Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Ιουλίου 2020
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘ακριβώς’

Το ‘ακριβώς’ της Δύσης και το ‘περίπου’ της Ανατολής

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 29/01/2013

του Αντώνη Παπαγιάννη Ιατρού πνευμονολόγου.

Συχνά ακούμε ή χρησιμοποιούμε την ρήση ‘Ανήκομεν εις την Δύσιν’. Έγινε ‘κλισέ’ από τότε που την πρωτοξεστόμισε ο παλιός Καραμανλής. Ως χαρακτήρες όμως οι σύγχρονοι Έλληνες εμφανιζόμαστε διχασμένοι: είμαστε Δυτικοί ή Ανατολίτες; Σαν τον Κολοσσό της Ρόδου, ιστορικά πατούμε με το ένα πόδι σε κάθε πλευρά της νοητής γραμμής που χωρίζει τους δυο κόσμους. Μας διεκδικεί η Δύση (βέβαια από τότε που πρωτοέγραψα το κείμενο ίσως να έχουν αλλάξει τα πράγματα…), την θέλουμε κι εμείς για πολλούς λόγους, που συνδέονται (καλώς ή κακώς) με το άμεσο συμφέρον και την οικονομική επιβίωσή μας. Ωστόσο, δεν μπορούμε να αποβάλουμε τη γονιδιακή, ιστορική και πολιτισμική σχέση μας με την Ανατολή. ‘Δική σου είμαστε φυλή’, της τραγουδούσε πριν μερικά χρόνια ο Μανώλης Μητσιάς, όχι χωρίς λόγο.

Συχνά ως ‘Έλληνας’ θεωρείται το ιδεώδες του κλασικά παιδευμένου και αναθρεμμένου ανθρώπου (όπως τον φαντάζεται η Δύση), σε αντιδιαστολή με τον ‘Ρωμιό’, που βιώνει και εκφράζει τα χαρακτηριστικά της Ανατολής. Ο μακαρίτης Patrick Leigh Fermor στο βιβλίο του ‘Ρούμελη’ απαριθμεί 64 διαφορές του ‘Έλληνα’ από τον ‘Ρωμιό’. Χαρακτηριστική η τελευταία: Οι κίονες του Παρθενώνα από τη μια, οι τρούλοι της Αγιά-Σοφιάς από την άλλη. Στις τόσο εύστοχες διαπιστώσεις και αντιδιαστολές του, ας προσθέσω πρόχειρα μερικές ακόμη, παρμένες και από την τρέχουσα επικαιρότητα:

Δύση Ανατολή

1 + 1 = 2 «Χίλιοι καλοί χωράνε»
Ισοσκελισμένος προϋπολογισμός «Πέντε πάνω πέντε κάτω»
Πλεονάζον προσωπικό (‘εφεδρεία’) «Κάπου να χωθεί και το παιδί»
Αξιοκρατία  «Δικός μας είναι αυτός»
Τιμές ορισμένες  «Υποχρεωτικό παζάρεμα»
Τιμή + ΦΠΑ «Με απόδειξη ή χωρίς;»
Στις 5.30 ακριβώς «Πεντέμιση με έξι» (και βάλε…)
Λογική  «Συναίσθημα»
Νους  «Καρδιά»

 

Οι διαφορές Δύσης και Ανατολής δεν είναι μόνο ιστορικές, φυλετικές, πολιτισμικές. Είναι πρωτίστως θεολογικές: άλλο δυτικός και άλλο ανατολικός Χριστιανισμός. Η Δύση ερμηνεύει ορθολογικά ακόμη και τα μυστήρια, όπως τη μετάνοια: πες τόσα ‘Άβε Μαρία’ και τόσα ‘Πάτερ ημών’, και ξεχρέωσες. Η δικανική δυτική αντίληψη (νόμος->παράβαση -> ποινή) είναι τελείως διαφορετική από την Ορθόδοξη ανατολική θεώρηση της αμαρτίας ως ασθένειας (‘ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού…’): «Θέλεις υγιής γενέσθαι;» ρωτάει ο Κύριος τον παράλυτο. Ο άνθρωπος είναι το ‘μέγα τραύμα’ που πρέπει να ιαθεί, όχι να τιμωρηθεί. Ο ασθενής Χριστιανός μπορεί ‘μιά ροπή’ να σωθεί, όπως μας λέει η υμνολογία της Μ. Πέμπτης για τον ληστή στο σταυρό. «Ένι (= υπάρχει) μετάνοια, αββά;», ρωτάει η μετανοημένη αμαρτωλή Ταϊσία τον Αββά Ιωάννη τον Κολοβό (Γεροντικό), και ανέρχεται στον ουρανό την ίδια νύχτα, χωρίς να προλάβει να κάνει καμιά άλλη πράξη μετανοίας.Ένα πρόχειρο πολιτισμικό παράδειγμα αυτής της διαφοράς αποτελεί η μουσική. Η εκλεπτυσμένη αρμονική πολυφωνία της Δύσης και το ανατολίτικο ‘μακάμι’ είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Έτσι, δεν μπορείς να συνταιριάσεις την αρμονία των φωνών σ’ ένα αναγεννησιακό μαδριγάλι αν ‘παίζεις’ αυθαίρετα με το τονικό ύψος και τα διαστήματα των φθόγγων. Αντίθετα, στα μέλη της Ανατολής η ‘έλξη’ των φθόγγων είναι πανταχού παρούσα, και η αναλελυμένη εκτέλεση ενός ‘παπαδικού’ βυζαντινού μέλους είναι περισσότερο υπόθεση φωνητικής ευελιξίας του ψάλτη παρά συνθετικής έμπνευσης του μουσουργού. Πριν από έναν αιώνα ένας θεωρητικός της δυτικής μουσικής υποστήριζε με πάθος ότι δεν υπάρχει μουσικό διάστημα μικρότερο από το ημιτόνιο. Τα συνεχή γλιστρήματα (glissando) της φωνής ενός μουεζίνη, ή ενός καλού ψάλτη, του ήταν αδιανόητα, διότι δεν μπορούσε να τα χωρέσει μέσα στο θεωρητικό του σχήμα. Και πρακτικά, ένας καλός κλασικός τενόρος δύσκολα ακούγεται ευχάριστα ως παραδοσιακός ψάλτης, και αντιστρόφως.

Με το πνεύμα αυτό μπορούμε να διακρίνουμε τις δυο έννοιες του όρου ‘οικονομία’. Υπό αυστηρή γλωσσική έννοια η ‘νομή’ σημαίνει την διαχείριση του οίκου, άρα απαιτεί ακριβολογία και συνέπεια. Από την άλλη, το ‘κατ’ οικονομίαν’ στην Ορθόδοξη Ανατολή σημαίνει να αφήνουμε περιθώριο για ενέργεια του Θεού που οικονομεί τα πάντα ‘προς το του πλάσματος συμφέρον’. Εδώ η ‘νομή’ περιλαμβάνει και φιλάνθρωπη ανοχή, περιχώρηση, τακτοποίηση του αδελφού, που μπορεί να μην ακολουθεί πάντα αυστηρά καθορισμένους τυπολατρικούς δρόμους. Όπως λένε στο Άγιον Όρος, «ψαλώ τω Θεώ μου όπως μπορώ»: ακόμη και ο αδελφός που είναι μουσικά άσχετος ή παράφωνος αφήνεται να συνεισφέρει στην ψαλμωδία, για να μη χαλάσει η αγάπη. Το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο, όχι ο άνθρωπος για το Σάββατο.

Η δυτική προσέγγιση, με την αναγωγή της λογικής σε υπέρτατη αξία, οδηγεί εύκολα στην απαίτηση για το ‘αλάθητο’ (= όλα μπορούν να προβλεφθούν και να προληφθούν με τη λογική, άρα κάθε σφάλμα έχει υποχρεωτικά και τον ένοχό του). Αντίθετα, στην Ανατολή η έμφαση δίνεται στην ταπείνωση: αναγνωρίζουμε ότι δεν είμαστε τέλειοι, άρα πάντα υπάρχει περιθώριο ανθρωπίνου λάθους, που θα προσπαθήσουμε κατά το δυνατό να μειώσουμε, αλλά και θα το ανεχθούμε στον κάθε ατελή συνάνθρωπο.

Έχουμε όμως συνηθίσει να σκεφτόμαστε δικανικά: όλοι ζητούμε το δίκαιο (που, κατά περίεργο τρόπο, πάντα είναι με το μέρος μας), την τιμωρία του άλλου που (πιστεύουμε ότι) αδίκησε εμάς ή την κοινωνία γενικότερα, την ικανοποίηση του ‘κοινού περί δικαίου αισθήματος’. Έχουμε την πέτρα έτοιμη στα χέρια για να εφαρμόσουμε τον Νόμο απέναντι στον παραβάτη. Από την άλλη, ακούμε από τον ίδιο τον Χριστό ότι πρέπει να συγχωρούμε «έως εβδομηκοντάκις επτά», «οσάκις αν αμάρτη εις σε ο αδελφός σου…». Αυτό είναι ανήκουστο για το δυτικό ‘γράμμα του νόμου’, που θέλει τον παραβάτη να πληρώνει μέχρι και το τελευταίο ευρώ.

Όλα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω σαν σκέψεις δεν σημαίνουν ότι αποδεχόμαστε ολοκληρωτικά και ασυζήτητα τη μια πλευρά και απορρίπτουμε κατηγορηματικά την άλλη. Μπορεί οι προτιμήσεις μας (ή τα γονίδιά μας, αν θέλετε) να τείνουν περισσότερο προς την πλευρά της Ανατολής, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αρετές και στη Δύση. Ούτε σημαίνει ότι όλα όσα – σωστά ή εσφαλμένα – βαφτίζουμε ως ‘ανατολική παράδοση’ είναι όντως έτσι, και είναι πρέποντα. Έτσι π.χ. συχνά οικτίρουμε την τυπολατρία των Δυτικών, και ανεχόμαστε την Ανατολίτικη οχλαγωγία (ιδίως σε εκκλησιαστικούς χώρους) περίπου ως φυσιολογική κατάσταση, ξεχνώντας το «πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω» και το «ουκ έστιν ο Θεός ακαταστασίας, αλλά ειρήνης» του Αποστόλου Παύλου.

Χρειαζόμαστε και τη μια και την άλλη θεώρηση, με μέτρο και στο κατάλληλο μίγμα, κι εδώ είναι απαραίτητη η αρετή της διάκρισης: πού σταματάει η ‘οικονομία’ και αρχίζει η ασυδοσία; Πολύ πρόχειρα, θα πρέπει να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας και να ενεργούμε φιλάνθρωπα προς τους άλλους. Καλοί οι υπολογισμοί, αλλά να αφήνουμε περιθώριο και για τα έκτακτα συμβάντα, να αποδεχόμαστε να μας χαλούν κάποια σχέδια οι άνθρωποι, αλλά και ο Θεός. Και να βάζουμε στην άκρη τους λεπτομερειακά σχεδιασμένους προϋπολογισμούς προκειμένου να διακονήσουμε τους αδελφούς.

Γιατί τα έγραψα όλα αυτά; Διότι δυστυχώς τις τελευταίες δεκαετίες προσπαθήσαμε, μεταξύ άλλων νεωτερισμών στη χώρα μας, να μπούμε σε δυτικές λέσχες και να παίξουμε δυτικά οικονομικά ‘παίγνια’, με ανατολίτικο όμως τρόπο, με τα γνωστά αποτελέσματα. Από τη μεριά τους, οι Γερμανοί, Ολλανδοί και άλλοι ‘εταίροι’ επιχειρούν να προσεγγίσουν και να ερμηνεύσουν το ‘οριεντάλ’ πολίτευμά μας με καθαρώς δυτικά κριτήρια. Ακόμη κι αν (αφελώς σκεπτόμενοι) δεν τους καταλογίσουμε κανενός είδους δόλο, ερωτούμε: με τι προσόντα;

Ανατύπωση από:  *http://www.antifono.gr/portal/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%93%CE%B5%CF%89%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE/%CE%86%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/3445-%CE%A4%CE%BF-%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%B2%CF%8E%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%94%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CF%82.html

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Τι ακριβώς άλλαξε από την 6η Μαΐου, ρε παιδιά;

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 20/06/2012

Μια ερώτηση μου έχει σφηνωθεί στο κεφάλι απ’ το πρωί και δε με αφήνει σε ησυχία. Μια ερώτηση στα όρια της εμμονής· από τις σκέψεις εκείνες τις επίμονες που μπορούν να καταδικάσουν την ημέρα σου και να σε καθηλώσουν στην απραξία. Μια ερώτηση που γεννήθηκε ως ρητορική αλλά αποδείχθηκε εν τέλει ότι έχει τόσες πολλές και δαιδαλώδεις απαντήσεις, ερχόμενες μάλιστα  από διάφορες κατευθύνσεις, που νιώθω ότι το μυαλό μου χρειάζεται επειγόντως τροχονόμο.

“Τι ακριβώς άλλαξε από την 6η Μαΐου, ρε παιδιά;” Αλήθεια, τι άλλαξε; Ταξιδέψτε ελάχιστα πίσω στο χρόνο· ξέρω, είναι δύσκολο, το μυαλό μας είναι τόσο βομβαρδισμένο από πληροφορίες και τόσο οργωμένο από τα άροτρα της προπαγάνδας που του είναι ευκολότερο να αναζητήσει τις αρχέγονες καταβολές του, παρά την πραγματικότητα που το ίδιο βίωνε ένα μήνα πριν.

Ας ταξιδέψουμε, λοιπόν, παρέα στο πρωινό της Τρίτης 8 Μαΐου, δυο μέρες μετά τις εκλογές. Ο κ.Σαμαράς έχει ήδη επιστρέψει τη διερευνητική εντολή που έλαβε για σχηματισμό κυβέρνησης χωρίς καν να μπει στον κόπο να την εξαντλήσει χρονικά. Τα πράγματα παρουσιάζονται δυσοίωνα· δεν φαίνεται φως στον ορίζοντα, κατά τα ΜΜΕ. Τρία από τα κοινοβουλευτικά κόμματα, αν και αθροιστικά έχουν κυβερνητική πλειοψηφία, δε σχηματίζουν κυβέρνηση “αν δεν συμμετάσχει ο ΣΥΡΙΖΑ”, όπως τα ίδια διατρανώνουν.

Ας έρθουμε τώρα ξανά στο σήμερα· μόλις έναν μήνα μετά! Φωτογραφίες με πλατιά χαμόγελα και τίτλοι για “προγραμματικές συγκλίσεις” των ίδιων τριών κομμάτων σε όλα τα ηλεκτρονικά μέσα. Οδηγούμαστε κατά τα φαινόμενα σε σχηματισμό κυβέρνησης από τους ίδιους πολιτικούς φορείς που, έναν μόλις μήνα πριν, ούτε καν διανοούνταν κυβέρνηση χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ και οδήγησαν τη χώρα σε μια νέα παρατεταμένη προεκλογική περίοδο!

Εύλογη, λοιπόν, η ερώτηση: Τι ακριβώς άλλαξε από την 6η Μαΐου; Είναι δυνατόν, αφού λίγο πολύ κατέβηκαν με το ίδιο πρόγραμμα και σε εκείνες τις εκλογές, να μην διαπίστωναν τότε προγραμματικές συγκλίσεις και, ως δια μαγείας, να διαπιστώνονται σήμερα; Γιατί τότε δεν συνεργάστηκαν να τελειώνουμε και μας ταλαιπώρησαν με έναν ακόμα προεκλογικό μήνα, με το ίδιο τελικά αποτέλεσμα – δηλαδή κυβέρνηση των τριών;

Απαντήσεις μπορεί να δοθούν πολλές: “Δεν ήταν ώριμες ακόμα οι συνθήκες”. “Η χώρα σήμερα δεν αντέχει άλλη ακυβερνησία”. “Αν σχηματίζονταν τότε κυβέρνηση θα ήταν πιο αδύναμη, καθώς τα κόμματα αθροιστικά είχαν λιγότερες έδρες”. “Τότε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν είχαν μαζί αυτοδυναμία, ενώ τώρα έχουν, άρα δεν απειλούνται τόσο από τη στάση της ΔΗΜ.ΑΡ”.

Όλα αυτά ωραία ακούγονται. Υπάρχει όμως και η άλλη οπτική! Τον Μάιο, ο κόσμος ήταν οργισμένος με τα δυο τότε μεγάλα κόμματα. Πώς θα μπορούσαν, λοιπόν, να συγκυβερνήσουν, όταν γνώριζαν πως το καζάνι κοχλάζει; Όταν μόλις είχαν σταλεί στο πυρ το εξώτερο; Ο ενδιάμεσος μήνας που πέρασε ήταν απολύτως απαραίτητος·μπήκαν μπροστά τα μεγάλα “μέσα”, τα ΜΜΕ δηλαδή, και εμπότισαν το μυαλό μας με έναν νέο “μεγάλο κίνδυνο”: Τον ΣΥΡΙΖΑ! Για να συμπράξουν οι δυο και να βρουν και παρέα, έπρεπε να δημιουργηθεί αντίπαλο δέος· και δημιουργήθηκε!

Στον ενδιάμεσο αυτόν μήνα καλλιεργήθηκαν όλες οι φοβίες που θα μπορούσαν να καλλιεργηθούν στον κόσμο: Έξοδος από το ευρώ, έξοδος από την ΕΕ, έξοδος ακόμα κι από το Σένγκεν! Μη καταβολή συντάξεων και μισθών τον Ιούνιο (λίγες μέρες μετά έγινε τον Ιούλιο), επινόηση και συνεχής αναμετάδοση ψευδών προεκλογικών συνθημάτων του αντιπάλου όπως δήμευση καταθέσεων, “λεφτά υπάρχουν”, αντάρτικα πόλεων κ.ά. τα οποία δεν ειπώθηκαν ποτέ, συστράτευση και “ξένων αξιωματούχων”, πραγματικών και φανταστικών… (μάλιστα, όταν γινόταν και καμιά δήλωση που δεν συνέφερε, ή την απέκρυπταν, ή την χάλκευαν ή την ερμήνευαν κατά το δοκούν).

Ξεθώριασε η οργή και η αγανάχτηση για τους δυο συνεταίρους και το κυρίαρχο συναίσθημα πια στην κοινή γνώμη ήταν “ή αυτοί οι δύο ή το χάος”, “το μη χείρον βέλτιστον”, “αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ χανόμαστε”, “κάλλιο πέντε και στο χέρι” και άλλα τέτοια ωραία. Δηλαδή, η οργή και η αγανάχτηση αντικαταστάθηκε από τον φόβο, φωλιασμένο πια στις ψυχές και τις καρδιές των εγκλωβισμένων στα ΜΜΕ πολιτών. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ήδη αρκετά γιγαντωμένος, στο 17%, ώστε να φαντάζει στην κοινή γνώμη ως πραγματική η “απειλή” διακυβέρνησης από αυτόν, και φυσικά καθολικά αποκλεισμένος και στηλιτευόμενος από όλα τα μεγάλης εμβέλειας ΜΜΕ, ανήμπορος να περάσει το πραγματικό του μήνυμα στον κόσμο και έρμαιο του μηνύματος που επινόησαν για λογαριασμό του οι πολιτικοί του αντίπαλοι και αναμασούσαν στα παράθυρα οι τηλεαστέρες! Αρκετά ισχυρός για να χρησιμοποιείται ως απειλή και απόλυτα φιμωμένος ή βαλλόμενος πανταχόθεν για να αποτελέσει ρεαλιστικό κίνδυνο!

Έτσι, η προδιαγεγραμμένη συγκυβέρνηση γίνεται τώρα υπό άλλους όρους· υπάρχει και “αντίπαλον δέος” και διαφορετικά κυρίαρχα συναισθήματα στην κοινή γνώμη. Ο γαμπρός, η νύφη και ο κουμπάρος ήταν έτοιμοι από καιρό· οι καλεσμένοι χάλαγαν το πάρτι. Εμείς, απλώς να ευχηθούμε η ώρα η καλή· και να θυμίσουμε ότι “μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για πολύ καιρό, αλλά όχι όλους για πάντα”. Και ότι, όταν “δημιουργείς” έναν αντίπαλο για να επιβιώσεις εσύ ο ίδιος, μια μέρα μπορεί να ηττηθείς από αυτόν!

Ανατύπωση από:  http://tsiftes.gr/2012/06/19/τι-ακριβώς-άλλαξε-από-την-6η-μαΐου-ρε-πα/

 

Posted in Εκλογές, Ελλάδα, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Το ανέκδοτο της ημέρας 2/5/2012

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 02/05/2012

Στο τηλέφωνο με SMS:

»- Τι κάνεις μωρό μου;
– Σπίτι είμαι και σε σκέφτομαι, εσύ αγάπη μου;
– Είμαι στα μπουζούκια ακριβώς πίσω σου…»

Posted in Ανέκδοτα | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »