Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Μαΐου 2017
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Απρ.    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Archive for the ‘Μουσική’ Category

Igor Moiseyev Ballet  (βίντεο) 

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 26/05/2017

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Μουσική, Παιδεία, Τέχνη | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ΔΙΟΔΙΑ – ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΙΟΛΑΣ – ΦΩΤΕΙΝΗ ΒΕΛΕΣΙΩΤΟΥ   (βίντεο) 

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 25/05/2017

Στίχοι: Πόλυς Κυριάκου
Μουσική: Σταύρος Σιόλας

Από το ομώνυμο άλμπουμ ( Απρίλης 2013 )

Τώρα θα δεις τα χρώματα ν’ αλλάζουνε
Και τα βουνά να σμίγουν ένα-ένα
Άγγελοι σαν θνητοί θα σ’ αγκαλιάζουνε
Εχθροί θα σου μιλούν αγαπημένα

Τώρα θα πιω νερό απ’ το ποτήρι σου
Δικά σου θα ‘ναι πια όσα δεν έχω
Θα σπρώξω ουρανό στο παραθύρι σου
Κι ό,τι δεν άντεχα θα το αντέχω

Τώρα θα πιάσω σπίτι στον παράδεισο
Τζάμπα οικόπεδο σε παραλία
Του έρωτα θα βάλω το πουκάμισο
Και θα νικήσω δίχως πανοπλία

Τώρα θα δεις μες της ψυχής τα υπόγεια
Τραπέζι με ψωμί, νερό και αλάτι
Τώρα που δεν υπάρχουνε διόδια
Που πέφτει σαν ζεστή βροχή η αγάπη

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Μουσική, Τέχνη | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Εργάτης τιμημένος – Τούντας Π. – Δούσας Κ. 1935 

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 02/05/2017

Εκατό δραχμές την ώρα παίρνω τζιβαέρι μου
πες της μάνας σου πως θέλω βρε αμάν αμάν ωχ
να σε κάνω ταίρι μου

θα σου χτίσω ένα σπίτι γύρω με σκαλώματα
ν’ ανεβαίνεις να μου κάνεις βρε αμάν αμάν ωχ
σκέρτσα και καμώματα

θα σου τηγανίζω ψάρια και παντζάρια σκορδαλιά
θα περνούμε όλα τα βράδια βρε αμάν αμάν ωχ
με ρετσίνα και βιολιά

Τώρα με το ένα ρε θα σου πάρω καναπέ
χάρη θέλω από σένα βρε αμάν αμάν ωχ
πες κουκλάκι μου το ναι

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Μουσική, Τέχνη | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Στη μνήμη όλων αυτών, που μέρα Μαγιού μας… μίσεψαν.

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 01/05/2017

«Τα αιματηρά γεγονότα του Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη ξέσπασαν με αφορμή την απεργία των καπνεργατών του εργοστασίου «Κομέρσιας».
Οι εργάτες μετά από απόρριψη αιτημάτων τους από τον εργοδότη, κατέλαβαν το εργοστάσιο, κλείστηκαν μέσα σε αυτό και με πανό και μαύρες σημαίες στα παράθυρα ζητούσαν συμπαράσταση. Στη συνέχεια αρχίζει απεργία μαζί με άλλους εργαζόμενους και συγκεντρώσεις σε διάφορα σημεία της Θεσσαλονίκης. Σε μια τέτοια συγκέντρωση οι χωροφύλακες (στην πλατεία Αριστοτέλους), πυροβόλησαν χωρίς λόγο πάνω στους συγκεντρωμένους εργάτες και σκότωσαν 9. Κατόπιν πυροβολούν και σε άλλα σημεία, προσπαθώντας να διαλύσουν τους συγκεντρωμένους, σκοτώνοντας και άλλους, ανάμεσα σ’ αυτούς και γυναίκες. Οι σκοτωμένοι ήταν τελικά πάνω από 12 και οι τραυματίες πάνω από 300.
Ο Γιάννης Ρίτσος είδε μετά από 2-3 μέρες την φωτογραφία με το νεκρό (Τούσης) και από πάνω την απελπισμένη μάνα του να μοιρολογάει και μέσα σε μια νύχτα σχεδόν, έγραψε τη συλλογή ποιημάτων «Επιτάφιος», που αργότερα μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης και πρωτοτραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης – Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης – Άλλες ερμηνείες: Νανά Μούσχουρη

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη γιε που αγάπαγες
κι ανέβαινες απάνω

Στο λιακωτό και κοίταζες
και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης

Και μου ιστορούσες με φωνή
γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια
τόσα όσα μήτε του γιαλού
δεν φτάνουν τα χαλίκια

Και μου ‘λεγες πως όλ’ αυτά
τα ωραία θα είν΄ δικά μας
και τώρα εσβήστης κι έσβησε
το φέγγος κι η φωτιά μας

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Ιστορία, Μουσική, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

«Μήλο μου κόκκινο» με τσέλο! (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 20/04/2017

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Ελλάδα, Μουσική, Τέχνη | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αληθώς Ανέστη

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 16/04/2017

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Ελλάδα, Μουσική, Τέχνη, Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Χριστός Ανέστη  Jesus is Risen song   ترنيمة المسيح قام 

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 16/04/2017

Χριστός Ανέστη σε ένα πολυκατάστημα του πολύπαθου Λιβάνου από μια Ορθόδοξη μειοψηφία που αψηφώντας τον κίνδυνο υμνούν την Ανάσταση του Κυρίου.

Posted in Βίντεο, Μουσική, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Ένα τραγούδι μια ιστορία για τον Τζακ Ο’ Χάρα. του Ζαμπέτα

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 05/04/2017

Μια αληθινή ιστορία, η ιστορία του άστεγου Τζακ Ο’ Χάρα που πέθανε στη Νέα Υόρκη και τον άφησαν στο χιόνι επειδή δεν υπήρχαν λεφτά για την κηδεία…

Τραγούδι του υπέροχου Γιώργου Ζαμπέτα για τα χάλια της κοινωνίας μας

«Ο θάνατος είν έξοδο
κι ο Τζακ σε αδιέξοδο»

Ο Τζακ Ο Χάρα ήταν φτωχός
και τον εξέραν όλοι
κι εγώ κι εσύ κι ο παρακεί
αγγέλοι και διαβόλοι

Ο Τζακ Ο Χάρα ήταν μπεκρής
χρυσή καρδιά, άδεια τσέπη
κι ήρθε ο χειμώνας ο μακρύς
κι ο Τζακ δεν είχε σκέπη

Μια νύχτα χιόνισε πάρα πολύ
και βγήκαν οι γειτόνοι
για να φτυαρίσουν το πρωί
και βρήκαν μες στο χιόνι

της γειτονιάς το φρόκαλο
τον Τζακ Ο Χάρα κόκαλο

Στέλνουν χαμπέρι στο γιατρό
από ενδιαφέρον
«τρέξε γιατρέ μου, το και το
τον χάνουμε το γέρο»

Μα ο γιατρός κάνει νερά
γιατί δεν έχει τυχερά
ο θάνατος είν έξοδο
κι ο Τζακ σε αδιέξοδο

Σαν κάναν το καθήκον τους
ήσυχοι πια οι γειτόνοι
γυρίσανε στο σπίτι τους
κι αφήσανε στο χιόνι

της γειτονιάς το φρόκαλο
τον Τζακ Ο Χάρα κόκαλο

Posted in Βίντεο, Ιστορία, Μουσική, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

«Απλά Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας – Λουκιανός Κηλαηδόνης «, ένας δίσκος, που κυκλοφόρησε το 1975

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 08/02/2017

Καλό Ταξίδι Λουκιανέ

Δίσκος: Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας
Έτος: 1975
Στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης
Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης
Ερμηνεία: Λουκιανός Κηλαηδόνης

Η σύμβαση υπογράφτηκε
εντός μιας νυχτός
μη κι έμενε ο λογαριασμός
που λέτε ανοιχτός

Πενήντα χρόνων σύμβαση
με εννιά τοις εκατό
στους ξένους δικαιώματα
δοθήκαν αφειδώς

Οι όροι της συμβάσεως
οι πλέον επαχθείς
από πλευράς πολιτικής
μα κι οικονομικής

Δυο τρία φύλλα γράψανε
κι αυτά διστακτικά
της σύμβαση, ο κιτρινισμός
πέρασε στα ψιλά

Ποιος να το πει,
ποιος να το πει
πως υποδούλωση σωστή
σημαίνει η σύμβαση αυτή
πολιτικοοικονομική

Γιατί εννιά τοις εκατό,
‘ν’ αστείο βέβαια ποσόν
για σύμβαση τόσων ετών
όταν στον κύριο αυτόν
προσφέρεις χέρια εργατών
σε μια τιμή τζάμπα σχεδόν

Όταν αυτός θα σου κρατά
την αποκλειστικότητα
άλλον ποτέ να μην δεχτείς
μαζί του να συνεργαστείς
σε επίπεδό πολιτικής
ή εμπορικής συναλλαγής

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Ελλάδα, Ιστορία, Μουσική, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Μάνος Χατζιδάκις: ένας αστροναύτης ανάμεσά μας

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 07/02/2017

manosxatz4678658

Ο Μάνος Χατζιδάκις είναι 23 ετών. Το θέατρο Μουσούρη στην πλατεία Καρύτση λέγεται τότε θέατρο «Αλίκη», ανήκει στην Αλίκη Θεοδωρίδου και παραχωρείται στα χρόνια αμέσως μετά τον πόλεμο στον Κάρολο Κουν και στο νεαρό ακόμη Θέατρο Τέχνης του. Η μεγάλη επιτυχία της μουσικής του Μάνου για το «Ματωμένο Γάμο» του Κουν συζητιέται σ’ όλη την Αθήνα. Πολλοί μιλούν ήδη με ένα μείγμα ενόχλησης και θαυμασμού για τον λεπτό τρόπο με τον οποίο έχουν διεισδύσει μέσα στις μελωδίες του έργου δύο τραγούδια του Τσιτσάνη -το «Μπαξέ Τσιφλίκι» και η «Αρχόντισσα». Ο Τσιτσάνης δεν είναι τότε το ιερό τέρας το σημερινό, σχεδόν δε μπορείς να πεις χωρίς ντροπή τη λέξη «συνθέτης» δίπλα στο όνομά του. Ιδιαιτέρως δε μπροστά σε ένα ακροατήριο αστών ή νεαρών αριστερών διανοουμένων, που -για τους δικούς της λόγους η κάθε πλευρά- συνδυάζουν το λαϊκό τραγούδι με μιαν ανεπιθύμητη παρακμή. Ο κόσμος λοιπόν που είχε την περιέργεια να ακούσει το νεαρό σ’ αυτήν την διάλεξη της 31ης Ιανουαρίου 1949 για το Ρεμπέτικο είναι πολύς και το θέατρο γεμίζει ασφυκτικά. Τότε ο Μάνος Χατζιδάκις ανάμεσα στ’ άλλα λέει και τα εξής:

«Η εποχή μας δεν είναι ούτε ηρωική ούτε επική και το τελείωμα του Δεύτερου παγκοσμίου πολέμου άφησε σχεδόν όλα τα προβλήματα άλυτα και μετέωρα. Τα μετέωρα αυτά προβλήματα δημιουργούν περιφερόμενα ερωτηματικά που δεν περιορίζονται φυσικά μόνο στον τομέα της πολιτικής και της κοινωνιολογίας μα εξαπλώνονται με την ίδια δύναμη και στη φιλοσοφία και την τέχνη, ακόμη και στην πιο καθημερινή στιγμή τ΄ ανθρώπου. Ο τόπος μας επιπλέον εξακολουθεί, σχεδόν δίχως διακοπή, ένα πόλεμο με επιμονή και με πίστη για την τελική νίκη, μα πάντα και ιδιαίτερα σήμερα, κοπιαστικό και οδυνηρό. Σκεφθείτε τώρα κάτω απ΄ αυτές τις αδυσώπητες συνθήκες την παρθενική ψυχικότητα του λαού μας – παρθενική, γιατί τα εκατό χρόνια μόνον ελεύθερης ζωής δεν ήσαν ικανά ούτε να την ωριμάσουν ούτε και ν΄ αφήσουν περιθώριο για να ριζωθούν τα τελευταία ευρωπαϊκά ρεύματα.

Φανταστείτε λοιπόν αυτή τη στοιβαγμένη ζωτικότητα και ωραιότητα συνάμα ενός λαού σαν του δικού μας, να ζητά διέξοδο, έκφραση, επαφή με τον έξω κόσμο και να αντιμετωπίζει όλα αυτά που αναφέραμε πιο πάνω σαν κύρια γνωρίσματα της εποχής, κι ακόμη τις ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες του τόπου μας. Η ζωτικότητα καίγεται, η ψυχικότητα αρρωσταίνει, η ωραιότητα παραμένει. Αυτό είναι το ρεμπέτικο. Κι από ΄δω πηγάζει η θεματολογία του

Πολύ αργότερα κι ενώ το σκάνδαλο που προκαλεί στους Αθηναίους η διάλεξη αυτή έχει γίνει κοινός τόπος (όλοι πια οι συνθέτες, από τους φανατικούς αριστερούς συμφωνιστές του ’49 μέχρι τους συντηρητικούς δημιουργούς τανγκό και σουίνγκ της δεκαετίας του ’50 γράφουν λαϊκότροπα τραγούδια, άλλοι με ιδεολογικό και άλλοι με εμπορικό πρόσχημα), ο Μάνος Χατζιδάκις είναι πάλι μόνος του-και κάπου αλλού. Είναι στην Αμερική, στη Νέα Υόρκη, ζει απέναντι ακριβώς από το Κάρνεγκι Χολ, ακούει αποκλειστικά δίσκους νεαρών μουσικών της ψυχεδελικής ροκ και βλέπει στους κινηματογράφους του Μανχάταν το «Μπλόου Απ», το «Σατυρικόν», το «Θεώρημα», τον «Καουμπόϋ του μεσονυκτίου».

Σε ένα γράμμα του στις 21 Ιουλίου του 1968 προς τον φίλο του νεαρό σκηνοθέτη Δημήτρη Βερνίκο στην Ελλάδα, λέει μεταξύ άλλων τα εξής:

« Ετούτη τη στιγμή είμαι βαθύτερα Έλληνας από κάθε άλλη φορά. Κι όταν λέω Έλληνας εννοώ στο σώμα μου, στη σκέψη μου, στο αίσθημά μου. Και για να γίνω τέτοιος Έλληνας, προετοιμάστηκα χρόνια και χρόνια μες στον τόπο μου. Κι έγινα 42 χρονών. (Που έπρεπε να διαλέξω ή να γίνω μεγάλος ή να συνεχίσω νέος. Που σημαίνει ανασφάλεια, επαναστατικότητα, αναρχισμό, πλάτος στον ορίζοντα και βάθος στο αίσθημα. Τα πάντα μέχρι θανάτου). Η λειτουργία όμως αυτής της τόσον απαιτητικής νεότητος με κανένα τρόπο δεν μπορεί να υπάρξει στον σημερινό Ελληνικό χώρο. Μοιάζω με τον Αστροναύτη που βρίσκεται εκατομμύρια μίλια μακριά απ’ τη γη. Και γνωρίζεις πως η πιο επικίνδυνη αρρώστεια για έναν αστροναύτη, είναι η νοσταλγία. Μπορεί να χάσει το λογικό του και να πεθάνει. Μα σαν αντιδράσει και ανθέξει, τότες νίκησε και θετικά θα επιστρέψει στη γη. Κινδύνευα -στον πατρικό μου χώρο- να γίνω τρελός ή σιωπηλός. Γιατί για μένα, που παραμένω πάντα ένας ευαίσθητος δέκτης της κάθε χρονικής στιγμής, είχεν παρέλθει οριστικά η εποχή του Ρεμπέτικου, των «Έξι λαϊκών ζωγραφιών», «Του Φιδιού», της «Ερημιάς» και της «Οδού Ονείρων». Κι ας τ’ αναμασάν σήμερα τόσοι και τόσοι, και θα τ’ αναμασήσουν για πολλά χρόνια ακόμη. Κι εφόσον δεν γεννήθηκα «ακαδημαϊκός», που σημαίνει να περιβληθώ τον μανδύα του ιστορικού μου έργου και να ζήσω «εν ειρήνη» τον θαυμάσιο βίον μου, απολαμβάνοντας τιμές και σεβασμό, εφόσον λοιπόν γεννήθηκα επαναστάτης, πρέπει να βρω τον τρόπο να συνεχίσω να υπάρχω τέτοιος, ίσαμε να πεθάνω… Και κάτι τρελό. Έχω την εντύπωση πως από δω και μπρος θα πρέπει οι εμπειρίες μου να προέρχονται από την μελλοντική μου ζωή κι όχι από αυτήν που πέρασε. Θα μου πεις βέβαια, μα και η λέξη εμπειρία, περιέχει αυτό που πέρασε. Αρκεί -σ’ απαντώ- ν’ αντικαταστήσουμε την προηγούμενη πράξη με την επιθυμητή. Η εμπειρία ν’ αποκτήσει την έννοια της αποκάλυψης. Να γνωρίζουμε αυτό που επιθυμούμε να κάμουμε κι από κει ν’ αντλούμε χαρακτήρα, κι όχι απ’ ό,τι πράξαμε. Να ένας νόμος που θα πρέπει να ψηφίσουμε, κι οι δυο για μας και για το περιβάλλον μας

Ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο αποσπάσματα κρύβεται το κλειδί για ν’ απολαύσετε για πρώτη ή για πολλοστή φορά το έργο του Χατζιδάκι. Ο τραυματισμένος από την Κατοχή και τον Εμφύλιο νέος, που θεραπεύεται απ’ την ταπεινότητα και τον ερωτισμό του μπουζουκιού και ο ελεύθερος από οποιαδήποτε ετικέτα επαναστατημένος άνθρωπος, έτοιμος για το ταξίδι στο άστρο της επιθυμητής ζωής, όχι της παρελθοντικής. Μέχρι ο ένας να συναντηθεί με τον άλλο μέσα μας σ’ αυτήν τη νεοκατοχική – νεοεμφυλιακή περίοδο που ζούμε και μέχρι να βρούμε κι εμείς τη δύναμη για μια προσωπικά κατακτημένη ελευθερία, ας ξανασυναντήσουμε τη Μελισσάνθη, τη Μάγδα, τη Μαριάνθη των Ανέμων κι όλα τ’ άλλα χαμένα κορίτσια της Μυθολογίας του, ας βρούμε το νήμα που ενώνει τον Αριστοφάνη και τη Μήδεια με το μπαρόκ της Κρήτης και όλ’ αυτά με τη μεσοπολεμική παρακμή και με τους μύθους των επαναστάσεων του 20ού αιώνα.

Εκείνος άφησε τα ίχνη του ταξιδιού του για μας. Εμείς οφείλουμε να το συνεχίσουμε. Κι όχι μόνο αναπαράγοντας τσιτάτα και κείμενά του στο facebook, για να στηρίξουμε την όποια βέβαιη -και αφόρητα τεμπέλικη- ιδεολογία μας. Κυρίως, ακούγοντας προσεκτικά τη μουσική του και απαντώντας στους γρίφους της. Μέσα στη μουσική του υπάρχει ένα συγκεκριμένο μέρος -δεν σας λέω ποιο- που όταν το φτάσεις ή θα φοβηθείς και θα γυρίσεις πίσω τρέχοντας ή θα γίνεις ένας ελεύθερος άνθρωπος-για πάντα. Ζηλεύω αυτούς που θα βρεθούν σήμερα ανυποψίαστοι για πρώτη φορά σ’ εκείνο το μέρος. Μ’ αυτούς τους συγκεκριμένους είναι σίγουρο πως θα συναντηθούμε κάποια μέρα τυχαία στο δρόμο. Και θα αναγνωριστούμε.

Ανατύπωση από:  http://www.huffingtonpost.gr/foivos-delivorias/story_b_7591954.html?utm_hp_ref=greece

Posted in Διασκέδαση, Ιστορία, Μουσική | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: