Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Φεβρουαρίου 2016
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    2829  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/02/2016

Κατάγομαι από αυτό το μέρος που οι άνθρωποί του δοκιμάζονται εδώ και μήνες. Δεν πεινάνε, ούτε λιμοκτονούν. Αναγκάζονται να μαζεύουν άψυχα κορμιά μικρών παιδιών απ’ τη θάλασσα. Δεν δοκιμάζονται στη σκληρή επιβίωση-αυτό το κάνουν έτσι κι αλλιώς αιώνες τώρα- αλλά στην πάλη να ανατρέψουν με την ανθρωπιά τους την πιο απάνθρωπη κατάντια του κόσμου. Ξωμάχοι, αγρότες, άνθρωποι της θάλασσας, καμιά φορά και ποιητές, αλλά περήφανοι πάντα, πασχίζουν να σώσουν την τιμή αυτού του κόσμου, κάνοντας πότε τους σωτήρες και πότε τους νεκροθάφτες των παιδιών του.

Δεν ξέρω αν θα τους προτείνουν να πάρουν Νόμπελ, ξέρω πόσο πονάνε λέγοντας αυτό το «δεν είχαμε συνηθίσει να μαζεύουμε νεκρά μωρά». Ξέρω ακριβώς πώς το εκφέρουν, με τι πόνο, όταν το λένε και ας μη το βλέπω. Δεν με νοιάζει αν θα πάρουν Νόμπελ, με νοιάζει και με κάνει περήφανο ο τρόπος που τα ξέχασαν όλα για να θυμηθούν πως πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι. Ο τρόπος που έτριψαν στα μούτρα της πολιτικά ορθής Ευρώπης, τα στρατόπεδα, τις σημάνσεις ανθρώπων για πρώτη φορά μετά το ναζισμό, την υποκρισία, για να ανοίξουν μια αγκαλιά. «Ο καθείς και τα όπλα του» έλεγε ένας από τους πολλούς και μεγαλύτερος ποιητής του νησιού. Χαίρομαι που έδειξαν τα όπλα τους και ήταν μια προέκταση του χεριού τους για να σώσουν το παιδί που πνιγόταν ή που πείναγε. Χαίρομαι που δείχνουν κάθε μέρα πως ο πραγματικός κόσμος και τα συναισθήματά του είναι εκεί στις παρέες των ανθρώπων που πίνουν ένα ποτήρι ούζο και ξέρουν γιατί γελάνε και γιατί κλαίνε. Χαίρομαι που κατάγομαι από αυτούς, ακόμη και αν δεν είμαι τόσο καλός όσο αυτοί.

Kostas Vaxevanis

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: