Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Νοέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘Γιώτα’

Οι δικοί μας Τούρκοι…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 31/07/2016

Απόσπασμα από το βιβλίο της Γιώτας Ιωακειμίδου

…Πριν την ανταλλαγή κατοικούσαν στο χωριό μας το Χαιδραρλί, 200 οικογένειες τούρκων οι οποίοι ήταν γεωργοί οι περισσότεροι ,αλλά υπήρχαν και 20 οικογένειες ψαράδων που αλίευαν ψάρια στην λίμνη και τα πουλούσαν στα γύρω χωριά. Ζούσαν καλά έχοντας στην κατοχή τους πάνω από 200 στρέμματα χωράφια η κάθε οικογένεια . Το χωριό απλώνονταν σε μεγάλη έκταση και τα σπίτια τους βρίσκονταν 200 μέτρα μακριά το ένα από το άλλο. Μεγάλος κάμπος με φτωχά όμως χώματα και η λίμνη να συμπληρώνει τα φτωχικά τους εισοδήματα. Το Σαρι –γκιόλ έδινε τα ψάρια του, τα καλάμια με τα οποία έπλεκαν καλάθια και τα χρησιμοποιούσαν σαν πρόχειρες στέγες στα βοηθητικά κτίσματα.
Στο διπλανό χωριό τον Τζουμά κατοικούσαν επίσης Τούρκοι ,αλλά αυτοί ήταν πιο πλούσιοι ,υπήρχαν πολλοί μπέηδες με μεγάλα σπίτια ,όμορφες χανούμισσες και πολλά παιδιά. Εδώ γινόταν από τότε το παζάρι όπου πήγαιναν και οι κάτοικοι από το Χαιδαρλί να πουλήσουν τα ψάρια που ψάρευαν από το Σαριγκιόλ, τα αυγά και ό,τι άλλο είχαν. Ο Τζουμάς ήταν ιδιοκτησία του Αλή πασά των Ιωαννίνων και εδώ εκτρέφονταν τα περίφημα άλογα του πασά τα οποία χρησιμοποιούσε στο ιππικό του.
Στο χωριό οι μέρες τους κυλούσαν ήρεμα και ειρηνικά. Στα γειτονικά χωριά κατοικούσαν Έλληνες και Τούρκοι. Ξερός τόπος, πετρώδης ,αλλά τα χωράφια έδιναν τα απαραίτητα για την επιβίωση. Καλλιεργούσαν κυρίως σιτάρια και λίγα καλαμπόκια. Ήταν η γης τους ,η πατρίδα τους και την αγαπούσαν. Η είδηση της ανταλλαγής ήταν σκληρή και για αυτούς ,δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν τα χώματα τους και την γη που έζησαν οι πρόγονοί τους. Μετά την επίσημη υπογραφή της συνθήκης για την ανταλλαγή ξεριζώθηκαν από τον τόπο που θεωρούσαν πατρίδα χιλιάδες Τούρκοι από όλη την Μακεδονία και άλλαξαν πατρίδα.

Την μέρα της αναχώρησης μαζεύτηκαν όλοι στο τζαμί όπου τους μίλησε ο Χότζας. Έσκυβαν φιλούσαν την γη, φιλούσαν τα χώματα ,την μάνα γη που τους ανέθρεψε και
καταριόταν τους υπαίτιους της συμφοράς. Το κομβόι με τα κάρα ξεκίνησε ,τα πολύχρωμα φουστάνια και οι μαντήλες των γυναικών έδιναν χρώμα στην θλιβερή αυτή πορεία. Άνθρωποι δυστυχισμένοι και αυτοί ,δεν ήθελαν να ξεκολλήσουν από την γη τους. Αγκάλιασαν με το βλέμμα τους τρυφερά την αγαπημένη γη , καθώς τα κάρα ξεμάκρυναν προς τον Τζουμά .Δεν είχαν άλλα δάκρυα ούτε αυτοί .
Η υποδοχή στην νέα τους πατρίδα δεν ήταν καθόλου εύκολη. Βρήκαν εχθρότητα ,δυσπιστία και το επίθετο «Ελληνόσποροι» να τους ακολουθεί. Η πληγή η συναισθηματική υπάρχει και σε αυτούς ,όχι μόνον σε εμάς. Τα δάκρυα της μνήμης τρέχουν ακόμα και στις δυο πλευρές, ο κόμπος στον λαιμό υπάρχει ακόμα στην τρίτη και τέταρτη γενιά την δική μας ,αλλά και την δική τους. Ήταν και για αυτούς τα «άγια χώματα τους ». Οι άνθρωποι αντηλλάγησαν σαν να ήταν προϊόντα ,χωρίς να τους ρωτήσουν ,χωρίς να το θέλουν. Ξένοι στις νέες τους πατρίδες, οι Τουρκόσποροι και οι Ελληνόσποροι. Οι άνθρωποι είναι σαν τα δέντρα ριζώνουν ,θεριεύουν ,δίνουν καρπούς. Όταν το ξεριζώσεις το δέντρο ξεραίνεται, χάνεται ,σαν να μην υπήρξε ποτέ ,σαν να μην κάρπισε ποτέ. Ένα κούτσουρο άχρηστο γίνεται μετά , ζωές σαν κούτσουρα ,μαράζωσαν και ένιωσαν πάντα ξένοι. Πατρίδα τους ήταν η γη που γεννηθήκαν…

Posted in Διασκέδαση, Ελλάδα, Ιστορία | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

«Ζαντόμελο, το ποντιακό μέλι» της Γιώτας Ιωακειμίδου

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 20/04/2016

«Ζαντόμελο, το ποντιακό μέλι» της Γιώτας Ιωακειμίδου

 

Γιώτα ΙωακειμίδουΤης Γιώτας Ιωακειμίδου*

Το «μαινόμενον μέλι» ή Ζαντόμελο ή παλαλόν μελ, είναι το μέλι που μας περιγράφει ο Ξενοφώντας στην «Κύρου Ανάβαση». Ο Ξενοφώντας βρισκόταν στο όρος Θήχη του Πόντου μαζί με τους μύριους, προσπαθώντας να φτάσουν στην Ελλάδα μετά από μια περιπετειώδη πορεία. Ενώ τους χώριζε πορεία μόλις δύο ημερών από την Τραπεζούντα, κάθισαν να ξεκουραστούν μετά τη νικηφόρο αναμέτρησή τους με τους Κόλχους.

Τότε τους συνέβη εκεί ένα παράξενο πάθημα που το περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια ο Ξενοφώντας. Οι στρατιώτες έφαγαν μέλι και «απώλεσαν τας φρένας», καταλήφτηκαν από εμετούς και διάρροια και κανένας δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος. Όσοι είχαν φάει μικρή ποσότητα έμοιαζαν με μεθυσμένους, όσοι έφαγαν πολύ έμοιαζαν με τρελούς ή πεθαμένους. Την επόμενη μέρα δεν πέθανε κανείς και ακριβώς την ίδια ώρα ανέκτησαν τας «φρένας», ενώ την τρίτη και τέταρτη μέρα συνήλθαν όλοι, σαν να είχαν πάρει ένα ισχυρό φάρμακο.

Το μέλι αυτό παράγεται ακόμα και σήμερα στην περιοχή αυτή του Πόντου με τις ίδιες ακριβώς ιδιότητες που περιγράφει ο Ξενοφώντας. Προέρχεται  από τα λουλούδια της «αζαλέας της ποντικής» και του «ροδόδεντρου». Τις ιδιότητες αυτές έχουν τα συγκεκριμένα φυτά μόνον στην περιοχή αυτή και σε συγκεκριμένο ύψος.

Το συγκεκριμένο μέλι περιγράφουν και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Αριστοτέλης στο έργο του «περί θαυμαστών ακουσμάτων». Παραθέτω το χωρίο: «Ἐν Τραπεζοῦντι τῇ ἐν τῷ Πόντῳ γίνεται τὸ ἀπὸ τῆς πύξου μέλι βαρύοσμον·καί φασι τοῦτο τοὺς μὲν ὑγιαίνοντας ἐξιστάναι, τοὺς δ᾽ ἐπιλήπτους καὶ τελέως ἀπαλλάττειν» (Στην Τραπεζούντα στον πόντο γίνεται μέλι με βαριά οσμή που τους υγιείς τους τρελαίνει και τους επιληπτικούς τους κάνει καλά). Το μέλι αυτό κατά τον Αριστοτέλη προέρχεται από το πυξάρι, το τσιμισίρι. Την ίδια άποψη εκφράζει και ένας άλλος συγγραφές ο Αιλιανός. Για το μέλι αυτό κάνει αναφορά και ο πόντιος γεωγράφος Στράβων ο οποίος λέει: «μαινόμενον μέλι, ό φέρουσιν οί ακρέμονες(κλωνάρια) των δέντρων. Μέχρι τα μέσα του περασμένου αιώνα δεν ήταν σαφές από ακριβώς φυτά προέρχεται αυτό το μέλι.

Ο Ρωμαίος συγγραφέας Πλίνιος ασχολείται και αυτός με το «μαινόμενο μέλι». Περιγράφει και αυτός τα ίδια συμπτώματα, όσοι το τρώνε γίνονται αλλόφρονες, το αποδίδει στα άνθη του «ροδόδεντρου», με το όνομα αυτό μάλλον εννοεί και τα δυο φυτά, την αζαλέα και το ροδόδεντρο. Οι πόντιοι πλήρωναν στους ρωμαίους ένα μέρος του φόρου σε κερί, αλλά απέφευγαν να τους δίνουν και μέλι.

Τα συγκεκριμένα φυτά είναι ξυλώδη, δικοτυλήδονα, ομοπέταλα και ανήκουν στην οικογένεια των ροδόδεντρων. Είναι μεγάλοι θάμνοι και ευδοκιμούν στην κεντρική Ασία και στην αλπική ζώνη των Ιμαλάϊων όπου ευδοκιμούν 40 είδη. Στον Πόντο υπάρχουν τρία ενδημικά είδη, το «ροδόδεντρο το καυκασιακόν», το «ροδόδενδρον το ποντικόν», η «αζαλέα η ποντική».

Σήμερα οι επιστήμονες ξέρουν με ακρίβεια τις τοξικές ουσίες αυτού του μελιού. Είναι οι τοξίνες ακετυλική ανδρομεδόλη και η ροδοτοξίνη, η οποία προέρχεται από το νέκταρ των δυο φυτών της αζαλέας και του ροδόδεντρου.

Η χρήση του σε μικρές ποσότητες είναι τονωτική και θεραπευτική, ακόμα και ναρκωτική. Η λαϊκή ιατρική το χρησιμοποιούσε για τη θεραπεία των ελκών στομάχου και γαστρεντερικών διαταραχών. Η σύγχρονη έρευνα έχει αποδείξει ότι η λελογισμένη χρήση του ρίχνει την υπέρταση, ειδικά αν συνδυαστεί με τον χυμό κάποιων λαχανικών. Ακόμα και σήμερα το χρησιμοποιούν και την διαχείριση του διαβήτη ,επειδή μειώνει την γλυκόζη στο αίμα.

Υπάρχουν ωστόσο και κάποιες ιστορικές μαρτυρίες όπου αυτό χρησιμοποιήθηκε σαν «χημικό όπλο». Το 946 μ.Χ. πέντε χιλιάδες Ρώσοι σφαγιάστηκαν από την Όλγα του Κιέβου, όταν αυτοί κατανάλωσαν μεγάλες ποσότητες μελιού και έπεσαν στο έδαφος. Το μέλι τους είχαν στείλει οι σύμμαχοί τους. Στην ίδια περιοχή ο ρωσικός στρατός έσφαξε το 1489 δέκα χιλιάδες Τατάρους, οι οποίοι είχαν φάει από αυτό το μέλι που οι Ρώσοι άφησαν επίτηδες στο εγκαταλειμμένο στρατόπεδό τους.

Μέλι με αυτές τις ιδιότητες παράγεται σήμερα και στο Νεπάλ, όπου φύονται τα ροδόδεντρα. Οι ντόπιοι ξεχωρίζουν το τοξικό μέλι από την αίσθηση ενός τσιμπήματος, όταν το βάζουν πάνω στην παλάμη τους. Την άνοιξη το δίνουν σε πολύ μικρές ποσότητες στα ζώα τους σαν τονωτικό. Τον 18ο αιώνα ήταν πολύ της μόδας στην Ευρώπη, όπου εξάγονταν μεγάλες ποσότητες, το έβαζαν στα ποτά τους και το έλεγαν “miel fou”(τρελό μέλι).

Ανατύπωση από:  http://www.schooltime.gr/2016/02/07/zantomelo-to-pontiako-meli-giota-ioakeimidou/

Posted in Ιστορία, Παράξενα, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »