Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Ιουλίου 2017
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Ιον.    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Archive for the ‘Φωτογραφίες’ Category

Πήγε για μπάνιο στη θάλασσα με φρέσκο τατουάζ και πέθανε από εκτεταμένη μόλυνση

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 02/06/2017

Η τραγική κατάληξη της υπόθεσης ενός 31χρονου είναι η τρανή απόδειξη ότι δεν πρέπει να αγνοεί κανείς την σοβαρότητα της περιποίησης ενός φρέσκου τατουάζ.

Πρόκειται για έναν 31χρονο που πήγε για μπάνιο σε παραλία στον κόλπο του Μεξικού, αγνοώντας τις συστάσεις των ειδικών για το τατουάζ που είχε κάνει μόλις πριν από πέντε ημέρες. Αλλά επειδή η πληγή από το τατουάζ ήταν ακόμα φρέσκια, μολύνθηκε με σαρκοφάγο βακτήριο, το οποίο κατέστρεψε το δέρμα του, προκάλεσε εκτεταμένη μόλυνση και τελικά οδήγησε στο θάνατό του!

To αρχικό τατουάζ

Την ημέρα που πήγε για κολύμπι, ανέπτυξε πυρετό, ρίγη και κόκκινο εξάνθημα κοντά στο τατουάζ του, σύμφωνα με τα όσα δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό BMJ Case Reports. Η κατάστασή του συνέχισε να επιδεινώνεται κατά τις επόμενες δύο ημέρες, προτού τελικά εισαχθεί στο νοσοκομείο.

Οι γιατροί ανησυχούσαν για τα «μπαλώματα» στα πόδια του που είχαν μετατραπεί σε μωβ σημάδια, κάτι που μπορεί να διαπιστωθεί σε πολλές λοιμώξεις. Λόγω του εξασθενημένου ήπατος, που ήδη είχε ο 31χρονος εξαιτίας κίρρωσης ήπατος από κατανάλωση αλκοόλ, θεωρήθηκε ότι υπάρχει υψηλός κίνδυνος η μόλυνση να οφειλόταν στο βακτήριο «vibrio vulnificus», που οδηγεί σε τέτοια σημάδια. Πιστεύεται ότι οι ασθενείς με χρόνια ηπατική νόσο έχουν χαμηλές ποσότητες ουδετερόφιλων (λευκά αιμοσφαίρια που βοηθούν στην καταπολέμηση των μολύνσεων).

Του χορήγησαν αντιβιοτικά για να βοηθήσουν στην καταπολέμηση του θανατηφόρου βακτηρίου, τα οποία είναι αποτελεσματικά περίπου στο 60% των περιπτώσεων. Αλλά μέσα σε μόλις 24 ώρες από την είσοδό του στο νοσοκομείο, οι γιατροί αναγκάστηκαν να τον τοποθετήσουν σε μηχανική υποστήριξη ζωής, καθώς τα όργανα του άρχισαν να καταρρέουν.

Ο 31χρονος έπαθε σηπτικό σοκ, που προκαλείται όταν μια λοίμωξη πυροδοτεί μια βίαιη ανοσοαπόκριση κατά την οποία το σώμα επιτίθεται στα ίδια του τα όργανα. Μετά από δύο εβδομάδες που βρισκόταν στο νοσοκομείο, τα συμπτώματά του είχαν αρχίσει τελικά να υποχωρούν και οι γιατροί είχαν την ελπίδα ότι θα τα καταφέρει. Αλλά το σώμα του υπέκυψε σε σηπτικό σοκ μόλις λίγες εβδομάδες αργότερα, ενώ ήταν ακόμα στο νοσοκομείο, προκαλώντας πλήρη κατάρρευση των νεφρών του. Πέθανε δύο μήνες μετά την πρώτη είσοδό του στο νοσοκομείο.

Οι συγγραφείς του επιστημονικού άρθρου σημείωσαν ότι αυτή η μέθοδος μόλυνσης είναι λιγότερο συνηθισμένη, καθώς συμβαίνει συχνότερα με την κατανάλωση οστρακοειδών που δεν έχουν καθαριστεί σωστά, όπως τα στρείδια.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Όσοι κάνουν τατουάζ, πρέπει να περιμένουν τουλάχιστον δύο εβδομάδες προτού κολυμπήσουν στην θάλασσα ή σε πισίνα. Το ιδανικό είναι να περιμένουν ακόμα παραπάνω μέχρι να επουλωθεί πλήρως η πληγή από το τατουάζ, καθώς το πληγωμένο δέρμα είναι ευάλωτο σε πολλά βακτήρια, τα οποία υπό κανονικές συνθήκες δεν το διαπερνούν. Αλλά το φρέσκο τατουάζ «ρίχνει τις άμυνες» του δέρματος στο σημείο εκείνο και από εκεί περνούν στον οργανισμό πολλά βακτήρια.

Η βύθιση των ανοικτών πληγών στο νερό, είτε προέρχεται από πισίνα, είτε από απλό μπάνιο στο σπίτι είτε και από θαλασσινό νερό, αποτελεί απειλή λοίμωξης, προειδοποιούν οι ειδικοί.

Ανατύπωση από:  alfavita

Posted in Ενημέρωση, Παιδεία, Φωτογραφίες, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Άνοιξη (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 23/05/2017

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Πάρος: Ξανά ισόβια στον βιαστή της Μυρτούς Άχμετ Βάκα- Δεν δέχθηκε τη συγγνώμη του το δικαστήριο (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 11/05/2017

Στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αιγαίου οδηγήθηκε και πάλι σήμερα το πρωί ο «δράκος της Πάρου» και δράστης του άγριου ξυλοδαρμού της 16χρονης τότε Μυρτώς Παπαδομιχελάκη, στη Χρυσή Ακτή της Πάρου, στις 22 Ιουλίου 2012, που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο.

Σύμφωνα με το cyclades24.gr, η δίκη δευτέρου βαθμού ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις 14:30 το μεσημέρι με τον Εισαγγελέα να προτείνει την ποινή των Ισόβιων για την πράξη της ληστείας και επιπλέον την ποινή κάθειρξης 18 ετών για κάθε μία εκ των δύο πράξεων της απόπειρας ανθρωποκτονίας και της πράξης του βιασμού και συνολική ποινή κάθειρξης 24 χρόνια και 11 μήνες.

Το δικαστήριο αποφάσισε ομόφωνα, να κάνει δεκτή την πρόταση του Εισαγγελέα και επέβαλε τις άνω ποινές για τις παραπάνω πράξεις. Τραγικές φιγούρες, η μητέρας της κοπέλας, Μαίρη Κοτρώτσου και η μεγάλη της αδελφή, οι οποίες κοιτούσαν απαρηγόρητα, δακρυσμένα και επίμονα τον δράστη.

Υπενθυμίζεται ότι πρωτοδίκως, είχε επιβληθεί στον Πακιστανό, η ποινή των ισοβίων και επιπλέον 25 χρόνια κάθειρξη.

Υπενθυμίζεται ότι η Μυρτώ πήρε εξιτήριο προ ολίγων ημερών από το κέντρο αποκατάστασης «Animus» όπου νοσηλευόταν έπειτα από 40 μήνες νοσηλεία. Ωστόσο, βρίσκεται σε μια θέση με 100% αναπηρία, καθώς δεν μιλάει, δεν κινείται, δεν τρώει.

Πηγή:  http://www.koutipandoras.gr/article/isobia-gia-to-drako-ths-paroy-poy-biase-thn-myrtw

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Σκέψεις, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Γίγαντες από παλέτες σε δάσος της Δανίας – Ως γέφυρες, παγκάκια, παιχνίδια (εικόνες – βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 10/05/2017

Φωτογραφίες: boredpanda.com

Ο Τόμας Ντάμπο είναι Δανός, είναι καλλιτέχνης, και δουλεύει με ανακυκλωμένα υλικά. Λέει ότι τα τελευταία τρία χρόνια έχει φιλοτεχνήσει 25 μεγάλα γλυπτά σ’ όλον τον κόσμο.

«Πρόσφατα, έκανα έξι γίγαντες, κρυμμένους γύρω απ’ την πόλη μου, την Κοπεγχάγη» δηλώνει.

Οι Ξεχασμένοι Γίγαντες είναι τοποθετημένοι στα δάση γύρω απ’ τη δανέζικη πρωτεύουσα, όχι σε πολυσύχναστα μονοπάτια.

Συνοδεύεται ο καθένας τους από ένα ποίημα, σκαλισμένο σε μια πέτρα εκεί κοντά, που κάνει νύξεις για το πού είναι «κρυμμένος».

Υπάρχει κι ένας χάρτης, σαν για «κυνήγι θησαυρού», στον οποίο με ένα Χ είναι σημειωμένο το σημείο στο οποίο βρίσκεται ο κάθε ένας.

Ο Ντάμπο θέλει να ενθαρρύνει τον κόσμο ν’ αφήσει τον καναπέ, να βγει έξω και ν’ αρχίσει να εξερευνά.

Ιδιαίτερα, όμορφα μέρη στα οποία δεν πολυπηγαίνει. Ελπίζει, επίσης, ότι οι φτιαγμένοι από ανακυκλωμένα υλικά γίγαντες θα προτρέψουν τον κόσμο να ανακυκλώνει.

Κάθε ένας από τους έξι Ξεχασμένους Γίγαντες έχει όνομα.

Το όνομα αυτού που βοήθησε τον Τόμας να τον κατασκευάσει. Και κάθε ένας χρησιμεύει σε κάτι διαφορετικό.

Ο Κοιμώμενος Λούις, πήρε τ’ όνομα ενός απ’ τους βοηθούς του Τόμας κι είναι μια έμμεση αναφορά στους άστεγους που συνήθως κοιμούνται στην περιοχή. Αλλά τούς δίνει και καταφύγιο, μιας κι απ’ το ανοιχτό στόμα του μπορείς να μπεις στο εσωτερικό του.

Η Τρίνε στην Κορφή του Λόφου προσφέρει τα χέρια της για σημείο στο οποίο μπορούν να σκαρφαλώσουν οι επισκέπτες και ν’ απολαύσουν τη θέα (μαζί της).

Ο Τόμας Πάνω στο Βουνό (τ’ όνομά του δεν το πήρε από τον ίδιο τον Τόμας Ντάμπο) έχει μακριά πόδια, να κάτσουν να ξαποστάσουν οι περιηγητές.

Ο Φιλικός Τέντι έχει τ’ όνομα ενός πολύ φιλικού δάσκαλου: απλώνει το ένα του χέρι να βοηθήσει τους περαστικούς να περάσουν ένα ρυάκι απέναντι.

Ο Όσκαρ Κάτω Από τη Γέφυρα – τον έφτιαξαν με υλικά από έναν ερειπωμένο νερόμυλο εκεί κοντά – «στηρίζει» τη γέφυρα πάνω απ’ το ποτάμι Lille Vejlesø.

Η Μικρή Τίλντε, τέλος, έχει μέσα της 28 φωλιές πουλιών.

Όμορφη βόλτα, σ’ ένα παραμύθι του 21ου αιώνα.

(ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Ανατύπωση από:  http://www.iefimerida.gr/news/335892/gigantes-apo-paletes-sto-dasos-tis-danias-os-gefyres-pagkakia-paihnidia-eikones-vinteo#axzz4gSmMYzTk

Posted in Βίντεο, Παράξενα, Τέχνη, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Παρίσι: Πως η «Pont Des Arts» έγινε «γέφυρα της αγάπης» και πως ξανάγινε «γέφυρα των τεχνών»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 03/05/2017

Η «Pont des Arts» έγινε γνωστή σε όλον τον κόσμο για τα «λουκέτα της αγάπης», με τα ερωτευμένα ζευγάρια να τα τοποθετούν σε διάφορα σημεία της γέφυρας, πριν πετάξουν το κλειδί στα νερά του ποταμού «σφραγίζοντας» την αγάπη τους.

Η «γέφυρα των τεχνών», η οποία έχει μετατραπεί σε «γέφυρα της αγάπης», είναι ντυμένη με χιλιάδες λουκέτα, που έχουν τοποθετηθεί από ζευγάρια, ως σύμβολο της αφοσίωσης τους στην αγάπη τους.

Αυτά τα ρομαντικά αναμνηστικά είχαν εξελιχθεί σε ένα τεράστιο τουριστικό αξιοθέατο, ωστόσο υπάρχουν και οι αντίθετες φωνές, οι οποίες υποστήριζαν ότι έτσι καταστρέφεται μία γέφυρα που αποτελεί ορόσημο για την πόλη.

Ωστόσο, τον Ιούνιο του 2014 ένα μέρος τη κιγκλιδώματος της γέφυρας κατέρρευσε υπό το βάρος του μετάλλου, το οποίο ξεπέρασε τους 45 τόνους.

Σε πρώτη φάση η δημαρχία του Παρισιού αφαίρεσε σχεδόν ένα εκατομμύριο λουκέτα και αντικατέστησε το κιγκλίδωμα και τις ξύλινες επιφάνειες με «έργα πολλών καλλιτεχνών» και στη συνέχεια εγκατέστησε και «βιτρό».

Σήμερα η «Pont Des Arts» φιλοξενεί εκθέσεις τέχνης

Pont des Arts

Posted in Ιστορία, Παράξενα, Τέχνη, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Αληθώς Ανέστη

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 16/04/2017

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Ελλάδα, Μουσική, Τέχνη, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Το ψωμί είναι στο τραπέζι (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 14/04/2017

Ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη σε εκπληκτικούς στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη και εικόνες από μια Ελλάδα που δυστυχώς δεν θα ξαναγυρίσει.
Στίχοι και εικόνες μιας Ελλάδας καθαρής που μέσα από τις χιλιάδες δυσκολίες και αντιξοότητες μπορούσε ακόμη να αγαπάει, να πιστεύει και να συγχωρεί.
Ίσως τελικά η πραγματική αγάπη να είναι προνόμιο των καθολικά φτωχών.

Το ψωμί είναι στο τραπέζι
το νερό είναι στο σταμνί
το σταμνί στο σκαλοπάτι
δώσε του ληστή να πιει

Το ψωμί είναι στο τραπέζι
το νερό είναι στο σταμνί
το σταμνί στο σκαλοπάτι
δώσε του Χριστού να πιει

Δώσε μάνα του διαβάτη
του Χριστού και του ληστή
δώσε μάνα να χορτάσει
δωσ’ του αγάπη μου να πιει

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Στις 28 Μαρτίου εκτοξεύεται ο δορυφόρος DUTH-Sat του Πολυτεχνείου Ξάνθης!  παρακολουθήστε την εκτόξευση ζωντανά από εδώ

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 25/03/2017

Σε λίγες μέρες αναμένεται η εκτόξευση του δορυφόρου GR01-DUTHSat που κατασκευάστηκε στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης!

Στην Πολυτεχνική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, έχει κατασκευαστεί ένας πλήρης δορυφόρος μικρού μεγέθους στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής διαστημικής αποστολής QB50. Ο δορυφόρος έχει περάσει όλες τις λειτουργικές δοκιμές και τις σκληρές δοκιμασίες πτήσης και έχει ήδη φορτωθεί στον πύραυλο που θα τον μεταφέρει στο διάστημα. Υπό την επίβλεψη του Επίκουρου Καθηγητή Θεόδωρου Σαρρή, μία ομάδα από μηχανικούς, μεταδιδακτορικούς ερευνητές και μεταπτυχιακούς φοιτητές ολοκλήρωσαν πριν από λίγους μήνες το πολύπλοκο έργο του σχεδιασμού και της κατασκευής του δορυφόρου, που πήρε την κωδική ονομασία GR01-DUTHSat.

Εικόνα: Ο δορυφόρος GR01-DUTHsat τη στιγμή της παράδοσης

Η ερευνητική ομάδα, μέρος του Εργαστηρίου Ηλεκτρομαγνητικής Θεωρίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, έχει μακροχρόνια ενασχόληση στο χώρο της τεχνολογίας και επιστήμης του διαστήματος και επελέγη το 2012 ανάμεσα σε δεκάδες προτάσεων από 38 χώρες για να συμμετάσχει στην πρωτοβουλία «QB50» για την κατασκευή και εκτόξευση ταυτόχρονα 50 νανο-δορυφόρων τύπου CubeSat. Στόχος του σμήνους αυτού των νανο-δορυφόρων είναι να μελετήσουν τη σύσταση και την ηλεκτροδυναμική του κοντινού διαστημικού χώρου μέσα στην Θερμόσφαιρα της Γης, σε αποστάσεις από 200 έως 400 χιλιόμετρα από την επιφάνεια της Γης, και κυρίως να παρατηρήσουν αλλαγές στην περιοχή αυτή κατά τη διάρκεια ηλιακών διαταραχών και εκρήξεων. Τις πολλαπλές μετρήσεις που απαιτούνται τις μοιράζονται οι δορυφόροι του σμήνους, και ο δορυφόρος DUTHSat είναι επιφορτισμένος να μετρά παραμέτρους του πλάσματος (δηλαδή της ηλεκτρικά φορτισμένης ύλης) της περιοχής αυτής. Αφού πραγματοποιήσουν μετρήσεις για αρκετούς μήνες, οι δορυφόροι QB50 αναμένεται να βυθισθούν στα κατώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας και να διαλυθούν, λόγω τριβής, σαν διάττοντες αστέρες.

Το πρόγραμμα QB50 συντονίζει τις μετρήσεις που θα συνεισφέρει ο κάθε δορυφόρος, αλλά ο σχεδιασμός και η κατασκευή του κάθε δορυφόρου πραγματοποιήθηκε από την κάθε ομάδα χωριστά, με δική της χρηματοδότηση, σχεδιασμό και κατασκευή. Τις προσπάθειες του ΔΠΘ ενίσχυσε η Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας, μέσω του ανταγωνιστικού προγράμματος ΑΡΙΣΤΕΙΑ που κέρδισε η ομάδα του ΔΠΘ. Μοναδικότητα και πρωτοπορία του δορυφόρου του ΔΠΘ αποτελεί το σύστημα περισυλλογής και επεξεργασίας μετρήσεων, το οποίο αποτελείται από μια σειρά ηλεκτρονικών και ολοκληρωμένων κυκλωμάτων – ASICS που αναπτύχθηκαν μέσα στο εργαστήριο και τα οποία είναι ειδικά κατασκευασμένα να αντέχουν στις πολύ σκληρές συνθήκες θερμοκρασίας και ακτινοβολίας που επικρατούν στο διάστημα. Τα κυκλώματα αυτά είναι επιφορτισμένα με τη συλλογή και την ψηφιοποίηση των σημάτων από τους αισθητήρες του δορυφόρου και έχουν επιδόσεις και αντοχές που ξεπερνούν κατά πολύ τις επιδόσεις αντίστοιχων διαθέσιμων μονάδων για διαστημικές εφαρμογές όσον αφορά στην κατανάλωση ισχύος και αντοχή σε συνθήκες διαστήματος.

Ο σχεδιασμός του GR01-DUTHSat ξεκίνησε το 2013. Μετά από διάφορες δοκιμαστικές κατασκευές, η τελική συναρμολόγηση ολοκληρώθηκε το 2016, και στη συνέχεια ο δορυφόρος πέρασε μια σειρά από σκληρές δοκιμασίες για να γίνει αποδεκτός για πτήση: δοκιμές ταλαντώσεων εκτόξευσης πραγματοποιήθηκαν στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, δοκιμές ταχείας ψύξης και θέρμανσης υπό κενό έγιναν στο Ε.ΚΕ.Φ.Ε. “ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ”, λειτουργικοί έλεγχοι, τεχνητά βραχυκυκλώματα των μπαταριών και δοκιμές επικοινωνίας έγιναν στο ΔΠΘ, και τελικά ο DUTHSat πήρε το τελικό ΟΚ για πτήση τον Νοέμβριο του 2016. Συνολικά, από τα 50 πανεπιστήμια που ξεκίνησαν, 36 κατάφεραν να ολοκληρώσουν και να παραδώσουν πλήρως λειτουργικούς δορυφόρους. Ανάμεσά τους είναι ακόμα ένας Ελληνικός δορυφόρος, ο GR02 – UPSat, του τμήματος Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, δίνοντας μαζί με τον DUTHSat ένα δυνατό Ελληνικό παρόν στο χώρο του Διαστήματος.

Στο ακροατήριο Κένεντυ  βρίσκεται ήδη ο DUTHSat

H πτήση των GR01-DUTHSat και GR02-UPSat θα γίνει μέσω του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (International Space Station, ISS). O GR01-DUTHSat αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο Ακρωτήριο Κένεντυ – Cape Canaveral της Florida, μέσα στο Cygnus Cargo Craft (στο διαστημόπλοιο που αντικατέστησε τα διαστημικά λεωφορεία, τα space shuttles, για την σύνδεση με τον ISS) και αναμένεται να εκτοξευθεί με ένα πύραυλο Atlas 5, που θα στείλει τον Cygnus και τον DUTHsat στον ISS μαζί με άλλες προμήθειες και πειράματα. Σημειώνεται ότι το «εισιτήριο» για να μπει ο DUTHsat μέσα στο Cygnus και να πετάξει με τον Atlas 5, το οποίο επίσης έπρεπε να καλύψει η κάθε ομάδα από μόνη της, έγινε εφικτό με την ευγενική χορηγία της Ελληνικής Εταιρείας Raycap από την Δράμα!

Εικόνα: Ο δορυφόρος DUTHsat, που βρίσκεται μέσα στο διαστημόπλοιο Cygnus μαζί με άλλους 27 δορυφόρους του προγράμματος QB50, μεταφέρονται με έναν πύραυλο Atlas 5 για εκτόξευση από το Cape Canaveral (Ακρωτήριο Κένεντι) στη Φλώριντα.

Σε ζωντανή μετάδοση η εκτόξευση και πρόσδεση του δορυφόρου

Η εκτόξευση του Atlas 5 είναι σχεδιασμένη για τις 28 Μαρτίου 2017, και μπορεί να την παρακολουθήσει κανείς ζωντανά από το NASA TV, εδώ:

Πιο εντυπωσιακή, όμως, αναμένεται να είναι η πρόσδεση (το «docking» όπως λέγεται) του Cygnus με τον ISS που θα γίνει δύο ημέρες αργότερα, στις 30 Μαρτίου 2017 και η οποία επίσης θα αναμεταδίδεται ζωντανά από τη NASA TV, με live streaming από τις κάμερες του ISS. Κατά τη διάρκεια της πρόσδεσης του Cygnus σχεδιάζεται ειδική προβολή μαζί με παρουσίαση όλης της αποστολής του DUTHSat σε αμφιθέατρο στο χώρο του ΔΠΘ, στην Πολυτεχνιούπολη Κιμμερίων Ξάνθης, η οποία θα είναι ανοικτή στο κοινό. Η ώρα που έχει ανακοινωθεί για την πρόσδεση είναι 12:00 – 14:00 (και την ίδια ώρα σχεδιάζεται και η παρουσίαση στο ΔΠΘ), ωστόσο σημειώνεται ότι οι εκτοξεύσεις πολύ συχνά έχουν καθυστερήσεις ή αναβολές, π.χ. λόγω καιρού ή τελικών ελέγχων, οπότε συστήνεται σε όποιον θα ήθελε να παρακολουθήσει την παρουσίαση να ελέγξει από πριν την ιστοσελίδα του DUTHSat, στο www.duthsat.gr, για τελευταία νέα, καθώς και για τους χώρους της εκδήλωσης. Στην ίδια ιστοσελίδα υπάρχουν και στοιχεία επικοινωνίας με τους υπεύθυνους του προγράμματος.

Εικόνα: Η μεταφορά του DUTHsat στον ISS θα γίνει στις 23 Μαρτίου με το διαστημόπλοιο Cygnus, που φαίνεται στη φωτογραφία (από παλαιότερη αποστολή, τη στιγμή της πρόσδεσης στον ISS)

Αφού o Cygnus «προσδεθεί» επάνω στον ISS, αστροναύτες του ISS θα παραλάβουν τον DUTHSat, επίσης σε ζωντανή σύνδεση, ενώ κάποια στιγμή τον Απρίλιο ή Μάϊο του 2017, ανάμεσα στα πειράματα και τις εργασίες που διενεργούν οι αστροναύτες του ISS, θα τον τοποθετήσουν σε ειδικό εκτοξευτήρα επάνω σε ειδικό μηχανικό βραχίονα για να τεθεί σε σχεδόν κυκλική τροχιά στα 400 Km. Μετά την εκτίναξη από τον ISS (αφού περάσουν 30 λεπτά, για λόγους ασφαλείας), ο DUTHSat θα ανοίξει αυτόματα τις κεραίες του ώστε να αρχίσει να επικοινωνεί και να δέχεται εντολές από το Σταθμό Εδάφους και το Κέντρο Ελέγχου (Ground Control) που έχει κατασκευαστεί για το σκοπό αυτό στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, με τη συνδρομή του Συλλόγου Ραδιοερασιτεχνών Ξάνθης.

Στη συνέχεια ο DUTHSat, που αρχικά αναμένεται να περιστρέφεται με τυχαίο τρόπο στο διάστημα, θα ενεργοποιήσει το σύστημα σταθεροποίησης και προσανατολισμού του ώστε τα όργανα μέτρησης να βλέπουν στην επιθυμητή κατεύθυνση. Μετά από ελέγχους λειτουργίας όλων των υποσυστημάτων και οργάνων, ο DUTHSat θα αρχίσει να αποστέλλει τα πολύτιμα δεδομένα από τις μετρήσεις του στο Σταθμό Εδάφους, για να χρησιμοποιηθούν για μοντελοποίηση και προσομοίωση αυτής της περιοχής. Η τελική τοποθέτηση σε τροχιά, για την οποία όμως δεν έχει ακόμα δοθεί ημερομηνία, θα αναμεταδοθεί επίσης ζωντανά από κάμερες του ISS που δείχνουν ανά πάσα στιγμή εικόνες από τη Γη και από τη δραστηριότητα των αστροναυτών στο διαστημικό σταθμό.

Νέα για την εκτόξευση του DUTHSat και για τις σχετικές εκδηλώσεις, καθώς και link προς σχετικές ιστοσελίδες του ISS, του προγράμματος QB50 και των σελίδων που θα κάνουν ζωντανές αναμεταδόσεις μπορεί να βρει κανείς στην ιστοσελίδα του DUTHSat, στο σχετικό twitter και στην παρακάτω σελίδα στο facebook:

Περισσότερα:
ΙστοσελίδαFacebook Group Τwitter

Ανατύπωση από:  xanthi2

 

Posted in Βίντεο, Επιστήμη, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

Για όσους θυμούνται το «Νησί της Αφροδίτης», το «Μπαγκλαντές», τα «Ίμια» και τις άλλες λατρεμένες ταβέρνες της Θεσσαλονίκης (φωτογραφίες)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 23/03/2017

Για όσους θυμούνται το «Νησί της Αφροδίτης», το «Μπαγκλαντές», τα «Ίμια» και τις άλλες cult ταβέρνες της Θεσσαλονίκης (φωτό)

Μόλις 5 χιλιόμετρα δυτικά της Θεσσαλονίκης,στις εκβολές του Αξιού, κυριαρχούν πλούσιοι ψαρότοποι και εγκαταστάσεις μυδιοκαλλιέργειας. Απομακρυσμένες μάλιστα από τα μάτια των περίεργων, έξω από το Καλοχώρι, βρίσκονταν και οι λεγόμενες παραθαλάσσιες ταβέρνες, γνωστές και ως «Μπαγκλαντές».

Οι ταβέρνες της περιοχής του Καλοχωρίου. Οι γνωστές ταβέρνες παράγκες, ακριβώς επάνω στο φράγμα, στις εκβολές του ποταμού (Ίμια, Το νησί της Αφροδίτης, Λιμανάκι, Μπαγκλαντές κλπ) μπορεί να έκλεισαν αλλά κάποιες από αυτές μεταφέρθηκαν εντός του οικισμού και εξακολουθούν να σερβίρουν εκλεκτά θαλασσινά.

Η πρόσβαση δύσκολη τον χειμώνα, η λάσπη παντού και μεγάλες λακκούβες  που πολλές φόρες η βυθομέτρηση ήταν απαραίτητη για ασφαλή διέλευση, μα η αγάπη των ανθρώπων όχι μονάχα δεν έλεγε να σταματήσει αλλά δυνάμωνε και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που απογοητευμένοι δεν κατάφεραν να βρουν θέση και να απολαύσουν τα ηλιοβασιλέματα στην κατά τα άλλα τόσο υποβαθμισμένη αυτή περιοχή του Θερμαϊκού κόλπου.

Η κακή κατάσταση του δρόμου καθιστούσε την κυκλοφορία κάτι παραπάνω από αργή κι έτσι μπορούσες ν’ απολαύσεις όλα τα ταξιδιάρικα πουλιά σε απόλυτη ηρεμία χωρίς να φοβούνται καθόλου και κυρίως τους πανέμορφους ερωδιούς κατά χιλιάδες να αναζητούν σε τούτο τον βιότοπο την τροφή τους ατάραχοι.

Τα εδέσματα πάντα φρέσκα και πολύ καλής ποιότητας, καλομαγειρεμένα, καθαρά, καθαρά και τα ποτά, κι αυτό μπορώ με σιγουριά να πω αφορούσε όλα τα ταβερνάκια της περιοχής. Και οι τιμές πραγματικά χαμηλές αν και τα τελευταία χρόνια είχαν τσιμπηθεί κάπως προς τα πάνω για να αντέξουν τα επανωτά χτυπήματα των με υπερβάλλοντα ζήλο μα και δεδομένη την διωκτική ευχέρεια συχνών ελέγχων.

Κάποιες παράγκες πρόσφεραν φιλοξενία σε κάνα δυο πάγκους με ετοιμόρροπα τραπεζάκια και σε τιμές κάτω του κόστους, μπορούσες, αν ήσουν τυχερός, να απολαύσεις φρέσκα ψάρια και θαλασσινά που συνοδεύονταν από σαλάτα του διπλανού μικρού μπαχτσέ και σπιτικό τσιπουράκι. Δέσποζαν τα φρέσκα λαβράκια και τα εξαιρετικά μύδια, στο ραδιόφωνο παλιά λαϊκά και ρεμπέτικα, το θηρίο – η πόλη – πιο κάτω χαμένη στη ζέστη του μεσημεριού, σε άλλους ρυθμούς. Οι παρέες συνήθως έφταναν εκεί με αυτοκίνητα ταλαιπωρημένα από τη λάσπη και τις λακκούβες. Απίστευτα πράγματα σε μια εποχή που έκανε αγώνα μάλιστα για να τα ξεχάσει…

Όσοι επισκέφθηκαν  το ουζερί του νησιού της Αφροδίτης, το επίσημο όνομα του μικρού νησιού είναι «Καβούρα» τότε σίγουρα σήκωσαν τα μπατζάκια τους, βγάλαν παπούτσια και κάλτσες, για να ξεχαστούν για ώρες εκεί κοιτώντας τη θάλασσα και τον Βεσπασιανό, τον όμορφο και τραγουδησμένο φάρο του Αγγελοχωρίου, απέναντι. Φυσικά το «Μπαγκλαντές», φτιαγμένο πάνω σε πασσάλους, ο «Τάκος» που αργότερα μεταφέρθηκε με το όνομα «τα… Ίμια» πιο κοντά στο χωριό ήταν από τα κουτουκάκια που αγαπήθηκαν πάρα πολύ.

«Το νησί της Αφροδίτης»

6 Enrmy P7r3 Uj

Ψαροταβέρνα δίπλα στο Δέλτα Αξιού. Δύσκολη πρόσβαση από Θεσσαλονίκη μέσω χωματόδρομων από το Καλοχώρι ή από την έξοδο της Χαλάστρας στην εθνική οδό για Αθήνα (περίπου 45 λεπτά). Πάντως άξιζε να το επισκεφθείς γιατί το τοπίο ξεφεύγει και προσφέρει πανοραμική θέα της πόλης. Το μαγαζί ήταν κυριολεκτικά σαν ένα νησάκι.

f6 iz7 Yz ZEj

Ιδιοκτήτης ο Κώστας. Αρχικοί ιδιοκτήτες οι γονείς του, ενώ το μαγαζί πήρε το όνομά του από την μητέρα του την Αφροδίτη.

g5 Vtfvp YMGQj

Πολύ κοντά στην πόλη της Θεσσαλονίκης βρισκόταν το πλέον εξωτικό μέρος της Μακεδονίας.

 q Au UDa A KSUj

Είναι οι εκβολές του Αξιού ποταμού. Εκεί όπου σχηματίζεται το μεγάλο δέλτα με τα πολλαπλά κανάλια και τις φημισμένες μυδοκαλλιέργειες της Χαλάστρας, υπάρχει ένας μοναδικός υδροβιότοπος με μεγάλο αριθμό σπανίων πουλιών.

Ο τυχερός και επίμων επισκέπτης απολάμβανε εικόνες που μόνον σε ειδικά ντοκιμαντέρ μπορεί να αντικρίσει.

Manthos Oupss ( B120)

Στο πλέον απομακρυσμένο σημείο του δέλτα κοντά στον ραδιοφάρο, βρισκόταν ένα καταπληκτικό μοναδικό στο είδος του ταβερνάκι. «Το νησί της Αφροδίτης», εκεί που όταν είχε φουσκοθαλασσιά, το κύμα έσκαγε πάνω στο τοιχάκι, δίνοντας την αίσθηση της βάρκας….

Πολλά τα εξαιρετικά πιάτα που σερβίρονταν, κυρίως θαλασσινά, το χαρακτηριστικό όμως ήταν τα ολόφρεσκα γλωσσάκια, που ψάρευαν οι τοπικοί ψαράδες στις ξέρες των εκβολών.

Οι τηγανητές γλώσσες (ίσως επειδή ήταν και κομμάτι «βρώμικο») στο νησί της Αφροδίτης, ήταν άλλο πράγμα.

Έκλεισε τον Ιούλιο του 2007. Άνοιξε για λίγο ακόμη προς τα Χριστούγεννα του 2007, αλλά έπειτα ξαναέκλεισε οριστικά.

«Μπαγκλαντές»

kostasargyris kaloxori 06

Κάποτε έτρωγε ο κόσμος φρέσκο ψάρι και απολάμβανε το τσιπουράκι του με θέα από τη λιμνοθάλασσα προς την Θεσσαλονίκη. Τώρα η δημοτική αρχή της περιοχής με απόφασή της έχει κλείσει όλες τις ταβέρνες που βρίσκονται στην περιοχή της λιμνοθάλασσας, με αποτέλεσμα σκόρπια λεηλατημένα κτίσματα που βρίσκουν καταφύγιο διάφοροι περιθωριακοί τύποι και όχι τα πουλιά και το ανθρώπινο στοιχείο να παραμένει μες στην πόλη εγκλωβισμένο ως συνήθως.

Ξεκίνησε το 1978 και έκλεισε τον Ιούλιο του 2007 με εισαγγελική παρέμβαση (όπως και όλα τα υπόλοιπα της περιοχής). Μεταφέρθηκε μέσα στο χωριό Καλοχώρι.

Μού έχει μείνει η εικόνα πίνοντας τσιπουράκι στην ξύλινη βεραντούλα του «Μπαγκλαντές». Στο βάθος από τις καλαμιές των βάλτων του Καλοχωρίου, την ώρα που δύει ο ήλιος …. το ηλιοβασίλεμα να «πυρπολεί» την πόλη με ένα σωρό χρώματα, κι αυτά να τα βλέπεις πίσω από τις καλαμιές …. άλλο να τα γράφω κι άλλο να τα βλέπετε …

Γλυκιές “παράνομες” αναμνήσεις… «παράνομες» αλλά πανέμορφες, κυριολεκτικά πανέμορφες.

Όλα αλλάζουν, μας το είπε ο Ηράκλειτος πολλά χρονιά πριν ! Μα τυχεροί όσοι τα ζήσαμε και τα θυμόμαστε κι ίσως να είναι τυχεροί κι όσοι ακούν τις διηγήσεις μας γιατί μονάχα έτσι ίσως κάποτε οι πόλεις να ξαναγίνουν ανθρώπινες…

Kostas Argyris Kaloxori 02 6 C0 D2472

Ανατύπωση από:  http://www.seleo.gr/cult/169579-gia-osous-thymoyntai-to-nisi-tis-afroditis-to-mpagklantes-ta-imia-kai-tis-alles-cult-tavernes-tis-thessalonikis-foto

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παράξενα, Παιδεία, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Η μεγαλύτερη γενοκτονία στην ιστορία της ανθρωπότητας έγινε από Ευρωπαίους και συνεχίζεται ακόμα!

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 15/03/2017

Ευρωπαίοι εναντίον Ινδιάνων: 500 χρόνια Γενοκτονίας και Αντίστασης

Ευρωπαίοι εναντίον Ινδιάνων: 500 χρόνια – Γενοκτονία και Αντίσταση

Φωτ.: Έγκλειστα Ινδιανάκια από το παιδομάζωμα «εκπολιτισμού, εκχριστιανισμού και εξαμερικανισμού», στο Carlisle Boarding School

Η τραγική ιστορία των Ινδιάνων της Βόρειας, Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, που συνοψίζεται στον χαρακτηρισμό «η μεγαλύτερη γενοκτονία» στη γνωστή ιστορία της ανθρωπότητας, δεν τελειώνει με την εξιστόρηση του Τσαρλς Μπρόουνελ, στα μέσα του 19ου αιώνα. Στην πραγματικότητα, συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με άλλα μέσα.

Στη Βόρεια Αμερική, οι τελευταίες εκκαθαρίσεις παλαιού τύπου έλαβαν χώρα το 1924, όταν εξουδετερώθηκαν οι τελευταίες ομάδες αντίστασης των Σιού, αν και στα νοτιοδυτικά συγκρούσεις γίνονταν μέχρι το 1933. Αλλά οι εκκαθαρίσεις νέου τύπου συνεχίστηκαν. Οι Ινδιάνοι είχαν ουσιαστικά χάσει τα πάντα και πρώτα απ’ όλα τη γη τους. Μόνο με το νόμο Dawes Act, του 1887, 380 εκατομμύρια στρέμματα ινδιάνικης γης μεταβιβάζονταν από τις φυλές σε ατομικούς ιδιοκτήτες, άλλες έναντι τιμήματος και άλλες μοιράζονταν δωρεάν για να εγκατασταθούν με τίτλους ιδιοκτησίας οι Ευρωπαίοι έποικοι.  Οι Ινδιάνοι, όσοι είχαν απομείνει, κυνηγημένοι, διασκορπισμένοι και αποδεκατισμένοι, υποχρεώνονταν να εγκλωβιστούν σε καταυλισμούς, σε νησίδες, σε οριοθετημένες περιοχές (reservation), στις περισσότερες περιπτώσεις πολύ μακριά από τη γη των προγόνων τους.

Οι νομαδικές φυλές υποχρεώθηκαν να γίνουν αγροτικές χάνοντας την κουλτούρα τους και την αυτάρκειά τους. Φυλές που ζούσαν από το κυνήγι εγκαταστάθηκαν μακριά από τα δάση και φυλές που ζούσαν από το ψάρεμα εγκαταστάθηκαν μακριά από τις λίμνες, τα ποτάμια και τη θάλασσα. Οι διατροφικές τους πηγές απαλλοτριώθηκαν από τους εποίκους. Απαγορεύτηκε ακόμα και η επικοινωνία τους με άλλες φυλές. Και εξίσου βασικό, λαοί των οποίων οι πολιτισμοί βρίσκονταν σε αξεχώριστη σχέση με τη φύση, απομακρύνθηκαν από τους ιερούς τόπους τους, από τα βουνά, τα δάση, τα ποτάμια, τις πεδιάδες και τα ζώα που τους έτρεφαν υλικά και πνευματικά.

Όσοι γλύτωσαν από τη φυσική εξόντωση, δολοφονημένοι από τα εξελιγμένα όπλα των εποίκων, αλλά και από τις ασθένειες των λευκών τις οποίες το ανοσοποιητικό τους σύστημα δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει, όπως η ευλογιά, η φυματίωση, η γρίπη και πανούκλα, υπέστησαν μια εξαναγκαστική  και οργανωμένη πολιτική αφομοίωσης και εξαμερικανισμού. Ο George Washington και ο Henry Knox ήταν οι πρώτοι που εφάρμοσαν συνειδητά την πολιτική της πολιτισμικής μετάλλαξης των Ινδιάνων. Έκτοτε, με αλλεπάλληλες νομοθετικές ρυθμίσεις, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Καναδά, εφάρμοσαν μαζικά προγράμματα αποϊνδιανοποίησης. Τα παιδιά των Ινδιάνων απομακρύνονταν δια της βίας από τις οικογένειές τους και εγκλείονταν σε σχολεία ειδικά για το ξερίζωμα κάθε στοιχείου της ινδιάνικης ταυτότητας και του πολιτισμού τους.

Στα ιδρύματα αυτά, από τα οποία πέρασαν δεκάδες χιλιάδες παιδιά, οι μαθητές και οι μαθήτριες υποχρεούνταν να αποβάλλουν κάθε τι που είχε σχέση με τον πολιτισμό της φυλής τους. Απαγορευόταν πολύ αυστηρά η χρήση της ινδιάνικης γλώσσας, ακόμα και κατ’ ιδίαν και επιβαλλόταν η αγγλική γλώσσα, ή και η γαλλική στον Καναδά. Οι μαθητές κουρεύονταν και ντύνονταν κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα και γίνονταν χριστιανοί με το ζόρι. Και βάφτιζαν υποχρεωτικά τα παιδιά με ευρωπαϊκά ονόματα! Ο Όρθιος Βούβαλος γινόταν Τζον και το Κόκκινο Σύννεφο γινόταν Τομ.

Μακριά από τις οικογένειές τους, όσα παιδιά επιβίωναν από τις ασθένειες που μεταδίδονταν εύκολα στους ασφυκτικούς τόπους συγκέντρωσης, αναγκάζονταν να μεταμορφωθούν δια της βίας σε κάτι εντελώς ξένο. Εάν σκεφτεί κανείς ότι στην περιοχή του σημερινού Καναδά υπήρχαν 13 κύριες ινδιάνικες γλωσσικές ομάδες και 65 διάλεκτοι, από τις οποίες μόνο τρεις έχουν πιθανότητες διάσωσης σήμερα, καταλαβαίνει το μέγεθος της πολιτισμικής γενοκτονίας.

Παιδομάζωμα

Καθοριστικό ρόλο στην εφαρμογή αυτής της αποϊνδιανοποίησης ανέλαβε και εκτέλεσε με μεγάλη αυστηρότητα και ζήλο η εκκλησία, προτεσταντική και καθολική, συχνά σε οξύ ανταγωνισμό μεταξύ τους. Οι θρησκευτικές οργανώσεις λειτουργούσαν αυτά τα οικοτροφεία με φανατισμό και βία, που συμπεριλάμβανε και τη σεξουαλική, παθητική και ενεργητική, κακοποίηση των μαθητών. Και βέβαια, τα παιδιά χρησιμοποιούνταν σαν φτηνό και πειθήνιο χωρίς κανένα δικαίωμα εργατικό δυναμικό στις κοντινές φάρμες και τα εργοστάσια.

Σε αντίθεση με ό,τι νομίζεται, η ένταση της πολιτισμικής γενοκτονίας, του αφανισμού κάθε στοιχείου ταυτότητας και κουλτούρας από τους ιθαγενείς, δεν συνέβη το 1500, το 1600 και το 1700, αλλά από το 1850 μέχρι την εποχή μας! Η μεγάλη σφαγή 300 Ινδιάνων της φυλής Λακότα, από τον αμερικάνικο στρατό, στο Wounded Knee, στη Νότια Ντακότα, το 1890, εκ των οποίων τα μισά θύματα ήταν παιδιά και γυναίκες, αποδεικνύει ότι η φυσική και πνευματική εξόντωση των Ινδιάνων δεν εξαντλείται στον 16ο ή 17ο αιώνα, αλλά φτάνει μέχρι τη νεωτερική εποχή. Υπολογίζεται από τους ερευνητές ότι περίπου το 90%, δηλαδή 16 από τα 18 εκατομμύρια ιθαγενών, εξολοθρεύθηκαν από σφαγές, αποκλεισμούς, πείνα, υποδούλωση και ασθένειες που έφεραν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική! Το 1800, στην επικράτεια των σημερινών ΗΠΑ, είχαν απομείνει 600 χιλιάδες Ινδιάνοι και το 1890 μόνο 250 χιλιάδες! (D. Hightower-Langston: The Νative American World και R. Thornton: American Indian Holocaust and Survival, 1990)

Στον Καναδά, αυτά τα σχολικά γκέτο του υποχρεωτικού παιδομαζώματος, που άρχισαν να ιδρύονται το 1847, 130 σε όλη τη χώρα, έπαψαν να λειτουργούν το 1996. Και μόλις το 2006, η κρατική Επιτροπή Αλήθειας και Αποκατάστασης αποφάνθηκε ότι αυτά τα ιδρύματα είχαν βλαβερές επιπτώσεις στους ιθαγενείς πληθυσμούς, αλλά και στην κοινωνία γενικότερα. Και το 2008, ο πρωθυπουργός του Καναδά Stephen Harper ζήτησε συγγνώμη για το κακό που έκαναν αυτά τα σχολεία. Κάπως αργά, μάλλον…

Στις ΗΠΑ, το πρώτο τέτοιο ίδρυμα άνοιξε το 1879. Και τα κλειστά αυτά οικοτροφεία πολλαπλασιάστηκαν στον 20ο αιώνα. Το 1973, φοιτούσαν σ’ αυτά τα «εκπολιτιστικά» ιδρύματα 60.000 Ινδιανάκια. Ο δρόμος είχε ανοίξει το 1886, με την απόφαση United States v. Kagama του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ που έδωσε απεριόριστη εξουσία στις αρχές για τη βίαιη αφομοίωση και ενσωμάτωση των ιθαγενών στην αμερικάνικη κοινωνία.

Πρακτικές του διαβόλου

Με αντίστοιχους νόμους απαγορεύτηκαν και ποινικοποιήθηκαν οι εξωτερικές εκφράσεις ζωτικών μορφολογικών στοιχείων του ινδιάνικου πολιτισμού. Για παράδειγμα, με νόμο απαγορεύτηκαν οι ινδιάνικοι χοροί και τα τραγούδια, οι τελετές θρησκευτικού περιεχομένου, αλλά και η παραδοσιακή ιατρική των Ινδιάνων. Όλα αυτά θεωρούνταν επισήμως και θεσμικά, με τον Code of Indian Offenses, το 1883, «πρακτικές του διαβόλου».

Στον Καναδά, με το νόμο Indian Act του 1876, μεταξύ άλλων απαγορεύτηκε στους ιθαγενείς που δεν είχαν γίνει χριστιανοί να προσφεύγουν στα δικαστήρια, ακόμα και σαν μάρτυρες. Με την τροποποίηση του 1884, απαγορεύτηκαν όλες οι παραδοσιακές θρησκευτικές και κοινωνικές πρακτικές, ενώ με νεότερη τροποποίηση του 1920, απαγορεύτηκε στους Ινδιάνους να φορούν τις παραδοσιακές ενδυμασίες τους και να χορεύουν τους χορούς τους, καθώς και κάθε άλλη εκδήλωση ή συμπεριφορά εκλαμβάνεται σαν αντίθετη με τον χριστιανισμό. Με δεδομένο ότι, στον Καναδά, οι διώξεις εναντίον των ιθαγενών είχαν ξεκινήσει από το 1600, γίνεται αντιληπτό τι πέρασαν οι γηγενείς επί 400 χρόνια. Η οθωμανική κυριαρχία στην Ελλάδα μοιάζει με παιδική χαρά μπροστά την αγριότητα και τη βαρβαρότητα των πολιτισμένων λευκών Ευρωπαίων χριστιανών στην αμερικανική ήπειρο.

Σήμερα, στις ΗΠΑ, είναι αναγνωρισμένες 567 φυλές, με σύνολο πληθυσμού γύρω στα 4,4 εκατομμύρια. Και στον Καναδά, ζουν, όπως ζουν, 1.400.000 ιθαγενείς, που ανήκουν σε 600 αναγνωρισμένες φυλές και συλλογικότητες.

Επίσης, σε όλη την ήπειρο, άλλαξαν χιλιάδες τοπωνύμια. Περιοχές, ποτάμια, λίμνες, βουνά, δάση και παραλίες μετονομάστηκαν εμπεδώνοντας την οικειοποίηση της γης από τους λευκούς και μετατρέποντας σε άγνωστη για τους Ινδιάνους την ίδια τους τη χώρα. Η Βιρτζίνια πήρε το όνομά της από την -επονομαζόμενη και παρθένα, παρ’ όλους τους εραστές της- βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ Α΄. Η Ντέλαγουεαρ από τον ομώνυμο κατακτητή της, όπως και η Κολούμπια από τον Κολόμβο, κάτι που συνέβη μέχρι το τελευταίο χωριουδάκι. Ό,τι έχει απομείνει αποτελεί θλιβερό υπόλειμμα ενός κόσμου ολόκληρου.

Στερεότυπα παρουσίασης

Η ονομασία «Ινδιάνοι» είναι εντελώς άσχετη με τους Ινδιάνους. Είναι γέννημα των λευκών που επειδή νόμιζαν ότι είχαν ανακαλύψει τις Δυτικές Ινδίες, ονομάτισαν τους ιθαγενείς λαούς «Ινδούς» ή «Ινδιάνους», αδιαφορώντας για το πώς ονόμαζαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους. Επίσης, καλλιέργησαν την αντίληψη ότι πρόκειται για ένα λαό ομοιογενή και ομοιόμορφο. Και μ’ αυτό τον τρόπο τούς αναπαριστούν έκτοτε. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για εκατοντάδες ανεξάρτητες φυλές με ξεχωριστά ήθη και έθιμα, ξεχωριστές γλώσσες, ξεχωριστό τρόπο οργάνωσης και διαφορετικές εξωτερικές εμφανίσεις. Αυτή η παραμόρφωση, επικεντρώθηκε σε δύο τύπους Ινδιάνων, τον ηλικιωμένο σοφό που συμβουλεύει τους λευκούς και τον αιμοχαρή πολεμιστή που ζει για να σκοτώνει εποίκους και να αρπάζει τις γυναίκες τους. Ακόμα και πρακτικές βάρβαρες που αποδίδονται στους Ινδιάνους, όπως το ξερίζωμα με μαχαίρι του τριχωτού της κεφαλής του αντιπάλου, το scalp, εισήχθησαν στην Αμερική από τους Ευρωπαίους κατακτητές (James Axtell, στην «Εγκυκλοπαίδεια των Ινδιάνων της Β. Αμερικής»).

Ινδιανάκια, πριν και μετά τον «εκπολιτισμό τους»

Ινδιανάκια, πριν και μετά τον «εκπολιτισμό τους»

Σινεμά, ΜΜΕ, λογοτεχνία, βιντεοπαιχνίδια

Στον κινηματογράφο, ο ήρωας που επισκίασε τους πάντες και αποτέλεσε το μέτρο του καλού και του κακού είναι ο Τζον Γουέιν. Οι λευκοί ήταν πάντα σε άμυνα απέναντι στους πολεμοχαρείς «άγριους». Οι Ινδιάνοι δεν είχαν κανονική συμπεριφορά ούτε  συναισθήματα. Μιλούσαν πολύ λίγο και δεν γελούσαν ποτέ. Ήταν ύπουλοι και αμείλικτοι. Αυτή η εικόνα καλλιεργήθηκε μέσα και από τις ταινίες για παιδιά, αλλά και μέσα από τη λαϊκή λογοτεχνία. Ακόμα κι όταν αναδεικνύονταν οι πλευρές της αντιπαράθεσης και δεν αποκρυβόταν η απληστία των λευκών, η διάκριση ανάμεσα στον άγριο και τον πολιτισμένο παρέμενε σταθερή. Και οι συμπαθείς στην οθόνη ή στις σελίδες κάποιου βιβλίου ή περιοδικού Ινδιάνοι ανήκαν στην κατηγορία των αγρίων, ενώ και οι χειρότεροι τυχοδιώκτες λευκοί ανήκαν στην κατηγορία των πολιτισμένων.

Η Γουολτ Ντίσνεϊ έκανε ταινία κινουμένων σχεδίων τη ζωή της πριγκήπισσας Ποκαχόντας, όπως την παρουσίασαν οι έποικοι. Αν και ήταν έφηβη, έχει σέξι εμφάνιση, ερωτεύτηκε ένα λευκό χήρο, πρόδωσε τον βασιλιά πατέρα της, ασπάστηκε οικειοθελώς τον χριστιανισμό, μετονομάστηκε σε Ρεβέκκα και μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου και πέθανε μόλις στα εικοσιένα της από κάποια ασθένεια των Ευρωπαίων που εύκολα εξουδετέρωσε το ανοσοποιητικό της σύστημα. Όποια θετικά στοιχεία είχε η ιστορία της συμψηφίστηκαν με την κυρίαρχη ιδεολογία. Στα ιστορικά βιβλία και τα μυθιστορήματα, οι «κονκισταδόρες», οι επικεφαλής στις γενοκτονίες, παρουσιάζονται σαν μεγάλοι εξερευνητές που ανακαλύπτουν και όχι που αρπάζουν και εξοντώνουν, απαθανατισμένοι σε μεγάλα πορτρέτα από διάσημους ζωγράφους ενώ τα ονόματά τους έχουν δοθεί σε θάλασσες, πόλεις, δρόμους και πλατείες. Στα περιοδικά για μεγάλους που διαβάζαμε στα νιάτα μας, τη «Μάσκα» και το «Μυστήριο», οι Ινδιάνοι, καλοί ή κακοί, ήταν πάντα περιθωριακοί σε αντίθεση με τους λευκούς ήρωες, τον Γουάιατ Ερπ ή το Γεράκι, που εκπροσωπούσαν τους νοικοκυραίους εποίκους που ήταν αξιοπρεπείς, τίμιοι και φιλεργατικοί.

Ένας απ’ αυτούς, τιμημένος και παρασημοφορημένος, είναι ο Μπάφαλο Μπιλ, ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες που προκύψανε από την «κατάκτηση της Δύσης». Σκότωνε τους βίσωνες, στερώντας τη βασική διατροφή από τους ιθαγενείς για να τροφοδοτήσει τους στρατιώτες που εκκαθάριζαν τους Ινδιάνους και τους εργάτες στις σιδηροδρομικές γραμμές που περνούσαν μέσα από τις περιοχές τους. Υπερηφανευόταν ότι σε 18 μήνες, από το 1867 ως το 1868, είχε σκοτώσει 4.282 βίσωνες, με ρεκόρ 68 βίσωνες σε ένα οκτάωρο! Το 1900, είχαν απομείνει μόνο 300 βουβάλια, από 60 εκατομμύρια πριν από 100 χρόνια! Ο Μπάφαλο Μπιλ έκανε τον ανιχνευτή για το στρατό στο κυνήγι των Ινδιάνων και στη συνέχεια δημιούργησε ένα θίασο με τον οποίο για μια δεκαετία οργάνωνε περιοδείες στην Αμερική και την Ευρώπη με πολεμικές αναπαραστάσεις συμπεριλαμβάνοντας την εκτέλεση και το ξερίζωμα του τριχωτού της κεφαλής ενός Ινδιάνου Τσεγιέν σαν ένα από τα κατορθώματα του Μπιλ στις 16 μάχες που πήρε μέρος.

Στα βιντεοπαιχνίδια και την τηλεόραση, τους παρουσιάζουν με τα γνωστά στερεότυπα, σαν καρικατούρες ή τους αγνοούν εντελώς. Όπως εύστοχα έχει πει ο σκηνοθέτης Τζιμ Τζάρμους «οι Ινδιάνοι είναι σαν να μην υπάρχουν, σαν να είναι μυθολογικά πρόσωπα, από το απώτερο παρελθόν, σαν τους δεινόσαυρους».

Αφαίμαξαν την κουλτούρα

indianoi bookΠολλοί λίγοι ξέρουν ότι αρκετοί πρωτοπόροι Αμερικανοί συνθέτες, προσπαθώντας να διαμορφώσουν μια εθνική αμερικανική σχολή, με λιγότερη εξάρτηση από την ευρωπαϊκή παράδοση, μελέτησαν τις μουσικές των Ινδιάνων και τις ενσωμάτωσαν στις δημιουργίες τους (McDowell: IndianSuite, Skilton: Indian dances, Cadman: Landof the sky blue water κ.ά.).  Αλλά και στη ζωγραφική, τη γλυπτική και τη χειροτεχνία, στα κοσμήματα και την αγγειοπλαστική, έγιναν παρόμοιες οικειοποιήσεις. Όπως και στην καλλιέργεια του καλαμποκιού και του καπνού, στη βοτανολογία, φαρμακολογία και τις εναλλακτικές θεραπευτικές πρακτικές. Αλλά και στη μόδα.

Τα μακριά μαλλιά στην Αμερική υιοθετήθηκαν από τα νεανικά κινήματα αμφισβήτησης σαν έκφραση ελευθερίας που προερχόταν από την ανυπότακτη φύση των Ινδιάνων. Όπως και η μεταγενέστερη μόδα του κουρέματος με την ψιλή στα πλάγια και το μεγάλωμα λοφίων στη μέση ή των πολύχρωμων βαφών όλων των χρωμάτων του ουράνιου τόξου που είχε ιδιαίτερη σημασία για τους Ινδιάνους. Τα κρόσσια στα σακάκια και τα παντελόνια, τα μοκασίνια, τα σκουλαρίκια στις μύτες και σε άλλα σημεία του σώματος, αλλά και τα τατουάζ είναι στοιχεία με σημασία που αποσπάστηκαν από τους ιθαγενείς χάνοντας τα νοήματά τους για να υπηρετήσουν τη βιομηχανία της μόδας και τα σύγχρονα ρεύματα αισθητικής και νοοτροπίας. Υπολογίζονται σε περισσότερες από 1550 οι ινδιάνικες λέξεις που έχουν ενσωματωθεί στο αγγλικό, γαλλικό, ισπανικό και πορτογαλέζικο λεξιλόγιο. Αλλά και στον τομέα της ιστορίας, για να αποκτήσουν ιστορικό βάθος και συνοχή οι Αμερικάνοι, προερχόμενοι από αμέτρητες κουλτούρες  της Ευρώπης, χρησιμοποιούν τους Ινδιάνους σαν πρωτοαμερικανούς, που η παρουσία τους χάνεται σε βάθος χιλιάδων χρόνων, προκειμένου οι λευκοί να επιμηκύνουν αυθαίρετα την ιστορία τους στην ήπειρο.

Ο στόχος της καταστροφής

Από το 1970, που άρχισε μια αξιόλογη στροφή στον τρόπο προσέγγισης των Ινδιάνων από νέους Αμερικανούς ιστορικούς, ανθρωπολόγους, κοινωνιολόγους και ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναδύονται στην επιφάνεια, μέσα από την έρευνα, την ιεράρχηση και τον συσχετισμό των στοιχείων, οι πραγματικοί λόγοι για την εμμονή των ιθυνόντων του κράτους, της εκπαίδευσης, των ΜΜΕ και της εκκλησίας, να αφομοιώσουν αποϊνδιανοποιώντας και εξαμερικανίζοντας τους ιθαγενείς λαούς. Το βιβλίο του Dee Brown Bury My Heart at Wounded Knee (1970) και του Francis Jennings The Invasion of America: Indians, Colonialism, and the Cant of Conquest (1975), έκαναν μεγάλη αίσθηση και ευαισθητοποίησαν πολλά μυαλά.

Όπως ομολογούν σε στιγμές αλήθειας οι πρώτοι έποικοι, το αναφέρει αυτό περισσότερο από μία φορά ο Μπρόουνελ στο έργο του, και το επιβεβαιώνουν μεταγενέστεροι στοχαστές και γνώστες της κουλτούρας των ιθαγενών φυλών, οι κοινωνίες των Ινδιάνων δεν ήταν χύμα και σκορποχώρι. Αντιθέτως, διέπονταν από άγραφους, αλλά σαφέστατους και ριζωμένους κανόνες δημοκρατικής αυτοδιοίκησης, διαπνέονταν από βαθειά πνευματικότητα, βρίσκονταν σε απόλυτη αρμονία με τη φύση την οποία σέβονταν και συμβίωναν σαν ίσοι, πιστεύοντας ότι η γη είναι η μήτρα που τους γέννησε, και δεν γνώριζαν κανένα αίσθημα, δικαίωμα, απαίτηση ή επιδίωξη ιδιοκτησίας (J.W. Martin: A History on Native American Religion).

Γι’ αυτό, οι εντολές στα σχολεία αναγκαστικής εκπαίδευσης ήταν σαφείς και κατηγορηματικές. Απαγόρευαν στα φυλακισμένα Ινδιανάκια να λένε «αυτό είναι δικό μας» και τους επιβαλλόταν να λένε μόνο «αυτό είναι δικό μου». Η έννοια του κοινού και του συλλογικού που ήταν ο καθολικός κανόνας στις ινδιάνικες φυλές ήταν ανατρεπτικός για την κοινωνία των λευκών εποίκων που βασίζεται στο ατομικό κέρδος, τον ανταγωνισμό και την ιδιωτική περιουσία, στοιχεία παντελώς άγνωστα ανάμεσα στις φυλές των «αγρίων».

Καζινοποίηση

Ένα άλλο μεγάλο όπλο του συστήματος για την αλλοτρίωση των Ινδιάνων, το οποίο εφευρέθηκε και εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία από το σύστημα εξουσίας, είναι το δικαίωμα που παραχωρήθηκε κατ’ αποκλειστικότητα στις φυλές να δημιουργούν καζίνο στις περιοχές δικαιοδοσίας τους. Από τη δεκαετία του 1970, και ιδίως από το 1988, με ειδικό νόμο της Γερουσίας, δημιουργήθηκαν 460 επιχειρήσεις τζόγου μέσα σε καταυλισμούς με συνολικό τζίρο περίπου 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων (2011), μόνο στην Οκλαχόμα έχει 113 ινδιάνικα καζίνο (!), διαστρέφοντας ό,τι είχε απομείνει, που δεν ήταν αμελητέο, από την πλούσια πνευματική κουλτούρα των Ινδιάνων και αντικαθιστώντας το με την κουλτούρα του τζόγου και την επιδίωξη του παρασιτικού κέρδους. Παρ’ όλο που τα έσοδα χρησιμοποιούνται για κοινωφελείς σκοπούς, η ουσία είναι ότι η ινδιάνικη μειονότητα στην Αμερική, κάτω από το βαρύγδουπο τίτλο των αυτοδιοικούμενων περιοχών, παραμένει η φτωχότερη στις ΗΠΑ. Πλέον, το 60% των Ινδιάνων ζουν σε πόλεις. Η ανεργία, ο διαβήτης, η παιδική θνησιμότητα, η μείωση του προσδόκιμου ζωής, η εγκληματικότητα, οι εφηβικές αυτοκτονίες, η εγκατάλειψη του σχολείου και ο αλκοολισμός είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα εξ αιτίας της αποϊνδιανοποίησης, των αποκλεισμών και των ανισοτήτων.

Κι όμως…

Όπως φαίνεται και από τον αγώνα των σημερινών Σιού για να μην περάσει ο καναδέζικος αγωγός πετρελαίου Keystone XL από τα μέρη τους και από τον στρατό που στάλθηκε για να τους βγάλει από τη μέση, η γενοκτονία, με πιο ύπουλες μορφές, είτε με εξαγορά είτε με πολιτισμικό βιασμό, βρίσκεται πάντα σε εξέλιξη. Οι Ινδιάνοι, όσα δικαιώματα κι αν απέκτησαν με ηρωικούς αγώνες και βαριές θυσίες 500 ετών, παραμένουν στον τόπο τους ξένοι. Εντούτοις, όσο κι αν τσαλαπατήθηκαν, δεν το βάζουν κάτω, ίσως γιατί το πνεύμα του Τζερόνιμο στα βάθος-βάθος παραμένει ενεργό.

Στέλιος Ελληνιάδης

(Ομιλία στην παρουσίαση των τεσσάρων τόμων της σειράς «Οι ινδιάνικες φυλές της Βορείου και Νοτίου Αμερικής» του Τσαρλς Ν.Γ. Μπρόουνελ, εκδόσεις Στοχαστής)

Πηγή:  http://www.e-dromos.gr/evrwpaioi-enantion-indianwn-500-xronia-genoktonia-kai-antistash/

Posted in Έρευνα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: