Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Νοέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘Έλληνας’

Έλληνας, μειονοτικός, μετανάστης 

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 11/12/2017

Ο 46χρονος Οσκάν και η οικογένειά του ζουν σε μια κωμόπολη έξω από την Κολωνία. Είναι από την Κομοτηνή και στο θρήσκευμα μουσουλμάνοι. Μιλάνε για τη μειονότητα στην Ελλάδα και τη μετανάστευση στη Γερμανία.

Griechenland Eskicami Moschee in Komotini (picture-alliance/dpa)

«Είναι δύσκολο να είσαι μειονοτικός σε όποια χώρα και να βρίσκεσαι. Άμα συμβεί κάτι στην Ελλάδα σε λένε κωλότουρκο, πας στην Τουρκία σε λένε γκιαούρ». Ο 46χρονος Οσκάν ξέρει πολύ καλά για ποιο πράγμα μιλάει. Είναι «γέννημα – θρέμμα», όπως με περηφάνια συχνά τονίζει στη συζήτησή μας, Κομοτηναίος. Εκεί γεννήθηκε, εκεί μεγάλωσε. Μουσουλμάνος στο θρήσκευμα,  μέλος της μειονότητας. Στο δημοτικό πήγε στο μειονοτικό σχολείο κοντά στο μεγάλο πάρκο της πόλης. Αργότερα στο γυμνάσιο, οι γονείς του τον έστειλαν στο ελληνικό σχολείο για να μάθει καλά και τα ελληνικά. Έκανε πολλές δουλειές για να ζήσει και να συντηρήσει την οικογένειά του, κυρίως όμως δούλεψε ως χειριστής μηχανημάτων.

Αυτό κάνει και τώρα που ζει μαζί με τη γυναίκα του και τον 16χρονο γιο του σε μια μικρή κωμόπολη κοντά στην Κολωνία. Η κρίση στην Ελλάδα δεν έκανε διακρίσεις σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Το 2013 ένας συγγενής του στο Μόναχο προσφέρθηκε να τον βοηθήσει, ωστόσο η Γερμανία δεν ήταν παράδεισος. «Και χριστιανοί και μουσουλμάνοι το ίδιο σε εκμεταλλεύονται. Οι παλιοί μετανάστες που ήρθαν πριν από μας είναι αλλιώς. Θέλανε να δουλεύουμε με καθόλου λεφτά ή με πολύ λίγα» λέει γεμάτος πίκρα.

Κάποια στιγμή απελπίστηκε. Δεν μπορούσε να μαζέψει χρήματα για να φέρει τη γυναίκα του και το παιδί του. Είχε αποφασίσει να επιστρέψει στην Ελλάδα όταν ένας φίλος τού πρότεινε να κάνει μια τελευταία δοκιμή και να πάει στη κωμόπολη όπου σήμερα μένει. Στάθηκε τυχερός και τώρα δουλεύει σαν χειριστής μηχανημάτων σε ένα γερμανικό εργοστάσιο. «Το 70% των εργατών είναι Τούρκοι, το 5% Έλληνες και οι υπόλοιποι Γερμανοί» λέει. Αυτό τον βοηθάει με τη γλώσσα βέβαια αλλά οι φίλοι του στη Γερμανία είναι Έλληνες παρόλο που οι Τούρκοι είναι περισσότεροι. «Πάω στην ελληνική καφετέρια. Οι Τούρκοι εδώ είναι αλλιώς, έχουν άλλες συνήθειες. Δεν παίζουν τα παιχνίδια στα χαρτιά που παίζουμε εμείς. Εγώ θα παίξω ‘κουμ-καν’, ‘Θανάση’».

Όσο για μουσική, ακούει πολλά είδη. Όταν πίνει το ουζάκι του θέλει να ακούει Τσιτσάνη. Αλλά και ο Καζαντζίδης του αρέσει πολύ και ο Ιμπραήμ και οι Skorpions.

Να φτιάξει η κατάσταση στην Ελλάδα να γυρίσουμε πίσω

Άποψη από το κέντρο της Κομοτηνής

Άποψη από το κέντρο της Κομοτηνής

«Μπέρδεμα να είσαι μειονοτικός» λέει. Καπνίζει αρειμανίως και πίνει ελληνικό καφέ. Τον αγόρασε η γυναίκα του η Γκιουλτσέν από τον Μουσταφά στην Κομοτηνή. Η Γκιουλτσέν παρακολουθεί με ενδιαφέρον τη συζήτησή μας αλλά δεν θέλει να μιλήσει. Τα ελληνικά της δεν είναι καλά. Προτιμάει να τα πει ο άντρας της. Όταν τους λέω πως ο Ερντογάν θα πάει στην Κομοτηνή και τους ρωτώ πώς βλέπουν αυτή την επίσκεψη, ο Οσκάν σπεύδει να μου ξεκαθαρίσει πως δεν ανακατεύεται με τα πολιτικά. Βεβαίως, λέει, κάθε ‘μεγάλος’ που πάει στην περιοχή καλό είναι, αλλά αυτό που τον ενδιαφέρει είναι εάν η Ελλάδα μπορεί να κάνει κάτι, εάν μπορεί να διορθωθεί η οικονομική κατάσταση για να γυρίσουν πίσω στην Κομοτηνή. Η ζωή στη Γερμανία δεν του αρέσει. «Εδώ οι άνθρωποι βράδυ πάνε στη δουλειά, βράδυ γυρίζουν» λέει. Δεν του αρέσει το κλίμα και σκέφτεται πότε θα έρθει το καλοκαίρι να πάει διακοπές στη Θάσο. Στην Τουρκία έχει να  πάει 17 χρόνια αν και έχουν εκεί συγγενείς.

Τον ρωτάω πως είναι η κατάσταση για τη μειονότητα σήμερα και μου λέει πως δεν υπάρχει πια πρόβλημα, δεν είναι όπως παλιά. «Πριν από 35-40 χρόνια δεν μπορούσαμε να αλλάξουμε ούτε κεραμίδι. Χρειαζόμασταν άδεια. Τα αλλάζαμε παράνομα, υπήρχαν οι χαφιέδες, να τα πρόστιμα» θυμάται. Ούτε τηλέφωνο είχαν, ούτε καν οι επιχειρηματίες. Για να είχες τηλέφωνο έπρεπε να έχεις μέσο κανένα χριστιανό, κανένα βουλευτή, κανέναν που να τα παίρνει. Ο πατέρας του ήταν από τους πρώτους στη μειονότητα που είχαν τηλέφωνο γιατί ήταν συντηρητής καλοριφέρ και δούλευε στα δικαστήρια και την αστυνομία. «Ο δικαστής δεν ήθελε να μπαίνει σε κρύα αίθουσα και δεν μπορούσε να πηγαίνει συνέχεια σπίτι να τον φωνάζει κι έτσι του βάλανε τηλέφωνο».

Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα στην Κομοτηνή χριστιανοί και μουσουλμάνοι

Στην Κομοτηνή θέλει να επιστρέψει η οικογένεια του Οσκάν

Στην Κομοτηνή θέλει να επιστρέψει η οικογένεια του Οσκάν

Σήμερα όμως δεν υπάρχουν προβλήματα. «Στο στενό που μένω στην Κομοτηνή, ένα αδιέξοδο, μένουν έξι οικογένειες μουσουλμάνων και έξι χριστιανών. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα. Στο μπαϊράμι μάς εύχονται κι εμείς τους ευχόμαστε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Όταν σφάζουμε στο μπαϊράμι θα δώσουμε και στο χριστιανό, τι μόνο στο μουσουλμάνο; Κι αυτοί το Πάσχα μας δίνουν τσουρέκια και κόκκινα αυγά. Γεμίζει το σπίτι κόκκινα αυγά» λέει γελώντας και αναπολώντας με συγκίνηση. «Η γειτόνισσα μου η Ελληνίδα μου μιλάει στα τούρκικα επειδή εγώ δεν μιλάω καλά ελληνικά» λέει με μια φυσική ευγένεια και γλυκύτητα η Γκιουτσέλ.

«Έλληνας, μειονοτικός, μετανάστης» είναι ο τίτλος που σκέφτομαι να βάλω στο άρθρο λέω στον Οσκάν. Εντάξει μου απαντά «όλα σωστά». Η χαμογελαστή Γκιουτσέλ συμπληρώνει λίγο διστακτικά «είμαστε και Τούρκοι, η γλώσσα, η θρησκεία αλλά εμείς την Ελλάδα ξέρουμε και αγαπάμε».

Έχει δίκιο ο Οσκάν, πολύ μπέρδεμα να είσαι μειονοτικός. «Σε ένα πόλεμο εμείς οι μουσουλμάνοι θα είμαστε στην πρώτη γραμμή. Και θα είμαι στη μέση. Κι όταν είσαι στη μέση δεν είσαι πουθενά. Μια σφαίρα θα φάω από την Τουρκία και μια σφαίρα θα φάω από την Ελλάδα».

Μαρία Ρηγούτσου

Ανατύπωση από >>>

 

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Το «Εξπρές του Μεσονυχτίου» του Έλληνα Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί – Μια απίστευτη ιστορία (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 27/08/2017

Από τη συνέντευξη στο Ραδιοφωνικό Σταθμό ertopen 106,7 fm και στην εκπομπή του Γ. Φιλιππάκη.

Θ. Μαλκίδης: Το σύγχρονο «Εξπρές του Μεσονυκτίου» είναι η υπόθεση του Έλληνα του Πόντου Γιάννη- Βασίλη Γιαϊλαλί, ο οποίος σήμερα συμπληρώνει 60 ημέρες στην απομόνωση των κλειστών φυλακών της Τουρκίας. Η πρώτη του δίκη ορίστηκε στις 17 Ιουλίου με τις «κατηγορίες» για «παρακίνηση σε τρομοκρατική δραστηριότητα» («τρομοκράτες» είναι οι μαχητές του PKK όπως «τρομοκράτες » ήταν οι Επαναστάτες του 1821 και οι Αγωνιστές του 1955- 1959), «ανυπακοή στους νόμους» και για «προσβολή του Κεμάλ και του Ερντογάν».

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ο Έλληνας ογκόλιθος των μαθηματικών που πήγε στις ΗΠΑ ως «επικίνδυνος κομμουνιστής»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/08/2017

Ο αντιστασιακός δασκαλάκος του χωριού,
Χρήστος Παπακυριακόπουλος, που θα γινόταν ο περιβόητος «Πάπα» του Πρίνστον!

Ο έλληνας ογκόλιθος των μαθηματικών που πήγε στις ΗΠΑ ως «επικίνδυνος κομμουνιστής»

Όταν ρώτησαν κάποτε τον πατέρα της Θεωρίας των Κατηγοριών, τον σπουδαίο πολωνο-αμερικανό μαθηματικό Samuel Eilenberg, αν υπάρχει σύγχρονος Έλληνας μαθηματικός στο μέγεθος ενός Ευκλείδη ή Αρχιμήδη, εκείνος απάντησε αμέσως χωρίς να το σκεφτεί: «Φυσικά, ο ‘‘Πάπα’’!».

Τον «Πάπα» τον ήξεραν όλοι στις ΗΠΑ, καθώς εκεί θα περνούσε πάνω από 25 χρόνια κλεισμένος στο γραφειάκι του στο Πρίνστον ψάχνοντας να λύσει το μεγαλύτερο και πιο επίμονο μαθηματικό πρόβλημα όλων των εποχών, τη σπαζοκεφαλιά που έβαλε ο Πουανκαρέ στις διάνοιες του μέλλοντος.

Αυτό έκανε ο σιωπηλός μετανάστης Χρήστος Παπακυριακόπουλος στον Νέο Κόσμο, ένας σωστός ερημίτης που αφιέρωσε ζωή και καριέρα στη μεγάλη του αγάπη, την τοπολογία. Την Εικασία του Πουανκαρέ δεν θα την έλυνε, άνοιξε ωστόσο διάπλατα τον δρόμο για την καλύτερη προσέγγισή του κορυφαίου μαθηματικού προβλήματος, αν και μικρή σημασία έχει όλο αυτό για το μέγεθός του.

Ξένος σε όλους και ειδικά στον τόπο του, ο μεγάλος Παπακυριακόπουλος ήταν άλλο ένα πραγματικό μυστήριο του κόσμου των μαθηματικών. Εσωστρεφής, σωστός ερημίτης, ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε και ανέπνεε αποκλειστικά για τα μαθηματικά. Η ζωή του παρέμεινε μάλιστα κλασικό ανέκδοτο του Πρίνστον, του κορυφαίου αμερικανικού πανεπιστημίου στο οποίο θα περνούσε ο Παπακυριακόπουλος τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής του, καθώς τέτοιον εκκεντρικό τύπο δεν είχαν ματαδεί εκεί στις ΗΠΑ.

«Πάπα» και Edwin Moise ήταν οι δυο μεταπτυχιακοί φοιτητές του Πρίνστον που έβαλαν στόχο ζωής να λύσουν την Εικασία. Ο Moise φάνταζε ο άνθρωπος που θα έκανε τη δουλειά: αλαζόνας και εξωστρεφής, είχε ήδη στο ενεργητικό του δυο ξακουστές επιτυχίες στην τοπολογία και όλα έδειχναν πως θα έκανε σκόνη και τον Πουανκαρέ.

Από την άλλη, ο συνεσταλμένος Έλληνας μετανάστης που πήγε στις ΗΠΑ με το καθεστώς του πολιτικού πρόσφυγα, μιας και η Ασφάλεια της πατρίδας του καλούσε διαχρονικά τις πρυτανικές αρχές του Πρίνστον να τον απελάσουν ως «επικίνδυνο κομμουνιστή», ήταν μια άλλη ιστορία. Αυτός έγινε γνωστός στα πηγαδάκια για την περίεργη, σχεδόν ψυχαναγκαστική του φύση. Ο θρύλος έλεγε μάλιστα πως όταν έφτασε στο Πρίνστον, έπιασε ένα δωματιάκι σε ένα μοτέλ και δεν ξαναβγήκε ποτέ. Ούτε τις βαλίτσες του έλεγαν πως δεν άδειασε, υιοθετώντας απλώς μια ρουτίνα που θα τηρούσε ευλαβικά κάθε μέρα: δουλειά μέχρι το τελευταίο λεπτό, με εξαίρεση εκείνον τον σύντομο μεσημεριανό υπνάκο πάνω στο γραφείο του.

Μη γελιέστε όμως, όλοι ήξεραν ποιος ήταν ο μεγαλοφυής Έλληνας μαθηματικός που μαχόταν λυσσαλέα με τον Moise καθ’ όλη τη δεκαετία του 1950 για τον Πουανκαρέ. Σκάρωνε ο «Πάπα» μια απόδειξη; Του την κατέρριπτε ο Moise. Ανακοίνωνε μια λύση ο Moise; Την ισοπέδωνε ο «Πάπα». Αυτό συνέβαινε για χρόνια και χρόνια και αμφότεροι δεν εργάζονταν πια πάνω σε οτιδήποτε άλλο!

Ο Moise «έσπασε» τελικά, για νευρικό κλονισμό μίλησαν οι ψυχίατροι. Δεν ξανάκανε ποτέ σοβαρή μαθηματική δουλειά και πέρασε τα λιγοστά τελευταία του χρόνια κρίνοντας ποιήματα. Ο Παπακυριακόπουλος συνέχισε να δουλεύει στην Εικασία για 25 ολόκληρα χρόνια, παίρνοντας μάλιστα τον όρκο κάποια στιγμή πως αν δεν την έλυνε, δεν θα παντρευόταν. Πέθανε πρόωρα το 1976 από καρκίνο του στομάχου, εργένης ακόμα.

Και άγνωστος φυσικά εκτός μαθηματικής κοινότητας, άγνωστός όμως και στον τόπο του, παρά το γεγονός ότι πλάι στον άλλο ογκόλιθο των μαθηματικών, Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή, ήταν σωστό ορόσημο των μαθηματικών.

Οι μαθηματικές εξισώσεις είναι εξάλλου δυσνόητες και εν πολλοίς τρομακτικές για το ευρύ κοινό, πόσο μάλλον που ο εσωστρεφής Παπακυριακόπουλος δεν ήθελε ποτέ να γίνει αστέρας της επιστήμης και να παίζει το όνομά του παντού.

Έζησε μια ζωή απομονωμένος, «ερημίτη του Πρίνστον» τον έλεγαν χαρακτηριστικά, περνώντας το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας του κλεισμένος στο γραφείο. Ούτε διαλέξεις έδινε, ούτε άρθρα έγραφε, ούτε ακαδημαϊκή δουλειά έκανε, κι έτσι η κοινωνία δεν θα τον γνώριζε, παρά μόνο η μαθηματική κοινότητα, η οποία του επεφύλαξε μια αξιοσέβαστη θέση στο πάνθεο των κορυφαίων σύγχρονων μαθηματικών.

Ως εχθρός άλλωστε της Ελλάδας έφυγε από τον τόπο του, ταγμένος κομμουνιστής καθώς ήταν, κι έτσι ήταν βολικό για όλους να τον ξεχάσουν. Γι’ αυτό και ο ίδιος φρόντισε πριν σαλπάρει να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του, εγκαταλείποντας μια πατρίδα που τον πίκρανε πολύ. Και έχασε φυσικά η ίδια η Ελλάδα, μιας και ο ψυχαναγκαστικός με τον Πουανκαρέ μαθηματικός δεν ασχολήθηκε αποκλειστικά με την Εικασία του, αλλά απέδειξε το περίφημο Λήμμα του Ντεν, άφησε σπουδαία κληρονομιά στη γεωμετρική τοπολογία και ανακάλυψε τέλος και δυο σημαντικότατα θεωρήματα που άνοιξαν τον δρόμο για την απόδειξη της Εικασίας του Πουανκαρέ από τον ρώσο μαθηματικό Γκριγκόρι Πέρελμαν. Θέτοντας ταυτοχρόνως τις βάσεις της γεωμετρικής τοπολογίας!

Δεν τον ξέρουμε στον τόπο του όχι μόνο γιατί έζησε και έδρασε στις ΗΠΑ και σε ένα πεδίο που δεν προσφέρεται συνήθως για διασημότητα, αλλά κυρίως γιατί τα πολιτικά πάθη του καιρού του φρόντισαν να τον περιθωριοποιήσουν…

Πρώτα χρόνια

papakkyriakkolsogre1

Ο Χρήστος Παπακυριακόπουλος γεννιέται στις 29 Ιουνίου 1914 στο Χαλάνδρι της Αθήνας ως ο μεγαλύτερος από τους δύο γιους ενός ευκατάστατου υφασματέμπορου με καταγωγή από την Τρίπολη. Ο Δημήτρης Παπακυριακόπουλος διατηρούσε κατάστημα στην Ερμού και είδε τη ζωή του να αλλάζει ακόμα περισσότερο όταν παντρεύτηκε την κόρη ενός πλούσιου εμπόρου.

Ο μικρός Χρήστος μεγαλώνει με τις ανέσεις του μεγαλοαστικού αθηναϊκού περιβάλλοντος, έχοντας μάλιστα όχι μία, αλλά δύο προσωπικές γκουβερνάντες, μια Γερμανίδα και μια Αγγλίδα. Τις πρώτες ριπές της διάνοιάς του τις φανέρωσε ήδη από τα σχολικά του χρόνια στο Βαρβάκειο, όπου ήταν σταθερά ο πρώτος στην τάξη, ένα πανέξυπνο και επιμελές παιδί που διακρινόταν σε όλα τα μαθήματα.

Όταν τέλειωσε το Γυμνάσιο, ο πατέρας τού είπε να κάνει ό,τι θέλει, φτάνει να μην καταλήξει δασκαλάκος. Εκείνος περνά με διάκριση τις ομολογουμένως πανδύσκολες εξετάσεις εισαγωγής στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, αριστεύοντας στην άλγεβρα, τη γεωμετρία και την τριγωνομετρία, και αρχίζει τα πανεπιστημιακά του χρόνια.

Ο φοιτητής έχει όμως πάθος με τα μαθηματικά! Τα ενδιαφέροντά του εντοπίζονται στην τοπολογία, έναν κλάδο των μαθηματικών που στην εποχή του βρισκόταν κυριολεκτικά στα σπάργανα. Ο Παπακυριακόπουλος μελετά μόνος τα συγγράμματα των πρωτοπόρων της τοπολογίας, μιας και κανείς δεν μπορούσε να του τα διδάξει, γι’ αυτό και το Πρίνστον τον θεωρούσε εν πολλοίς «αυτοδίδακτο» στα μαθηματικά.

Δεν ήταν όμως. Ο νεαρός σπουδαστής θα έχει την τύχη να συναντήσει στο Μετσόβιο τον φωτισμένο καθηγητή μαθηματικών Νικόλαο Κρητικό, ο οποίος αναγνώρισε τη μαθηματική του ιδιοφυΐα και τον έπεισε να μετεγγραφεί στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, παρά το γεγονός ότι έχει ήδη ολοκληρώσει δύο χρόνια φοίτησης.

Με πτυχίο μαθηματικού βγήκε ο Χρήστος από το πανεπιστήμιο το 1938 και ο Κρητικός τον παίρνει αμέσως βοηθό του. Ο πάντα εσωστρεφής Παπακυριακόπουλος περνά τώρα τις μέρες του κλεισμένος σε ένα γραφείο όπου μελετά τη γεωμετρική τοπολογία υπό τους ήχους του Βάγκνερ. Πάντα Βάγκνερ στο γραμμόφωνο! Φίλους δεν έχει, «ακοινώνητο» τον χαρακτηρίζουν οι συνάδελφοί του, εκείνος όμως είναι ταγμένος στα μαθηματικά και χρόνο για κουτσομπολιά δεν έχει.

Τώρα όμως είναι η στιγμή για τον Πόλεμο του 1940. Ο μαθηματικός κατατάσσεται στον ελληνικό στρατό και τραβά για το αλβανικό μέτωπο…

Κι όμως, έγινε δασκαλάκος και μάλιστα αντάρτης

papakkyriakkolsogre2

Την Κατοχή ο Παπακυριακόπουλος δεν πρέπει να την κατάλαβε, μιας και η καθημερινή του ρουτίνα δεν διαταράχθηκε στο ελάχιστο. Κλεισμένος στο πανεπιστήμιο ήταν πριν, κλεισμένος ήταν και τώρα. Πλέον εκπονούσε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με εισήγηση μάλιστα του ίδιου του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή, δουλεύοντας πάντα σε συνθήκες απομόνωσης.

Όσο αυτός μελετούσε και έπαιρνε τελικά το διδακτορικό του το 1943 με μια διατριβή που του άνοιξε διάπλατα την πόρτα για το εξωτερικό («Μία μέθοδος αποδείξεως του αναλλοίωτου των ομολογικών συμπλεγμάτων ενός συμπλόκου»), ο αδερφός του Νίκος σκοτωνόταν πολεμώντας ως ανθυπολοχαγός με την Ταξιαρχία Ρίμινι στα βόρεια της Ιταλίας (1944).

Παρά τις μεγαλοαστικές του καταβολές, ο Παπακυριακόπουλος ήταν κομμουνιστής και συμμετείχε μάλιστα στην οργάνωση του ΕΑΜ Πολυτεχνείου. Μέρος πήρε επίσης και στην άοπλη διαδήλωση της 3ης Δεκεμβρίου 1944 με το ΕΑΜ, εκεί στο ξέσπασμα των Δεκεμβριανών. Ως πνεύμα ήταν πάντοτε προοδευτικό, έχοντας ψηφίσει το 1935 στο δημοψήφισμα κατά της βασιλικής παλινόρθωσης.

Η ζωή του θα άλλαζε ριζικά έπειτα από κείνες τις συμπλοκές που έλαβαν χώρα στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1944-Ιανουάριο του 1945. Ως μέλος του ΕΑΜ, παίρνει μετά την ήττα τα βουνά με τους άλλους αντάρτες, μόνο που αυτός είναι μεγαλοαστός! Με το που εγκαταλείπει λοιπόν την πρωτεύουσα στις 25 Δεκεμβρίου 1944, πέφτει στα χέρια μιας αντάρτικης περίπολου, η οποία τον θεωρεί πράκτορα των Άγγλων.

Τα χέρια του πρόδιδαν εξάλλου άνθρωπο της αστικής τάξης, πόσο μάλλον που λιγομίλητος και αινιγματικός καθώς ήταν, κίνησε όσο να πεις κάποιες υποψίες. Το ιππικό του Καπετάν Μπουκουβάλα τον συλλαμβάνει και τον κρατά αιχμάλωτο, μέχρι που τον αναγνωρίζει κάποια στιγμή ένας σύντροφος και τον αφήνουν τελικά ελεύθερο.

Η μικρή αυτή περιπέτεια έληξε την ημέρα που δόθηκε η διαταγή της γενικής υποχώρησης προς τη Θεσσαλία. Ο Παπακυριακόπουλος ακολουθεί μια αντάρτικη φάλαγγα του ΕΛΑΣ και καταφτάνει στην Καρδίτσα. «Μαθηματικός» δηλώνει στην τοπική οργάνωση του ΕΑΜ, κι έτσι αυτοί τον στέλνουν να διδάξει αριθμητική στο δημοτικό σχολείο του χωριού Παλαμά.

Από τα σαλόνια της αριστοκρατίας βρέθηκε τώρα στη ζωή του χωριού. Η αμοιβή του ήταν πια σε είδος, λίγα αυγά, μερικές πατάτες κι ένα κομμάτι ψωμί. Τα βράδια στρώνει μια τρύπια στρατιωτική κουβέρτα για να κοιμηθεί σε μια γωνιά του σχολείου. Δεν παραπονιέται όμως, αλλά εργάζεται με πραγματικό ζήλο για δύο περίπου μήνες.

Ο Παπακυριακόπουλος επέστρεψε στην Αθήνα μόνο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας τον Φεβρουάριο του 1945, όταν και έμαθε πως ο νονός του και υπουργός Εσωτερικών τον έψαχνε εδώ και καιρό για να τον διορίσει δήμαρχο Χαλανδρίου! Δεν δέχτηκε φυσικά και επέστρεψε στη θέση του στο πανεπιστήμιο. Τώρα όμως ήταν στιγματισμένος κομμουνιστής και το κλίμα ήταν τουλάχιστον εχθρικό γι’ αυτόν στο ακαδημαϊκό κατεστημένο.

Τα αριστερά του φρονήματα καθόταν στον λαιμό της πρυτανείας, κι έτσι το 1946 τόσο αυτός όσο και ο μέντοράς του, καθηγητής Κρητικός, αναγκάζονται να παραιτηθούν για να μην απολυθούν κακήν κακώς.

Τα μαθηματικά δεν θα μπορούσε φυσικά να τα εγκαταλείψει. Περνά τα δύο επόμενα χρόνια κλεισμένος στο σπίτι του στο Χαλάνδρι πάνω στα χαρτιά του. Η λύτρωση θα έρθει από το εξωτερικό. Ο συνεσταλμένος νεαρός μαθηματικός είχε στείλει μια φιλόδοξη λύση για ένα μεγάλο μαθηματικό πρόβλημα (Λήμμα του Ντεν) στον σημαντικό Αμερικανό μαθηματικό Ραλφ Φοξ.

Παρά το γεγονός ότι η απόδειξη του Παπακυριακόπουλου αποδείχθηκε λανθασμένη, ο καθηγητής του Πρίνστον εκτίμησε τη διάνοιά του και τον κάλεσε αμέσως κοντά του, μιας και είχε βάλει στόχο να μαζέψει δίπλα του όλα τα φιντάνια της γεωμετρικής τοπολογίας. Μέσα σε αυτά φαινόταν πως υπήρχε κι ένας Έλληνας, κι έτσι το 1948 τον καλεί επισήμως στις ΗΠΑ, χορηγώντας του και μια υποτροφία για να μη χρειάζεται να σκεφτεί πώς θα τα έβγαζε πέρα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Με εξαίρεση μια ολιγοήμερη παραμονή του στην Ελλάδα το 1952 για να θάψει τον πατέρα του, ο Παπακυριακόπουλος δεν θα επέστρεφε ποτέ σε μια πατρίδα που τον είχε τόσο πικράνει. Όταν έγινε μάλιστα γνωστή η πρόσκλησή του από το Πρίνστον, η Ασφάλεια προσπαθούσε να πείσει τους Αμερικανούς να μην τον δεχτούν (και αργότερα να τον απελάσουν) καθώς ήταν «επικίνδυνος κομμουνιστής»!

Και δεν βρέθηκε Έλληνας να τον υπερασπιστεί παρά το ίδιο το αμερικανικό πανεπιστήμιο, το οποίο είχε κάνει άλλωστε το ίδιο για κάποιον Αλβέρτο Αϊνστάιν λίγο παλιότερα αλλά και για τον Τόμας Μαν…

Ο «Πάπα» του Πρίνστον και η Εικασία του Πουανκαρέ

papakkyriakkolsogre3

Καταφτάνοντας στον Νέο Κόσμο το 1949, ο Παπακυριακόπουλος βρήκε επιτέλους το ασφαλές περιβάλλον που χρειαζόταν για να λάμψει. Τώρα δεν είχε να σκεφτεί ούτε πολιτικά μίση ούτε εμφυλιακά κλίματα. Άρχισε αμέσως τη δουλειά του ως μεταπτυχιακός φοιτητής και διακεκριμένος ερευνητής αργότερα στο πανεπιστήμιο και ξεχώρισε γρήγορα για την πρωτοτυπία του έργου του.

Η ζωή του όμως δεν άλλαξε και πολύ. Κλεισμένος στο γραφείο ήταν στην Ελλάδα, κλεισμένος και στην Αμερική. Ο επίμονος Έλληνας έλυσε τελικά το αινιγματικό Λήμμα του Ντεν και ανταμείφθηκε με θέση ερευνητή, αρχικά στο περιβόητο Ινστιτούτο Προχωρηµένων Σπουδών, το «σπίτι» του Αϊνστάιν, του Οπενχάιµερ και πολλών ακόμα προσωπικοτήτων της επιστήμης, και τη Μαθηματική Σχολή αργότερα.

Παρά τη φήμη που αποκτούσε ολοένα και περισσότερο στη μαθηματική κοινότητα, παρέμενε πάντα ταπεινός ερευνητής, καθώς ένιωθε ότι οποιαδήποτε ακαδημαϊκή θέση και διδακτικό καθήκον θα του έτρωγαν χρόνο από τα μαθηματικά του. Πανεπιστημιακή εξέλιξη δεν θα είχε λοιπόν, γιατί έτσι το είχε αποφασίσει ο εκκεντρικός μαθηματικός, που δεν έπιανε άλλωστε φιλίες με κανέναν. Τίποτα δεν έκανε που θα του στερούσε έστω και μερικά λεπτά από τη μελέτη του, εκτός φυσικά από κείνη τη σύντομη μεσημεριανή σιέστα.

Οι τόσοι θρύλοι του Πρίνστον που αφορούν τον ιδιαίτερο αυτό Έλληνα μάς λένε πως ακόμα κι όταν πήγαινε για τον καφέ του στην αίθουσα των καθηγητών, καθόταν πάντα παράμερα σε μια γωνιά και έκανε τα πάντα για να αποθαρρύνει τις ανούσιες συζητήσεις. Ερημίτης σωστός, πέρασε 25 ολόκληρα χρόνια στις ΗΠΑ σε κείνο το καμαράκι του ξενοδοχείου που πρωτοκατέλυσε, διατηρώντας τα λιγοστά υπάρχοντά του στη βαλίτσα της μετανάστευσης.

Γι’ αυτό και ο Παπακυριακόπουλος είναι ουσιαστικά το έργο του, μια κολοσσιαία συμβολή στη γεωμετρική τοπολογία που θα τον έκανε αστέρα των μαθηματικών στη διεθνή κοινότητα. Η συμβολή του στην τοπολογία των «τρισδιάστατων πολλαπλοτήτων» θεωρείται εμβληματική, μια έρευνα που θα έφερνε τελικά τον «Πάπα» πλέον στο κατώφλι του Πουανκαρέ.

papakkyriakkolsogre4

Η Εικασία του οποίου ήταν τέτοιας δυσκολίας που ούτε ο ίδιος, πατέρας του κλάδου και τρισμέγιστος μαθηματικός, δεν μπόρεσε ποτέ να αποδείξει! Τόσο αυτός όσο και οι επίγονοί του στον κλάδο παραμέρισαν έτσι την ενοχλητική αυτή λεπτομέρεια για αργότερα, γεννώντας ένα από τα πλέον επίμονα μυστήρια των μαθηματικών.

Το μόνο ουσιαστικό βήμα έλαβε χώρα το 1910, όταν ο Γερμανός μαθηματικός Μαξ Ντεν απέδειξε το Λήμμα του, στο οποίο βασίστηκε όλη η πρόοδος της τοπολογίας. Το 1929 ήρθε ωστόσο η ολοκληρωτική καταστροφή, όταν ένας συμπατριώτης του Ντεν ανακάλυψε ένα θεμελιώδες σφάλμα στην απόδειξή του, κάτι που όχι μόνο ακύρωνε το Λήμμα του αλλά και όλη την κατοπινή γνώση!

Γι’ αυτό και είναι εδώ ογκόλιθος ο Παπακυριακόπουλος, ο οποίος από την εποχή που πρωτομπήκε στο βασίλειο της τοπολογίας, φοιτητής ακόμα, βρήκε όλους τους μαθηματικούς να ψάχνουν μανιωδώς την απόδειξη του Λήμματος του Ντεν. Ήταν όμως αυτός που βρήκε τη λύση, εννιά χρόνια είχαν περάσει εντωμεταξύ ψάχνοντάς τη, ανοίγοντας διάπλατα τις πύλες για τη μαθηματική κατανόηση του χώρου στον οποίο ζούμε.

Πλάι στη σπουδαία του απόδειξη, κατέληξε σε δύο ακόμα σημαντικότατες μαθηματικές προτάσεις (Θεώρημά του Βρόχου και Θεώρημά της Σφαίρας) στα τέλη της δεκαετίας του 1950, με τις οποίες λύθηκαν οριστικά τα προβλήματα που ταλάνιζαν τη γεωμετρική τοπολογία εδώ και πενήντα κοντά χρόνια.

Ακόμα και στον ούτως ή άλλως δυσνόητο κόσμο των μαθηματικών όμως ο «Πάπα» ασχολήθηκε με ιδέες που λίγοι μπορούσαν να καταλάβουν στην εποχή του. Κι έτσι η φήμη του στη μαθηματική κοινότητα ήταν μεν τεράστια, είχε περιορισμένη ωστόσο απήχηση στα χρόνια του. Όλοι πάντως αναγνώρισαν ποιος ήταν το 1964, όταν του απονεμήθηκε η ύψιστη μαθηματική διάκριση του κόσμου για αξιοσημείωτες ανακαλύψεις στη γεωμετρία (Βραβείο Βέµπλεν), η οποία δινόταν μάλιστα για πρώτη φορά.

Τακτοποιώντας τις βάσεις της Εικασίας του Πουανκαρέ, «νομιμοποίησε» πια τους πάντες να ασχοληθούν σοβαρά με την τοπολογία και τις πολλαπλότητες. Κάτι που έκανε εξάλλου και ο ίδιος, αφιερώνοντάς της το μυαλό και την ψυχή του. Δεν ξέρουμε αν και τι θα κατάφερνε αν δεν τον προλάβαινε ο θάνατος στα 62 του χρόνια, γνωρίζουμε πάντως ότι οποιαδήποτε αναφορά τόσο στην Εικασία όσο και την ίδια την τοπολογία δεν μπορεί να τον παραλείπει. Και δεν το κάνει ποτέ! Πάνω στις δικές του βάσεις πάτησε εξάλλου ο Ρώσος Γκριγκόρι Πέρελμαν για να λύσει την Υπόθεση του Πουανκαρέ, κι αυτό μόλις το 2002.

papakkyriakkolsogre5

Ως στυλοβάτης της γεωμετρικής τοπολογίας και πρωτοπόρος των μαθηματικών πέρασε αυτά τα 25 σπαρτιάτικα χρόνια στο Πρίνστον, μαλώνοντας συχνά με τις πρυτανικές αρχές καθώς δεν ήθελε καμία ακαδημαϊκή εξέλιξη! Μετά κόπων και βασάνων τον έπεισαν να δεχτεί να γίνει μέλος του Ινστιτούτου Προχωρημένων Σπουδών του Πρίνστον, αν και εμφανιζόταν στις συνεδριάσεις πάντα με μούτρα.

Οι επιστημονικές του εργασίες διακρίνονταν για τις εμπνεύσεις και την αρτιότητά τους. Η πρόοδος του ερευνητικού του έργου, και ειδικά η εργασία του «Για τα πέρατα των κομβικών ομάδων» (1955), μελετήθηκαν εξονυχιστικά. Το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον τον τίμησε σε ειδική τελετή το 1976 και δημοσίευσε τόσο τα μαθηματικά άπαντά του όσο και κάποιες έρευνες που δεν είχαν δει το φως της δημοσιότητας.

Η Ελλάδα παρέμενε γι’ αυτόν κάτι που τον πονούσε και μάλιστα πολύ. Και θα έπρεπε αυτός ο μεγάλος Έλληνας να περιμένει την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών ώστε να του αποδοθεί ξανά η ελληνική υπηκοότητα, όταν και προγραμμάτιζε πλέον το πρώτο του ταξίδι στην πατρίδα από το 1952 με το όνομά του αποκατεστημένο.

Σε μια προσπάθεια να περισώσει την αξιοπρέπειά της, η Ακαδημία Αθηνών είχε προλάβει να τον χρίσει αντεπιστέλλον μέλος της. Όσο για το Πανεπιστήμιο Αθηνών, είχε τώρα την τιμή να έχει στις βιβλιοθήκες του την πρώτη στην ιστορία των μαθηματικών διδακτορική διατριβή πάνω στην τοπολογία!

Αυτό το ταξίδι στην πατρίδα δεν θα το πραγματοποιούσε όμως ποτέ, καθώς θα έχανε τη μάχη με τον καρκίνο στις 29 Ιουνίου 1976, πριν πακετάρει ξανά εκείνη τη βαλιτσούλα και πάρει τον δρόμο για την Ελλάδα…

Ανατύπωση από >>>

 

Posted in Έρευνα, Επιστήμη, Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ο Έλληνας «Ιβάν» από την Αθήνα που πολεμά, μαζί με τους Κούρδους, τον φασισμό στη Ράκκα: Ναι εμείς κερδίσαμε αυτό τον πόλεμο – Ο ISIS τελείωσε

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 19/07/2017

O Έλληνας Ιβάν που μεγάλωσε σε μια σοσιαλιστική/κομμουνιστική οικογένεια στην Ελλάδα, δηλώνει πως «Το να ρίχνω σφαίρες κατά του φασισμού σε ένα πεδίο μάχης, ήταν για μένα ένα παιδικό όνειρο» και προσθέτει πως τώρα στην Ράκκα πραγματοποιεί εκείνο το όνειρο του.

Ο Αθηναίος είναι 5 μήνες τώρα στην Ροζάβα, γόνος μιας οικογένειας που τον μεγάλωσαν και τον ανέθρεψαν έτσι που δηλώνει πως ¨όταν πήρα  τον δρόμο για να συμβάλω στην επανάσταση της Ροζάβας και για να πολεμήσω ενάντια στον φασισμό των ΑΚΡ-ISIS η μεγαλύτερη στήριξη που είχα ήταν από την οικογένεια μου¨. Ο χαμογελαστός Ιβάν αγαπιέται πολύ από τους φίλους του στο Διεθνές Τάγμα. Ο Ιβάν που ανυπομονεί να παίρνει μέρος σε κάθε ομάδα που επιτίθεται, δεν αφήνει ούτε λεπτό το όπλο από το χέρι του. Είναι γνωστό πως ο Ιβάν είναι ικανός σε θέματα υγείας, έρευνας και καταστροφής ναρκών, εξεύρεσης παγίδων της ISIS που στρέφονται κατά πολιτών, καθορισμού συντεταγμένων, ενώ είναι ειδικός σε Β7.

Πριν αρχίσουμε την συζήτηση όταν έμαθε πως και εγώ είμαι Κύπριος, γέλασε και μου είπε ¨Όπου υπάρχει τουρκικό κράτος, εκεί υπάρχει πρόβλημα, μην ανησυχείς εμείς θα πολεμάμε μέχρι να τερματισθεί ο τουρκικός φασισμός¨.

Την συζήτηση με τον Ιβάν την κάναμε ενώ διαρκούσε μια επιχείρηση 3 ωρών στο πρόσθιο μέτωπο. Ο Ιβάν και οι φίλοι του έκαναν έρευνα σε μια συνοικία της Ράκκα που βρίσκεται 1 χλμ από το κέντρο και η οποία μόλις είχε απελευθερωθεί. Με το δάχτυλο στην σκανδάλη κινούνταν με προσοχή, ενώ ήταν υπεύθυνος και για την δική μου ασφάλεια. Μέσα σε τόση ένταση και κίνδυνο ο Ιβάν απάντησε στα ερωτήματα μου.

Τον ρώτησα πρώτα γιατί βρίσκεται εδώ και τι ήταν αυτό που τράβηξε έναν Έλληνα από την Ελλάδα εδώ. Μου λέει πως δεν ήταν ένας ο λόγος αλλά μιλά για ένα μίγμα προσωπικών και πολιτικών αιτίων.

ΟΝΕΙΡΟ ΝΑ ΡΙΧΝΩ ΣΦΑΙΡΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Μου περιέγραψε τον εαυτό του ως εξής: Μεγάλωσα σε μια σοσιαλιστική/κομμουνιστική οικογένεια και άκουγα πάντοτε αντάρτικα τραγούδια και τους αγώνες της ελληνικής αριστεράς. Τα ακούσματα μου και η επαναστατική κουλτούρα που πήρα από την οικογένεια μου είναι προσωπικός λόγος. Σε μεγάλο ποσοστό αυτό ήταν που με ώθησε να πολεμήσω εδώ. Το να πυροβολώ κατά του φασισμού σε ένα πεδίο πολέμου για μένα ήταν παιδικό όνειρο.¨

ΚΑΘΗΚΟΝ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΚΟΥΡΔΟΥΣ

Πολιτικά προτιμά να προσθέτει το εξής: ¨Γνωρίζω πως είναι καθήκον μου να κάνω ότι  μπορώ για  αυτήν την άνοιξη της επανάστασης στην Μέση Ανατολή και Μεσόγειο, αυτή την επανάσταση που την άρχισαν οι Κούρδοι. Βρίσκομαι σήμερα στα χαρακώματα της Ράκκα για χάρη της παγκόσμιας αδελφοσύνης των λαών και για να τερματιστεί ο φασισμός¨.

ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΕΔΩΣΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΑΚΚΑ

Όταν ρώτησα τον Ιβάν τι εκφράζει για αυτόν η απελευθέρωση της Ράκκα, μου υπενθύμισε την υπόσχεση που είχε δώσει όταν ερχόταν προς τα εδώ. Μας λέει πως είπε σε φίλους του Κούρδους στην Ελλάδα, πως δεν θα γυρίσει πίσω εάν δεν ελευθερωθεί πρώτα η Ράκκα και δεν τερματιστεί ο φασισμός της ISIS.

ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΣ ΣΤΗΝ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΩΝ

Ο Ιβάν λέει πως θα τηρήσει την υπόσχεση του και ότι ενδεχομένως θα πεθάνει σε αυτόν τον δρόμο που ακολουθεί: ¨Η Ράκκα είναι η πρωτεύουσα-σύμβολο της  ISIS. Και μόνο αυτό έχει μεγάλη σημασία.  Ο τερματισμός του ISIS η οποία σε αυτή την εποχή χαράζει μια εικόνα ντροπής για την ανθρωπότητα, θα δώσει ένα μεγάλο μήνυμα στον κόσμο. Ο φασισμός θα θαφτεί στην ίδια του την πρωτεύουσα. Είμαστε έτοιμοι να δώσουμε την ζωή μας για να δείξουμε πως τίποτε δεν είναι αδύνατο και για να βγουν ασπροπρόσωποι οι Κούρδοι. Εμείς είμαστε διεθνιστές, μαχόμαστε τον φασισμό σε όλο τον κόσμο. Ο ISIS είναι το σκοτεινό πρόσωπο του κόσμου αυτού. Οι Κούρδοι είναι που πολεμάνε έναντι αυτού, για αυτό και η παρουσία μας εδώ συμβάλει και στο ηθικό των Κούρδων¨

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΩΝ

Ο Ιβάν λέει πως ο ελληνικός λαός είναι φίλοι των Κούρδων και ότι το ελληνικό κράτος δεν είναι εχθρός των Κούρδων.  Τον ρωτώ για το τι θα αντιμετωπίσει από τις ελληνικές αρχές και ποια θα είναι η διαδικασία όταν μια μέρα γυρίσει πίσω και μου τονίζει αυτά του είναι γνωστά. Ο Ιβάν τονίζει την σημασία να έρχονται μαχητές από Ελλάδα και να στηρίζουν τους Κούρδους και λέει: «Ναι αν γυρίσω μια μέρα θα έχω θέμα με την αστυνομία. Θα με ανακρίνουν αλλά δεν πιστεύω πως θα ξεπεράσουν τις τυπικές διατυπώσεις. Και αυτό είναι κάτι το κανονικό. Δυστυχώς όταν υπάρχει κράτος υπάρχει και η αστυνομία και όταν γυρίσουμε από τον πόλεμο θα με ανακρίνουν».

Ο ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ISIS ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟΣ

Ένα άλλο θέμα που ο Ιβάν κρίνει  ως αναμενόμενο είναι η φιλία και ακόμη και αυτή η εταιρική σχέση Τουρκίας και ISIS. Ο Ιβάν αναφέρει πως δεν έχει κάποιο θέμα με την ισλαμική κουλτούρα και μετά από αυτό το σχόλιο συνεχίζει λέγοντας: «Το ΑΚΡ είναι ένα φασιστικό κόμμα. Τα μέλη του συνιστούν το κακό κομμάτι της ισλαμικής κουλτούρας. Μεταξύ ΑΚΡ και ISIS δεν υπάρχει κάποια διαφορετική απόχρωση. Τα ίδια είναι. Όταν τα συμφέρονται και η νοοτροπία είναι κοινά, αναμενόμενο είναι ο ένας να ταΐζει και να στηρίζει τον άλλο. Και ο πιο μεγάλος εχθρός τους είναι οι Κούρδοι».

ΕΔΩ ΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Λέει πως έγινε μάρτυρας στο πολύ δύσκολο, πικρό, άσχημο και αξέχαστο πρόσωπο του πολέμου, αλλά προτιμά όπως λέει να μην τα περιγράφει. Στην θέση αυτών μιλά για τα θετικά και ωραία πράματα. Αναφέρει τα εξής: ¨Δείτε εδώ υπάρχουν διεθνιστές που έχουν έρθει από διάφορα μέρη. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και εγώ είμαι μέρος αυτού. Ήταν ένα παιδικό μου όνειρο και τώρα έγινε μια πραγματικότητα που θα την περιγράφω στα παιδιά μου. Συναντιόμαστε στα ίδια χαρακώματα ενάντια στον φασισμό. Αυτό είναι μια μεγάλη και αξέχαστη ιστορία και εμείς παίρνουμε μέρος στην συγγραφή αυτής της ιστορίας. Εάν δεν υπήρχαν οι Κούρδοι και το YPG, τότε δεν θα συγκεντρώνονταν εδώ αριστεροί από διάφορα μέρη του κόσμου και με ποικίλες απόψεις.¨

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Ο Ιβάν έχει ένα μήνυμα που στέλνει και στους Κούρδους της Ευρώπης και στις άλλες κοινότητες. Ο Ιβάν λέει πως δεν μπορούν όλοι να πολεμήσουν αλλά εστιάζει στα διάφορα άλλα που δύνανται να κάνουν. Παραθέτει λέγοντας πως υπάρχουν ¨Πολιτικές εργασίες, ενημερώσεις, πρόκληση ευαισθησίας, ενημέρωση του κόσμου στην Ευρώπη για τον πόλεμο των Κούρδων¨ και τονίζει πως όλα αυτά αποτελούν κομμάτια για να κερδηθεί ο πόλεμος. Ο Ιβάν δίνει το τελευταίο του μήνυμα υπογραμμίζοντας πως ¨Ναι εμείς κερδίσαμε αυτόν τον πόλεμο. Ναι εμείς κερδίσαμε και ο ISIS τελείωσε¨.

Μετάφραση Tourkika.nea.gr από την εφημερίδα anfturkce

Πηγή: athens.indymedia.org

Ανατύπωση από: >>> 

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ο Τομ Χανκς χορεύει Ελληνικά και φωνάζει «Είναι ωραίο να είσαι Έλληνας!» (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 21/11/2016

Ο διάσημος ηθοποιός του Χόλιγουντ Τομ Χανκς παρευρέθηκε σε εκδήλωση της ελληνικής ομογένειας στο Λος Άνζελες στις ΗΠΑ και δεν παρέλειψε να εκφράσει την αγάπη του για την Ελλάδα.

Όπως φαίνεται στο βίντεο που κάνει το γύρο του διαδικτύου, ο Τομ Χανκς χορεύει στους ρυθμούς του τραγουδιού «Μάτια βουρκωμένα». Μετά το τέλος του τραγουδιού ο διάσημος ηθοποιός πήρε το μικρόφωνο και είπε «Είναι ωραίο να είσαι Έλληνας».

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

«Μην με αγγίζεις βρωμιάρη Έλληνα!»: Ρατσιστική επίθεση Γερμανού πολιτικού σε Έλληνα φωτορεπόρτερ

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 02/07/2016

Φραστική επίθεση που δεν έχει προηγούμενο δέχτηκε Έλληνας φωτορεπόρτερ από τον πρώην υπουργό Μεταφορών της Γερμανίας, τον Βαυαρό χριστιανοκοινωνιστή Πέτερ Ραμσάουερ, μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου, κατά τη χτεσινή συνάντηση του πρωθυπουργού με τον αντικαγκελάριο της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, όπως αναφέρει η Αυγή, κατά τη στιγμή της φωτογράφησης του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ με τον Αλέξη Τσίπρα, ο φωτογράφος έσπρωξε τον πρώην υπουργό, ο οποίος του επιτέθηκε, λέγοντάς του: «Μη με αγγίζεις βρωμιάρη Έλληνα!», στα γερμανικά αλλά και τα αγγλικά.

Άμεση ήταν η αντίδραση αξιωματούχων του πρωθυπουργικού γραφείου, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν έντονα σε Γερμανούς διπλωμάτες, οι οποίοι βρίσκονταν εκείνη την ώρα μπροστά στο περιστατικό.

Ο Γερμανός πρώην υπουργός αργότερα αρνιόταν το περιστατικό, υποστηρίζοντας πως η επαφή με τον Έλληνα φωτογράφο του προκάλεσε… μώλωπες. Πάντως, το περιστατικό επιβεβαίωσε ο επίσημος φωτογράφος του Ζίγκμπαρ Γκάμπριελ, ενώ μέλη της συνοδείας του αντικαγκελάριου ζήτησαν κατ’ ιδίαν συγγνώμη από τον Έλληνα φωτογράφο.

«Αρχή άνδρα δείκνυσι»: Kαταδικάζει η Ένωση Φωτορεπόρτερ την απαξιωτική αντίδραση του πρώην υπουργού Μεταφορών της Γερμανίας

Η Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας (Ε.Φ.Ε.) καταδικάζει την απαξιωτική αντίδραση του πρώην υπουργού Μεταφορών της Γερμανίας, Πέτερ Ραμσάουερ που, στις 30 Ιουνίου, αποκάλεσε εντός του Μαξίμου «βρωμιάρη Έλληνα» τον φωτορεπόρτερ που τον έσπρωξε κατά λάθος ενόσω εργαζόταν.

Η Ε.Φ.Ε., προστίθεται στην ανακοίνωση, «αναγνωρίζει ότι η μεγαλύτερη πρόκληση που θέτει η εξουσία σε όσους την κατέχουν συγκυριακά είναι η σεμνή διαχείρισή της. Συνεπώς, θεωρεί αυτονόητο ότι η εκδήλωση αλαζονείας υποτιμά αποκλειστικά τον αλαζόνα»

Ανατύπωση από:  https://left.gr/news/min-me-aggizeis-vromiari-ellina-ratsistiki-epithesi-germanoy-politikoy-se-ellina-fotoreporter

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Μην νοιώθεις άσχημα που είσαι Έλληνας υπάρχουν κι άλλοι «σκεπτόμενοι στην Ε.Ε. – Απίθανος Βρετανός: «Ψήφισα υπέρ του Brexit, αλλά δεν περίμενα ότι θα βγούμε πραγματικά»! (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 01/07/2016

Απίθανος Βρετανός: «Ψήφισα υπέρ του Brexit, αλλά δεν περίμενα ότι θα βγούμε πραγματικά»! [βίντεο]

«Σταρ» στα social media έγινε ένας Βρετανός ψηφοφόρος, μετά από την παραδοχή του ότι ψήφισε υπέρ του Brexit, αλλά τώρα ανησυχεί επειδή η χώρα του θα βγει από την ΕΕ.

Ο Άνταμ από το Μάντσεστερ δήλωσε στο BBC σοκαρισμένος και ανήσυχος για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Βρετανία. «Είμαι σοκαρισμένος για να είμαι ειλικρινής. Είμαι σοκαρισμένος που πράγματι ψηφίσαμε να φύγουμε. Δεν πίστευα ότι θα συμβεί. Η ψήφος μου… δεν πίστευα ότι θα μετρήσει τόσο πολύ γιατί νόμιζα ότι θα παραμείνουμε», είπε ο Άνταμ στο βρετανικό δίκτυο.

Παράλληλα, δήλωσε αιφνιδιασμένος και από την παραίτηση του Ντέιβιντ Κάμερον, η οποία ήρθε μετά από την επικράτηση του Brexit. «Νομίζω ότι θα έχουμε μεγάλη περίοδο αβεβαιότητας τους επόμενους μήνες, οπότε ανησυχώ», τόνισε.

Μετά από όλα αυτά, δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι οι χρήστες των social media στη Μ. Βρετανία τον εξευτέλισαν. «Ο Άνταμ από το Μάντσεστερ δεν συνειδητοποίησε ότι ψηφίζοντας για έξοδο σήμαινε έξοδο. Τώρα ανησυχεί. Ο μέσος Βρετανός κυρίες και κύριοι», έγραψε κάποιος στο Twitter. «Πόσοι ηλίθιοι είναι κάποιοι άνθρωποι; Ο Άνταμ από το Μάντσεστερ ψήφισε για την έξοδο αλλά ποτέ δεν πίστεψε ότι θα βγούμε και νόμιζε ότι η ψήφος του δεν θα μετρήσει».

Δεν ήταν ο μοναδικός που μετάνιωσε πάντως. Δημοσιογράφος του BBC έγραψε στο Twitter «Με ψηφοφόρους στο Μάνστεστερ. Οι περισσότεροι μας είπαν ότι ξύπνησαν και σκέφτηκαν »Τι έκανα;» και ότι δεν περίμεναν πράγματι να φύγει η Μ. Βρετανία από την ΕΕ».

Πηγή:  http://www.iefimerida.gr/news/274391/apithanos-vretanos-psifisa-yper-toy-brexit-alla-den-perimena-oti-tha-vgoyme-pragmatika

Posted in Βίντεο, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

«Ο Έλληνας ασθενής»  (βίντεο ZDF Die Anstalt)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 22/05/2016

Η ομάδα της εκπομπής του γερμανικού κρατικού δικτύου ZDF, Die Anstalt σε ένα σκετς εξηγεί πού οδηγεί η εξαντλητική λιτότητα, την οποία υιοθετούν εμμονικά το Βερολίνο και η Ευρώπη, την ήδη επιβαρυμένη ελληνική οικονομία.

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Ελλάδα, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

«Συμπλήρωσα τρία χρόνια στο εξωτερικό. Και ορίστε τί κατάφερα»: Η κατάθεση ψυχής ενός Έλληνα μετανάστη

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 12/05/2016

Σήμερα κλείνω 3 χρόνια στο εξωτερικό, μετανάστης, όπως οι παππούδες μου τη δεκαετία του ’50. Η ιστορία που ακολουθεί είναι ένας απολογισμός και μια εξομολόγηση συνάμα, με πράγματα που ελάχιστοι ξέρουν για μένα.

Πήρα την απόφαση να φύγω όταν άρχισα να λυπάμαι τον εαυτό μου. Ήμουν 26 χρονών, ότι είχα τελειώσει το στρατό, έμενα ξανά με τους γονείς μου κι είχα περάσει το καλοκαίρι μου δουλεύοντας σερβιτόρος στην οικογενειακή επιχείρηση που είχαμε ανοίξει (η οποία μετά από ένα χρόνο έκλεισε, αδυνατώντας να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις της κρίσης και του all-inclusive τουρισμού).

Ένιωθα πως μετά από 8 χρόνια, ήμουν πάλι στο μηδέν. Ένιωθα σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Δεν την μπορούσα την ανεργία. Εξοντωτική, εξευτελιστική. Και μιλάω χωρίς καμιά διάθεση προσβολής προς οποιονδήποτε άνεργο. Έτσι ένιωθα εγώ όμως και αυτό απλά περιγράφω.

Άρχισα να κάνω αιτήσεις στην Αγγλία, κυρίως επειδή δεν ήξερα άλλη γλώσσα, πέρα από κάτι λίγα ιταλικά. Κάνα μήνα αργότερα, ήρθε η πρώτη (και τελευταία) πρόσκληση σε συνέντευξη. Έκλεισα αεροπορικά εισιτήρια και έφυγα. Έτυχε να είναι μία κακή βδομάδα για την Αγγλία, με δρομολόγια αεροπλάνων και τρένων να ακυρώνονται λόγω βαριάς και συνεχούς χιονόπτωσης. Τα κατάφερα όμως και έφτασα στο Bournemouth, μια νότια, παραθαλάσσια πόλη στην περιοχή του Dorset.

symplhrwsa-tria-xronia-sto-ekswteriko 1

Ήμουν τότε πτυχιούχος Ψυχολογίας, με μεταπτυχιακό στην «Ψυχολογία και ΜΜΕ». Ο τίτλος της θέσης: support worker. Ελάχιστα ήξερα για τα καθήκοντα ενός support worker, αλλά θα μάθαινα πολύ γρήγορα. Μια μείξη νοσοκόμου, εργοθεραπευτή και ψυχολόγου. Τα καθήκοντα πολλά, από το να αλλάζεις πάνες σε ηλικιωμένους με αυτισμό μέχρι να τους πηγαίνεις για bowling.

Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα έκανα κάτι τέτοιο. Το έκανα όμως. Και το έκανα αδιαμαρτύρητα. Κανείς από τους φίλους μου δεν ήξερε όλη την αλήθεια. Tην μαθαίνουν τώρα. Ήξερα ότι θα ακουγόταν περίεργο ότι έγινα μετανάστης για να αλλάζω πάνες.

Εγώ όμως ένιωθα ότι προσέφερα σε αυτούς τους ανθρώπους κάτι καλό, βγάζοντας, παράλληλα, τα δικά μου λεφτά. Ήμουν ανεξάρτητος. Τότε κατάλαβα ότι καμιά δουλειά δεν ήταν ντροπή. Ντροπή είχα νιώσει στην ζωή μου μόνο όταν δεν προσέφερα τίποτα και ζητούσα από τους γονείς μου λεφτά για να βγω για καφέ.

To “Keep calm and carry on” ήταν μια αφίσα του 1939 που είχε κυκλοφορήσει από τη Βρετανική κυβέρνηση σε περιορισμένα αντίτυπα σε μια προσπάθεια να ανυψώσει το ηθικό στις μεγάλες πόλεις, όπου ανέμεναν αεροπορικές επιδρομές. Δεν ξέρω αν βοήθησε τότε, αλλά σίγουρα βοήθησε εμένα, που κατέβαινα στην κουζίνα κάθε πρωί και την έβλεπα κρεμασμένη στον τοίχο, να μου μιλάει.

Έμενα σε ένα δωμάτιο που ήταν μικρότερο κι από το χωλ που είχα στο φοιτητικό μου διαμέρισμα. Είχα βάλει σκοπό να φύγω από το Bournemouth και γι’ αυτό δεν έκανα παρέες. Επί 9 μήνες ήμουν δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά. Βρήκα την ευκαιρία να δουλέψω τα γραπτά μου και να εκδώσω δωρεάν μια συλλογή διηγημάτων και το μυθιστόρημά μου. Με τα λεφτά που έβγαζα, έδωσα το τελευταίο για μετάφραση και το δημοσίευσα και στα Αγγλικά, στο Amazon.

Μπορεί καθημερινά να άλλαζα πάνες σε έναν 60χρονο παππού, αλλά έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα, δημοσίευα τα κείμενά μου και είχαν ανταπόκριση. Το μεγαλύτερο παράδοξο που βίωσα ποτέ. Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου όμως που ήμουν τόσο προσηλωμένος σε κάτι.

Μετά και τη δημοσίευση του μυθιστορήματος στα Αγγλικά, 8 μήνες ήδη στο Bournemouth, έβαλα στόχο να βρω δουλειά στο Λονδίνο. Έστειλα 5 αιτήσεις. Πήγα σε 3 συνεντεύξεις. Στην τελευταία είπα ότι, αν δε με έπαιρναν, θα έμενα εκεί που ήμουν και θα τελείωνα το επόμενο μυθιστόρημά μου. Και μόλις τελείωνα, θα έφευγα. Για οπουδήποτε.

Με προσέλαβαν τελικά και ήρθα στο Λονδίνο, όπου τον περασμένο Δεκέμβρη έκλεισα 2 χρόνια, δουλεύοντας σε πτέρυγα ψυχικής υγείας, περιβάλλον όχι πολύ ευχάριστο αρκετές φορές. Μπορεί πλέον να μην άλλαζα πάνες, αλλά είχα άλλα καθήκοντα, που αν τα έβλεπα σε ταινίες, θα με έπιανε η ψυχή μου. Εδώ και δύο μήνες, είμαι στα κεντρικά του οργανισμού, δουλεύοντας σαν Distance Learning Coordinator. Δουλειά γραφείου για μερικούς μήνες μόνο.

Έγιναν πολλά αυτά τα τρία χρόνια. Ταξίδεψα στο Λουξεμβούργο, στην Αυστρία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, στη Νορβηγία, στην Αργεντινή, στη Γη του Πυρός. Όλα τα ενδοευρωπαϊκά ταξίδια σε φίλους, με εισιτήρια low budget.

Γνώρισα ενδιαφέροντας ανθρώπους. Γεύτηκα διαφορετικές κουζίνες. Έκανα όμορφες βόλτες. Γνώρισα την κοπέλα μου και μένουμε μαζί. Υπέγραψα συμβόλαιο με εκδοτικό οίκο. Έφτιαξα το site. Φτιάχνω άλλο ένα. Δουλεύω ακόμα το μυθιστόρημα εκείνο που θα τελείωνα πριν 2 χρόνια.

Το Λονδίνο είναι μια μεγάλη πόλη. Ακριβή. Πολύ ακριβή και οι μισθοί μικροί. Ο δικός μου, στο αγγλικό σύστημα υγείας, είναι κατώτερος από το μέσο όρο των £26,500 (€32.200) προ φόρων. Δε σου μένει τίποτα στην άκρη. Και αυτό χωρίς να κάνεις ιδιαίτερες σπατάλες, με το 60% να πηγαίνει κατευθείαν για το σπίτι και τη μηνιαία κάρτα μεταφορών.

Οι περισσότεροι φίλοι μου νομίζουν ότι τους κοροϊδεύω. Όπως και οι περισσότεροι στην Ελλάδα, νομίζουν ότι, επειδή μένεις στην Αγγλία, ζεις όπως οι χαρακτήρες του Παπακαλιάτη. Καμία σχέση όμως. Οι Έλληνες του Λονδίνου είναι χιλιάδες. Πολλοί εργάζονται σε τράπεζες, σε πολυεθνικές, σε εταιρείες ΙΤ. Βγάζουν καλά λεφτά, αλλά δουλεύουν όλη μέρα. Εγώ δουλεύω φυσιολογικές ώρες, αλλά δε βγάζω ούτε καν τα μισά.

Υπάρχουν όμως στ’ αλήθεια οι Ελληνάρες του Λονδίνου. Αυτοί που είναι 10 χρόνια εδώ και μιλάνε ακόμα σπαστά Αγγλικά, που ψωνίζουν μόνο μάρκες, που ντύνονται καλά για να πάνε για καφέ, που κράζουν τη χώρα που τους φιλοξενεί για τα πάντα, που σκέφτονται συνέχεια τις καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα, αλλά όποτε επιστρέφουν, το παίζουν κοσμογυρισμένοι και μιλάνε για το Λονδίνο σαν να είναι η Γη της Επαγγελίας.

symplhrwsa-tria-xronia-sto-ekswteriko 2

Δεν είμαστε όλοι έτσι. Απλά αυτοί κάνουν περισσότερο θόρυβο και ακούγονται.

Δεν ξέρω για άλλες χώρες, αλλά σε μια τόσο ταξική κοινωνία όπως η Αγγλική, και ειδικά σε μια πόλη όπως το Λονδίνο, είναι δύσκολο και να ζήσεις αξιοπρεπώς και να βάλεις στην άκρη λεφτά. Γι’ αυτό και, 3 χρόνια μετά, δουλεύοντας στον κακοπληρωμένο ανθρωπιστικό τομέα, όχι απλά δεν έχω λεφτά στην άκρη, αλλά έχω και μια χρεωμένη πιστωτική κάρτα. Δε μετανιώνω, όμως, γιατί δεν μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικά. Τι να θυσίαζα; Τις 180 λίρες για ένα σαββατοκύριακο στη Νορβηγία; Ή τις 10 λίρες που πληρώνω για μια πίτσα;

Απλά δεν καταλαβαίνω πού θα με βγάλει αυτός ο δρόμος. Ποιο είναι το νόημα να είσαι μετανάστης και ό,τι βγάζεις να το δίνεις; Μπορεί να κερδίζεις πολλά σε εμπειρίες, αλλά δε θα καταφέρεις ποτέ να τις ρευστοποιήσεις για να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου.

Δεν είναι εύκολο να ζεις στο εξωτερικό. Σε αντίθεση με 50-100 χρόνια πριν, πλέον η κρίση είναι παγκόσμια. Όπου και να πας, βρίσκεις είτε ανεργία και χαμηλούς μισθούς είτε υψηλούς μισθούς και υψηλό κόστος ζωής ταυτόχρονα. Και παράλληλα έχεις να αντιμετωπίσεις τους διάφορους αστικούς μύθους: στο εξωτερικό, αυτόν του χρεοκοπημένου και τεμπέλη Έλληνα. Στο εσωτερικό, αυτόν του καλοπερασάκια νεομετανάστη που κλαίγεται χωρίς λόγο.

Παρ’ όλα αυτά, δε θα γύριζα στην Ελλάδα. Εκτός από την ανεργία, θα είχα να αντιμετωπίσω και το συντηρητισμό, τη διαφθορά, τον ωχαδερφισμό, τον ερασιτεχνισμό, το ψευτοβόλεμα. Βλέπω, ωστόσο, ότι γίνονται όμορφες κινήσεις και μπράβο σε αυτούς που τις επιχειρούν. Ελπίζω να κρατήσουν, αν και είμαι απαισιόδοξος. Η χώρα αυτή, φοβάμαι, είναι μια μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα. Μια Σειρήνα που σε καλεί με το τραγούδι της και μόλις πας κοντά σε τσακίζει.

Επιμύθιο: τρία χρόνια μετανάστης, ο απολογισμός είναι θετικός. Όχι όμως τόσο θετικός όσο πίστευα κάποτε. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι αν είμαι η εξαίρεση ή αν έτσι νιώθουν και άλλοι νέοι που ζουν εκτός Ελλάδας.

Ανατύπωση από:  spraypress

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , | 2 Σχόλια »

«Το Σταυρουδάκι» μια αληθινή ιστορία (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 05/05/2016

Η ιστορία ενός Έλληνα χριστιανού του Χάρη Εφραιμίδη που θέλησε κατόπιν προτροπής της θείας του να γυρίσει μετά από πολλά χρόνια στην Τουρκία και να πάρει την περιουσία χρυσαφικά και κυρίως ένα πολύτιμο σταυρουδάκι που είχε μεγάλη σημασία για εκείνη.
Δείτε τι έγινε καθώς έφτασε στο σπίτι…

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »