Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Νοέμβριος 2019
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Posts Tagged ‘άρθρο’

«Το καινούργιο τρένο» Ένα προφητικό άρθρο σχετικά με το Brexit, από κάποιον που πολλοί ίσως δεν τον έχουν σε ιδιαίτερη εκτίμηση…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 25/06/2016

Ξεκίνησε και επισήμως η διάλυση της Ευρώπης. Η Mεγάλη Βρετανία θα αποχωρήσει, κι αν την τελευταία στιγμή η δολοφονία της Τζο Κοξ αναποδογύρισε το αποτέλεσμα οριακά υπέρ της παραμονής, δεν μπόρεσε να αναποδογυρίσει το συναίσθημα.

Οι Εγγλέζοι αρνούνται να είναι υπάλληλοι της Γερμανίας. Αυτό είναι βαθιά ριζωμένο μέσα στην ψυχοσύνθεση καθενός. Και αυτό το συναίσθημα θα προσδιορίσει από δω και στο εξής τα όσα θα συμβούν στην Ευρώπη. Η Γερμανία καπέλωσε την Ευρώπη εξαπολύοντας λιτότητα, δημοσιονομική προσαρμογή, φτώχεια ακραία και ανεργία. Με αυτά τα καινούργια όπλα οι Γερμανοί μπήκαν στον τέταρτο παγκόσμιο πόλεμο, διότι ο εγωισμός τους δεν τους επιτρέπει να νιώθουν ίσοι στην ιστορία με τους άλλους λαούς.

Οι θηριωδίες του Χίτλερ τους ανάγκασαν να αποτραβηχτούν από τον ναζισμό, αλλά μόλις απομακρύνθηκαν χρονικά από τα γεγονότα εκείνα, ένιωσαν το μοιραίο κάλεσμα του εν υπνώσει μεγαλείου της υπεροχής τους.

Όταν ο Σόιμπλε μιλάει το νιώθεις πως δεν μιλάει σαν υπουργός οικονομικών μίας ισότιμης χώρας στην Ευρώπη. Μιλάει σαν αρχηγός κρατών, σαν απόλυτος μονάρχης, από τον οποίον όλα εξαρτώνται.

Αν αυτός διαφωνεί τότε εσύ δεν υπάρχεις ούτε σαν χώρα ούτε σαν άνθρωπος. Έτσι νιώθεις όταν μιλάει. Έχει αυτή την πολιτισμένη αγένεια των ασθενούντων από μόρφωση στον 21ο αιώνα.

Ακόμα και οι δηλώσεις του για την πιθανή αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας αν είσαι Βρετανός υπήκοος σε σπρώχνουν προς αυτήν.

Ο Σόιμπλε ονειρεύεται μια μικρή Ευρώπη. Ονειρεύεται ένα club πλούσιων χωρών. Ένα κοινό ταμείο αυτών μόνο των χωρών οι οποίες να μπορούν να στραγγαλίζουν τις οικονομίες των φτωχότερων χωρών της Ευρώπης. Και κάθε τόσο θα αποφασίζουν ποια χώρα θα θυσιάσουν στις ορέξεις τους, ακριβώς όπως και ο βοσκός αποφασίζει στο μεγάλο γλέντι πόσα και ποια πρόβατα θα σφάξει απ’ το κοπάδι του.

Αυτό συνέβη και με την Ελλάδα. Αυτό που συνεχίζουμε να ζούμε είναι πέρα από κάθε λογική, είναι πέρα από κάθε κανόνα εξόντωσης λαού.

Με δικαιολογίες τύπου Άδωνη, πως όταν χρωστάς πρέπει να πληρώνεις, έχουμε πληρώσει στο δεκαπενταπλάσιο αυτά που μας δώσανε ενώ παράλληλα σερνόμαστε στην ιστορία, έτσι όπως έδεναν  οι Ρωμαίοι  πίσω από τις άμαξες τους αιχμαλώτους τους και τους περιέφεραν στην πόλη. Έτσι τα σώματα μας και οι ψυχές μας σκίζονται καθημερινά από το σούρσιμο αυτό , στο οποίο μας έχουν χειροπόδαρα σύρει οι αλληλέγγυοι εταίροι μας.

Η Ευρώπη ολόκληρη πονάει από την ανεργία και από την πρωτοφανή λιτότητα. Πεινάνε στην πολιτισμένη Ευρώπη της προεξάρχουσας Γερμανίας.

Γι’ αυτό φεύγουν οι Εγγλέζοι. Πέρα από τις οικονομικές αναλύσεις και τα οικονομικά συμφέροντα. Γι’ αυτό ανεβαίνουν δυστυχώς οι ακροδεξιές οργανώσεις.

Γιατί ο θυμός βρίσκει εκφραστές παρανοϊκούς και παράφρονες. Άνθρωποι που ξέρουν μόνο να βρίζουν και να ουρλιάζουν. Άνοες.

Ξέρουν μόνο να χειροδικούν και να δολοφονούν.

Η πολιτική της Αριστεράς στην Ελλάδα τα τελευταία λίγα χρόνια, θα αποδειχθεί σωτηρία για τον τόπο ως προς τον τομέα αυτό. Είναι ανάγκη να αλλάξει η Ευρώπη, είναι ανάγκη να βγει από το στρατόπεδο της άγριας λιτότητας. Άλλο το μέτρο για να ζει κανείς και άλλο το να πεινάει.

Ναι, υπήρξαν οι άνθρωποι αυτοί στη χώρα μας που αγόραζαν τα τζιπ χωρίς να μετρούνε αν το ύψος τους ταίριαζε στην πόρτα του γκαράζ, ναι υπήρξαν και υπάρχουνε οι άνθρωποι αυτοί που ζούσανε και ζούνε με μαύρα λεφτά. Είναι πολλοί  πολιτικοί ανάμεσα τους, αυτοί της γνωστής μεταπολίτευσης. Ναι, υπήρξαν οι άνθρωποι του Σημιτικιστάν. Πλένανε τα πόδια τους με σαμπάνιες του χρηματιστηρίου, ναι υπήρξαν οι ΠΑΣΟΚάνθρωποι οι οποίοι άλωσαν και κατάκλεψαν όλο το δημόσιο χρήμα και ακόμα μιλούν. Υπήρξαν και υπάρχουν οι διεφθαρμένοι της πολεοδομίας, της εφορίας, του ΚΕΕΛΠΝΟ και των κάθε λογής δημοσίων υπηρεσιών. Ναι, υπήρξε η νέα τραπεζική τάξη η οποία αντικατέστησε την παλιά μικρομεσαία τάξη για ένα διάστημα.

Όμως οι επιχειρηματίες οι οποίοι με δικά μας χρήματα ουσιαστικά γινόντουσαν επιχειρηματίες, αφού παίρναν από τις τράπεζες τα χρήματα τα οποία επένδυαν χωρίς να μπαίνουν σε κανένα απολύτως ρίσκο, αυτοί οι επιχειρηματίες λοιπόν πέθαναν μόλις τους ζητήθηκαν τα δάνεια πίσω.

Γι’ αυτό δεν μπορεί να αναπτυχθεί η χώρα γιατί αναπτύχθηκε πάνω σε ψεύτικα πόδια. Γιατί αυτό όλο ήταν ένα σκηνικό. Θυμάμαι στη Λάρισα την περίοδο της χούντας ένας είχε πάρει τεράστιο δάνειο από την τράπεζα για να στήσει ένα μεγάλο γουρουνοστάσιο. Καθώς πηγαίναμε προς τον Πλαταμώνα υπήρχε ένας τεράστιος τείχος όπου ήταν η πρόσοψη του νέου εργοστασίου. Έπρεπε να κατέβει κανείς για να δει πως μόνο αυτός ο τοίχος υπήρχε. Πήρε τα λεφτά, έκτισε την πρόσοψη και έφυγε. Αυτό ακριβώς είχαμε. Επιχειρηματίες της πρόσοψης. Ένας ψεύτικος κόσμος πασχίζει τώρα να γίνει αληθινός. Οι παριστάνοντες. Να γίνουν πρόσωπα υπαρκτά. Ο λαός προσπαθεί να θυμηθεί τα παλιά του αντανακλαστικά. Οι καιροί αλλάζουν. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα.

Η Μεγάλη Βρετανία άνοιξε την πόρτα. Η έξοδος του Μεσολογγίου και τώρα η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου.

Και αν η Αγγλία πετύχει μόνη της; Τι θα συμβεί σε δύο χρόνια; Τι παράδειγμα θα πάρουν οι χώρες; Μήπως είναι καλύτερο να αρχίσουν να ζούνε μόνες τους;

Μήπως επιστρέψουν σε παλαιότερες λογικές; Η Μεγάλη Βρετανία θα γίνει ο νέος  άξονας των αυτονομημένων χωρών της Ευρώπης. Και ίσως αντί του ευρώ οι χώρες αυτές να έχουν ένα χαλαρότερο σύστημα. Αντί της ευρωζώνης, η αγγλοζώνη με βάση τη στερλίνα και όχι το ευρώ. Ίσως κάποιες χώρες να δημιουργήσουν νέες οικονομικές ζώνες. Ο κόσμος αλλάζει. Και δεν θα γίνει όπως τον οραματίζονται οι άνθρωποι, αλλά οι τραπεζίτες και οι έχοντες και κατέχοντες τον μεγάλο πλούτο. Ας ετοιμαστούμε λοιπόν. Γιατί εμείς, έτσι κι αλλιώς, επιβάτες θα είμαστε στο καινούργιο τρένο που θα έρθει. Και αν ακόμα η Μεγάλη  Βρετανία την τελευταία στιγμή μείνει εντός Ευρώπης, το ερώτημα έχει ήδη τεθεί. Όταν η γυναίκα αναρωτηθεί αν πρέπει να παραμείνει σε μια σχέση ήδη η πόρτα της εξόδου έχει ανοίξει. Ακόμα και αν παραμείνει στον άντρα της για τα μάτια του κόσμου δεν θα πάψει ποτέ να κοιτά προς την πόρτα που άνοιξε.

ΥΓ.: Δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα στην υπόθεση της δολοφονίας που συνέβη στην Μεγάλη Βρετανία.

Όμως πρέπει να γνωρίζουμε ότι το σύστημα κατασκευάζει προβοκάτορες. Ένα τέτοιο είδος προβοκατόρων είναι και οι επονομαζόμενοι » τρελοί » η «ψυχοπαθείς.»

Εκπαιδεύονται, ζούνε μέσα σε γειτονιές, κάνουν την αλλόκοτη συμπεριφορά τους γνωστή στο περιβάλλον ώστε όταν αργότερα μιλήσουν γι’ αυτούς οι γείτονες, όλοι να λένε πως ο άνθρωπος αυτός δεν έστεκε καλά.

Υπάρχει ένας στρατός τέτοιων «ψυχοπαθών» έτοιμων για δολοφονίες, έτοιμων για προβοκάτσιες και βέβαια η ποινή για τους έχοντες τέτοια προβλήματα είναι πάντα μικρή.
Ένας ακροδεξιός δολοφόνος που σκοτώνει μία γυναίκα μάλιστα 10 μέρες πριν τα αποτελέσματα του brexit θα μπορούσε να είναι ένας τέτοιος.

Δεν είναι και δεν ξέρω αν είναι.

Ξέρω ότι τέτοιοι στρατοί υπάρχουν σε κάθε χώρα. Μην ξεχνάτε ότι η ποινή που παίρνουν είναι πάντα μικρή και σύντομα βγαίνουν από τις φυλακές.

Έτσι φτιάχνει το σύστημα ανθρώπους που μπορεί να του χρειαστούν μόνο μία φορά. Ακριβώς όπως η ασφαλιστική μας εταιρεία.

Την πληρώνουμε συνέχεια και μας είναι χρήσιμη μόνο σε περίπτωση ατυχήματος.

Αυτοί οι χρήσιμοι «τρελοί» πληρώνονται χρόνια για μια τέτοια στιγμή.

Λάκης Λαζόπουλος από το altsantiri

Posted in Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Οι τρεις μέρες που έσωσαν το ευρώ  (άρθρο του Guardian) 

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 31/10/2015

Όλο το αποκαλυπτικό παρασκήνιο για «τις τρεις ημέρες που έσωσαν το ευρώ» ξετυλίγει ο βρετανικός Guardian, παρουσιάζοντας τα δραματικά γεγονότα του Ιουλίου, που υποχρέωσαν την Αθήνα να «παραδοθεί» στους δανειστές – εταίρους, υπογράφοντας το τρίτο μνημόνιο.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο «οργανωμένο» σχέδιο της Γερμανίας και του Γερμανού ΥΠΟΙΚ Β. Σόιμπλε, να προχωρήσουν στην εφαρμογή του Grexit. «Ήταν σκληρό και αδυσώπητο» αναφέρει ένας από τους συμμετέχοντες.

«Η Αθήνα έπρεπε να υποταχθεί στο Βερολίνο» τονίζεται στο άρθρο, όπου μεταξύ άλλων τονίζεται η «μοναχικότητα» του Γάλλου ΥΠΟΙΚ, Μ. Σαπέν, για να αποτραπεί αυτό το σχέδιο, αλλά και οι προσπάθειες που κατέβαλε ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντ. Τουσκ, να βρεθεί λύση έστω και την ύστατη στιγμή.

Ο Γερμανός υπουργός Β. Σόιμπλε τηρούσε άτεγκτη στάση και η περίπτωση του Grexit έμοιαζε πιο πιθανή από ποτέ «Το απόγευμα της 10ης Ιουλίου, ημέρα Παρασκευή, οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης πηγαίνουν στις Βρυξέλλες για να συζητήσουν για άλλη μια φορά για το ελληνικό πρόβλημα. Τότε, στα γραφεία κάποιων υψηλόβαθμων αξιωματούχων φτάνει ένα e-mail από το Βερολίνο που σοκάρει τους πάντες. Είναι η περίφημη πρόταση Σόιμπλε για τάιμ-άουτ της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ακουγόταν η πιθανότητα της αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ, απλώς μέχρι εκείνη την ώρα, η προοπτική αυτή φάνταζε ως μία μακρινή πιθανότητα ή σαν εικοτολογία. Αυτή τη φορά όμως εμφανιζόταν οργανωμένη από τη Γερμανία. Ήταν πλέον φανερό: η Αθήνα έπρεπε να υποταχθεί στο Βερολίνο και να παραχωρήσει την κυριαρχία της. Ένας από τους παραλήπτες του μηνύματος λέει: «Ήταν ξεκάθαρο, ήταν γραμμένο και ήταν σκληρό και αδυσώπητο», εννοώντας πως η πρόταση του υπουργού Οικονομικών είχε σημάνει συναγερμό με τη Ρώμη, το Παρίσι, τη Φρανκφούρτη και τις Βρυξέλλες να τρέχουν να προλάβουν τα χειρότερα. Ένας άλλος ανώτερος αξιωματούχος παραδέχεται πως το ηλεκτρονικό μήνυμα εστάλη σε ελάχιστα άτομα, σε αυτά που έπρεπε, και επίσης έδειχνε την άτεγκτη στάση του Σόιμπλε και την περίπτωση του Grexit να μοιάζει πιο πιθανή από ποτέ. Ουσιαστικά μας έλεγε ότι από Δευτέρα πρέπει να ξεκινήσουμε την επεξεργασία του σχεδίου. Φυσικά, το σχέδιο Σόιμπλε έφτασε και στα χέρια των υπουργών Οικονομικών όταν έγινε το Eurogroup- το πιο καθοριστικό για το μέλλον της κοινής νομισματικής ένωσης. Ήταν πλέον φανερό: η Αθήνα έπρεπε να υποταχθεί στο Βερολίνο και να παραχωρήσει την κυριαρχία της σε σημαντικά και καίρια κομμάτια της δημόσιας και οικονομικής διοίκησης» γράφει ο Ίαν Τρέινορ.

«Ο Σόιμπλε παρουσίασε στους εταίρους του το σχέδιο σε μία σελίδα, σε μορφή non paper. Εκτός του τάιμ-άουτ, η πρόταση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών περιελάμβανε και το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων με έδρα το Λουξεμβούργο. Ο Σόιμπλε ήθελε να επαναλάβει αυτό που έγινε στη Γερμανία μετά την Πτώση του Τείχους το 1989 και τα περιουσιακά στοιχεία της τότε ανατολικής Γερμανίας πέρασαν στα χέρια των δυτικών σε μία νύχτα. Ένας υπουργός χώρας της Ευρωζώνης όταν πήρε στα χέρια του την επίμαχη σελίδα είπε: «Κατά 60% είμαστε κοντά στο Grexit». Ένας άλλος διπλωμάτης παραδέχεται πως η συγκεκριμένη πρόταση σκανδάλισε πολλούς καθώς ήταν σαν να ζητούσε από όλους να διαβούν τον Ρουβίκωνα και να δεχθούν την αποχώρηση της Ελλάδας. Ο πρώτος που αντέδρασε ήταν ο Ιταλός πρωθυπουργός, Ματέο Ρέντσι . Σίγουρα ο Σόιμπλε δεν μπλόφαρε, όπως νόμιζαν πολλοί στην αρχή. Εννοούσε και πίστευε κάθε λέξη. Μάλιστα, πολλοί κατάλαβαν πως είχε το σχέδιο στο μυαλό του εδώ και ένα χρόνο, πριν αναλάβει ο Τσίπρας τα ηνία της Ελλάδας. Ο ελιγμός που έκανε ήταν τέτοιος που ανάγκασε τους άλλους να κρατήσουν την ανάσα τους, Για πρώτη φορά το Βερολίνο έδειξε ξεκάθαρα πως πιστεύει ότι η συμμετοχή στο κοινό νόμισμα δεν είναι αιώνια. Κάτι τέτοιο φυσικά, τρόμαξε πολιτικούς και τεχνοκράτες με τον Ρέντσι να σκέφτεται ότι είναι το επόμενο θύμα. Επίσης, ο Σόιμπλε έλεγε ανοιχτά στην Αθήνα: «Σου δίνουμε λεφτά για να φύγεις» και επιπλέον έριχνε ως δέλεαρ στο τραπέζι την πρόταση περί διαγραφής χρέους. Όλοι ήθελαν να κρατήσουν την Ελλάδα στο ευρώ, αλλά φοβούνταν μήπως η Μέρκελ ταχθεί στο πλευρό του Σόιμπλε. Αμέσως, μετά τις κινήσεις του Γερμανού υπουργού, ο Γιούνκερ συγκαλεί έκτακτο συμβούλιο με τον Ντομπρόβσκις και τον Μοσκοβισί και ζητάει ραντεβού με τον Ολάντ στο Παρίσι. Ο Γιούνκερ έμαθε την πρόταση Σόιμπλε το απόγευμα της Παρασκευής. Το ίδιο συνέβη με τους Τουσκ, Ντράγκι και Ντάισελμπλουμ. Ακόμη και η Μέρκελ το έμαθε πολύ αργά. Ο Σόιμπλε την ενημέρωσε εκείνη την Παρασκευή, όπως και τον αντικαγκελάριο της Γερμανίας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ τον οποίο πήρε στο τηλέφωνο. Οι επόμενες τρεις ημέρες από την αποκάλυψη της πρότασης Σόιμπλε ήταν δύσκολες και περιελάμβαναν μαραθώνιες συναντήσεις πολιτικών και τραπεζιτών» συμπληρώνει στο αφήγημά του ο βρετανός δημοσιογράφος.

«Οι ειδικοί υποστηρίζουν εκ των υστέρων πως δεν έχουν συναντήσει τόσο έντονες, εκρηκτικές και δραματικές συζητήσεις για ένα θέμα της Ευρωζώνης. Εν συνεχεία το θέμα μετατέθηκε στη Σύνοδο Κορυφής που συνεδρίαζε την Κυριακή. Το θέμα έμενε ανοιχτό σαν μια βαθιά πληγή: η Ελλάδα ήταν πολύ κοντά στην έξοδο από το ευρώ. Μα, πώς να μείνει η Ελλάδα, ακόμη και αν πάρα πολλοί ήθελαν να την κρατήσουν, από τη στιγμή που τα οικονομικά της ήταν σε άσχημη κατάσταση και οι συζητήσεις του Τσίπρα και του Βαρουφάκη με τους Ευρωπαίους ήταν σαν να κολυμπούσαν σε βραστό νερό; Ειδικά ο Γ. Βαρουφάκης ήταν πλέον «κόκκινο πανί» για όλους. Το ΔΝΤ μέσω της Λαγκάρντ άρχισε να σκληραίνει τη στάση του και η Μέρκελ δεν μπορούσε να βρει τρόπο για να λύσει το πρόβλημα. Ακολούθησε το δημοψήφισμα στην Ελλάδα δυσχεραίνοντας περισσότερο τα πράγματα. Ωστόσο, η αντικατάσταση του Βαρουφάκη με τον Τσακαλώτο έδειξε ότι ο Τσίπρας επιθυμεί να ακολουθήσει πλέον άλλη τακτική. Στο μεταξύ, ο Τσίπρας έλαβε το πράσινο φως από την ελληνική βουλή που του έδωσε το δικαίωμα να διαπραγματευτεί, αλλά κανείς δεν υπολόγισε τα «γεράκια» του Eurogroup που δεν έβαζαν το «όπλο στη θήκη». Ο μόνος που έδειχνε να αντιτίθεται σθεναρά στο σχέδιο Σόιμπλε ήταν ο Μισέλ Σαπέν. Από τη Φρανκφούρτη, ο Ντράγκι συνέχιζε να πιστεύει ότι θα κάνει ό,τι πρέπει για το ευρώ. Σε αυτή την περίπτωση ό,τι πρέπει για να μην φύγει η Ελλάδα από το ευρώ. Στη Σύνοδο Κορυφής, αμέσως μετά την αποκάλυψη του σχεδίου Σόιμπλε, ο Τουσκ έπαιξε καθοριστικό ρόλο καθώς αυτός που ήταν που είπε ότι θα πρέπει να υπάρξει μια συμφωνία και να μην φύγει κανείς από την αίθουσα. Η Μέρκελ κλείστηκε σε ένα γραφείο με τον Τσίπρα μετρώντας τις κόκκινες γραμμές τους. Ο Ολάντ συναντήθηκε με τον Ρέντσι και συμφώνησαν ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει στο ευρώ με τον Τουσκ να συνεχίζει τη δουλειά μυρμηγκιού για να λύσει το γόρδιο δεσμό. Αυτό κι έγινε με την Αθήνα και τον Τσίπρα να υποκύπτουν υπογράφοντας το τρίτο Μνημόνιο» καταλήγει το άρθρο του Guardian.

Ανατύπωση από:  http://www.zougla.gr/politiki/article/guardian-i-tris-meres-pou-esosan-to-evro

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | 1 Comment »

«Γιατί ηττηθήκαμε»: Άρθρο Βαρουφάκη για τη διαπραγμάτευση

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 14/09/2015

Σύντομο απολογισμό έκανε ο Γιάνης Βαρουφάκης σε άρθρο του στην «Καθημερινή της Κυριακής», καταγράφοντας τα μέσα που διάλεξε αλλά και τα λάθη που έκανε, κατά τη γνώμη του, η προηγούμενη κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση.

Στο άρθρο του, ο τέως υπουργός Οικονομικών αναφέρει ότι οι επικείμενες εκλογές οφείλονται στην ήττα της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση, που είχε ως αποτέλεσμα τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτό το δεδομένο επιχειρεί, όπως αναφέρει, να απαντήσει στο ερώτημα των πολιτών σε όσους μετείχαν στη διαπραγμάτευση, «Γιατί ηττηθήκατε».

Ο κ. Βαρουφάκης κάνει αναφορά σε υπαναχωρήσεις στο πεδίο της διαπραγμάτευσης, όπως και σε αλλαγή αποφάσεων.

Ολόκληρο το άρθρο του κ.Βαρουφάκη

Οι επικείμενες εκλογές οφείλονται στην ήττα μας στο πεδίο της διαπραγμάτευσης, που έφερε τη διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος. Οι πολίτες απαιτούν από όσους ήμασταν «εκεί» απάντηση στο ερώτημα:

«Γιατί ηττηθήκατε;».

Δεν είναι η στιγμή για συνολική αποτίμηση. Όμως αξίζει μια σύντομη καταγραφή: (α) του στόχου που θέσαμε, (β) των μέσων που επιλέξαμε και (γ) των λαθών που κάναμε στη χρήση των μέσων για την επίτευξη του στόχου.

Ο στόχος μας. Στις προγραμματικές δηλώσεις είχα πει: «Στόχος, η αντικατάσταση μνημονιακών συμφωνιών που αναπαράγουν την κρίση χρέους – ύφεσης με νέο Συμβόλαιο Ελλάδας – Ευρώπης, βασισμένο στη “θεραπευτική” ακολουθία: Πρώτον, συγκεκριμένης μορφής αναδιάρθρωσης χρέους, κατόπιν, χαμηλών πρωτογενών πλεονασμάτων (κατά μέγιστον 2% του ΑΕΠ) και, τέλος, βαθιών μεταρρυθμίσεων (που πλήττουν τη μεγάλη προσοδοφορία)».

Τα μέσα μας. «Μέσα» μας ήταν η διάθεση για υποχωρήσεις (π.χ. ιδιωτικοποιήσεις), αλλά και η ετοιμότητα για ρήξη εάν η τρόικα επέμενε στο αποτυχημένο πρόγραμμά της.

Τι σήμαινε η ρήξη για εμάς; Δεν σήμαινε απειλή εξόδου από την Ευρωζώνη! Σήμαινε τρεις αντιδράσεις σε επιθετικές κινήσεις των δανειστών:

Α. Αναβολή των αποπληρωμών προς το ΔΝΤ – εάν οι δανειστές μείωναν τη ρευστότητα του κράτους κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.

Β. Μετάθεση στο μέλλον των αποπληρωμών ομολόγων που η ΕΚΤ κατείχε στο πλαίσιο του προγράμματος SMP – εφόσον η ΕΚΤ δρομολογούσε κλείσιμο των τραπεζών.

Γ. Ενεργοποίηση παράλληλου συστήματος πληρωμών, σε ευρώ (βλ. σχετικό άρθρο μου στους Financial Times της 28ης Ιουλίου) – εάν οι δανειστές καθυστερούσαν τη συμφωνία για να μας οδηγήσουν στη συνθηκολόγηση.

Οι αστοχίες μας. Όσοι συμμετείχαμε στη διαπραγμάτευση δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό. Δεν θα μάθουμε, όμως, ποτέ εάν η ήττα μας ήταν προδιαγεγραμμένη, καθώς οι αστοχίες μας ήταν σημαντικές.

Καταγράφω τις σημαντικότερες:

  1. Η απόφαση του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου αντικατέστησε το Μνημόνιο με κατάλογο μεταρρυθμίσεων που πρότεινε η Ελλάδα. Όμως, κατά την τηλεδιάσκεψη της 24ης Φεβρουαρίου, οι κ. Μοσκοβισί, Ντράγκι και Λαγκάρντ παραβίασαν το γράμμα και το πνεύμα της απόφασης εκείνης, εμμένοντας, εν χορώ, πως ο εν λόγω κατάλογος δεν υποκαθιστούσε τις δεσμεύσεις του Μνημονίου. Οι ενστάσεις μου δεν αρκούσαν. Ήταν λάθος που, παρά το πισωγύρισμά τους, υπέγραψα την αίτηση επέκτασης της δανειακής συμφωνίας.
  2. Αρχές Μαρτίου, η ΕΚΤ αθέτησε (προφορική) υπόσχεση για επιστροφή της ρευστότητας στο προ του Φεβρουαρίου επίπεδο μετά την επέκταση της συμφωνίας. Παράλληλα, όλο τον Μάρτιο η τρόικα απέρριπτε τη σταδιακή εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, ροκανίζοντας τον χρόνο και απαιτώντας την ολική μας υποχώρηση. Τον Απρίλιο εξουσιοδοτήθηκα δύο φορές να ανακοινώσουμε στο ΔΝΤ τη μη καταβολή δόσης δανείου. Και τις δύο φορές, παρά τις ενστάσεις μου, τελικά αποφασίστηκε να καταβληθούν. (Όταν ο Δαυίδ απειλεί τον Γολιάθ και μετά κάνει πίσω, η αξιοπιστία εξανεμίζεται.)
  3. Στο τέλος Απριλίου η πλευρά μας αποδέχθηκε, εν αγνοία μου, νέα μεγάλη λιτότητα, «προσφέροντας» μεσοπρόθεσμο στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ. Όταν ρώτησα «Γιατί;», η απάντηση ήταν: «Δίνουμε το πλεόνασμα για να πάρουμε την αναδιάρθρωση του χρέους». Η ανταπάντησή μου: «Αν αποδεχθείς τόσο υψηλά πλεονάσματα, είναι σαν να αποδέχεσαι ότι το χρέος σου είναι βιώσιμο, οπότε γιατί να σου δώσουν αναδιάρθρωση χρέους; Κι αν έχεις υποχωρήσει ως προς τη λιτότητα και το χρέος, γιατί να σου δώσουν οτιδήποτε;».
  4. Τα διεθνή μέσα βούιζαν ότι δεν είχαμε πλάνο για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας – ένα δικό μας, πειστικό, Αντι-Μνημόνιο. Με την αρωγή παραγόντων από πολλά υπουργεία, στο υπουργείο Οικονομικών καταπιαστήκαμε με τη συγγραφή του. Το τελικό κείμενο το συγγράψαμε με τον Jeff Sachs, με τη συνεισφορά (μεταξύ άλλων) των πρώην υπουργών Οικονομικών των ΗΠΑ και Βρετανίας κ. Larry Summers και Norman Lamont. Το επιτελείο, όμως, έκρινε ότι η τρόικα θα θεωρούσε casus belli ένα Αντι-Μνημόνιο, αναγκάζοντάς με να το παρουσιάζω ως προσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, στερούμενο κυβερνητικής έγκρισης. Μια χρυσή ευκαιρία χάθηκε να φανεί η διαφορά μεταξύ ενός λελογισμένου, μετριοπαθούς και ελπιδοφόρου Σχεδίου για την Ελλάδα και της εμμονής της τρόικας στο αδιέξοδο πρόγραμμά της.
  5. Τον Ιούνιο διεφάνη πως η ακολουθία αλόγιστων υποχωρήσεών μας γεννούσε συνεχώς νέες απαράδεκτες απαιτήσεις. Η συνθηκολόγησή μας είχε γίνει πλέον ο μόνος στόχος δανειστών σίγουρων ότι δεν θα προβούμε στα αντίποινα που είχαμε συναποφασίσει. Αν και είχαμε συμφωνήσει πως έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε τη σκληρή διαπραγμάτευση με κλειστές τράπεζες, ενεργοποιώντας τα μέσα Β και Γ που ανέφερα πιο πάνω (αλλιώς, προς τι το δημοψήφισμα;), όταν το Eurogroup και η ΕΚΤ πράγματι προέβησαν στο κλείσιμό τους, το επιτελείο αποφάσισε να προχωρήσουμε «συναινετικά».

Κανείς δεν γνωρίζει αν η έντιμη συμφωνία θα ερχόταν χωρίς τις αστοχίες μας. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι δεν δικαιούμαστε να κοιτάμε το 62% του ελληνικού λαού που μας εμπιστεύθηκε με το γενναίο «Όχι» του και να του λέμε πως τίποτα καλύτερο δεν ήταν εφικτό.

Ανατύπωση από:  http://www.koutipandoras.gr/article/150405/giati-ittithikame-arthro-varoyfaki-gia-ti-diapragmateysi

Posted in Εκλογές, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

«Το χρέος της Γερμανίας» Βαρυσήμαντο άρθρο της Suddeutsche Zeitung

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/06/2015

_abp80111427140028

Με μια βαρυσήμαντη παρέμβασή της η γερμανική εφημερίδα Suddeutsche Zeitung, υπενθυμίζει στη Γερμανία, ότι ξεχνά την ιστορική της ευθύνη για το χρέος. Σε μακροσκελές άρθρο που δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική της σελίδα, αναφέρεται:

«Η γερμανική κυβέρνηση στην περίπτωση της διαμάχης για την κρίση στην Ελλάδα ξεχνά την ίδια της την ιστορία, επισημαίνει η εφημερίδα. Και εξηγεί: Το οικονομικό θαύμα της Γερμανίας κατέστη εφικτό μόνο επειδή άλλες χώρες διέγραψαν τα χρέη της.

Τους προηγούμενους μήνες η γερμανική κυβέρνηση, και κυρίως ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, έχουν ξεκαθαρίσει επανειλημμένα ότι θεωρούν τις οικονομικές απαιτήσεις της ελληνικής κυβέρνησης παράλογες. Πώς μπορεί η Αθήνα να ζητεί κούρεμα του χρέους της; Η Γερμανία δεν πρόκειται να συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο, υπογραμμίζει ο Σόιμπλε. Δεν τίθεται θέμα, επισημαίνει η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ.

Και οι αποζημιώσεις για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι ναζί στα ελληνικά χωρά στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου; Ούτε αυτές θα δοθούν. Το θέμα έχει κλείσει πολιτικά και νομικά, ξεκαθάρισε ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ.

Η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και ο Σταϊνμάιερ, επισημαίνει η Suddeutsche Zeitung,συμπεριφέρονται σαν οι διαπραγματεύσεις για την Ελλάδα να αφορούν μόνο χρήματα, μόνο το παρόν, μόνο το ζήτημα πόσο υψηλός πρέπει να είναι ο ΦΠΑ στα ελληνικά ξενοδοχεία. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ένα άλλο, μεγαλύτερο ζήτημα, και εδώ η κυβέρνηση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα έχει χτυπήσει το σωστό νεύρο. Σε αυτή τη διαμάχη, όπως και συχνά σε άλλα ευρωπαϊκά ζητήματα, πρόκειται και για την ιστορική ευθύνη της Γερμανίας απέναντι στην Ευρώπη.

Αυτή η ευθύνη προέρχεται από το Ολοκαύτωμα και τα εγκλήματα των ναζί, αλλά και από το γεγονός ότι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου πήγαν πολύ πολύ μακριά για να βοηθήσουν τη νεαρή Γερμανική Δημοκρατία. Και κυρίως το 1953 όταν αποφασίστηκε στο Λονδίνο η διαγραφή μεγάλου μέρους του γερμανικού χρέους.

Αμερικανοί, Βρετανοί και Γάλλοι ήταν πεπεισμένοι ότι χωρίς μια διαγραφή του χρέους της η Γερμανία δεν θα μπορούσε να ξανασταθεί οικονομικά στα πόδια της, ένα επιχείρημα το οποίο ισχύει και για την περίπτωση της Ελλάδας, σημειώνει η Suddeutsche Zeitung.

Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε (αλλά και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες) το έχουν αποκλείσει τους τελευταίους μήνες. Όμως χωρίς τη διαγραφή του χρέους του 1953 δεν θα είχε υπάρξει το γερμανικό οικονομικό θαύμα και η έκρηξη των εξαγωγών τις δεκαετίες του 1950 και 1960.

Όμως το 1953 αποφασίστηκε και κάτι ακόμη: Το ερώτημα αν η Γερμανία οφείλει πολεμικές αποζημιώσεις θα έμενε στην άκρη μέχρι να υπογραφεί επισήμως ειρηνευτική συνθήκη. Αυτή η συνθήκη δεν υπάρχει ακόμη και σήμερα, ενώ με τη Συνθήκη Δύο Συν Τέσσερα, η οποία οδήγησε στην επανένωση της Γερμανίας πριν 25 χρόνια, το θέμα αποσιωπήθηκε συνειδητά.

Όταν σήμερα η Γερμανία λέει ότι δεν υπάρχει νομική βάση στο αίτημα της Ελλάδας για πολεμικές αποζημιώσεις βασίζεται πρώτον στη Συνθήκη Δύο Συν Τέσσερα και δεύτερον στη διαγραφή του χρέους του 1953. Νομικά λοιπόν, εξηγεί η εφημερίδα, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η σκληρή στάση της γερμανικής κυβέρνησης δεν είναι πλέον πειστική: ούτε για τις επανορθώσεις, ούτε για το κούρεμα του χρέους. Αντίθετα, προσθέτει η Suddeutsche Zeitung, η Μέρκελ και ο Σόιμπλε θα πρέπει αυτές τις ημέρες να θυμηθούν τη στάση των πιστωτών της Γερμανίας πριν 62 χρόνια.

Ο Γερμανός τραπεζίτης Χέρμαν Γιόζεφ Αμπς που εκπροσωπούσε τη γερμανική κυβέρνηση είχε δηλώσει μετά τη Συμφωνία του Λονδίνου: «Με τη διευθέτηση του χρέους της η γερμανική κυβέρνηση κέρδισε όχι μόνο την οικονομική της αξιοπιστία, αλλά ο κόσμος άρχισε να εμπιστεύεται ξανά τη χώρα αυτή».

Ανατύπωση από:  http://www.altsantiri.gr/politika/to-chreos-tis-germanias-varisimanto-arthro-tis-suddeutsche-zeitung/

Posted in Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Γερμανικό σχέδιο Β μετά τις εκλογές; Περίεργο άρθρο στην Ζιντόιτσε τσάιτουνγκ

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 06/01/2015

Μιχάλης Ψύλος

Είναι ιστορικά διαπιστωμένο ότι οι Γερμανοί δεν είχαν ποτέ σχέδιο Β σε όλα τα μέτωπα. Κινούνται πάντα με βάση ένα προκαθορισμένο σχέδιο και αφού πέσουν πρώτα στον… τοίχο, μετά αναλύουν τις αιτίες της ήττας. Και όμως! Από αυτή τη λογική φαίνεται να ξεφεύγει ο πρόεδρος του ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών του Βερολίνου (DIW),Μάρτσελ Φράτσερ. Μόλις 43 ετών ο Φράτσερ θεωρείται εκ των πλέον σημαντικών οικονομολόγων της Γερμανίας και οι απόψεις που διατυπώνει γίνονται αντικείμενο έντονων συζητήσεων στη Γερμανία. Το τελευταίο άρθρο του Φράτσερ στην σοσιαλδημοκρατική «Ζιντόιτσε τσάιτουνγκ» πραγματικά προκάλεσε έντονη συζήτηση. Μια ματιά στον τίτλο του άρθρου του Φράτσερ δίνει την εξήγηση: «Η κρίση στην Ελλάδα μπορεί να είναι ευκαιρία».

 «Η Ελλάδα δεν απαιτεί τίποτα λιγότερο από έναν πολιτικό σεισμό για να γίνει βιώσιμη χώρα και να εξελιχθεί σε μια λειτουργική δημοκρατία. Για το λόγο αυτό η τρέχουσα πολιτική κρίση θα μπορούσε να αποδειχτεί χρήσιμη. Μια πιθανή ανάληψη της διακυβέρνησης στην Ελλάδα από τον ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να έχει βραχυπρόθεσμο κόστος για την Γερμανία και την Ευρώπη, αλλά επίσης θα οδηγήσει σε μια αναγκαία νέα αρχή για τη χώρα» τονίζει ο γερμανός οικονομολόγος και προσθέτει: «Η απόδοση των ελληνικών κυβερνήσεων τα τελευταία πέντε χρόνια ήταν σοκαριστικά κακή . Για πολλές γενιές η ελληνική πολιτική ελίτ ήταν αγκιστρωμένη στα προνόμια της εξουσίας. Οι ελληνικές κυβερνήσεις προσπαθούσαν απλώς να εξασφαλίσουν την πολιτική και οικονομική τους δύναμη ,αλλά όχι να εφαρμόσουν τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις για να οδηγήσουν τη χώρα στο μέλλον. Πρέπει να ξεφορτωθούμε την παλιά πολιτική ελίτ και να καταλάβουμε ότι μια νέα γενιά πολιτικών είναι η ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα της χώρας»

Παρά τις φιλότιμες λοιπόν προσπάθειες της κυβέρνησης Μέρκελ να βοηθήσουν την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ούτε οι Γερμανοί πιστεύουν πια ότι η κυβέρνηση αυτή μπορεί να επιβιώσει! Και το κυριότερο : Θεωρούν ότι πρέπει να πεταχτούν στον κάλαθο της ιστορίας οι πολιτικοί ηγέτες της απερχόμενης κυβέρνησης. Δεν θα έπρεπε να περιμένουν άλλωστε και τίποτα άλλο από τους Γερμανούς όλοι όσοι τους υπηρέτησαν πιστά τα τελευταία χρόνια..

Ο Γερμανός οικονομολόγος δεν συμφωνεί φυσικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. «Δικαίως, ελάχιστοι βλέπουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την νέα γενιά πολιτικών που χρειάζεται η χώρα. Αλλά ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να προκαλέσει έναν τέτοιο πολιτικό σεισμό ,που θα οδηγούσε σε ένα νέο ξεκίνημα» γράφει και προσθέτει : «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε πράγματι να αντιστρέψει κάποιες από τις μεταρρυθμίσεις που έγιναν τα τελευταία χρόνια, αλλά θα κατανοήσει ωστόσο ότι ο αριστερός κυβερνητικός συνασπισμός ότι η Ελλάδα θα εξαρτάται από το ευρώ και τη βοήθεια της Ευρώπης.

Είναι σαφέστατο το μήνυμα που θέλει να περάσει ο Φράτσερ .Το λέει μάλιστα ακόμη πιο καθαρά: «Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι ένα πολιτικά ριζοσπαστικό κόμμα , αλλά ο Τσίπρας και το κόμμα του είναι αρκετά έξυπνοι για να καταλάβουν ότι μια έξοδος ευρώ ή μια ανεξέλεγκτη μείωση του χρέους θα οδηγήσει σε καταστροφή, ειδικά για την Ελλάδα» .Βέβαια,ο Φράτσερ παραδέχεται ότι «μια ελληνική έξοδος από το ευρώ ενέχει μεγάλους κινδύνους για την ευρωζώνη, καθώς αυτό θα αποδυναμώσει περαιτέρω την ήδη εύθραυστη εμπιστοσύνη στην ευρωπαϊκή οικονομία».

Τι προτείνει λοιπόν ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών του Βερολίνου; «Κατ ‘αρχάς, θα πρέπει να συνεχίσουμε να ασκούμε πίεση στην επόμενη ελληνική κυβέρνηση να τηρήσει τις ισχύουσες συμφωνίες. Δεν υπάρχει αρκετό περιθώριο για περαιτέρω χαλάρωση των πιστωτικών συνθηκών για την Ελλάδα» Ταυτόχρονα όμως εκτιμά ότι «ένα μεγάλο μέρος του σημερινού δημόσιου χρέους θα πρέπει να αναδιαρθρωθεί έτσι ώστε η αποπληρωμή του να συνδέεται με την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Πρόκειται δηλαδή για τη λεγόμενη «ρήτρα ανάπτυξης» στην αποπληρωμή του χρέους… Οτι εξασφάλισε άλλωστε και η μεταπολεμική Γερμανία το 1953 με τη συμφωνία του Λονδίνου.

Ανατύπωση από:  ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΑΙΣΧΡΟ άρθρο από την Telegraph: Αν δεν είχε πάρει τα γλυπτά ο Έλγιν, θα είχαν καταλήξει στα θεμέλια κεμπαπτζίδικου

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 29/10/2014

Συνεχίζουν να προκαλούν οι Βρετανοί. Αυτή τη φορά, με ένα άκρως πικρόχολο άρθρο… η βρετανική εφημερίδα Telegraph τονίζει πως τα Γλυπτά του Παρθενώνα αν δεν τα είχε πάρει ο Έλγιν, θα είχαν καταλήξει στα θεμέλια κεμπαπτζίδικου!

Απευθυνόμενο στην Αμάλ Αλαμουντίν, ο αρθρογράφος Τζέρεμι Πάξμαν, λέει: «Μας ανήκουν κυρία Κλούνει».

Ο αρθρογράφος τονίζει ότι την εποχή που ο Έλγιν απέσπασε τα Γλυπτά, η Ελλάδα βρισκόταν υπό τουρκική κατοχή, ενώ σημειώνει ότι δεν πρόκειται να τα επανατοποθετηθούν στο μνημείο, τονίζοντας ότι μια τέτοια κίνηση θα άνοιγε τον ασκό των διεκδικήσεων προς όλα τα μουσεία.

«Τα σύγχρονα επιχειρήματα είναι στην ουσία πολιτικά: μια φτωχή μεσογειακή κουλτούρα απαιτεί την αποκατάσταση της ξεθωριασμένης αυτοκρατορικής εξουσίας», αναφέρει.

Παράλληλα, χαρακτηρίζει το Μουσείο Ακρόπολης μοναδικό επειδή σκοπό έχει «να επιδείξει όχι τι έχει στην κατοχή του, αλλά τι δεν έχει». «Το Μουσείο που χτίστηκε με χρήματα που η χώρα δεν έχει, ωστόσο, αύριο θα είναι ανοιχτό με ελεύθερη είσοδο για όλους – όπως άλλωστε και όλα τα μουσεία κι οι αρχαιολογικοί χώροι – λόγω της εθνικής εορτής», σημειώνει και λέει πως «αυτό το μήνα, οι ελληνικές αρχές ξενάγησαν την κ. Κλούνει στο υπέροχο νέο μουσείο, για το οποίο η χώρα έχει ξοδέψει εκατομμύρια τα οποία δεν έχει».

«Μας λένε ότι ο Παρθενώνας αποτελεί μια γιορτή της δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα χτίστηκε ως ναός της Αθηνάς και όλοι μας ξεχνάμε ότι η εν λόγω κατασκευή ήταν εφικτή μόνο εξαιτίας του πλούτου της αρχαίας αθηναϊκής αυτοκρατορίας», συμπληρώνει.

«Το σύγχρονο επιχείρημα είναι πραγματικά πολιτικό – ο φτωχός μεσογειακός πολιτισμός απαιτεί αποκατάσταση από την ιμπεριαλιστική δύναμη. Η Ελλάδα απέχει από την κόσμο της αρχαίας Αθήνας, της πατρίδας του Σωκράτη, του Πλάτωνα και τους ιδρυτών της σύγχρονης σκέψης», αναφέρει μεταξύ άλλων.

Ανατύπωση από:  http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/2014/10/telegraph.html

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Άρθρο 121

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 18/09/2013

Το 1974 εν μέσω διαβουλεύσεων για το νέο σύνταγμα εξαφανίστηκε μυστηριωδώς το άρθρο 121, που σύμφωνα με ειδικούς θα μπορούσε να αλλάξει την μοίρα της χώρας.

Τι έλεγε λοιπόν το άρθρο αυτό;

Άρθρο 121
1. Αναδρομικότητα νόμων και φόρων απαγορεύεται στον ελλαδικό χώρο.
2. Το μέγιστο ετήσιων φόρων στην περιουσία του πολίτη δεν μπορεί να υπερβαίνει το 1% της αντικειμενικής της τιμής και στο ετήσιο εισόδημα το 25% αυτού.
3. Για κάθε δίκη που δεν τελεσιδικεί εντός 3 ετών από την πρώτη κατάθεση δικογράφου, ο πολίτης αποζημιώνεται για κάθε εβδομάδα καθυστέρησης με τον μισθό ανειδίκευτου εργάτη.
4. Η μέγιστη ετήσια αποζημίωση δημοσίου υπαλλήλου θα ισούται με το οκταπλάσιο αυτής ανειδίκευτου εργάτη.

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Άρθρο – κ α τ α π έ λ τ η ς του 1986 ! – Αυτοί που άφησαν το πλοίο ΕΛΛΑΣ να βουλιάξει

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 19/03/2013

Πριν από 20 χρόνια περίπου το αντιπαθές… ΔΝΤ(παρόλο που δεν είχε επίσημη αρμοδιότητα τότε) είχε προειδοποιήσει συμβουλευτικά την ελληνική Κυβέρνηση, ότι η Οικονομία μας οδεύει προς την καταστροφή. Αυτό το μήνυμα δεν το έλαβαν μόνο οι αρμόδιοι αλλά δημοσιεύτηκε και στον Τύπο.

Αν τα ανωτέρω δεν είναι γνωστά εκείνο, που ασφαλώς θα θυμούνται όλοι είναι, ότι όταν ο Κ. Σημίτης ως Πρωθυπουργός ζήτησε την βοήθεια 2 καθηγητών φίλων του (Σπράος και Γιαννίτσης) και… εκείνοι του συνέστησαν δραστικά μέτρα περικοπών αυτός τελικά αγνόησε τις συμβουλές τους λόγω του πολιτικού κόστους…

Και τώρα παραθέτουμε το κύριο άρθρο καταπέλτη του τότε διευθυντή του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» κ. Γιάννη Μαρίνου, στο τεύχος της 22ας Μαΐου 1986, υπό τον τίτλο:

«Προτιμούμε να πνιγούμε χορεύοντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού;».

Με αφορμή την έκθεση του τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Δημ. Χαλικιά, ο οποίος μέσω ύβρεων από τις «προοδευτικές» δυνάμεις έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την ελληνική οικονομία, ο κ. Γ. Μαρίνος έγραφε:

«Και ιδού πού φθάσαμε: Αντί να δουλεύουμε για να παράγουμε εισόδημα, να τρώμε από τα έτοιμα και από τα δανεικά. Αντί να φτιάχνουμε νέα εργοστάσια, να κλείνομε κι αυτά που υπάρχουν. Αντί να εκσυγχρονίζουμε τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις, να τις αφήνουμε βαθμιαία να καταντούν παλιοσίδερα. Αντί να βελτιώνομε την παραγωγικότητά μας, να επιβραβεύουμε με κάθε τρόπο την τεμπελιά και την λούφα. Αντί να προωθούμε τις εξαγωγές μας με καλά και φθηνά προϊόντα, να υπονομεύουμε την ανταγωνιστικότητά τους με αποτέλεσμα να μην μπορεί πια να πουληθεί η ελληνική παραγωγή ούτε μέσα στην ελληνική αγορά.

Αντί να ενθαρρύνουμε το κέρδος, ώστε να περισσεύουν λεφτά για νέες επενδύσεις και καλύτερες αμοιβές των εργαζομένων, το εμποδίζομε με κάθε τρόπο, με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των προβληματικών επιχειρήσεων και την απειλή των μαζικών απολύσεων, αφού οι βιομηχανικές μας επιχειρήσεις δεν μπορούν πια να επιβιώσουν.

Αντί να στηρίζομε με κάθε τρόπο την εγχώρια παραγωγή, την καταδιώκουμε με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, διευκολύνοντας έτσι τις εισαγωγές και την κυριαρχία των ξένων στην ελληνική αγορά.

Αντί οι εργατοϋπάλληλοι να υπερασπίζονται την εθνική παραγωγή με την εργατικότητα και την συμπαράστασή τους προς τους ομοεθνείς εργοδότες τους, πολλοί απ’ αυτούς υπονομεύουν με απεργίες, στάσεις εργασίας, καταλήψεις, κοπάνες, νωθρότητα, τσαπατσουλιά και συνεχείς εκδηλώσεις μίσους τις ντόπιες παραγωγικές μονάδες, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στα ξένα προϊόντα και στη δική τους μιζέρια και ανεργία.

Αντί το δημόσιο να διαχειρίζεται με σύνεση και πόνο τα έσοδα από την φορολογία, τα διασπαθίζει σε καταναλωτικές δαπάνες σε έργα βιτρίνας, σε αθρόες προσλήψεις υποαπασχολουμένων, σε επιδοτήσεις, χαρισμούς οφειλών, σε δανεικά και αγύριστα και σε διαιώνιση της αντιπαραγωγικής δομής της δημόσιας διοικήσεως και της χρονοβόρας και δαπανηρότατης γραφειοκρατίας.

Αντί να αναπτύσσουμε την παραγωγή και να ενισχύουμε την αυτοδυναμία της οικονομίας μας, το ‘χουμε ρίξει στον δανεισμό από το εσωτερικό και κυρίως από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα να έχομε φθάσει στο τραγικό σημείο να δανειζόμαστε πια κάθε χρόνο 2-3 δισεκατομμύρια δολάρια από τους ξένους για να εξοφλούμε προηγούμενα δανεικά. Αντί να διευκολύνεται η εισαγωγή νέας τεχνολογίας και η ευελιξία των επιχειρήσεων ώστε να αποφεύγουν τα οικονομικά αδιέξοδα και το μοιραίο κλείσιμό τους, αντί να ενθαρρύνεται η υλική επιβράβευση των προκομμένων και ευσυνείδητων, επιβάλλεται με κάθε τρόπο το αντίθετο.»

ΤΕΛΟΣ…

ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ

Πηγή:  *http://ksipnistere.blogspot.gr/2013/02/26_23.html

Posted in Βίντεο, Εκλογές, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Καταπληκτικό άρθρο του Μ. Μαζάουερ στους New York Times: “Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη.”

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 28/05/2012

Του Μαρκ Μαζάουερ.*

Χθες, (αναφέρεται στην ημέρα ψήφισης του μνημονίου) όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ισως προκαλεί έκπληξη που… αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα.

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης. Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από… τη φυλακή της αυτοκρατορίας.

Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. “Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου”, έγραψε ο Σέλεϊ στο ποίημά του “Ελλάς”, “το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! “

Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην “ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη” στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο.

Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνοτουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία. Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Άξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα.

Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας. Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή.

Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομουνιστικές δυνάμεις. Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης.

Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη – μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ένωση. Προανήγγειλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του ’90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη.

Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή. Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του ’90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα θέσει το ερώτημα: “ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;”.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη – κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα.

Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον.

*Μαρκ Μαζάουερ, Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας, καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ.

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

“Καλόμαθε η Αριστερά στην ασυλία” άρθρο της «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ» και η απάντηση του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 21/03/2012

Το άρθρο της «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ»

“Καλόμαθε η Αριστερά στην ασυλία” του Πασχου Μανδραβελη

Οι διαμάχες μεταξύ των κομμάτων είναι σύνηθες πράγμα. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε αντίθεση, μάλιστα, με όσα η «κοινή σοφία» πρεσβεύει, η αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων είναι και χρήσιμο πράγμα. Οι πολιτικοί σχηματισμοί δεν φτιάχτηκαν να ομονοούν -τότε δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης- αλλά η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων και συμφερόντων σε μια κοινωνία έκαναν αναγκαία την ύπαρξη των κομμάτων.

Φυσικά η αντιπαράθεση έχει όρια και κανόνες. Σ’ αυτό οφείλουν να ομονοούν όλα τα κόμματα. Υπάρχει νομική υποχρέωση (πρέπει να τηρούν το Σύνταγμα και να σέβονται τον κανόνα της πλειοψηφίας) και ηθική υποχρέωση· οι ύβρεις ακόμη κι αν είναι νόμιμες, είναι αήθεις και πρέπει να τιμωρούνται πολιτικά.

Δυστυχώς η Αριστερά έχει καλομάθει στα δύο μέτρα και σταθμά που τόσα χρόνια η ελληνική κοινωνία ανέχεται. Ενώ διατηρεί για τον εαυτό της το δικαίωμα να βρίζει όποιον θέλει, διακηρύσσει ότι είναι ιερόσυλη κάθε κριτική στα πεπραγμένα της. Ετσι μπορεί ο κ. Τσίπρας να υποστηρίζει ότι όσοι ψήφισαν το Μνημόνιο είναι ελλειμματικής ελληνικότητας, αλλά το γραφείο Τύπου του κόμματός του θεωρεί «εκβιασμό», «τρομοκράτηση» και «προβοκάτσια» τη σκληρή κριτική των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ που έκαναν οι κ. Βενιζέλος και Σαμαράς.

Είναι δε αστείο να ακούει κάποιος τον κ. Τσίπρα να κατηγορεί ΠΑΣΟΚ και Ν. Δ. ότι προσπαθούν «να επαναφέρουν διαχωριστικές γραμμές του χθες που διχάζουν», όταν βασικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι «Ή αυτοί ή εμείς».

Από την άλλη, η κ. Παπαρήγα μπορεί να κατηγορεί τους άλλους αρχηγούς κομμάτων ως «υπηρέτες συμφερόντων», αλλά θεωρεί ένοχο «αντικομμουνισμού» τον κ. Σαμαρά που μίλησε κατά της Αριστεράς. Είναι περίεργο, αλλά σ’ αυτή τη χώρα είναι θεμιτό να είναι κάποιος αντιδεξιός, αντιΠΑΣΟΚ ακόμη κι αντιΚΟΔΗΣΟ. Το μόνο που θεωρείται «αμάρτημα» είναι ο αντικομμουνισμός.

Βεβαίως, όλα αυτά τα χρόνια η Αριστερά έβρισκε κι έκανε. Δεν είναι μόνο οι μικροπολιτικές τακτικές του κ. Κώστα Καραμανλή που την άφησαν στο απυρόβλητο. Να θυμηθούμε ότι ο πρώην πρωθυπουργός έφτασε να δηλώσει ότι τιμά τον Χαρίλαο Φλωράκη (λογικό και θεμιτό), αλλά και «όσα αυτός πρεσβεύει» (τι τιμούσε, δηλαδή; Την άποψη για ανατροπή της αστικής δημοκρατίας και ανάγκης δικτατορίας του προλεταριάτου;)

Το κυριότερο είναι ότι η Αριστερά χρησιμοποίησε την Ιστορία για να ξεπλένεται από τα τωρινά της αμαρτήματα. Επειδή μαρτύρησε στο παρελθόν νομίζει ότι αγιοποιήθηκε. Επειδή διώχθηκε από το μετεμφυλιακό κράτος, σκούζει για διώξεις κάθε φορά που κάποιος στη σημερινή δημοκρατική Ελλάδα την επικρίνει. Επειδή πριν από το 1974 απαγορευόταν ακόμη και η ύπαρξη αριστερών κομμάτων, θεωρεί ότι σήμερα δεν πρέπει να απαγορεύεται τίποτε στα αριστερά κόμματα· ακόμη και η παραβίαση του νόμου θεωρείται θεμιτή πρακτική, αρκεί να γίνεται από την Αριστερά. Μόνο οι υπόλοιποι «βιάζουν τη δημοκρατία».

Το ευτύχημα είναι ότι αυτή η ιδιότυπη ασυλία της Αριστεράς τελείωσε. Ετσι η δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα: μπορούν να αντιπαρατεθούν απόψεις χωρίς φόβους κι ελπίζουμε χωρίς πάθη. Οπότε επί της ουσίας: έχει η Αριστερά να μας πει κάτι λογικό για τον τόπο ή θα συνεχίσει τις παλιές κραυγές με τον λύκο στα πρόβατα;

Ανατύπωση από: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_14/03/2012_475725

Η απάντηση του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»

“Η… «ασυλία» του ΚΚΕ και τα «άσυλα» του αντικομουνισμού” του Νίκου ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Χτες στην «Καθημερινή» δημοσιεύτηκε ένα διασκεδαστικό κείμενο το οποίο ισχυρίζεται ότι
α) από τη μεταπολίτευση το αστικό πολιτικό σύστημα είχε παράσχει «ασυλία» στο ΚΚΕ και ότι
β) ο αντικομουνισμός δεν είναι δα και «αμάρτημα».

*

Σε ό,τι αφορά στα περί «ασυλίας» του ΚΚΕ ο αρθρογράφος έχει απόλυτο δίκιο,

*

με… εξαίρεση
την πρώτη κυβέρνηση της ΝΔ τη δεκαετία του ’70, όταν ο αείμνηστος Λάσκαρης είχε «καταργήσει την πάλη των τάξεων», πράγμα το οποίο θα «έπρεπε» να οδηγήσει και στην «κατάργηση» του ΚΚΕ, το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν και «ξενοκίνητο» αφού το είχαν βαφτίσει «ΚΚΕ… «Εξωτερικού»»,

*

με… εξαίρεση
τη δεκαετία του ’80, την πρώτη ΠΑΣΟΚική οχταετία του κουτσογιωργισμού, του «δεν δικαιούσθε διά να ομιλείτε» και των «υποσχέσεων» του Α. Παπανδρέου ότι θα εξαλείψει το ΚΚΕ και θα του αφαιρέσει τη μισή εκλογική του δύναμη,

*

με… εξαίρεση
τη δεύτερη θητεία της ΝΔ επί Μητσοτάκη, τη δεκαετία του ’90, όταν στο φόντο των ανατροπών στις σοσιαλιστικές χώρες νόμιζαν κάποιοι ότι βρήκαν την ευκαιρία να «ξεμπερδέψουν» με το ΚΚΕ, εναντίον του οποίου έγραφαν στις φυλλάδες μέχρι ότι έκανε εμπόριο… ναρκωτικών (!), όταν με αφορμή τη «Σκοπιανοφαγία» το ΚΚΕ κατηγορείτο σαν υπόλογο «εθνοπροδοσίας» και όταν με αφορμή την απόρριψη της Συνθήκης του Μάαστριχτ από το ΚΚΕ οι κομμουνιστές έπρεπε να καούν στην πυρά υπό την ιαχή «πλην Λακεδαιμονίων»,

*

με… εξαίρεση
την επόμενη θητεία του ΠΑΣΟΚ όταν επί Σημίτη ομολογείτο (ο ίδιος ο Σημίτης το ομολόγησε) ότι – επί 21ου αιώνα – χαφιέδες σε διατεταγμένη υπηρεσία, ασφαλίτες με πολιτικά, στέλνονταν στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ,

*

με… εξαίρεση
τη νέα θητεία της ΝΔ επί Κώστα Καραμανλή, όταν βουλευτές του, όπως ο Μανώλης, παρέα με τον Καρατζαφέρη και τον Πάγκαλο, επιδίδονταν στα προβοκατόρικα περί «σχέσεων» του ΚΚΕ με την εταιρεία «Γερμανός», και φυσικά

*

με… εξαίρεση
την τρέχουσα περίοδο που ο αντιπρόεδρος του Παπανδρέου (και του Παπαδήμου), ο Πάγκαλος, αποκαλεί «τρελούς» τα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ, που οι Καρατζαρουραίοι πασχίζουν να χρεώσουν προβοκάτσιες όπως αυτές στον Άγνωστο Στρατιώτη στο ΚΚΕ, που από τον Μητσοτάκη μέχρι την Μπακογιάννη και από τον Μάνο μέχρι κάθε λογής μνημονιακό «παπαγάλο» των ΜΜΕ το ΚΚΕ κατηγορείται ότι κινείται «στα όρια της νομιμότητας» και ως εκ τούτου πρέπει «να παταχθεί»…

*

Αυτή είναι η… «ασυλία» που απολαμβάνει το ΚΚΕ στα σαράντα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Και αυτό είναι που ενοχλεί τα «άσυλα» του αντικομουνισμού
Οτι παρά την «καλοπέραση» που του επιφυλάσσει το κράτος των πλουτοκρατών, το ΚΚΕ συνεχίζει – προς μεγάλη τους θλίψη και παρά τις φιλότιμες προσπάθειές τους – να υπάρχει και να δυναμώνει.

*

Όσο για το αν συνιστά «αμάρτημα» όσων γράφουν και ισχυρίζονται τα προηγούμενα να είναι αντικομουνιστές, φυσικά και δεν είναι αμάρτημα.
Στην περίπτωσή τους, μάλιστα, το να είναι αντικομουνιστές αποτελεί καθήκον. Και υποχρέωση!
Ίσως, μάλιστα, ο αντικομουνισμός τους να είναι και η μόνη ενδιαφέρουσα πλευρά της ύπαρξής τους ως δημοσιολόγων.
Και τούτο διότι, αν μη τι άλλο, βοηθούν «να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι» ότι ο αντικομουνισμός εκτός από κατ’ εξοχήν επικίνδυνος φορέας και προπομπός των πιο αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων, είναι και γελοίος.

Ανατύπωση από: http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=6747279&publDate=15/3/2012

Posted in Εκτός Κατηγοριών | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »