγώ ανοίγω το σακάκι, ανοίγω το πουκάμισο, και της δείχνω το κομμάτι της σημαίας που είχαμε κόψει. Δε μου λέει τίποτα, μ΄ αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει ‘πήγαινε πέσε’.

Το πρωί ακούω τον πατριό μου -είχε ξαναπαντρευτεί η μάνα μου, είχε πεθάνει ο πατέρας μου πριν από πολλά χρόνια- ακούω τον πατριό μου να λέει, ‘πού ήταν χθες ο μεγάλος σου γιος;’. Και του απαντάει, ‘ανέβα πάνω στην ταράτσα και κοίταξε την Ακρόπολη’. Εγώ τρελάθηκα. Και δε ρώτησα τη μάνα μου ποτέ, μα ποτέ. Θα το θεωρούσα προσβολή να τη ρωτήσω. Πού ήξερε ότι κατεβάσαμε ακριβώς τη σημαία της Ακρόπολης; Πώς το κατάλαβε; Το θεώρησα προσβολή και δε τη ρώτησα ποτέ μου. Για το θέμα της σημαίας, δίνω αυτή την απάντηση.»

Η διευθύντρια Δήμητρα Παυλάκου, με τον Μανώλη Γλέζο

«Πώς νιώθατε για τα αντίποινα;»-«Όπως ο Μάθιος ο Πόταγας»

Ένας μαθητής ρωτά πώς ένιωθαν για τα γερμανικά αντίποινα όσοι έκαναν Αντίσταση.

«Νιώθαμε ότι υπάρχει φοβερή αδικία απέναντι στην Ελλάδα, καταρχάς. Ξεκίνησαν από την άλλη άκρη της Ευρώπης, τη Γερμανία, να έρθουν να καταλάβουν την Αθήνα. Είχε προηγηθεί η αντίσταση του ελληνικού λαού απέναντι στην ιταλική εισβολή. Νιώθαμε αδικία που δύο εισβολείς κάνανε επίθεση εναντίον της Ελλάδας. Κανένα άλλο έθνος της Ευρώπης δεν έχει υποστεί διπλή επίθεση από την πλευρά των κατακτητών. Αγωνιστήκαμε 217 μέρες εναντίον του κατακτητή.

Ο επόμενος λαός που αντιστάθηκε είναι οι Νορβηγοί, με 60 μέρες. Λογαριάστε. Και μερικά μέρη, αυθημερόν τα κατέλαβαν. Η Δανία αυθημερόν κατελήφθη. Όμως, όταν με κάλεσαν Δανοί αντιστασιακοί να πάω στη Δανία να δω το μουσείο της Αντίστασης -οι Δανοί που την ίδια μέρα κατελήφθησαν έχουν μουσείο Αντίστασης, εδώ στην Ελλάδα μουσείο Αντίστασης δεν υπάρχει, – ρωτάω, ‘ποιο είναι το μουσείο σας;’, και με πηγαίνουν να το δω.

Η πρώτη αίθουσα ήταν δέκα φορές μεγαλύτερη από αυτή, στρωμένη με τάπητα που αναπαρίστανε χλόη, γύρω αναπαράσταση ενός δάσους, και ένας καβαλάρης. ‘Για να αποδείξει ο βασιλιάς μας ότι δε λογαριάζει την κατοχή από τους γερμανούς συνέχισε τον περίπατό του στον βασιλικό του κήπο με το άλογό του.’ Αυτή ήταν η πρώτη αντίσταση στη Δανία.

Για δείτε τώρα την πρώτη Αντίσταση στην Ελλάδα από την άλλη μεριά. Θα μιλήσω για τον Μάθιο τον Πόταγα, από τη Βυτίνα της Πελοποννήσου. Είχαν σταματήσει τα σχολεία, και από τη Βαρβάκειο όπου φοιτούσε εδώ, είχε πάει στην πατρίδα του. Κουβέντιαζαν με τα άλλα παιδιά, και έλεγαν, όπως κι εμείς, ‘αν μας δίνανε όπλα, δε θα μπαίνανε μέσα οι κατακτητές.’ Αυτά κουβέντιαζε και ο Μάθιος ο Πόταγας.

Ξαφνικά, φεύγει από το σπίτι του, παίρνοντας μαζί του το πιστόλι του πατέρα του. Και μας είπαν οι βοσκοί -κάναμε έρευνα για τα γεγονότα- ότι είχε σκοπό να ναρκοθετήσει μια γέφυρα που περνούσε έξω από τη Βυτίνα με δυναμίτες που βρήκε σε λατομείο της περιοχής, και με το πιστόλι να χτυπήσει. Η μεραρχία αρμάτων μάχης του Χίτλερ «Αδόλφος Χίτλερ» σπάει το μέτωπο στα σύνορα, περνά στην Ήπειρο, κατεβαίνει στην Πάτρα και προχωρά να κλείσει τον δρόμο να μη φύγουν οι εγγλέζοι προς την Καλαμάτα. Στον Πύργο, ένα της κομμάτι πάει να καταλάβει την Τρίπολη. Και ξαφνικά, στη δημοσιά του δρόμου έξω από τη Βυτίνα, εκεί που θα ναρκοθετούσε ο Μάθιος ο Πόταγας το μέρος, πετάγεται ο Μάθιος ο Πόταγας, άοπλος, και λέει, ‘σταματήστε. Δε θα μας σκλαβώσετε.

Αυτή τη στιγμή είμαι μόνος, αλλά πίσω μου ακολουθεί ολόκληρη η Ελλάδα’. Ο διοικητής σταματάει, ρωτάει τον διερμηνέα, ‘τι λέει αυτό το παιδί;’ -είπαμε, ήταν τελειόφοιτος του, σημερινού, λυκείου. Του εξηγεί ο διερμηνέας, τραβάει το αυτόματο, τον εκτελεί επί τόπου, και διατάζει τους στρατιώτες του να πάρουν έναν ογκόλιθο να συνθλίψουν το κεφάλι του παιδιού, διότι, σύμφωνα με την αντίληψή του, αν όλοι οι Έλληνες έχουν αυτά τα μυαλά που έχει αυτό το παιδί, ‘χαθήκαμε’. Αυτό ήταν το μήνυμα του Μάθιου του Πόταγα στον κατακτητή, αλλά και στον ελληνικό λαό. ‘Εγώ έκανα τη θυσία μου, οφείλετε κι εσείς να κάνετε τη δική σας’. Ήταν 2 Μαΐου του 1941.

Με ρωτάτε πώς νιώθαμε για τα αντίποινα. Ακριβώς όπως κι ο Πόταγας. Θέλαμε να προσφέρουμε τον εαυτό μας θυσία για τη λευτεριά του ελληνικού λαού, κι όχι για τη σκλαβιά του.»

«Ήταν παιδιά σαν κι εσάς»

Όταν ένας μαθητής ρωτά για τη ζωή των νέων στη διάρκεια της Κατοχής, ο Μανώλης Γλέζος μιλά για τις αντιστασιακές ενέργειες της οργάνωσής του, αλλά και για όσα συνέβαιναν στους δρόμους της Αθήνας, χωρίς κανείς να καθοδηγεί. «Θεωρούσαμε πολύ σημαντικό να αλλάζουμε τους δείκτες των οδών που είχαν βάλει οι Γερμανοί. Αυτό το κάναμε από την πρώτη μέρα. Τα παιδιά σαν κι εσάς, και μικρότερα από εσάς, είχανε σπάσει όλες τις πινακίδες σε ένα σημείο της Ιεράς Οδού.

Οι Γερμανοί ρωτούσαν ‘Πειραιάς;’, και τους δείχνανε το αντίθετο μέρος. Τα παιδιά. Τα είχε οργανώσει κανένας; Τα είχε καθοδηγήσει κανένας; Όχι. Μη μου πείτε ‘αυθόρμητα’. Λάθος λέξη. ‘Αυτενέργεια’. Η άμεση αντίδραση των παιδιών, γιατί ήταν διαποτισμένα από την ιδεολογία της Αντίστασης. Αυτή ήταν ο καθοδηγητής τους.»

«Όταν ακούς τον άνεμο, να τον ακούς και για μένα»

Τα σχολεία, λέει ο Μανώλης Γλέζος, πρέπει να καλούν όλους όσους έχουν επιζήσει από την εποχή του -«είμαστε ακόμη μερικοί που ζούμε»- να έρχονται, να γίνεται συζήτηση μαζί τους. «Μερικοί λένε, ‘έρχονται, και λένε και λένε’. Γιατί δεν τους αφήνεις; Άστους να βγάλουν τον πόνο τους. Άσε τους αμνημόνευτους αγωνιστές να μιλήσουν.»

Την παραμονή κάθε μάχης, οι συναγωνιστές μαζεύονταν και κουβέντιαζαν. Όχι μόνο τα της μάχης. «Σαν άνθρωποι, λέγαμε, ‘αν δε σε βρει εσένα το βόλι και ζήσεις, θα ζεις και για μένα. Εάν εσύ ζήσεις, δε θα με ξεχάσεις. Όταν θα πας στη θάλασσα και θα ακούς τον φλοίσβο των κυμάτων, θα τ΄ ακούς και για μένα. Κι όταν πας στο δάσος και ακούς τον άνεμο να θροΐζει μέσα από τα φύλλα, θα το κάνεις και για μένα. Θα τ΄ ακούς και για μένα. Κι όταν χορεύεις, θα χορεύεις και για μένα. Κι όταν τραγουδάς, θα τραγουδάς και για μένα. Κι όταν πίνεις κρασί, θα πίνεις και για μένα. Κι όταν λες ‘καλημέρα’ στον άλλον που συναντάς, θα το λες και για μένα.

Μπορώ εγώ να ξεχάσω αυτό τον κόσμο;»

«Επέτειοι στην Ελλάδα είναι το ξεκίνημα των αγώνων»

«Θέλω να πω κάτι και να εντοπιστεί μέσα στο μυαλό σας», λέει στα παιδιά. «Είμαστε το μοναδικό έθνος όπου οι εθνικές επέτειοι δεν είναι αποτέλεσμα νικών, δεν είναι ενθρόνιση βασιλέων -όπως για παράδειγμα στην Αγγλία- αλλά είναι έναρξη αγώνα. Και η 28η Οκτωβρίου, και η 25η Μαρτίου δεν είναι αποτέλεσμα αγώνα, είναι έναρξη αγώνα. Δηλαδή, λέμε ‘δε με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Με ενδιαφέρει το ότι ξεκινάω αγώνα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος’. Βέβαια, να μη γιορτάσουμε το αποτέλεσμα; Η 12η Οκτωβρίου είναι το αποτέλεσμα. Να τη γιορτάσουμε, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και αυτό το βασικό. Για εμάς είναι αγώνας, συνέχεια αγώνας».

Οι γερμανικές αποζημιώσεις

Η συζήτηση φτάνει και σε αυτό το ζήτημα. «Υπάρχει το πρόβλημα των οφειλών της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα, που είναι καθορισμένο. Το ζήτημα έχει δύο σκέλη. Το πρώτο είναι οι λεγόμενες επανορθώσεις, που είναι ό, τι προσδιόρισε το 19μελες συμμαχικό συμβούλιο τα 1946 για το τι πρέπει να πληρώσει η Γερμανία απέναντι στην Ελλάδα -προσδιορίστηκε για κάθε χώρα. Και το ποσό αυτό είναι σήμερα 108 δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς τους τόκους. Το δεύτερο είναι τα αναγκαστικό δάνειο. Τι είναι το κατοχικό δάνειο; Σύμφωνα με τις αποφάσεις του συμβουλίου της Χάγης, μέχρι το 1909, υποχρεωνόταν ο λαός μιας χώρας που είχε κατακτηθεί, να διατρέφει τον στρατό κατοχής.

Το 1909, προστέθηκε, χάρη στον αγώνα των ανθρωπιστικών οργανώσεων όλης της γης, ένα ακροτελεύτιο άρθρο, που έλεγε, «εάν δύναται». Η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να διατρέφει μισό εκατομμύριο Γερμανούς που κατέκτησαν την Ελλάδα, 250.000 Ιταλούς που μπήκαν στη χώρα από την Αλβανία, και το πρώτο σώμα στρατού του βουλγαρικού, 60.000.

Σύνολο, 810.000 στρατό, και -κατ΄ εξαίρεση όλων των άλλων εθνών- να διατρέφει και τον στρατό του Ρόμελ στη Μέση Ανατολή. Μπορούσε να το πληρώσει; Όχι. Το καταλάβαιναν οι Γερμανοί, και έγινε το εξής παράδοξο στον κόσμο όλο. Για πρώτη φορά η Ελλάδα μετατράπηκε σε δανειστή, στη χειρότερη περίοδο της ζωής της. «Δάνεισε», είπαν οι Γερμανοί, μαζί με τους Ιταλούς -μετά έμειναν μόνο οι Γερμανοί- ‘λέμε ότι αυτό που παίρνουμε παραπάνω, γίνεται δάνειο της Ελλάδας προς τη Γερμανία’. Και τι θα πει αυτό; Είμαστε το μοναδικό έθνος στον κόσμο, που στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, από τη στιγμή που άρχισε μέχρι που σταμάτησε, ο πληθυσμός της χώρας είναι λιγότερος από όταν άρχισε.

Με πρόταση δική μου έγινε, όταν ήμουν βουλευτής, η ειδική επιτροπή που θα διεκδικήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις. Έχουν περάσει τόσα χρόνια; Γιατί δεν έχουν πάει ακόμη στο γερμανικό κοινοβούλιο ,αλλά και σε όλα τα κοινοβούλια να θέσουν το θέμα;

Αν στη Γερμανία σήμερα δεν υπάρχει ο Χίτλερ και το καθεστώς των ναζί, οφείλεται και στην Ελλάδα. Και στον αγώνα του ελληνικού λαού. Γιατί δεν το αναγνωρίζουν σήμερα; Το αίτημά μου σήμερα είναι η αναγνώριση των θυσιών του ελληνικού λαού. Όχι οι άμεσες διεκδικήσεις, αλλά η αναγνώριση της συμμετοχής του ελληνικού λαού στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.»

Ο διευθυντής των φυλακών, και η καρέκλα

«Νιώθετε ικανοποιημένος;» ρωτά ένας μαθητής. «Κάθε φορά, ξεδιπλώνω όλες μου τις πράξεις, και προσπαθώ να βρω τα αδύνατα σημεία, να μην τα επαναλάβω. Για μένα, το μεγάλο μαρτύριο, είναι οι φίλοι που φεύγουν, κι εγώ μένω ζωντανός. Προσπαθώ να τους τιμήσω όσο μπορώ.

Νιώθω ικανοποιημένος. Σε ποιο σημείο; Όταν έρχονται οι βασανιστές μου και μου ζητάνε συγνώμη. Έχουν έρθει όλοι οι βασανιστές που μ΄ έχουν βασανίσει και μου ζητάνε συγνώμη. Ο διευθυντής μιας από τις φυλακές όπου ήμουν, ερχόταν στο βιβλιοπωλείο, καθόταν στην καρέκλα, και περίμενε να τον συγχωρέσω.

Για να μην ξαναπεράσετε κι εσείς ό,τι πέρασα κι εγώ, σκεφτείτε τις πεπονόφλουδες, σκεφτείτε την αντίδραση. Μην πάτε σπίτι και κοιμηθείτε ήσυχοι.»

«Στο χωριό μου, μαθαίνεις να λες, «Όχι»»

«Κανένας Απεραθίτης δεν αναγνωρίζει τον άλλον πάνω από αυτόν. Μαθαίνουμε να μη φοβόμαστε στην Απείρανθο. Μαθαίνω να μη φοβάμαι. Να μη φοβάμαι, κι ας μην ξέρω από πριν τι θα μου τύχει.

Με ρωτάνε πολλοί, «τι μας συμβουλεύεις;». Λέω, «δε συμβουλεύω κανέναν. Δε σας συμβουλεύω για τίποτα. Σας λέω μονάχα, αν θέλετε, να πάρετε έναν παράδειγμα από έναν γέροντα, από έναν εσχατόγερο -σαρκάζω τον εαυτό μου. Τώρα που ήμουν στις Βρυξέλλες, έρχονταν πολλοί νέοι άνθρωποι. Κουβεντιάζαμε. Τους λέω, «τελικά τι είναι αυτό που σας απασχολεί;». Μου λένε, «να μην αποφασίζει άλλος για μας». «Μόνο αυτό;», ρωτάω. «Γιατί, υπάρχει κι άλλο;» Λέω, «μα το άλλο είναι που έχει αξία». «Ποιο είναι το άλλο;» «Όχι μόνο δε θέλω να αποφασίζει άλλος για μένα, αλλά θέλω να συμμετέχω στα κέντρα λήψης των αποφάσεων».

Εκείνο που θέλω  να φέρω, είναι να πάρει την εξουσία ο λαός. Κι όλη μου η ζωή είναι αυτό. Σας λέω, εσείς εδώ, να σας κάνω ένα ερώτημα; Ποια είναι η γνώμη σας για την παπαγαλία που σας διδάσκουν;»

«Η παπαγαλία είναι το χειρότερο πράγμα που υπάρχει», λέει ένας μαθητής. «‘Ναι, αλλά τι έκανες για αυτό;’ ‘Δεν είμαι υπουργός Παιδείας, δεν έχω δύναμη, είμαι ένα δωδεκάχρονο παιδί’.’ ‘Εδώ έχεις λάθος. Έχετε τεράστια δύναμη, αν βγείτε και πείτε στη διευθύντρια, ‘Κάτω η παπαγαλία’.»

Έχουν περάσει ώρες. Φεύγοντας, αφήνω τον Μανώλη Γλέζο πάνω στη σκηνή, κυριολεκτικά περικυκλωμένο από μαθητές, που μετά το τέλος της συζήτησης δε γυρίζουν στις τάξεις τους. Θέλουν να μείνουν λίγο ακόμα κοντά του. Βγαίνοντας έξω, ο ήλιος λάμπει. Ήταν μια ωραία μέρα αυτή, στο 2ο γυμνάσιο της Αγίας Παρασκευής. Στα 16 χρόνια μου σε θρανία και έδρανα, δεν έχω κάνει ποτέ, καλύτερο μάθημα ιστορίας.

της Μάχης Μαργαρίτη

Ανατύπωση από >>>

 

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

H Βίλλα Μοδιάνο – το 1ο Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/04/2016

Δείτε ένα πραγματικό κομψοτέχνημα που παραδόθηκε στις 2/4/2016 στην Κοινωνία της Θεσσαλονίκης μετά την ουσιαστική Αρχιτεκτονική και Κτηριοδομική παρέμβαση στην Βίλλα Ιωσήφ Μοδιάνο που λίγο ακόμη θα χάνονταν λόγω της εγκατάλειψής της αλλά και την κατάρευσή της που έρχονταν.

Το βίντεο αυτό αφιερώνεται στην μνήμη του Ιωσήφ Μοδιάνο και των οικίων του που χάθηκαν μεν από τους Νεωφωτιστές του Γ Ράϊχ αλλά θα παραμείνουν αιώνια στην μνήμη των Θεσσαλονικέων για την συνεισφορά τους στην οικονομική και Πολιτισμική ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης μας.

Posted in Βίντεο, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Τέχνη | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Οι Πέτρες της Αλήθειας έξω από το Α’ Γυμνάσιο Αρρένων (φωτογραφίες)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 08/02/2016

Περπατώντας κανείς στο πεζοδρόμιο της Λ. Βασιλίσσης Όλγας, στο ύψος του αριθμού 3, παρατηρεί μικρές πέτρες να λαμπιρίζουν. Αν πλησιάσει, διαβάζει ονόματα, ημερομηνίες και τη λέξη «Άουσβιτς». Είναι οι Πέτρες της αλήθειας που στέκουν εκεί για να μας θυμίζουν και αυτές με τον δικό τους τρόπο τη ναζιστική θηριωδία του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και τους ανθρώπους που θανατώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Τα ονόματα που βρίσκονται χαραγμένα στις πέτρες, έξω από το Ά Γυμνάσιο Αρρένων, είναι ονόματα μαθητών που μεταφέρθηκαν με τα καραβάνια των Εβραίων στο Άουσβιτς και βρήκαν τραγικό θάνατο στους θαλάμους αερίων. Στη μνήμη των 149 αγοριών και κοριτσιών, τοποθετήθηκαν στο μνημείο, άλλες είκοσι εννέα πέτρες αλήθειας, παρουσία μάλιστα του καλλιτέχνη Gunther Demnig. Με αυτό τον τρόπο, επεκτάθηκε το μνημείο Stolpersteine (Λίθοι Πρόσκρουσης), το οποίο είχε σχηματιστεί στις 4 Σεπτεμβρίου 2015, αρχικά με 52 πέτρες.

«Το μνημείο αφορά στους 50.000 Εβραίους που χάθηκαν στο ολοκαύτωμα αλλά ταυτόχρονα έχει σχέση και με το θέμα των προσφύγων, είναι ζήτημα ανθρωπισμού», αναφέρει στο Thestival η δημοτική σύμβουλος των Γειτονιών σε δράση, Ελεάννα Ιωαννίδου, η οποία ήταν παρούσα στη χτεσινή τελετή. Όπως αποκαλύπτει, μάλιστα, «υπάρχει σχέδιο για διεύρυνση του εγχειρήματος και σε άλλα σημεία της Θεσσαλονίκης».

«Ολόκληρες οικογένειες εξαφανίστηκαν»

Τα ονόματα πολλών από τους 149 μαθητές που θανατώθηκαν στο ολοκαύτωμα δεν υπήρχαν καν σε δικαστικές αποφάσεις ή στα μητρώα αρρένων του δήμου. Δεν εξαφανίστηκαν μόνο αυτοί, αλλά και ολόκληρες οι οικογένειές τους. Από τα 149 παιδιά που αποβλήθηκαν, 140 βρήκαν τραγικό θάνατο στα ναζιστικά στρατόπεδα, ενώ μόνο έξι επιβίωσαν, δύο γύρισαν πίσω από το Άουσβιτς και τέσσερα κατόρθωσαν και κρύφτηκαν στη Θεσσαλονίκη.

Το έργο τοποθετήθηκε με πρωτοβουλία του Απόστολου Δερεκλή, απόφοιτου του Α’ Γυμνασίου Αρρένων Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με τον καλλιτέχνη, Gunter Demnig και χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας μέσω του Ελληνο-Γερμανικού Ταμείου για το Μέλλον.

Η διαδικασία θα συνεχιστεί μέχρι να τοποθετηθούν και οι 149 πέτρες στις οποίες είναι χαραγμένα τα ονόματα των μαθητών που δολοφονήθηκαν στο Άουσβιτς.

Ανατύπωση από:  http://www.metrosport.gr/article/thessaloniki-i-petres-tis-alithias-exo-apo-to-a-gimnasio-arrenon

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Τέχνη, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Αίσιο τέλος για 15 ανήλικους μαθητές που διώκονταν ποινικά για κατάληψη σχολείου το 2011 στην Θεσσαλονίκη

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 08/05/2015

Αθωωτική ήταν η απόφαση του δικαστηρίου για τους 15 ανήλικους μαθητές της Θεσσαλονίκης οι οποίοι διώκονταν ποινικά επειδή κατά την διάρκεια ειρηνικής διήμερης κατάληψης διαμαρτυρίας του σχολείου τους το 2011 ήταν μέλη του 15μελούς Συμβουλίου του Γυμνασίου τους.

Αναλυτικά, οι νεαροί μαθητές που οδηγήθηκαν εχθές ενώπιον του Μονομελούς Δικαστηρίου Ανηλίκων Θεσσαλονίκης ήταν τότε ηλικίας από 12 μέχρι 14 ετών και φοιτούσαν στο 2ο Γυμνάσιο Μίκρας του Δήμου Θέρμης Θεσσαλονίκης. Σήμερα φοιτούν κατά βάση στο 2ου ΓΕΛ Μίκρας, και έχουν μπροστά τους τις φετινές εξετάσεις που αρχίζουν στις 18 Μαΐου 2015.

Σύμφωνα με πληροφορίες από τον σύλλογο Γονέων & Κηδεμόνων του 2ου ΓΕΛ Μίκρας, προκύπτει ότι οι μαθητές προχώρησαν σε ειρηνική διήμερη κατάληψη αφού εξάντλησαν όλους τους τρόπους διαμαρτυρίας για την επίλυση ζωτικών προβλημάτων του σχολείου τους. Συγκεκριμένα, οι μαθητές είχαν προχωρήσει σε κινητοποιήσεις με βασικά αιτήματα να οριστικοποιηθούν οι διοικητικές διαδικασίες για τη δημιουργία προαύλιου χώρου του σχολείου τους, να επιλυθεί η έλλειψη θέρμανσης και ο αριθμός των αιθουσών διδασκαλίας καθώς και να επιλυθεί το πρόβλημα της μεταφοράς τους από τα 2 χωριά προέλευσής τους (Κ. Σχολάρι και Πλαγιάρι) στον χώρο του σχολείου που είναι σε τρίτο χωριό στον Τρίλοφο.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι μαθητές τήρησαν με υποδειγματικό τρόπο και σχολαστικά τις δημοκρατικές διαδικασίες για τη λήψη της απόφασης για την κατάληψη και κατά τη διάρκεια της κατάληψης όλα έγιναν οργανωμένα και ειρηνικά. Δηλαδή, η πόρτα του σχολείου ήταν κλειστή, υπήρχε πάντα ομάδα περιφρούρησης από τους μαθητές, επιτρεπόταν η είσοδος στους καθηγητές, γ) δεν εισήλθε στον χώρο κανένα εξωσχολικό πρόσωπο και δεν προκλήθηκε καμία απολύτως ζημιά στις σχολικές εγκαταστάσεις. Αυτά μάλιστα προκύπτουν από τις καταθέσεις των αστυνομικών, του διευθυντή του σχολείου και των μαθητών, ενώ υπάρχει και σχετικό πρωτοκολλημένο έγγραφο του Διευθυντή με Αρ. 1496/2013. Σημειώνεται πως η κατάληψη έληξε την 2η ημέρα με επιτυχία μάλιστα του σκοπού της. Και αυτό μπορεί να αποδίδεται εν μέρει στην ωρίμανση των συνθηκών ωστόσο ο αγώνας των μαθητών δικαιώθηκε, καθώς τα αιτήματα τους ικανοποιήθηκαν.

Οι μαθητές παραπέμφθηκαν στη δικαιοσύνη από τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης και οι κατηγορίες που τους βαρύνουν ήταν με βάση την πράξη νομοθετικού περιεχομένου (4/12/1999) η οποία κυρώθηκε με το ν. 2811/2000 (ΦΕΚ 62Α) και σύμφωνα με την οποία «όποιος καθ’ οιονδήποτε τρόπο παρεμποδίζει, διαταράσσει ή διακόπτει την ομαλή λειτουργία των δημόσιων σχολείων πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ή παρανόμως παραμένει στους χώρους λειτουργίας αυτών, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών. Η ποινική δίωξη των υπαιτίων ασκείται αυτεπαγγέλτως».

Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου ΓΕΛ Μίκρας χαρακτηρίζουν τον εν λόγω νόμο «έναν από τους πιο αντισυνταγματικούς και αντιδημοκρατικούς νόμους που ποινικοποιεί τις μαθητικές κινητοποιήσεις». «Πέραν της μεγάλης αντίφασης της χρήσης ενός αντιδημοκρατικού και αντισυνταγματικού νόμου απέναντι στο ισχυρό κανονιστικό πλαίσιο του Νόμου για τις Μαθητικές Κοινότητες (Γ2/4094/23-09-1986 Δ/γη ΥΠΕΠΘ) μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το ολοκληρωτικό μέτρο επιβάλλεται σε μια υποδειγματική περίπτωση δημοκρατικής διαμαρτυρίας μαθητών που κανονικά θα έπρεπε να προβληθεί ως πρότυπο», σχολιάζει επίσης.

«Τα παιδιά μας άσκησαν τα δικαιώματά τους με τον πλέον υπεύθυνο τρόπο και απέδειξαν στην πράξη την προσήλωσή τους στις δημοκρατικές διαδικασίες με τρόπο που να καταξιώνουν τη συμμετοχή τους στα κοινά», επισημαίνει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου ΓΕΛ Μίκρας, συμπληρώνοντας: «Οι μαθητές λειτούργησαν ως ένα πραγματικό κύτταρο δημοκρατίας διεκδίκησαν, αγωνίστηκαν και τελικά δικαιώθηκαν, αυτό είναι μάλλον που δεν τους συγχωρεί η πολιτεία και τους στέλνει στη θέση του κατηγορουμένου στην ποινική διαδικασία με κίνδυνο καταγραφής και επιβολής ποινής μέχρι 5 χρόνια».

«Σήμερα δεκαπέντε οικογένειες της Δημ. Κοινότητας Μίκρας του Δήμου Θέρμης αλλά και εκατοντάδες άλλες σε ολόκληρη την Ελλάδα, παρά τη δύσκολη καθημερινότητα που βιώνουν έχουν να αντιμετωπίσουν και ποινικές διαδικασίες όπως αυτή», αναφέρεται επίσης. «Νέα παιδιά πριν ακόμη αποκτήσουν πολιτικά δικαιώματα οδηγούνται ενώπιον της ποινικής δικαιοσύνης μέσα από ιδιαίτερα ψυχοφθόρες διαδικασίες επειδή διεκδίκησαν και απαίτησαν τα αυτονόητα», υπογραμμίζουν.

Μιλώντας στο alterthess.gr, ο πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων του 2ου ΓΕΛ Μίκρας Ευάγγελος Γκουδινάκης, του οποίου η κόρη ήταν μεταξύ των μαθητών που διώκονταν, τόνισε πως «Η τοπική κοινωνία είναι ιδιαίτερα ανήσυχη βλέποντας να σύρονται στα δικαστήρια παιδιά, που διεκδίκησαν τα αυτονόητα για την εκπαίδευση γενικότερα και πλέον είναι αντιμέτωπα με τη δικαιοσύνη με κίνδυνο μάλιστα να τους επιβληθούν ποινές μέχρι 5 χρόνια».

Η δικαστική αυτή περιπέτεια των παιδιών υπήρξε ιδιαίτερα ψυχοφθόρα. Περιγράφοντας τη σκηνή που περιπολικά επέδιδαν τα έγγραφα για να παρουσιαστούν στα δικαστήρια, γονείς και μαθητές είχαν πάθει σοκ. «Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας», σχολιάζει χαρακτηριστικά ο κ. Γκουδινάκης.  Επίσης, οι εν λόγω μαθητές έπρεπε να περάσουν βάσει της διαδικασίας από δικαστικό επιμελητή ανηλίκων για να δουν το ψυχολογικό προφίλ των ιδίων αλλά και των γονέων τους.  Τέλος, σημειώνεται πως οι μαθητές βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ποινική δικαιοσύνη ενώ είναι στην τελική ευθεία για τις εξετάσεις που ξεκινούν σε λίγες ημέρες.

Συμπαράσταση στους διωκόμενους μαθητές

Λόγω της δημοσιότητας που πήρε το θέμα της δίκης κόσμος συγκεντρώθηκε το πρωί της Πέμπτης έξω από τα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης ενώ μαθητές και μαθήτριες διαδήλωσαν για την κατάργηση του σχετικού νόμου.

Την συμπαράσταση τους δήλωσαν η βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Λίτσα Αμμανατίδου και Σωκράτης Φάμελλος, οι οποίοι με δήλωση τους εξέφρασαν την έντονη διαμαρτυρία τους και την κάθετη αντίθεσή τους με την παραπομπή 15 ανήλικων μαθητών σε δικάσιμο γιατί διεκδίκησαν, ως μέλη του 15μελούς μαθητικού συμβουλίου, δημοκρατικά και αγωνιστικά τα δικαιώματά τους κατά τη διάρκεια κινητοποιήσεων στο σχολείο τους το 2011.

«Είναι απαράδεκτη, αντιδημοκρατική και ολοκληρωτική η χρήση μιας αυταρχικής ΠΝΠ που σε αντίθεση με το θεσμικό πλαίσιο των Μαθητικών Κοινοτήτων οδηγεί ανήλικους μαθητές ενώπιον της ποινικής δικαιοσύνης, μέσα από ιδιαίτερα ψυχοφθόρες διαδικασίες, χωρίς να έχουν παρανομήσει. Αυτές οι ενέργειες εισάγουν τη νεολαία σε επικίνδυνες αυταρχικές λογικές και θίγουν βάναυσα τις νεανικές συνειδήσεις και τις οικογένειές τους, λίγες ημέρες πριν από τις Πανελλαδικές Εξετάσει» τονίζεται στη δήλωση.

«Θεωρούμε μονόδρομο την άμεση αθώωση των μαθητών και θα εισηγηθούμε στο Υπ. Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων την αναμόρφωση της σχετικής νομοθεσίας.  Συμπαραστεκόμαστε στους ανήλικους μαθητές και τις οικογένειές τους. Δυστυχώς κοινοβουλευτικές υποχρεώσεις μας κρατούν στην Αθήνα, αλλά εκπρόσωποί μας θα παραστούν στο δικαστήριο» καταλήγουν στη δήλωση τους οι δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Τέλος, να αναφερθεί πως εκτός από τους διωκόμενους μαθητές, κατέθεσαν επίσης γονείς και εκπαιδευτικοί. Μάλιστα κατατέθηκε στο δικαστήριο και σχετικό ψήφισμα συμπαράστασης της ΟΛΜΕ.

Πηγή:  alfavita

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Γονείς καταλαμβάνουν το 5ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 01/10/2013

5o-likio

Σήμερα, Τρίτη 1 Οκτωβρίου, στις 9.30 το πρωί γονείς θα καταλάβουν το 5ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης αντιδρώντας στην απόφαση της Δημοτικής Αρχής να φοιτούν οι μαθητές του Γυμνασίου από την 1η Οκτωβρίου μόνιμα σε απογευματινό κύκλο.

Στον χώρο άρχισαν τα έργα, που χρηματοδοτούνται μέσω του ΕΣΠΑ, για την κατασκευή μιας νέας πτέρυγας πλάι στο διατηρητέο κτίριο που στέγασε το θρυλικό 5ο Γυμνάσιο Αρρένων.

Παρότι ο αρχικός προγραμματισμός του δήμου Θεσσαλονίκης προέβλεπε ότι το 5ο λύκειο που βρίσκεται στον χώρο θα έμενε κανονικά στο συγκρότημα της Κριεζώτου, όπου θα εξελίσσονταν παράλληλα οι κατασκευαστικές εργασίες, ο εργολάβος πριν από λίγες ημέρες ζήτησε από τις δημοτικές υπηρεσίες να προχωρήσουν στη μεταφορά του σχολείου, επικαλούμενος λόγους ασφαλείας για τους μαθητές.

Ανατύπωση από:  *http://www.thesstoday.gr/koinonia/30-society/31435

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Η εμφύτευση μικροτσίπ σε μαθητές υμνείται σε βιβλίο Αγγλικών της Α΄ Γυμνασίου του ελληνικού σχολείου

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 06/02/2013

Κι όμως αυτό διδάσκεται στους μαθητές της Α’ Γυμνασίου στο μάθημα των Αγγλικών. Σε μια προσπάθεια προσομοίωσης των μαθητών με το πώς θα είναι η ζωή στο μέλλον και στα θετικά της τεχνολογικής εξέλιξης η μικρή Jane αναφέρει στο δικό της blog:

Την Πέμπτη μετά το σχολείο, σπατάλησα δύο ώρες στο γιατρό περιμένοντας να μου εμφυτέψει το καινούργιο μου μικροτσίπ.

Η διαδικασία (μια μικρή ένεση στον αντίχειρα) πήρε μόλις λίγα δευτερόλεπτα και δεν πόνεσε καθόλου.

Το μικροτσίπ μοιάζει με ένα μικροσκοπικό κύβο, και χρησιμεύει σε πάρα πολλά πράγματα. Εκτός του ότι μπορώ να ξεκλειδώνω το σπίτι και το ποδήλατό μου, μπορεί να είναι χρήσιμο για να ξεκλειδώνω πόρτες και να έχω πρόσβαση σε όλα τα σχολικά βιβλία καθώς και στο κωδικούς του υπολογιστή.

Επίσης, μπορώ να χρησιμοποιήσω το μικροτσίπ σαν πιστωτική κάρτα για τα ψώνια μου, κάθε βδομάδα που η μαμά μου και ο μπαμπάς μου τη φορτώνουν με χρήματα.

Ανατύπωση από:  *http://www.alfavita.gr/arthra/%CE%B7-%CE%B5%CE%BC%CF%86%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%84%CF%83%CE%AF%CF%80-%CF%83%CE%B5-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CE%B5-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%84-%CE%B3%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D

Posted in Επιστήμη, Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Δάσκαλοι, ας μιλήσω για δάσκαλους…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 17/11/2012

Κώστας Μπαλάσκας.

Ένας απ τους δασκάλους που είχα την τύχη να έχω.

Στο 11ο Γυμνάσιο Θηλέων που συστεγαζόταν με το 2ο Θηλέων στο κτήριο του Μαράσλειου. Λαϊκό σχολείο, οι αμπελοκηπιώτισσες πηγαίναμε εκεί, όχι οι κολονακιώτισσες που πήγαιναν στο άλλο.
65 μαθήτριες στο τμήμα, μαύρη χούντα, το 1972-73. Β΄ Γυμνασίου καθηγητής μας στα Νέα Ελληνικά Κείμενα.
Έπαιρνε αυτά τα άθλια κείμενα που είχαν διαλέξει οι χουνταίοι και τα έκανε αριστουργήματα. Μας διάβαζε παράλληλα κείμενα, απαγορευμένα.

Ήπιος, γλυκός δάσκαλος, δεν φώναξε ποτέ μέσα στην τάξη, τον λατρεύαμε όλα τα παιδιά, μας έπαιζε κιθάρα στις εκδρομές.
Μια μέρα ήρθε να τον αξιολογήσει ο Επιθεωρητής. Απροειδοποίητα, επειδή ήταν αριστερός, τους δεξιούς τους ειδοποιούσαν απ την προηγούμενη και μας «διδάσκανε» από πριν ποιος θα απαντήσει σε ποια ερώτηση και τί θα πει «αυθόρμητα» ώστε να «αριστεύσει » στην αξιολόγηση ο καραδεξιός, ο βολεμένος.
Ήρθε στο διάλειμμα ο Δάσκαλος και μας είπε: «Θα έχουμε φιλοξενούμενο αυτή την ώρα.Μην φοβηθείτε, εμένα ήρθε να κρίνει, όχι εσάς τα παιδιά, αν είμαι καλός δάσκαλος» και έφυγε για να ξανάρθει με τον Επιθεωρητή.
Μέχρι να γυρίσει χτύπησε συναγερμός στην τάξη, 13-14 χρονών παιδιά καταλάβαμε, θέλανε να τον φάνε, το καταλάβατε και είπαμε να μην απαντήσουμε σε τίποτα απ΄ τα κρυφά, απ΄ αυτά που μας έλεγε εκτός βιβλίου, και το νοιώθαμε παιδιά πράγματα ότι ήταν απαγορευμένα αυτά, ελευθερία αναδίδανε άρα απαγορευμένα ήταν.
Μπήκε ο ξερακιανός Επιθεωρητής , ίδιος κοράκι, με ένα μαύρο κουστούμι, βλοσυρός , και έκατσε στην έδρα, όρθιος ο δάσκαλος.
Εμείς ετοιμοπόλεμες. Είχαμε κανονίσει σε χρόνο μηδέν ποιες θα απαντούσαν, να είμαστε πολλές, όχι μια δυο , για να φανεί ότι κάνει καλή δουλειά ο κος Μπαλάσκας, σφυρίξαμε οι καλές μαθήτριες τις απαντήσεις και στις άλλες.
Δεν θυμάμαι ποιο ποίημα είχαμε, δεν άφηνε κι ο ξερακιανός το δάσκαλο να επιλέξει ποια παιδιά θα απαντούσαν αλλά ξίνιζε τη μούρη του κάθε φορά που μια μαθήτρια απαντούσε σωστά. Ο δάσκαλος, στεκόταν ορθός, ήρεμος φαινόταν, αλλά εγώ έβλεπα το γόνατό του να τρέμει νευρικά και κάθε λίγο να ισιώνει τα γυαλιά του.
Η διδακτική ώρα κράτησε έναν αιώνα. Ο Επιθεωρητής μας ξετίναξε, αλλά τον σκίσαμε, αναγκάστηκε να παραδεχτεί στο τέλος ότι είμαστε ένα «αρκετά καλό τμήμα». Θρίαμβος.
Την ώρα που έφευγαν στο διάλειμμα , γύρισε ο δάσκαλος , μας χαμογέλασε και μας έκλεισε το μάτι. Μόνο που δεν κλάψαμε απ΄ την χαρά μας.
(αυτή είναι η αξιολόγηση με πολιτικά κριτήρια / ο λατρευτός μας δάσκαλος έφυγε την επόμενη χρονιά για μεταπτυχιακά στη Γαλλία και επέστρεψε μετά την χούντα ως σύμβουλος στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Αυτός διάλεξε τα κείμενα που στολίζουν χρόνια τώρα τα βιβλία Λογοτεχνίας των σχολείων Δ/θμιας. Νιώθω περήφανη σαν να ανεβήκαμε εμείς οι 65 μαθήτριες κι ο δάσκαλος μαζί το δικό του δρόμο)

Αποφάσισα να αφηγηθώ την παραπάνω ανάμνηση μου τώρα που διώκεται μία δασκάλα επειδή έκανε τη δουλειά της, τώρα που έρχεται η «Αξιολόγηση», η απόλυση, η υποχρεωτική μετάθεση, τώρα που θα κλείσουν 2.000 σχολεία, τώρα που θα ξαναστιβαχτούν 35-50 μαθητές στην τάξη, τώρα που οι μισθοί δεν θα φτάνουν ούτε για το νοίκι.

για να πάρουμε κουράγιο οι εκπαιδευτικοί την ανέβασα την ιστορία αυτή .Ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι αρκεί η δύναμη ενός Δάσκαλου και η αγάπη των μαθητών του..
Σοφία Λαμπίκη

Ανατύπωση από:  http://xiotikisfigga.blogspot.gr/2012/11/blog-post_389.html

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Το ουζερί, οι συμμαθητές από το Γυμνάσιο και η οικονομική κατάσταση (πρόβλημα)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 30/01/2012

Δέκα συμμαθητές από το Γυμνάσιο ξαναβρέθηκαν μετά από 30 χρόνια και άρχισαν να κάνουν καθημερινή παρέαΜε διαφορετική οικονομική κατάσταση ο καθένας τους, αποφάσισαν να βρίσκονται στο καφενείο/ουζερί «Το Τηνιακό» όπου έπιναν τις μπυρίτσες τους και έκαναν καθημερινό λογαριασμό 100€.

Οι 10 φίλοι συμφώνησαν επίσης να πληρώνουν τον λογαριασμό με βάση την οικονομική κατάσταση του καθενός, γεγονός  που όλοι θεώρησαν δίκαιο. Έτσι πλήρωναν τον λογαριασμό ως κάτωθι (όπως περίπου πληρώνουμε τους φόρους μας): Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ανέκδοτα, Διασκέδαση, Ελλάδα, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »