Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Απρίλιος 2016
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μαρ.   Μάι. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Τότε και τώρα…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 10/04/2016

ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ

Φυσικό είναι νομίζω οι εικόνες που μας βομβαρδίζουν τις τελευταίες μέρες οι τηλεοράσεις και το διαδίκτυο σχετικά με τους πρόσφυγες να μου θυμίσουν «οικεία κακά».
Βίτσισα λοιπόν κι εγώ το νου μου κι εκείνος με ταξίδεψε χρόνια εβδομήντα πίσω.
Και σας βεβαιώνω ότι κάθε ομοιότητα με όσα συμβαίνουν σήμερα γύρω μας κάθε άλλο παρά συμπτωματική είναι…

ΣΤΗ ΣΑΡΑΚΗΝΑ (από τα SENILIA)

Απρίλης του 44. Ήταν πια γνωστό. Οι Γερμανοί όπου να ‘ναι θα ξεκουμπίζονταν. Οι Ρώσοι στην Ευρώπη είχαν περάσει στην αντεπίθεση. Κάποιοι το άκουσαν και στο ράδιο. Το χωριό είχε πλημμυρίσει από αντάρτες. Μια διάχυτη αισιοδοξία απλωνόταν απ’ άκρη σ’ άκρη. Τον πατέρα σπάνια τον βλέπαμε. Ολημερίς και ολονυχτίς, καθώς ήταν «σύνδεσμος» των ανταρτών, μετέφερε κρυπτογραφημένα μηνύματα του συντάγματος που στρατωνιζόταν στο χωριό πότε στη Γαλάτιστα, στα Ραβνά (σημερινά Πετροκέρασα), στο Αδάμ, και πότε στο Ζαγκλιβέρι… Όσο για τη μάνα, αυτή, μαζί με μια γειτόνισσα, είχαν αναλάβει να ζυμώνουν κάθε μέρα αμέτρητα ψωμιά και να τα ψήνουν στο φούρνο μας. Οι «επισιτιστές», που είχαν προηγουμένως ξεφορτώσει το αλεύρι περίμεναν υπομονετικά να ψηθούν τα ψωμιά, τα φόρτωναν βιαστικά στα μουλάρια, ζεματιστά ακόμη από το φούρνο, και τα μετέφεραν στα γύρω υψώματα, όπου ήταν στρατοπεδευμένες οι δυνάμεις των ανταρτών.

Τη μέρα εκείνη η μάνα ήταν έτοιμη να ζυμώσει και το δικό μας ψωμί. Είχε ρίξει το αλεύρι στην ξύλινη σκάφη, όταν από την πλατεία του χωριού έφτασε ως το σπίτι ασυνήθιστη οχλοβοή. Δυο αντάρτες που φύλαγαν σκοπιά στη Μεγάλη Βίγλα, που ατένιζε τον κάμπο των Βασιλικών, έφτασαν λαχανιασμένοι στην πλατεία και, όσο έπιναν νερό από τη βρύση της κοινότητας, πληροφόρησαν τους έντρομους χωρικούς ότι μια προωθημένη διμοιρία τους είχε χτυπήσει ένα γερμανικό απόσπασμα με δυο αυτοκίνητα που ανηφόριζε προς το χωριό μαζεύοντας παλιά τηλεφωνικά καλώδια, είχε ακινητοποιήσει το ένα σκοτώνοντας τους άντρες του και τώρα, δεν μπορεί, σίγουρα θα ξεκινούσε από τον κάμπο μεγάλη δύναμη των κατακτητών για τα γνωστά αντίποινα.
Πανικός στο χωριό. Οι αντάρτες, για μια ακόμη φορά άδειαζαν το στρατηγείο και πήραν να ανηφορίζουν βιαστικά και ασύνταχτα τα υψώματα που οδηγούσαν στο Χολομώντα. Και στο σπίτι ο πατέρας που έτυχε να βρίσκεται εκεί, μάζεψε βιαστικά το αζύμωτο αλεύρι σ’ ένα τσουβάλι, η μάνα τύλιξε το μωρό μας (Mimi Vergoula) που δεν είχε ακόμη χρονίσει σ’ ένα κόκκινο χράμι, μάζεψε βιαστικά σ’ ένα καλάθι από το κατώι όλα τα αυγά που είχαν γεννήσει οι κότες και έδωσε και σε μένα να κρατώ μια μεγάλη κονσέρβα κορνμπίφ που είχε βρεθεί στο σπίτι . Και σε λίγο βρεθήκαμε να ροβολούμε το στενό μονοπάτι που οδηγούσε από το χωριό στον κάμπο της Σαρακήνας. Μια ατέλειωτη αλυσίδα από γυναικόπαιδα, φορτωμένα ζώα, γέροντες και γριές που δύσκολα έσερναν τα πόδια τους και έσπρωχναν ο ένας τον άλλον, για να προχωρήσει πιο γρήγορα. Το μονοπάτι όμως ήταν στενό, ίσα που χωρούσε ένα ζώο ή έναν άνθρωπο. Στα δεξιά μας η μεγάλη χαράδρα του «Τραγάνη» με τα νερά πού βούιζαν προς τον κάμπο της Κορώνειας και πάνω απ’ αυτόν οι αντάρτες να ανηφορίζουν για το Χολομώντα. Αριστερά μας πάλι, ο απότομος βράχος (η «Σκρίκα») της Παναγιάς (που κάθε Αύγουστο γιόμιζε ολάνθιστους μοσχοβολιστούς κρίνους) με τα γερμανικά προωθημένα αποσπάσματα να θερίζουν τους αντάρτες απέναντι με τα πολυβόλα.… Και στη μέση το αλαλιασμένο πλήθος, εμείς, που ροβολούσαμε πανικόβλητοι το μονοπάτι. 
Σε κάποια στιγμή αντιλαμβάνομαι ότι η μάνα μας έχει πια αποκάμει και σωριάζεται στο χείλος του αρδευτικού στενού καναλιού που ακολουθούσε το μονοπάτι, με το μωρό σφιχτά στο δεξί της στήθος και το καλάθι με τα αυγά στο άλλο χέρι. Η κινούμενη αλυσίδα ολόκληρη αναγκαστικά σταματά. Φωνές οργισμένες από πίσω: «Τι γίνεται; Γιατί δεν προχωρείτε;». Και εκείνη νά την πάλι που σηκώνεται και συνεχίζει να προχωρεί.
Λίγο πιο κάτω το μονοπάτι άρχισε να φαρδαίνει επιτέλους. Τώρα το πλήθος μπορούσε να τρέχει σε μπουλούκια, ανάλογα με τις δυνάμεις του. Να όμως που σε λίγο έπρεπε να διασχίσουμε μια απότομη πλαγιά εκτεθειμένη στα πυρά και των δυο αντιπάλων, ένα «Καψάλι» (ή πλαγιά είχε καεί πρόσφατα και ήταν ολόμαυρη). Εκεί το μονοπάτι χανόταν και ο κίνδυνος να μας βρει κάποια αδέσποτη σφαίρα περίσσευε. Και κοντά σ’ αυτά, να μου φύγει από τα χέρια και η κονσέρβα με το κρέας και να αρχίσει να κατρακυλά τον κατήφορο… Ο πατέρας με το τσουβάλι στον ώμο είχε ήδη ξεμακρύνει κι η μάνα, που πήρε είδηση το «συμβάν», να ωρύεται «Άσε την κονσέρβα και έλα κοντά!» Κι εγώ να μην εννοώ να την αφήσω. Ώσπου την έφτασα. Είχε σκαλώσει στη ρίζα από ένα καμένο πουρνάρι…

Θα πρέπει να φτάσαμε στη Σαρακήνα σε χρόνο μηδέν. Που μας φάνηκε όμως αιώνας.
Εκεί μας περίμεναν ανήσυχοι οι κάτοικοι του οικισμού (που ήταν και αυτός ανταρτοκρατούμενος), συγγενείς οι περισσότεροι με κάποιους από μας. Μας φίλεψαν, θυμάμαι, βρασμένο γάλα και μπόλικο φρέσκο ψωμί. Συνήλθαμε. Μας οδήγησαν στη συνέχεια στο σχολείο του οικισμού που ήταν κλειστό και εκεί αποθέσαμε τα υπάρχοντά μας σε ιδιότυπα «δωμάτια» που δημιούργησε κάθε οικογένεια με τα …θρανία και απλωμένα χράμια. Κι η μάνα μας, ακάματη πάντα, δανείστηκε μια τσίγκινη σκάφη, από αυτές που χρησίμευαν για πλύσιμο των ρούχων, την έπλυνε καλά και πήρε να ζυμώνει το αλεύρι που είχε κουβαλήσει με τόσο κόπο στον ώμο ο πατέρας…
Και δεν ξέρω πως μου ήρθε τότε, καθώς την έβλεπα ανασκουμπωμένη και σκυφτή πάνω στη σκάφη να μαλάζει με μαεστρία το ζυμάρι. Και σκέφτηκα πως οφείλω να κρατήσω εσαεί αυτή την εικόνα στη μνήμη μου, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ήμουν κάτι λιγότερο από έξι χρονών τότε. Και σήμερα που ανακαλώ τη σκηνή, κάτι λιγότερο από εβδομήντα οχτώ…

Στη Σαρακήνα μείναμε δεκαπέντε μέρες. Όταν γυρίσαμε στο χωριό το βρήκαμε, περιέργως, απείραχτο. Δεν το είχαν κάψει. Αλλά λεηλατημένο. Ένας λόχος από Μογγόλους, που ήταν προσκολλημένος στη γερμανική δύναμη που κατέλαβε το χωριό, όπως μάθαμε αργότερα, άνοιξε τα σπίτια, έσπασε τις κλειδαριές από τα σεντούκια και «απαλλοτρίωσε» (τι λέξη κι αυτή!) το περιεχόμενό τους. Έτσι χάθηκε ολόκληρη η προίκα της μάνας μας. Σεντόνια και υφαντές κουβέρτες και ποιος ξέρει πόσα άλλα καλούδια κεντημένα με τη μηχανή ή το βελονάκι, έργο και μεράκι μιας ζωής… (Συλλογίζομαι: να έφτασαν τάχα αυτά τα λάφυρα ως το …Ουλάν Μπατόρ και τα περίχωρά του και τι ιστορίες να τα συνοδεύουν;).

Οι άσπρες κότες μας, τόσες μέρες, είχαν γεμίσει τις φωλιές τους με αυγά και είχαν αρχίσει να γεννούν και στον κήπο, ανάμεσα στα χόρτα. Μαζέψαμε τόσα αυγά που δεν ξέραμε τι να τα κάνουμε… (Τις ίδιες μέρες στη γερμανοκρατούμενη Θεσσαλονίκη, λίγα χιλιόμετρα πίσω από το Χορτιάτη, κάποιοι πέθαιναν από την πείνα.)

Σημείωση: στη φωτογραφία η αφεντιά μου, προφανώς λίγο πριν από τη γερμανική κατοχή. Τις μέρες αυτής της σύντομης προσφυγιάς πού καιρός και διάθεση για φωτογραφίες…

Από facebook:  https://www.facebook.com/gmantzios1/posts/1234734933211111

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: