Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Οκτώβριος 2018
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Ιολ.    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘Βαρουφάκης’

Βαρουφάκης: Το χρέος θα κουρευτεί – Ο Σόιμπλε έσωσε τις Γερμανικές τράπεζες στις πλάτες των Ελλήνων

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 12/06/2017

Βαρουφάκης: Το χρέος θα κουρευτεί – Ο Σόιμπλε έσωσε τις Γερμανικές τράπεζες στις πλάτες των Ελλήνων

Με κείμενο του στην Εφημερίδα των Συντακτών ο Γιάννης Βαρουφάκης εξηγεί γιατί το χρέος αναγκαστικά θα κουρευτεί, ενώ διευκρινίζει πως η Κριστίν Λαγκάρντ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν είναι τόσο αφελείς ώστε να προσδοκούν ότι το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος θα επέστρεφε αυτά τα χρήματα και μάλιστα τοκισμένα. Ήξεραν ότι αυτό που έκαναν δεν ήταν παρά μια κυνική μεταφορά ζημιών από τα βιβλία των γαλλογερμανικών τραπεζών στις πλάτες των πιο αδύναμων φορολογούμενων της Ευρώπης.

Ολόκληρο το κείμενο του Γιάννη Βαρουφάκη στην Εφ.Συν:

Όταν τα πρωτοσέλιδα ασχολούνται, άλλη μια φορά, με το τι είπε η Λαγκάρντ στη Μέρκελ και τι της είπε ο Σόιμπλε, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η λήθη – το να ξεχάσουμε το αίτιο που η χώρα μας μετατράπηκε σε αποικία χρέους από «εταίρους» που αρνούνται πεισματικά να την αποφυλακίσουν.

Ποιο ήταν το αίτιο; Η χρεοκοπία των γαλλογερμανικών τραπεζών το 2009 και η διάσωσή τους με τα μνημονιακά μας δάνεια.

ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ του 2009 η καγκελάριος Μέρκελ έγινε έξαλλη όταν της είπαν ότι είχε 24 ώρες να βρει πάνω από 400 δισ. ευρώ που έπρεπε να δοθούν στις γερμανικές τράπεζες ώστε να συνεχίσουν να λειτουργούν τα ΑΤΜ τους.

Ο λόγος; Είχαν καταρρεύσει οι οροσειρές στοιχημάτων τους στα παράγωγα χρέους της Γουόλ Στριτ. Επρόκειτο για τον ορισμό του πολιτικού κώνειου για τη συντηρητική, και «κονόμα», κυρία Μέρκελ. «Τουλάχιστον έληξε το θέμα», πρέπει να σκέφτηκε. Μόνο που δεν είχε λήξει..

Λίγους μήνες αργότερα μια άλλη ομοβροντία τηλεφωνημάτων απαίτησε παρόμοιο αριθμό δισεκατομμυρίων, για τις ίδιες τράπεζες. Γιατί; Επειδή είχαν δανείσει 477 δισεκατομμύρια ευρώ στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, εκ των οποίων τα 102 δισεκατομμύρια στην Ελλάδα που, τώρα, αδυνατούσε να τα αποπληρώσει.

Εκείνη την εποχή είχε μόλις αναλάβει το ομοσπονδιακό υπουργείο Οικονομικών ο κ. Σόιμπλε. Αμέσως εισέπραξε ρητή εντολή της κ. Μέρκελ: «Βρες λύση που να μην απαιτεί από μένα να πάω στη Βουλή να ζητήσω άλλες εκατοντάδες δισεκατομμύρια για τις τράπεζές μας».

Όπως είπε την ίδια εποχή ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, τότε πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, πρόεδρος του Eurogroup και μετέπειτα πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, «όταν σφίγγουν τα πράματα, αναγκάζεσαι να πεις ψέματα».

Το ψέμα που ο κ. Σόιμπλε βρήκε να πει, μετά από συνεννόηση με τη Γαλλίδα ομόλογό του Κριστίν Λαγκάρντ, ήταν ότι το ελληνικό μνημονιακό δάνειο, που στόχο είχε τη διάσωση των τραπεζών τους, ήταν χειρονομία αλληλεγγύης προς τους… Έλληνες, οι οποίοι, αν και ανάξιοι συν ανυπόφοροι, ήταν ακόμη μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας κι έπρεπε να… διασωθούν.

ΟΤΑΝ στα τέλη του 2009 το ελληνικό Δημόσιο έπαψε να μπορεί να μετακυλίει τα χρέη του, τρεις γαλλικές τράπεζες βρέθηκαν αντιμέτωπες με το ενδεχόμενο ζημιών από περιφερειακό χρέος που ήταν τουλάχιστον διπλάσιο από το μέγεθος της γαλλικής οικονομίας.

Πράγματι, οι αριθμοί που αναφέρει η «διεθνής» των κεντρικών τραπεζών, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (Bank of International Settlements), αποκαλύπτουν μια πραγματικά τρομακτική εικόνα: οι τρεις αυτές γαλλικές τράπεζες είχαν δανείσει και στοιχηματίσει τόσο πολύ χρήμα που αν μόλις το 3% των ανοιγμάτων τους «κοκκίνιζαν» (π.χ. κάποιοι δανειολήπτες χρεοκοπούσαν και δεν κατάφερναν να αποπληρώσουν συνολικά το 3% των ανοιγμάτων των τραπεζών αυτών), θα χρειάζονταν διάσωση από τη γαλλική κυβέρνηση.

Σε ευρώ αυτό σήμαινε κάτι απλό: αν 106 δισ. ευρώ από τα δάνεια που είχαν χορηγήσει στις περιφερειακές κυβερνήσεις, νοικοκυριά και εταιρείες δεν αποπληρώνονταν, το ήδη πιεσμένο (δημοσιονομικά) γαλλικό κράτος έπρεπε να διασώσει τις μεγάλες γαλλικές τράπεζες.

Μόνο τα δάνεια αυτών των τριών γαλλικών τραπεζών προς τις κυβερνήσεις της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας ισοδυναμούσαν με το 34% της συνολικής γαλλικής οικονομίας – 627 δισ. ευρώ, για να είμαστε ακριβείς. Επιπλέον, οι τράπεζες αυτές τα προηγούμενα χρόνια είχαν δανείσει 102 δισ. ευρώ στο ελληνικό κράτος.

ΜΙΑ ελληνική στάση πληρωμών θα έφερνε την αδυναμία των κυβερνήσεων της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλία να αναχρηματοδοτήσουν, με προσιτά επιτόκια, τα χρέη τους, που, αθροιστικά, έφταναν περίπου το 1,76 τρισ. ευρώ, και θα δυσκολεύονταν να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους από τις τρεις μεγαλύτερες γαλλικές τράπεζες. Εν μια νυκτί οι κύριες γαλλικές τράπεζες θα έρχονταν αντιμέτωπες με την απώλεια του 19% του «ενεργητικού» τους, τη στιγμή που αρκούσε μια ζημία της τάξης του 3% για να καταστούν αφερέγγυες.

Σε τέτοια περίπτωση, η γαλλική κυβέρνηση θα χρειαζόταν, προκειμένου να καλύψει το κενό, ούτε λίγο ούτε πολύ 562 δισ. ευρώ, επίσης εν μια νυκτί. Η Γαλλία, όμως, αντίθετα με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, που έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει τέτοιες ζημίες στην κεντρική της τράπεζα (τη FED), είχε διαλύσει τη δική της κεντρική τράπεζα το 2000, προκειμένου να υιοθετήσει το κοινό νόμισμα, και ήταν αναγκασμένη να βασίζεται στην καλοσύνη της κοινής ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

ΑΛΙΜΟΝΟ, όμως, η ΕΚΤ είχε συσταθεί με τη ρητή απαγόρευση οποιασδήποτε μεταφοράς ελληνολατινικών κακών χρεών, είτε ιδιωτικών είτε δημόσιων, στα βιβλία της. Τελεία. Αυτός ήταν ο όρος της Γερμανίας για να μοιραστεί το μονάκριβο μάρκο της, μετονομάζοντάς το σε ευρώ, με τη σάρα και τη μάρα της Ευρώπης.

Να ο λόγος που πανικός κυρίευσε τη Γαλλίδα υπουργό Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ. Καλούνταν, με κάποιο ταχυδακτυλουργικό κόλπο, να βρει 562 δισ. ευρώ.

Να και ο λόγος που ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο οποίος ήταν τότε γενικός διευθυντής του ΔΝΤ αλλά είχε σκοπό να χρησιμοποιήσει εκείνη τη θέση για να διεκδικήσει δύο χρόνια αργότερα τη γαλλική προεδρία, συνασπίστηκε με την κ. Λαγκάρντ ώστε να βρεθεί πακέτο διάσωσης για τις γαλλικές τράπεζες. Διαφορετικά, και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, το 1,29 τρισ. ευρώ του χρέους της γαλλικής κυβέρνησης θα «κοκκίνιζε» και το ευρώ θα έπαυε να υπάρχει.

ΛΑΓΚΑΡΝΤ και Σόιμπλε, λοιπόν, για να ξεπεράσουν το πρόβλημα με τις γαλλογερμανικές τράπεζες, σχεδίασαν από κοινού, με την αγαστή συμπαράσταση του Στρος-Καν, τη δανειοδότηση του ελληνικού Δημοσίου με γιγαντιαίο ποσό από το οποίο θα εξοφλούνταν οι γαλλογερμανικές τράπεζες.

Επί πλέον, το μεγαλύτερο μέρος των δανείων, που θα προέρχονταν από την Ευρώπη, δεν θα έβγαινε από τα ταμεία αυτής καθ’ εαυτήν της Ε.Ε. αλλά θα έπαιρνε τη μορφή μιας σειράς διμερών δανείων, δηλαδή από τη Γερμανία προς την Ελλάδα, από την Ιρλανδία προς την Ελλάδα, από τη Σλοβενία προς την Ελλάδα κ.ο.κ., με το κάθε διμερές δάνειο να έχει μέγεθος ανάλογο με τη σχετική οικονομική ισχύ του δανειστή – μια περίεργη εφαρμογή του ρητού του Καρλ Μαρξ: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του».

Έτσι, λοιπόν, από κάθε 1.000 ευρώ που θα δίνονταν στην Αθήνα, για να μεταβιβαστούν τελικά στις γαλλικές και στις γερμανικές τράπεζες, η Γερμανία θα εγγυόταν 270 και η Γαλλία 200, με τις μικρότερες και οικονομικά ασθενέστερες χώρες να παρέχουν εγγυήσεις για τα υπόλοιπα 530 ευρώ.(1)

Αυτό ήταν το ωραίο της «διάσωσης» της Ελλάδας, τουλάχιστον από τη σκοπιά της Γαλλίας και της Γερμανίας: εναπέθετε το μεγαλύτερο βάρος της διάσωσης των γαλλικών και των γερμανικών τραπεζών στις πλάτες φορολογούμενων πολιτών από χώρες που ήταν ακόμη πιο φτωχές από την Ελλάδα, όπως η Πορτογαλία και η Σλοβακία.

Κάπως έτσι μας «μίσησαν» οι φτωχότεροι λαοί της Ευρώπης, την ώρα που μας λοιδορούσε ο πλούσιος Βορράς. Κάπως έτσι, περήφανοι λαοί στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου για χάρη των Γαλλογερμανών τραπεζιτών.

Επιχείρηση «Ξεφόρτωμα»

Με το που συνέρρευσαν τα δάνεια της διάσωσης στο ελληνικό υπουργείο Οικονομικών, ξεκίνησε η επιχείρηση «Ξεφόρτωμα». Ήδη τον Οκτώβριο του 2011 η έκθεση των γερμανικών τραπεζών στο ελληνικό δημόσιο χρέος είχε μειωθεί θεαματικά από τα 91,4 δισ. ευρώ στα 27,8 δισ. Πέντε μήνες αργότερα, τον Μάρτιο του 2012, είχε πέσει κάτω από τα 795 εκατομμύρια.

Εν τω μεταξύ, οι γαλλικές τράπεζες ξεφόρτωναν ακόμη πιο γρήγορα: τον Σεπτέμβριο του 2011 είχαν απαλλαγεί από ελληνικά κρατικά ομόλογα 63,6 δισ. ευρώ και τον Δεκέμβριο του 2012 τα βιβλία τους ήταν πλέον «καθαρά» από τέτοια ομόλογα. Η όλη επιχείρηση, λοιπόν, ολοκληρώθηκε μέσα σε λιγότερο από μία διετία. Αυτός υπήρξε ο πραγματικός λόγος της ελληνικής «διάσωσης».

Επίλογος

Ήταν η Κριστίν Λαγκάρντ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τόσο αφελείς ώστε να προσδοκούν ότι το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος θα επέστρεφε αυτά τα χρήματα και μάλιστα τοκισμένα; Φυσικά όχι. Αυταπάτες δεν έτρεφαν.

Ήξεραν ότι αυτό που έκαναν δεν ήταν παρά μια κυνική μεταφορά ζημιών από τα βιβλία των γαλλογερμανικών τραπεζών στις πλάτες των πιο αδύναμων φορολογούμενων της Ευρώπης. Ήξεραν, και ξέρουν, ότι το ελληνικό χρέος θα κουρευτεί.

Όμως το κούρεμα θα σημάνει παραδοχή στα διοικητικά συμβούλια και κοινοβούλιά τους ότι τόσα χρόνια έλεγαν ψέματα. Γι’ αυτό θα αρνούνται να το κουρέψουν «όσο τους παίρνει», με κάθε αναβολή να συνεισφέρει στην ερημοποίηση της Ελλάδας.

Και για πόσο «θα τους παίρνει»; Όσο εμείς υπογράφουμε τα παλιόχαρτα που μας παρουσιάζουν στο Eurogroup συνυπογράφοντας, ουσιαστικά, την ερημοποίηση της χώρας μας.

Από την Εφημερίδα των Συντακτών (10/6/2017)

  1. Αυτοί οι αριθμοί αντικατοπτρίζουν το γεγονός ότι η Γερμανία αντιπροσώπευε περίπου το 27 τοις εκατό του συνολικού εισοδήματος της ευρωζώνης, η Γαλλία περίπου το 20 τοις εκατό κ.ο.κ.

Ανατύπωση από:  http://newsone.gr/ellada/1516020-baroyfakhs-xreos-8a-koyreytei-o-soimple-eswse-tis-germanikes-trapezes-stis-plates-twn-ellhnwn

Advertisements

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Βαρουφάκης προς Τσίπρα: Προχώρα σε ρήξη

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 06/02/2017

Ο πρώην υπουργός Γιάνης Βαρουφάκης σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών προκαλεί την κυβέρνηση να προχωρήσει σε ρήξη

Το άρθρο έχει ως εξής:

«Δύο ήταν οι πρωθυπουργικές ψευδαισθήσεις που οδήγησαν την κυβέρνηση στο σημερινό αδιέξοδο.

* Οτι, τη νύχτα του δημοψηφίσματος, το δίλημμα ήταν μεταξύ του Σχεδίου Σόιμπλε (Grexit) και της υποταγής στο 3ο Μνημόνιο.

* Οτι η υποταγή στο 3ο Μνημόνιο μπορούσε να καταστεί πολιτικά διαχειρίσιμη μέσω ενός παράλληλου, φιλολαϊκού προγράμματος.

Και οι δύο αυτές «υποθέσεις εργασίας» μόνο στην αυθυποβολή μπορούσαν να βασιστούν.

Όπως πάσχισα να εξηγήσω στον πρωθυπουργό το βράδυ του δημοψηφίσματος, την ώρα που κυβερνητικά στελέχη με λοιδορούσαν ως σύμμαχο του κ. Σόιμπλε, η υποταγή στο 3ο Μνημόνιο ήταν το Σχέδιο Σόιμπλε.

Καμία βάση δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα για την ελπίδα ότι το τοξικό 3ο «πρόγραμμα» θα εκλογικευόταν σταδιακά, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να βάζει πλάτες στην Αθήνα ώστε η λιτότητα και τα αντικοινωνικά μέτρα του ΔΝΤ να χαλαρώσουν, με τη στάση του ΔΝΤ να αναγκάζει το Βερολίνο να αποδεχθεί αναδιάρθρωση χρέους και χαμηλότερα πλεονάσματα, με την ΕΚΤ να περιλαμβάνει την Ελλάδα στο πρόγραμμα αγορών ομολόγων (ποσοτική χαλάρωση).

Το ότι οι κ. Μοσκοβισί, Γιούνκερ, Κερέ και Σαπέν μπορεί να έδωσαν τέτοιες υποσχέσεις δεν αποτελεί δικαιολογία.

Από τον Μάιο του 2015 είχαμε πλήρη επίγνωση ότι οι εν λόγω κύριοι και γνωρίζουν να ψεύδονται και αδυνατούν να υλοποιήσουν τις υποσχέσεις τους όταν δεν ψεύδονται.

Όπως τότε (τον Μάιο του 2015) έτσι και τώρα, οι απατηλές υποσχέσεις της Επιτροπής, αλλά και της κ. Μέρκελ κάποια στιγμή εξαϋλώνονται.

Ξάφνου, Σόιμπλε-ΔΝΤ-ΕΚΤ εισβάλλουν σαν ταύροι σε υαλοπωλείο απαιτώντας εξοντωτικά μέτρα, με Μέρκελ, Ολάντ και Επιτροπή να σφυρίζουν αδιάφορα και την κυβέρνηση του κ. Τσίπρα να υποχωρεί άλλη μια φορά για να «σώσει» τη χώρα.

Αυτό ήταν το Σχέδιο Σόιμπλε.

Συνεχείς τέτοιες επιδρομές έως ότου ο ελληνικός λαός, πλήρως εξουθενωμένος, τον παρακαλέσει για το Grexit.

Όσο για το παράλληλο πρόγραμμα, ο ίδιος ο πρωθυπουργός το είχε ακυρώσει με την εξής φράση στην πρώτη σελίδα του Μνημονίου που πέρασε τη 13η Αυγούστου 2015 από τη Βουλή: «Η κυβέρνηση δεσμεύεται στο να συμβουλεύεται, και να συμφωνεί με, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ για όλες τις δράσεις της… προτού οριστικοποιηθούν και νομοθετηθούν».

Πόσο πιο ξεκάθαρα μπορούσε να δεσμευτεί ότι οι βαθμοί ελευθερίας του θα περιορίζονταν στην καθυστέρηση της επιβολής των όρων του 3ου Μνημονίου, κάτι που αποτελούσε, και αυτό, μέρος του Σχεδίου Σόιμπλε (καθώς έδινε στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών πάτημα για να ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα άλλη μια φορά αθετεί τις υποχρεώσεις της);

Πίστευε πράγματι η κυβέρνηση ότι με την υποταγή της στο 3ο Μνημόνιο έκανε τη ζωή του κ. Σόιμπλε πιο δύσκολη και πριμοδοτούσε προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις ανά την Ευρώπη; Το αντίθετο.

Καταπόντισε τους Ποδέμος, έκανε ανοίγματα στην καταρρέουσα (ηθικά και πολιτικά) σοσιαλδημοκρατία, απογοήτευσε όλους τους προοδευτικούς Ευρωπαίους – και όλα αυτά την ώρα που ο εθνικισμός θριαμβεύει παντού, ενώ στη Γερμανία ανεβαίνουν εντυπωσιακά δύο κόμματα (το φιλελεύθερο FDP και το ξενοφοβικό AfD) που έχουν το Grexit πολύ ψηλά στην ατζέντα τους.

Τρίβει τα χέρια του ο κ. Σόιμπλε!

Στο μεταξύ, εν όψει αξιολόγησης, το ΔΝΤ άλλη μια φορά εκθέτει τους αναλυτές του με μια ανάλυση μη βιωσιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους και νουθεσίες προς Ευρωπαίους για αναδιάρθρωσή του, οι οποίες όμως καταλήγουν στον γνωστό μισανθρωπικό παραλογισμό: Αφού το Βερολίνο δεν θέλει αναδιάρθρωση χρέους, τότε το ΔΝΤ θα λειτουργήσει ως ο επιβάλλων τη σκληρή λιτότητα του κ. Σόιμπλε που προκύπτει, λογικά, από την άρνηση της αναδιάρθρωσης χρέους, την οποία άρνηση το ίδιο το ΔΝΤ θεωρεί ότι καταστρέφει τη χώρα!

Τώρα που ούτε η αυθυποβολή δεν μπορεί πλέον να διατηρήσει τις «υποθέσεις εργασίας» του, τι προτίθεται να πράξει ο πρωθυπουργός;

Ο ίδιος υπόσχεται, άλλη μια φορά, ότι δεν πρόκειται (αυτή τη φορά!) να υποκύψει νομοθετώντας νέα λιτότητα για μετά το 2018.

Το εννοεί; Είναι δηλαδή σήμερα έτοιμος να κάνει εκείνο που με σταμάτησε να κάνω το 2015;

Ή μήπως, άλλη μια φορά, δεν το εννοεί και είναι έτοιμος την ύστατη στιγμή (λίγο πριν από την αποπληρωμή του προσεχούς Ιουλίου των ομολόγων μας που κατέχει η ΕΚΤ) να ξανα-«σώσει» τη χώρα από την «επίσημη χρεοκοπία» υπογράφοντας ό,τι παλιόχαρτο του φέρει ο κ. Χουλιαράκης συγγεγραμμένο από τον κ. Βίζερ και τον κ. Κοστέλο;

Αν το εννοεί, του θυμίζω τι ήταν εκείνο που συμφωνήσαμε ότι απαιτείται και το οποίο -και σήμερα- αποτελεί το μόνο που μπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα:

1

Προετοιμασία για μονομερή αναδιάρθρωση των ελληνικών ομολόγων που κατέχει η ΕΚΤ και τα οποία πρέπει να αποπληρωθούν τον Ιούλιο (και κατόπιν)

2

Προετοιμασία του ηλεκτρονικού συστήματος συναλλαγών μέσω Taxisnet το οποίο είχα σχεδιάσει, είχα αρχίσει να υλοποιώ και το οποίο μάλιστα είχα (α) ανακοινώσει στην παράδοση του ΥπΟικ στον Ευκλείδη Τσακαλώτο και (β) σκιαγραφήσει σε άρθρο μου στους Financial Times (παραθέτω τις πηγές αυτές για να διευκολύνω τους «δημοσιογράφους» της τρόικας εσωτερικού που ψάχνουν αποδεικτικά στοιχεία για το ειδικό δικαστήριο που μου… ετοιμάζουν).

Αυτή η διττή προετοιμασία είναι ο μόνος τρόπος να αποφευχθούν άλλη μια ανατριχιαστικά εξευτελιστική αναδίπλωση του πρωθυπουργού βραχυπρόθεσμα και το Σχέδιο Σόιμπλε μεσοπρόθεσμα.

Με το ηλεκτρονικό σύστημα πληρωμών στη θέση του στόχος ήταν, από το 2015, να σηματοδοτηθεί στον κ. Σόιμπλε κάτι πολύ απλό: Δεν θέλουμε Grexit. Δεν απειλούμε με Grexit. Δεν θα προβούμε σε Grexit.

Αλλά, από την άλλη, δεν φοβόμαστε τις απειλές σας για Grexit και, έτσι, κατεβάζουμε μονομερώς τον στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος στο 1,5%, τον φόρο επιχειρήσεων στο 20%, τον ΦΠΑ στο 20% και, παράλληλα, βάζουμε τέλος στις εξώσεις από την πρώτη κατοικία.

Αν τώρα εσείς θέλετε να μας διώξετε (παράνομα) από το ευρώ, την ώρα που καταρρέει το ευρωπαϊκό στερέωμα, να μας κλείσετε ξανά τις τράπεζες κ.λπ., βρείτε τα με την κ. Μέρκελ, την Ουάσινγκτον και το ΔΝΤ, αποφασίστε το και… καλή τύχη.

Αν λοιπόν ο πρωθυπουργός εννοεί ότι αυτή τη φορά (!) δεν θα υποχωρήσει, ας προετοιμαστεί για τη ρήξη ώστε να μην την υποστεί.

Η σχεδίαση του παράλληλου συστήματος πληρωμών είναι έτοιμη από το 2014, όπως γνωρίζει.

Αν τώρα δεν το εννοεί, τότε είτε να περιμένουμε να μας ξανα-«σώσει» με άλλο ένα «ναι σε όλα» είτε να δραπετεύσει μέσω εκλογών ώστε να αναλάβουν ο κ. Μητσοτάκης ή/και ο κ. Στουρνάρας την εκούσια ή ακούσια δρομολόγηση του Σχεδίου Σόιμπλε.

Και η μία και η άλλη επιλογή (υποταγή ή δραπέτευση μέσω εκλογών) αποτελούν διαφορετικές εκφάνσεις απόγνωσης και πανικού.

Πόσο καιρό ακόμα θα στηρίζονται στις καταρρέουσες ψευδαισθήσεις του Μαξίμου οι παραμένοντες στην κυβέρνηση;

Πόσες αντοχές διαθέτει ακόμα η εκλογίκευση του στιλ «χρειάζεται να είσαι πραγματικά ριζοσπάστης για να αποδεχθείς το πολιτικό κόστος της εφαρμογής του Μνημονίου»;

«Η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων» είχα πει τότε «έχει αρχίσει να επεξεργάζεται τρόπους με τους οποίους το Τaxisnet μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω από αυτό που είναι, να γίνει ένα σύστημα πληρωμών…»

Ανατύπωση από:  http://www.presspublica.gr/varoufakis-pros-tsipra-prochora-se-rixi/

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Ζητήστε συγγνώμη και παραιτηθείτε». Ο Γιάνης Βαρουφάκης καταπέλτης κατά του ΔΝΤ

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 02/08/2016

«Ζητήστε συγγνώμη και παραιτηθείτε». Ο Γιάνης Βαρουφάκης καταπέλτης κατά του ΔΝΤ

Πηγή: EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Άστραψε και βρόντηξε ο Γιάνης Βαρουφάκης με αφορμή την έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ για τα λάθη που διέπραξε το Ταμείο στο πρώτο χρηματοδοτικό πρόγραμμα της Ελλάδας.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών, έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter: «Όπου νά ‘ναι η τρόικα εσωτερικού θα υποστηρίξει την ηγεσία του ΔΝΤ κόντρα στην επιτροπή του ΔΝΤ που αξιολογεί το ΔΝΤ». Συνόδευσε δε το σχόλιό του με μία χαρακτηριστική φωτογραφία της διευθύντριας του Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ.

Όπου να ‘ναι η τρόικα εσωτερικού θα υποστηρίξει την ηγεσία του ΔΝΤ κόντρα στην επιτροπή του ΔΝΤ που αξιολογεί το ΔΝΤ! https://t.co/SftT4j2oWm

— Yanis Varoufakis (@yanisvaroufakis) July 28, 2016

Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν έμεινε εκεί. Μέσω του προσωπικού του blog λέει ότι το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Κομισιόν πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη από τον ελληνικό λαό και καλεί τονΠολ Τόμσεν, τον Τόμας Βίζερ και τον Κλάους Μαζούχ να παραιτηθούν.

«Όλα αυτά όμως θα πρέπει να συνοδευθούν και από μια στροφή στην μακροοικονομική, δημοσιονομική και μεταρρυθμιστική πολιτική για την Ελλάδα από εδώ και στο εξής. Θα συμβεί άραγε κάτι από όλα αυτά; Ή η έκθεση του ΔΝΤ θα ξεχαστεί σύντομα;» σημειώνει.

Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο του Γιάνη Βαρουφάκη

«Η εβδομάδα ξεκίνησε με συζήτηση στο ελληνικό κοινοβούλιο που ζήτησε η Αξιωματική Αντιπολίτευση (οι άνθρωποι και οι μαζορέτες της τρόικας) για τις προθέσεις μου κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης την περίοδο που ήμουν υπουργός Οικονομικών, τους πρώτους έξι μήνες του 2015.

Η τρόικα οργάνωσε ένα bank run πριν βρεθώ στο υπουργείο Οικονομικών, με απείλησε με κλείσιμο των τραπεζών τρεις ημέρες αφότου ανέλαβα στο υπουργείο και τελικά τις έκλεισε. Και τώρα μου χρεώνουν εμένα το κλείσιμο των τραπεζών και την επιβολή capital controls. Όπως ένας κοινός νταής, η τρόικα αποδείχθηκε ένθερμη οπαδός του να κατηγορεί τα θύματά της και να δυσφημεί οποιονδήποτε τολμά να αντιστέκεται στις τακτικές της.

Η αντίδρασή μου στις απαιτήσεις της τρόικας και τις απειλές της ότι θα με οδηγήσουν ενώπιον δικαστηρίων, ήταν απλή: «Προχωρήστε, θα σας αντιμετωπίσω» τους προκάλεσα. «Σε όποιο φόρουμ θέλετε: σε κάθε αμφιθέατρο, τηλεοπτικό σταθμό ακόμη και σε δικαστική αίθουσα».

Στο τέλος ηττήθηκαν καθώς η πλειοψηφία στη Βουλή ψήφισε κατά της σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής.

Η εβδομάδα ολοκληρώνεται, με την έκθεση του ανεξάρτητου γραφείου του ΔΝΤ που έριξε περισσότερο φως. Πρόκειται για μια σκληρή έκθεση, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για την χυδαία οικονομική πολιτική και τη διπλωματία που ασκούν οι υπάλληλοι της τρόικας. Φέρνει το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν σε δύσκολη θέση:

Είτε θα αποκαταστήσετε έστω και ένα μικρό μέρος της νομιμότητας επικρίνοντας και απολύοντας αξιωματούχους που φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη ή δεν θα κάνετε τίποτα εντείνοντας τη δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στην Ε.Ε. και θα συμβάλλετε στην ταχύτερη αποδόμηση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Όταν ήμουν στο υπουργείο και διαπραγματευόμουν με αυτούς τους ανθρώπους, ο φιλικά διακείμενος προς την τρόικα Τύπος (ή καλύτερα θα έπρεπε να πω εξαρτημένος από την τρόικα) έλεγε πως δεν ήμουν ικανός να συντονίζω εγώ τις διαπραγματεύσεις γιατί τόλμησα να πως ότι από το 2010 έως το 2014, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Κομισιόν οδήγησαν την Ελλάδα σε έναν δημοσιονομικό «εικονικό πνιγμό», προκαλώντας μία αχρείαστη μεγάλη ύφεση με τις πολιτικές λιτότητας που επέβαλαν. Ο Τύπος έλεγε τότε ότι ο υπουργός Οικονομικών μιας μικρής και χρεοκοπημένης χώρας δεν μπορεί να ισχυρίζεται δημοσίως ή μη, ότι η χώρα του έχει υποστεί «εικονικό πνιγμό».

Η απάντησή μου ήταν πως δοκιμάσαμε τη σιωπή και την υπακοή από το 2010 ως το 2014. Το αποτέλεσμα; Η απώλεια του 28% του εθνικού εισοδήματος και τα… σταφύλια της οργής που «ωρίμαζαν και βάραιναν όλο και περισσότερο την κληματαριά». Ήταν η ώρα να αντιπροτείνει κάποιος στην τρόικα και να αρνηθεί να συνεχίσει να εφαρμόζει τη στρατηγική της. Ήταν μια στάση για την οποία ποτέ δεν με συγχώρεσαν.

Έναν χρόνο μετά την επιτυχία της Τρόικας να με διώξει από την ελληνική κυβέρνηση, ασκώντας πιέσεις στον Αλέξη Τσίπρα να συνθηκολογήσει παρά την αντίθετη θέληση του 62% των πολιτών στο δημοψήφισμα, οι «εσωτερικές υποθέσεις» του ΔΝΤ επιβεβαιώνουν τώρα ότι η στάση μου ήταν πλήρως δικαιολογημένη και όχι εσφαλμένη ή μη διπλωματική.

Και τώρα τι γίνεται; Τι νόημα έχει να παραδέχεται κάποιος το λάθη του αν οι πολιτικές που επιβάλλονται στην ελληνική κυβέρνηση είναι οι ίδιες με εκείνες και πριν το mea culpa”; Τι νόημα έχει αν αυτοί οι άνθρωποι που επέβαλαν αυτές τις καταστροφικές, απάνθρωπες πολιτικές παραμένουν στις θέσεις τους;

Συνολικά χρειάζεται μια άμεση συγγνώμη προς τον ελληνικό λαό, όχι μόνο από το ΔΝΤ αλλά και από την ΕΚΤ και την Κομισιόν. Αλλά μια συγγνώμη δεν αρκεί. Χρειάζεται να συνοδευθεί και από μια άμεση παραίτηση εκπροσώπων των τριών θεσμών.

Πρώτος στη λίστα είναι ο κ. Πολ Τόμσεν και ακολουθούν ο κ. Τόμας Βίζερ και ο κ. Κλάους Μαζούχ της ΕΚΤ.

Όλα αυτά όμως θα πρέπει να συνοδευθούν και από μια στροφή στην μακροοικονομική, δημοσιονομική και μεταρρυθμιστική πολιτική για την Ελλάδα από εδώ και στο εξής.

Θα συμβεί άραγε κάτι από όλα αυτά; Ή η έκθεση του ΔΝΤ θα ξεχαστεί σύντομα;

Οι πιθανότητες κλίνουν προς το δεύτερο. Σε αυτή την περίπτωση η ευκαιρία να ξανακερδηθεί η εμπιστοσύνη προς την Ε.Ε από τους πολίτες της θα χαθεί όπως η άμμος που φεύγει από τα χέρια των ηγετών».

Ανατύπωση από:  http://www.cnn.gr/news/politiki/story/41083/zitiste-syggnomi-kai-paraititheite-o-gianis-varoyfakis-katapeltis-kata-toy-ndt

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Γιατί ηττηθήκαμε»: Άρθρο Βαρουφάκη για τη διαπραγμάτευση

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 14/09/2015

Σύντομο απολογισμό έκανε ο Γιάνης Βαρουφάκης σε άρθρο του στην «Καθημερινή της Κυριακής», καταγράφοντας τα μέσα που διάλεξε αλλά και τα λάθη που έκανε, κατά τη γνώμη του, η προηγούμενη κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση.

Στο άρθρο του, ο τέως υπουργός Οικονομικών αναφέρει ότι οι επικείμενες εκλογές οφείλονται στην ήττα της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση, που είχε ως αποτέλεσμα τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτό το δεδομένο επιχειρεί, όπως αναφέρει, να απαντήσει στο ερώτημα των πολιτών σε όσους μετείχαν στη διαπραγμάτευση, «Γιατί ηττηθήκατε».

Ο κ. Βαρουφάκης κάνει αναφορά σε υπαναχωρήσεις στο πεδίο της διαπραγμάτευσης, όπως και σε αλλαγή αποφάσεων.

Ολόκληρο το άρθρο του κ.Βαρουφάκη

Οι επικείμενες εκλογές οφείλονται στην ήττα μας στο πεδίο της διαπραγμάτευσης, που έφερε τη διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος. Οι πολίτες απαιτούν από όσους ήμασταν «εκεί» απάντηση στο ερώτημα:

«Γιατί ηττηθήκατε;».

Δεν είναι η στιγμή για συνολική αποτίμηση. Όμως αξίζει μια σύντομη καταγραφή: (α) του στόχου που θέσαμε, (β) των μέσων που επιλέξαμε και (γ) των λαθών που κάναμε στη χρήση των μέσων για την επίτευξη του στόχου.

Ο στόχος μας. Στις προγραμματικές δηλώσεις είχα πει: «Στόχος, η αντικατάσταση μνημονιακών συμφωνιών που αναπαράγουν την κρίση χρέους – ύφεσης με νέο Συμβόλαιο Ελλάδας – Ευρώπης, βασισμένο στη “θεραπευτική” ακολουθία: Πρώτον, συγκεκριμένης μορφής αναδιάρθρωσης χρέους, κατόπιν, χαμηλών πρωτογενών πλεονασμάτων (κατά μέγιστον 2% του ΑΕΠ) και, τέλος, βαθιών μεταρρυθμίσεων (που πλήττουν τη μεγάλη προσοδοφορία)».

Τα μέσα μας. «Μέσα» μας ήταν η διάθεση για υποχωρήσεις (π.χ. ιδιωτικοποιήσεις), αλλά και η ετοιμότητα για ρήξη εάν η τρόικα επέμενε στο αποτυχημένο πρόγραμμά της.

Τι σήμαινε η ρήξη για εμάς; Δεν σήμαινε απειλή εξόδου από την Ευρωζώνη! Σήμαινε τρεις αντιδράσεις σε επιθετικές κινήσεις των δανειστών:

Α. Αναβολή των αποπληρωμών προς το ΔΝΤ – εάν οι δανειστές μείωναν τη ρευστότητα του κράτους κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.

Β. Μετάθεση στο μέλλον των αποπληρωμών ομολόγων που η ΕΚΤ κατείχε στο πλαίσιο του προγράμματος SMP – εφόσον η ΕΚΤ δρομολογούσε κλείσιμο των τραπεζών.

Γ. Ενεργοποίηση παράλληλου συστήματος πληρωμών, σε ευρώ (βλ. σχετικό άρθρο μου στους Financial Times της 28ης Ιουλίου) – εάν οι δανειστές καθυστερούσαν τη συμφωνία για να μας οδηγήσουν στη συνθηκολόγηση.

Οι αστοχίες μας. Όσοι συμμετείχαμε στη διαπραγμάτευση δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό. Δεν θα μάθουμε, όμως, ποτέ εάν η ήττα μας ήταν προδιαγεγραμμένη, καθώς οι αστοχίες μας ήταν σημαντικές.

Καταγράφω τις σημαντικότερες:

  1. Η απόφαση του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου αντικατέστησε το Μνημόνιο με κατάλογο μεταρρυθμίσεων που πρότεινε η Ελλάδα. Όμως, κατά την τηλεδιάσκεψη της 24ης Φεβρουαρίου, οι κ. Μοσκοβισί, Ντράγκι και Λαγκάρντ παραβίασαν το γράμμα και το πνεύμα της απόφασης εκείνης, εμμένοντας, εν χορώ, πως ο εν λόγω κατάλογος δεν υποκαθιστούσε τις δεσμεύσεις του Μνημονίου. Οι ενστάσεις μου δεν αρκούσαν. Ήταν λάθος που, παρά το πισωγύρισμά τους, υπέγραψα την αίτηση επέκτασης της δανειακής συμφωνίας.
  2. Αρχές Μαρτίου, η ΕΚΤ αθέτησε (προφορική) υπόσχεση για επιστροφή της ρευστότητας στο προ του Φεβρουαρίου επίπεδο μετά την επέκταση της συμφωνίας. Παράλληλα, όλο τον Μάρτιο η τρόικα απέρριπτε τη σταδιακή εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, ροκανίζοντας τον χρόνο και απαιτώντας την ολική μας υποχώρηση. Τον Απρίλιο εξουσιοδοτήθηκα δύο φορές να ανακοινώσουμε στο ΔΝΤ τη μη καταβολή δόσης δανείου. Και τις δύο φορές, παρά τις ενστάσεις μου, τελικά αποφασίστηκε να καταβληθούν. (Όταν ο Δαυίδ απειλεί τον Γολιάθ και μετά κάνει πίσω, η αξιοπιστία εξανεμίζεται.)
  3. Στο τέλος Απριλίου η πλευρά μας αποδέχθηκε, εν αγνοία μου, νέα μεγάλη λιτότητα, «προσφέροντας» μεσοπρόθεσμο στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ. Όταν ρώτησα «Γιατί;», η απάντηση ήταν: «Δίνουμε το πλεόνασμα για να πάρουμε την αναδιάρθρωση του χρέους». Η ανταπάντησή μου: «Αν αποδεχθείς τόσο υψηλά πλεονάσματα, είναι σαν να αποδέχεσαι ότι το χρέος σου είναι βιώσιμο, οπότε γιατί να σου δώσουν αναδιάρθρωση χρέους; Κι αν έχεις υποχωρήσει ως προς τη λιτότητα και το χρέος, γιατί να σου δώσουν οτιδήποτε;».
  4. Τα διεθνή μέσα βούιζαν ότι δεν είχαμε πλάνο για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας – ένα δικό μας, πειστικό, Αντι-Μνημόνιο. Με την αρωγή παραγόντων από πολλά υπουργεία, στο υπουργείο Οικονομικών καταπιαστήκαμε με τη συγγραφή του. Το τελικό κείμενο το συγγράψαμε με τον Jeff Sachs, με τη συνεισφορά (μεταξύ άλλων) των πρώην υπουργών Οικονομικών των ΗΠΑ και Βρετανίας κ. Larry Summers και Norman Lamont. Το επιτελείο, όμως, έκρινε ότι η τρόικα θα θεωρούσε casus belli ένα Αντι-Μνημόνιο, αναγκάζοντάς με να το παρουσιάζω ως προσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, στερούμενο κυβερνητικής έγκρισης. Μια χρυσή ευκαιρία χάθηκε να φανεί η διαφορά μεταξύ ενός λελογισμένου, μετριοπαθούς και ελπιδοφόρου Σχεδίου για την Ελλάδα και της εμμονής της τρόικας στο αδιέξοδο πρόγραμμά της.
  5. Τον Ιούνιο διεφάνη πως η ακολουθία αλόγιστων υποχωρήσεών μας γεννούσε συνεχώς νέες απαράδεκτες απαιτήσεις. Η συνθηκολόγησή μας είχε γίνει πλέον ο μόνος στόχος δανειστών σίγουρων ότι δεν θα προβούμε στα αντίποινα που είχαμε συναποφασίσει. Αν και είχαμε συμφωνήσει πως έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε τη σκληρή διαπραγμάτευση με κλειστές τράπεζες, ενεργοποιώντας τα μέσα Β και Γ που ανέφερα πιο πάνω (αλλιώς, προς τι το δημοψήφισμα;), όταν το Eurogroup και η ΕΚΤ πράγματι προέβησαν στο κλείσιμό τους, το επιτελείο αποφάσισε να προχωρήσουμε «συναινετικά».

Κανείς δεν γνωρίζει αν η έντιμη συμφωνία θα ερχόταν χωρίς τις αστοχίες μας. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι δεν δικαιούμαστε να κοιτάμε το 62% του ελληνικού λαού που μας εμπιστεύθηκε με το γενναίο «Όχι» του και να του λέμε πως τίποτα καλύτερο δεν ήταν εφικτό.

Ανατύπωση από:  http://www.koutipandoras.gr/article/150405/giati-ittithikame-arthro-varoyfaki-gia-ti-diapragmateysi

Posted in Εκλογές, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Βαρουφάκης: Η Λαγκάρντ είχε συμφέρον οι διαπραγματεύσεις να καταλήξουν σε αδιέξοδο

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 05/08/2015

Σε σχόλιο στον προσωπικό του Ιστότοπο, ο Γιάνης Βαρουφάκης υποστηρίζει ότι η διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είχε συμφέρον να υπάρξει αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές.

Σχολιάζοντας ένα άρθρο του δημοσιογράφου, Ντέιβιντ Μαρς υπό τον τίτλο «Ο Βαρουφάκης δικαιώνεται, ενώ η Λαγκάρντ εμφανίζεται ως χαμένη», ο πρώην υπουργός Οικονομικών επισημαίνει ότι «σημασία δεν έχει εάν δικαιώθηκα ή όχι» και συνεχίζει λέγοντας: «Το καίριο ζήτημα αφορά την πρόσφατη ελληνική συμφωνία». Όπως αναφέρει ο Γιάνης Βαρουφάκης, από την πρώτη ημέρα έχει καταστήσει σαφές ότι η Κριστίν Λαγκάρντ είχε συμφέρον  οι διαπραγματεύσεις να καταλήξουν σε αδιέξοδο, ώστε να μην χρειαστεί να ομολογήσει την αλήθεια. «Ότι δηλαδή τα μέλη του ΔΝΤ θα επαναστατήσουν εάν υπογραφεί ακόμη μία μη βιώσιμη δανειοδοτική συμφωνία με μία χώρα, της οποίας το χρέος είναι μη βιώσιμο» καταλήγει ο πρώην υπουργός.

Ανατύπωση από:  http://www.koutipandoras.gr/article/147533/varoyfakis-i-lagkarnt-eihe-symferon-oi-diapragmateyseis-na-katalixoyn-se-adiexodo

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ο Βαρουφάκης θα πατούσε το κουμπί για το Plan B αν ήταν στη θέση του Τσίπρα – Γιατί πιστεύει ότι η συμφωνία θα αποτύχει

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/08/2015

Τη θέση του υπέρ της εφαρμογής του σχεδίου Β με την κυκλοφορία παράλληλου νομίσματος τη στιγμή που θα έκλειναν οι τράπεζες εκφράζει ο τέως υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης σε συνέντευξή του στην ισπανική El Pais. Ερωτηθείς γιατί ο Αλέξης Τσίπρας δεν πάτησε το κουμπί ενεργοποίησης ο κ. Βαρουφάκης απαντά ότι «η δουλειά ήταν αυτή ενός πρωθυπουργού. Η δική μου στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων μου ως υπουργός ήταν να αναπτύξω τα καλύτερα δυνατά εργαλεία για όταν θα ελάμβανε αυτή την απόφαση. Υπήρχαν επιχειρήματα υπέρ του σχεδίου, υπήρχαν και επιχειρήματα για να μην πατηθεί το κουμπί» ενώ όταν του ζητείται να διευκρινίσει τι θα έκανε ο ίδιος απαντά χωρίς ενδοιασμούς: Ναι (θα το έκανα) και το έχω πει δημοσίως αλλά ήμουν στην πλευρά της μειοψηφίας και σέβομαι την απόφαση της πλειοψηφίας.

Ο κ. Βαρουφάκης στη συνέντευξή του στην ισπανική εφημερίδα αναφέρει ότι «η συμφωνία είναι σχεδιασμένη να αποτύχει. Θα αποτύχει» υποστηρίζοντας πως είναι απάτη ότι η συμφωνία των προηγούμενων ημερών ήταν μια εναλλακτική στο σχέδιο Σόιμπλε. «Η συμφωνία είναι μέρος του σχεδίου Σόιμπλε» δηλώνει. Παράλληλα επιτίθεται στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι σχέδιό του είναι να ανασχεδιάσει την ευρωζώνη. «Ο Σόιμπλε θέλει να βάλει στην άκρη την Κομισιόν  και να δημιουργήσει ένα είδος υπερεπιτρόπου για τη φορολογία με εξουσία να επεμβαίνει στις εθνικές κυβερνήσεις ακόμα και για χώρες που δεν βρίσκονται σε πρόγραμμα. Θα είναι ένας τρόπος για να υποτάξει τους πάντες σε πρόγραμμα. Το σχέδιο Σόιμπλε είναι να επιβληθεί ο Σόιμπλε όπου υπάρχει Τρόικα: στη Μαδρίτη, τη Ρώμη και κυρίως στο Παρίσι» υποστηρίζει ο τέως ΥΠΟΙΚ.

Σύμφωνα με τον ίδιο το Παρίσι αποτελεί το μεγάλο «έπαθλο» και «τον τελικό προορισμό για την Τρόικα». «Τo Grexit θα χρησιμοποιηθεί προκειμένου να επιβάλει τον φόβο που χρειάζεται προκειμένου να υποχρεωθούν σε συμβιβασμό Μαδρίτη, Ρώμη και Παρίσι» εξηγεί ο κ. Βαρουφάκης.

Συμπληρώνει, δε, ότι όσα συνέβησαν στην Ελλάδα αποτέλεσαν «μια ενδεικτική πράξη για το τι θα συμβεί σε όποιον υποταχθεί στις επιταγές της Τρόικας» επαναλαμβάνοντας τα περί πραξικοπήματος.

Όσο για το αν θα υπάρξει Grexit απαντά: Ελπίζω όχι αλλά περιμένω πολύ θόρυβο και στη συνέχεια αναφορές για αποτυχία επίτευξης των στόχο και την εμβάθυνση της ύφεσης που τελικά θα μεταφραστεί σε πολιτικά προβλήματα. Τότε θα δούμε αν η Ευρώπη θέλει να συνεχίσει με την εφαρμογή του σχεδίου Σόιμπλε ή όχι…

Ανατύπωση από:  http://www.koutipandoras.gr/article/147347/o-varoyfakis-tha-patoyse-koympi-gia-plan-b-itan-sti-thesi-toy-tsipra-giati-pisteyei

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ο Τσίπρας και τα πουκάμισα του Βαρουφάκη, έτσι… για να μην ξεχνιόμαστε (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 02/08/2015

Το είδα στο YouTube:  *https://youtu.be/ESathd9LMhQ

Posted in Βίντεο, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Βαρουφάκης στη Le Monde Diplomatique: H Κομισιόν υποκύπτει στο Eurogroup – Πώς τρόικα εξωτερικού και εσωτερικού εκβίαζαν την κυβέρνηση

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 01/08/2015

Στο άρθρο με τίτλο «Η ήττα της Ευρώπης», ο Γιάνης Βαρουφάκης αναφέρεται στις πολύμηνες διαπραγματεύσεις, αποκαλύπτοντας το ρόλο των Ευρωπαίων εταίρων, τις κωλυσιεργίες και τους εκβιασμούς που ως υπουργός αντιμετώπισε στις επαφές μαζί τους, καταλήγοντας στο συμπέρασμα το Eurogroup αποκάλυψε το αληθινό πρόσωπο μιας Ευρώπης που «πλέον δεν επιθυμούμε».

Ο Γιάνης Βαρουφάκης χαρακτηρίζει το Eurogroup ένα όργανο αντιδημοκρατικό, χωρισμένο σε φράξιες, που -εκτός του δεν έχει νομική υπόσταση- περιφρονεί ανοιχτά την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την οποία πλέον είναι σε θέση να διατάσσει.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών δεν διστάζει να αναφερθεί σε πρόσωπα και πράγματα, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την τραγική θέση της Γαλλίας και του υπουργού της των Οικονομικών, Μισέλ Σαπέν, που στην προσπάθειά του να βρει μια συμβιβαστική λύση αντιμετώπισε τη σχεδόν χλευαστική στάση της Γερμανίας και των συμμάχων της.

Απευθυνόμενος στο γαλλικό κοινό, κατηγορεί ανοιχτά την κυβέρνηση των Αντώνη Σαμαρά και Ευάγγελου Βενιζέλου πως συνεργάστηκαν με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάνη Στουρνάρα, για την πρόκληση προεκλογικού bank run και περιέγραψε πως η ΕΚΤ ενορχήστρωσε τη φυγή καταθέσεων με τρόπο που να οδηγεί στο κλείσιμο των τραπεζών σε χρόνο που θα διάλεγε το Eurogroup, όπως εμμέσως τον είχε απειλήσει ο Γερούν Ντάισελμπλουμ στην πρώτη τους συνάντηση.

Δεν παραλείπει να περιγράψει πώς οι πιστωτές όχι μόνο κωλυσιεργούσαν, ακολουθώντας μια παράλογη διαδικασία διαπραγματεύσεων, αλλά απαιτούσαν από την Αθήνα να μην δημοσιοποιεί τις προτάσεις της, προσπαθώντας ταυτόχρονα να τις αποδομήσει μέσα από τον συστημικό Τύπο.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης κάνει λόγο για σκληρό μάθημα που πήρε η Ελλάδα από τους πιστωτές, οι οποίοι με κάθε τρόπο υπονόμευσαν τη διαπραγματευτική διαδικασία, καθώς το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η ολοκληρωτική ταπείνωση της ελληνικής κυβέρνησης και η παραδειγματική τιμωρία της σε παγκόσμια θέα.

Μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα αποσπάσματα του άρθρου:

Κατά την πρώτη μου συνάντηση του Eurogroup (1), στις 11 Φεβρουαρίου, έδωσα στους συνομιλητές μου ένα απλό μήνυμα: «Στην κυβέρνησή μας θα βρείτε έναν αξιόπιστο εταίρο. Θα αγωνιστούμε για να βρεθεί κοινό έδαφος με το Eurogroup, στη βάση μιας τριπλής στρατηγικής για την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων της Ελλάδας: α) βαθιές μεταρρυθμίσεις για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των θεσμών μας και την καταπολέμηση της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής, της ολιγαρχίας και  την τοκογλυφία, β) εξυγίανση των οικονομικών του κράτους, μέσω μικρού αλλά βιώσιμου πρωτογενούς πλεονάσματος (2), το οποίο δεν επιβάλλει υπερβολικό βάρος στον ιδιωτικό τομέα, γ) εξορθολογισμό ή αναμόρφωση της δομής του χρέους μας, έτσι ώστε αυτό το βιώσιμο πλεόνασμα να είναι συμβατό με τους ρυθμούς ανάπτυξης που απαιτείται για την μεγιστοποίηση της αληθινής αξίας των αποπληρωμών προς τους πιστωτές μας».

(…)

Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 5 Φεβρουαρίου, έκανα την πρώτη μου επίσκεψη στον κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών. Προσπάθησα να τον διαβεβαιώσω, ότι θα μπορούσε περιμένει από εμάς προτάσεις, οι οποίες δεν θα ήταν μόνο προς το συμφέρον του μέσου Έλληνα, αλλά προς το συμφέρον του μέσου Ευρωπαίου – του Γερμανού, του Γάλλου, του Σλοβάκου, του Φινλανδού, του Ισπανού, του Ιταλού, κλπ.

Αλλά, καμία από τις ευγενείς προθέσεις μας δεν κίνησε κανένα ενδιαφέρον από τους ανθρώπους που έχουν τα ήνια της Ένωσης. Αυτό το σκληρό μάθημα επρόκειτο να το μάθουμε στους πέντε μήνες διαπραγματεύσεων που θα ακολουθούσαν.

Στις 30 Ιανουαρίου, λίγες ημέρες μετά τον διορισμό μου ως Υπουργό Οικονομικών, ο Πρόεδρος του Eurogroup, κ. Γερούν Ντάισελμπλουμ, με επισκέφθηκε. Μέσα σε λίγα λεπτά με ρώτησε τι προτίθεμαι να πράξω έναντι του Μνημονίου Κατανόησης που είχε υπογράψει η προηγούμενη κυβέρνηση. Του είπα ότι η κυβέρνησή μας εκλέχθηκε για να επαναδιαπραγματευθεί αυτό το Μνημόνιο. Δηλαδή, ότι θα ζητούσαμε την ευκαιρία να αναθεωρήσουμε τα προσχέδια δημοσιονομικών και μεταρρυθμιστικών πολιτικών που είχαν αποτύχει τόσο θεαματικά τα τελευταία πέντε χρόνια, έχοντας μειώσει κατά ένα τρίτο το εθνικό εισόδημα και στρέφοντας το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας ενάντια σε κάθε ιδέα για μεταρρυθμίσεις.

Η απάντηση του κ. Ντάισελμπλουμ ήταν άμεση και κατηγορηματική: «Δεν γίνεται αυτό. Ή Μνημόνιο ή το πρόγραμμα θα καταρρεύσει». Με άλλα λόγια, ή αποδεχόμαστε τις αποτυχημένες πολιτικές που επιβλήθησαν στις προηγούμενες κυβερνήσεις, παρόλο που έχουμε εκλεγεί για να τις αμφισβητήσουμε ή οι τράπεζες μας θα έκλειναν – γιατί εν πάσει περιπτώσει αυτό σημαίνει ένα «πρόγραμμα που καταρρέει» στην περίπτωση ενός κράτους-μέλους το όποίο δεν έχει πρόσβαση στις αγορές: η ΕΚΤ παύει κάθε χρηματοδότηση προς τις τράπεζες, των οποίων οι πόρτες και τα ATM κλείνουν.

Αυτή η κραυγαλέα προσπάθεια εκβιασμού μιας νεοεισελθείσας, δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης δεν ήταν η μόνη. Κατά τη συνεδρίαση του Eurogroup, έντεκα ημέρες αργότερα, η περιφρόνηση του κ. Ντάισελμπλουμ για τις πιο στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές, επιβεβαιώθηκε και ενισχύθηκε από τον Σόιμπλε που μίλησε αμέσως μετά από τον Μισέλ Σαπέν, τον Γάλλο υπουργός Οικονομικών. Ο Σαπέν είχε μόλις επιχειρηματολογήσει υπέρ του να βρεθεί κοινός τόπος ανάμεσα στην εγκυρότητας του υπάρχοντος Μνημονίου Κατανόησης, που ήταν ακόμα σε ισχύ και στο δικαίωμα του ελληνικού λαού να μας δώσει εντολή να επαναδιαπραγματευθούμε σημαντικές διατάξεις του Μνημονίου. Ο Σόιμπλε έδωσε ελάχιστη σημασία στο λογικό επιχείρημα του Σαπέν: «Δεν μπορούμε να αφήσουμε τις εκλογές να αλλάξουν κάτι», είπε, με τη μεγάλη πλειοψηφία των υπουργών να κουνάνε το κεφάλι συγκαταβατικά.

(…)

Ξανά και ξανά θα απειλούμασταν με κλείσιμο των τραπεζών κάθε φορά που αρνούμασταν να εγκρίνουμε ένα πρόγραμμα, το Μνημόνιο Κατανόησης, που αποδεδειγμένα είχε αποτύχει με κάθε δυνατό τρόπο. Οι πιστωτές και το Eurogroup αρνούνταν ακόμα και να ασχοληθούν με τα επιχειρήματά μας. Ήθελαν να παραδοθούμε. Με κατηγόρησαν ακόμη και για το ότι, λέει, τόλμησα να τους παραδώσω μαθήματα οικονομικών.

(…)

Ένα μήνα πριν την εκλογή μας, η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση σε συνεργασία με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας (που προηγούμενως είχε θητεύσει στην ίδια κυβέρνηση ως υπουργός Οικονομικών) είχε ήδη πυροδοτήσει ένα ήπιο bank run. Μετά από την εκλογή μας, η ΕΚΤ έστειλε μήνυμα ότι θα απενεργοποιούσε σταθερά τη ροή ρευστότητας προς το τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας ενισχύοντας τη φυγή καταθέσεων που θα δικαιολογούσε -σε χρόνο που θα διάλεγε το Eurogroup- το κλείσιμο των τραπεζών -όπως είχε απειλήσει ο Ντάισελμπλουμ.

Η έναρξη των διαπραγματεύσεων σε «τεχνοκρατικό» επίπεδο επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους μας. Δημοσίως, οι πιστωτές διατυμπάνιζαν την επιθυμία τους να πάρουν τα χρήματά τους και να δουν την Ελλάδα να κάνει μεταρρυθμίσεις. Στην πραγματικότητα, είχαν ένα στόχο: Να ταπεινώσουν την κυβέρνησή μας και να μας αναγκάσουν να συνθηκολογήσουμε, ακόμη και αν αυτό σήμαινε την οριστική αδυναμία των πιστωτριώνχωρών να ανακτήσουν τα λεφτά τους ή την αποτυχία του προγράμματος των μεταρρυθμίσεων που μόνο εμείς θα μπορούσαμε να πείσουμε τους Έλληνες να το αποδεχθούν.

Ξανά και ξανά προτείναμε να επικεντρωθούν οι νομοθετικές προσπάθειές μας σε τρεις ή τέσσερις τομείς, σε συμφωνία με τους θεσμούς – μέτρα για τη μείωση της φοροδιαφυγής, θωράκιση των φορολογικών αρχών από πολιτικές και επιχειρηματικές επιρροές, για την καταπολέμηση της διαφθοράς στις δημόσιες συμβάσεις, για τη μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος, κ.λπ. Κάθε φορά η απάντηση ήταν η ίδια: «Φυσικά και όχι! Κανένας νόμος δεν έπρεπε να ψηφιστεί πριν από την ολοκλήρωση της «αξιολόγησης».

Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο του Brussels Group (3), μας ζητήθηκε για παράδειγμα να παρουσιάσουμε το σχέδιό μας για τη μεταρρύθμιση του ΦΠΑ. Προτού καν καταλήξουμε σε συμφωνία για το θέμα αυτό, οι εκπρόσωποι της τρόικας προχωρούσαν στις συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις. Αμέσως πετούσαν στον κάλαθο των αχρήστων τις προτάσεις μας πριν προχωρήσουν, ας πούμε, στα εργασιακά. Όταν απέρριπταν τις προτάσεις μας και σ’ αυτό, έφταναν στις ιδιωτικοποιήσεις και ούτω καθεξής. Εξασφαλίζοντας ότι οι συζητήσεις πήγαιναν από το ένα θέμα στο άλλο, χωρίς καμία σοβαρή διαπραγμάτευση επί κανενός θέματος, δημιουργούσε μια κατάσταση που έμοιαζε σαν τη γάτα που κυνηγά την ουρά της. Για μήνες, οι εκπρόσωποι της τρόικας κωλυσιεργούσαν, επιμένοντας να συζητούμε για όλα τα θέματα, που ισοδυναμεί με το να μη διαπραγματευόμαστε κανένα.

Εν τω μεταξύ, χωρίς να έχει γίνει καν η παραμικρή πρόταση και απειλώντας να διακόψουν τις διαπραγματεύσεις, σε περίπτωση που τολμούσαμε να δημοσιεύσουμε τα δικά μας έγγραφα, οργάνωναν διαρροές στον Τύπο ότι οι προτάσεις μας ήταν «αδύναμες», «κακοσχεδιασμένες», «ελάχιστα αξιόπιστες». Με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα συναντιόμασταν στα μισά της διαδρομής, προχωρήσαμε σ’ αυτήν την αδύνατη διαδικασία.

Ίσως, η πιο θλιβερό εμπειρία ήταν να γίνω αυτόπτης μάρτυρας της ταπείνωσης της Κομισιόν Επιτροπής και των ελάχιστων καλοπροαίρετων υπουργών Οικονομικών. Το να ακούω ανθρώπους σε υψηλές θέσεις στην Επιτροπή και στη γαλλική κυβέρνηση να λένε ότι «η Επιτροπή πρέπει συμμορφωθεί με τις διαπιστώσεις του Προέδρου του Eurogroup» ή ότι «η Γαλλία δεν είναι πια αυτό που ήταν», σχεδόν με έκανε να κλάψω. Απογοητεύτηκα όταν ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, μου είπε, στις 8 Ιουνίου στο γραφείο του, ότι δεν είχε κάτι να με συμβουλεύσει για το πώς θα εμποδιστεί ένα ατύχημα που θα μπορούσε να αποδειχθεί εξαιρετικά επώδυνο για την Ευρώπη.

Στο τέλος του Ιουνίου, υποχωρήσαμε στις περισσότερες από τις απαιτήσεις της τρόικας -με μία εξαίρεση: Επιμείναμε σε μια ήπια αναδιάρθρωση του χρέους μας, που δεν θα περιλάμβανε κούρεμα, αλλά έξυπνα swaps χρέους. Στις 25 Ιουνίου, παρευρέθηκα στο προτελευταίο μου Eurogroup, όπου μου παρουσίασαν την τελευταία πρόταση της τρόικας, εν είδει τελεσιγράφου, «take it or leave it». Έχοντας καλύψει τα εννέα δέκατα της απόστασης με την τρόικα περιμέναμε να μετακινηθούν κι αυτοί λίγο, ώστε να πετύχουμε κάτι που να μοιάζει με μια έντιμη συμφωνία. Αντ’ αυτού, αυτοί έκαναν πίσω σε σχέση με μια δική του προηγούμενη πρόταση (σχετικά με το ΦΠΑ). Ξεκάθαρα απαιτούσαν να συνθηκολογήσουμε με τρόπο που θα αποδείκνυε την ταπείνωσή μας σε ολόκληρο τον κόσμο, προσφέροντάς μας μία συμφωνία που, αν την είχαμε δεχτεί, θα ότι είχε απομείνει από το ελληνικό κράτος πρόνοιας.

(…)

Κάποτε η Ελλάδα ήγειρε μεγάλα, παγκόσμια ερωτήματα. Τώρα, αποκάλυψε το αληθινό πρόσωπο μιας Ευρώπης που δεν επιθυμούμε πλέον.

___

Το γαλλικό περιοδικό παραθέτει τις εξής υποσημειώσεις:

(1) Συνάντηση των Υπουργών Οικονομικών των δεκαεννέα χωρών της ζώνης του ευρώ.
(2) Θετική δημοσιονομική κατάσταση ενός κράτους, πριν από την καταβολή της εξυπηρέτησης του χρέους.
(3) Κουιντέτο που αποτελείται από την ελληνική κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ).

Ανατύπωση από:  http://www.koutipandoras.gr/article/147160/varoyfakis-sti-le-monde-diplomatique-h-komision-ypokyptei-sto-eurogroup-pos-troika

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Είμαστε όλοι Βαρουφάκης

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 31/07/2015

Βαρουφάκης

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έπρεπε να γράψω ένα κείμενο στήριξης στον Γ. Βαρουφάκη. Στα πάνελ που βρεθήκαμε να συζητάμε για το ευρώ και τη δραχμή ή στις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις μαζί του πίστευα πάντα ότι ήταν επικίνδυνος για τις επιδιώξεις και τα οράματα της Αριστεράς.

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάποιον άλλο οικονομολόγο (του δικού του διαμετρήματος) που να επιχειρηματολογούσε με τόσο πάθος για την ανάγκη παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη. Ήταν μάλιστα ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα τη θεωρία του Hotel California σχετικά με τις δυνατότητες εξόδου (You can check-out any time you like, But you can never leave!). Γι’ αυτόν ήταν λάθος ότι μπήκαμε στη νομισματική ένωση αλλά θα ήταν καταστροφή να βγούμε.

Ήταν επίσης ο πρώτος που επιτέθηκε στην πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Και μάλιστα το έκανε από τις σελίδες του Protagon με επιχειρήματα που θύμιζαν τα τρομολαγνικά σενάρια των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων.

Και ύστερα ήρθαν τα ασυγχώρητα λάθη, από τη θέση πλέον του υπουργού Οικονομικών. Πληρώνοντας τις δόσεις παράνομων και απεχθών δανείων άφησε τα ταμεία να αδειάσουν και εκμηδένισε τις ελπίδες μια σοβαρής διαπραγμάτευσης. Οι προηγούμενες ιδεοληψίες του για την ανάγκη παραμονής στο ευρώ και η άρνησή του για κάθε συζήτηση σοβαρής διαγραφής του χρέους απλώς επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση.

Για όλους αυτούς τους λόγους το info-war άσκησε από την πρώτη στιγμή σκληρή κριτική στην επιλογή του για τη θέση του υπουργού οικονομικών. Είναι μάλιστα κωμικοτραγικό ότι ορισμένοι από τους σημερινούς διώκτες του στον ΣΥΡΙΖΑ δήλωναν ενοχλημένοι από τη στάση μας απέναντι στον «υπουργό-σταρ» της κυβέρνησης Τσίπρα.

Κι όμως σήμερα ο Γιάνης Βαρουφάκης χρειάζεται τη στήριξη όλων μας. Γιατί στο πρόσωπό του δεν διώκεται απλώς ένας πρώην υπουργός οικονομικών ή ένας οικονομολόγος. Διώκεται κάθε άνθρωπος που τολμά να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στη δικτατορία της Ε.Ε.

Δεν έχει σημασία εάν σήκωσε το γιακά και αντιμίλησε στους Ευρωπαίους κομισάριους για ιδεολογικούς λόγους για κάποια προσωπική ατζέντα η απλώς επειδή έχει ένα τεράστιο Εγώ, το οποίο δεν μπορεί να κρύψει κάτω από το σακάκι του. Σημασία έχει ότι για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη ταυτίστηκε με μια μικρή χώρα που τολμά να τα βάλει με τα θηρία.

Κι αυτό δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό ούτε από το Βερολίνο, ούτε από τους Έλληνες γερμανοτσολιάδες-υπηρέτες των τραπεζών ούτε από ορισμένα ασπόνδυλα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που επιχειρούν να κρύψουν την ολοκληρωτική παράδοση μιας χώρας πίσω από κόκκινες σημαίες και φωτογραφίες του Τσε Γκεβάρα.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν διώκεται επειδή προετοίμαζε εναλλακτικά σχέδια αντιμετώπισης της κρίσης (αυτό ήταν καθήκον του και δυστυχώς το έκανε με μεγάλη καθυστέρηση και προχειρότητα). Διώκεται επειδή στην περίφημη ηχογραφημένη συνομιλία αποκάλυψε το βαθμό με τον οποίο η τρόικα ελέγχει ολοκληρωτικά τον κρατικό μηχανισμό της χώρας και κυρίως τους μηχανισμούς του υπουργείου οικονομικών.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι την ένορκη διοικητική εξέταση εναντίον του διέταξε η Κατερίνα Σαββαΐδου, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της PriceWaterhouseCooopers και νυν Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων – πρόκειται δηλαδή για την υπηρεσία που, όπως προκύπτει και από τις συνομιλίες Βαρουφάκη, αποτελεί τον δούρειο ίππο για τον απόλυτο έλεγχο της ελληνικής οικονομίας από την τρόικα.

Αν προχωρήσουν οι διώξεις εναντίον του Βαρουφάκη το πραξικόπημα θα έχει ολοκληρωθεί. Κάθε εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση θα ποινικοποιηθεί έμμεσα η άμεσα. Μέχρι σήμερα όσοι μιλούσαν για έξοδο από το ευρώ είτε απολύονταν (αν ήταν π.χ δημοσιογράφοι) είτε περιθωριοποιούνταν (αν ήταν πανεπιστημιακοί ή πολιτικοί). Στο εξής θα βρίσκονται αντιμέτωποι και με την αυτοαποκαλούμενη «δικαιοσύνη».

Και μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Τσίπρα, θα αναρωτηθεί κάποιος; Την απάντηση έδωσε πρόσφατα ο Μανώλης Γλέζος: Άλλο η κυβέρνηση Μαξίμου και άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ.

Άρης Χατζηστεφάνου

Ανατύπωση από:  info-war.gr

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο Βαρουφάκης παραιτήθηκε από το υπουργείο Οικονομικών – ΤΩΡΑ

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 06/07/2015

Αποχωρεί ο Βαρουφάκης από τον υπουργείο Οικονομικών

«Λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος, μου κατέστη γνωστό ότι οι συμμετέχοντες στο Eurogroup, και λοιποί εταίροι, θα «εκτιμούσαν» την… απουσία μου από τις συνεδριάσεις του, κάτι που ο Πρωθυπουργός έκρινε ότι ίσως βοηθήσει στην επίτευξη συμφωνίας. Γι’ αυτό και αποχωρώ από το Υπουργείο Οικονομικών» αναφέρει στη σχετική ανακοίνωση.

Η ανακοίνωση του ΥΠΟΙΚ:

 «Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου θα μείνει στην παγκόσμια ιστορία ως μοναδική στιγμή που ένας μικρός ευρωπαϊκός λαός όρθωσε το ανάστημά του εναντίον της Χρεοδουλοπαροικίας.

Όπως όλες οι δημοκρατικές κατακτήσεις, έτσι κι αυτή η ιστορική απόρριψη του τελεσίγραφου του Eurogroup της 25ης Ιουνίου έχει μεγάλο κόστος. Είναι λοιπόν απαραίτητο το κεφάλαιο του ΟΧΙ να επενδυθεί άμεσα ώστε να μετατραπεί σε ΝΑΙ σε κάποια έντιμη συμφωνία-επίλυση – με αναδιάρθρωση χρέους, με μειωμένη λιτότητα, με αναδιανομή υπέρ των μη εχόντων, με πραγματικές μεταρρυθμίσεις.

Λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος, μου κατέστη γνωστό ότι οι συμμετέχοντες στο Eurogroup, και λοιποί εταίροι, θα «εκτιμούσαν» την… απουσία μου από τις συνεδριάσεις του, κάτι που ο Πρωθυπουργός έκρινε ότι ίσως βοηθήσει στην επίτευξη συμφωνίας. Για αυτό και αποχωρώ από το Υπουργείο Οικονομικών.

Είναι καθήκον μου να βοηθήσω όσο μπορώ τον Αλέξη Τσίπρα να εκμεταλλευτεί, όπως εκείνος κρίνει, το κεφάλαιο που μας δώρησε ο ελληνικός λαός μέσω του δημοψηφίσματος.

Κι είναι τιμή μου η απαίτηση των δανειστών.

Η Αριστερά λειτουργεί συλλογικά και οι αριστεροί δεν αγαπάμε τις καρέκλες. Θα στηρίξω τον Αλέξη Τσίπρα, την νέα ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών, την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Η υπερπροσπάθεια να τιμήσουμε τον γενναίο ελληνικό λαό, και το περίφημο ΟΧΙ που χάρισε χτες στους απανταχού δημοκράτες, μόλις ξεκινά!».

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »