Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Ιανουαρίου 2014
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Δεκ.   Φεβ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Archive for 22 Ιανουαρίου 2014

Αυτές είναι οι μεγάλες αλήθειες για τις γυναίκες!

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 22/01/2014

 troktiko1. Είναι αλήθεια ότι οι γυναίκες καταλαβαίνουν το “μέγεθος” ενός άντρα από το χέρι του… Για αυτό μπλέκουν συνήθως με “καραγκιόζηδες”… Ο Καραγκιόζης έχει μεγάλο χέρι!

2. Όταν μία γυναίκα έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί Κρέμα Νυκτός, είναι γιατί έχει αρχίσει να μην βλέπεται την Ημέρα…

3. Όταν μια γυναίκα σου πει για μία άλλη γυναίκα ότι έχει ωραίο κώλο, δεν περιμένει να την επιβεβαιώσεις περιμένει να την διαψεύσεις…

4. Είναι αλήθεια ότι πολλές γυναίκες φτάνουν ευκολότερα σε opγασμό με την βοήθεια μηχανικών βοηθημάτων… Το κορυφαίο όλων είναι η Ferrari 458 Italia..

5. Αν μια πολύ όμορφη γυναίκα σου πει ότι σε θεωρεί τον ιδανικό άντρα, είναι προφανώς αρραβωνιασμένη με άλλον…

6. Είναι γεγονός ότι η γυναίκα σέρνει καράβι..Το ίδιο και η μαούνα… Ποτέ όμως και οι δυο μαζί!

7. Οι περισσότερες γυναίκες ελκύονται από τους άντρες που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να τις κερατώσουν… οι περισσότεροι άντρες ελκύονται από τις γυναίκες που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να τους «κάτσουν»..

8. Μία γυναίκα όταν είναι “πιασμένη”, βλέπει αμέσως το χιούμορ σου, την εμφάνιση σου, τους τρόπους, την ευαισθησία σου και την ειλικρίνεια σου… Βλέπει όλα τα προσόντα σου έκτος από το μοναδικό προσόν που θα ήθελες να της δείξεις..

9. Όταν μία γυναίκα λέει για κάποιον ότι δεν καταλαβαίνει τι βλέπουν οι γυναίκες σε αυτόν, εννοεί ότι θέλει να τον γνωρίσει, για να καταλάβει

10.Αν μία γυναίκα σου πει «Σ’ αγαπώ» μετά το σεξ θέλει να μείνει έγκυος μαζί σου… αν σου πει «Σ’ αγαπώ» πριν το σεξ μάλλον είναι ήδη έγκυος!

11. Οι γυναίκες δεν υποκρίνονται ποτέ τον οργασμό… Τον «ενσαρκώνουν»! (εδώ πέφτει χειροκρότημα!)

12. Όταν μια γυναίκα σου δείχνει κάτι σε μια βιτρίνα, κάποια επέτειος πλησιάζει…

13. Οι γυναίκες θεωρούν φυσιολογικό να κοιμούνται με μια φίλη τους αγκαλιά.. Το ίδιο και οι άντρες, ΕΙΔΙΚΑ αν βρίσκονται ανάμεσά τους!!!

14. Για μία γυναίκα το τσαντάκι είναι ότι για έναν άντρα το σώβρακο… Το ότι δεν ξέρεις πότε θα σου χρειαστεί το περιεχόμενο δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να το έχεις πάντα μαζί σου…

15. Είναι γεγονός ότι οι γυναίκες προσέχουν πολύ περισσότερο την εμφάνισή τους, απ’ ότι το μυαλό τους… Ξέρουν ότι ο άντρας βλέπει πολύ καλύτερα απ’ ότι σκέφτεται…

16. Μόνο μία γυναίκα μπορεί να ξοδέψει τα μαλλιά της κεφαλής της για τα μαλλιά της κεφαλής της…

17. Όταν μια γυναίκα θέλει κάτι, συνωμοτεί για να το πετύχει… το σύμπαν απλά συμμετέχει…

18. Όταν μία γυναίκα σου πλένει, μαγειρεύει, σιδερώνει, καθαρίζει, σκουπίζει, αδιαμαρτύρητα για μια ζωή, χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα, μάλλον είναι η μάνα σου!

ΚΑΙ ΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ

Ανατύπωση από:  http://troktiko2.com/35221

Posted in Διασκέδαση, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Παιδί μου σ’ αγαπώ»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 22/01/2014

"Παιδί μου σ' αγαπώ"

«Εάν μια μέρα με δεις «γέρο»… εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ… έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω…

Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με. Όταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή…

Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς.

Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.

Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις…

Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.

Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα «βάρος», έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.

Όταν λέω πως θα ήθελα να «πεθάνω»… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω.

Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις.

Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο.

Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή. Σε αγαπώ παιδί μου…»

Ανατύπωση από:  http://www.briefingnews.gr/olazoi/item/79737-paidi-mou-aga

Posted in Παιδεία, Σκέψεις, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Οι δύο ψυχές του Παύλου Τσίμα…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 22/01/2014

Ο Παύλος Τσίμας σχολιάζοντας χθες τις σφαίρες που στάλθηκαν στο φίλο του τον Πρετεντέρη, ανέφερε  ότι στο κτίριο της ΕΣΗΕΑ υπάρχει μια επιγραφή με το “Η δημοσίευσις είναι η ψυχή της Δημοκρατίας”. Συνέχισε λέγοντας ότι οι αποστολείς των σφαιρών δεν θέλουν την ελεύθερη μετάδοση όλων των… ειδήσεων, αλλά μόνον εκείνων που εγκρίνουν αυτοί.

Μόλις το άκουσα, σκέφτηκα ότι ο Τσίμας ήταν άρρωστος με πολύ υψηλό πυρετό. Κοιτώντας προσεκτικά, κατάλαβα ότι μας δούλευε άλλη μια φορά, γιατί νομίζει ότι έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου και δεν θυμόμαστε τις “ειδήσεις” που μεταδίδει συνεχώς το MEGA από το 2009.

Δεν έχουμε ξεχάσει το πως μας παρουσίαζαν στην αρχή τον ΓΑΠα. Πόσο αναγκαίος, ικανός ειλικρινής και θαρραλέος ήταν. Πόσο αναγκαία ήταν η προσφυγή στο ΔΝΤ και την ΚΤΕ. Θυμόμαστε τη “σοφή επιλογή” που μας έλεγαν ότι ήταν ο Παπαδήμιος. Και πόσο σωτήρια για τη χώρα ήταν στην αρχή όλα τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα, που ψήφιζε εκβιαζόμενη κάθε φορά η Βουλή.

Δεν θα ξεχάσουμε πόσο κακός ήταν για το MEGA στην αρχή ο Σα(χλα)μαράς, επειδή καταδίκαζε τη “συνταγή” του πρώτου μνημονίου. Και πόσο “τέλειος” έγινε μετά την “κωλοτούμπα” του, που μας προέκυψε υπέρμαχος των μνημονίων. Την ίδια στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ γινόταν για το MEGA το κόμμα των κουκουλοφόρων, των μπαχαλάκηδων και της δραχμής. Ενώ οι προφυλακισμένοι βουλευτές της ΧΑ ήταν μονίμως προσκεκλημένοι στις συζητήσεις του καναλιού.

Ο Παύλος Τσίμας έχει δύο ψυχές. Η μία είναι αυτή που του “βγαίνει” όταν βρίσκεται στην ΕΣΗΕΑ, δηλαδή σπανίως. Η άλλη, η καθημερινή, είναι συνυφασμένη με τη δουλειά που κάνει στο MEGA. Αυτή την ψυχή, διάβαζε “φιλοσοφία”, που λέει “μεταδίδουμε μόνον ό,τι συμφέρει τους μετόχους του καναλιού και το κεφάλαιο”, το MEGA την είχε από την αρχή του.

Ανατύπωση από:   http://wp.me/pOgBJ-7Sh

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Γιατί η πατρίδα δεν μας χωράει;

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 22/01/2014

thodoris kalifatidisΓεγονός είναι ότι η παρούσα κατάσταση στη πατρίδα μας μου θυμίζει την εποχή στις αρχές του ’60, όταν μαζί με χιλιάδες άλλους έφυγα κι εγώ από τον ελληνικό κόσμο.

Αυτή η έλλειψη κάθε προοπτικής, η δυσπιστία προς τους πολιτικούς και γενικότερα προς το κατεστημένο, η μαζική φυγή της άρχουσας τάξης από κάθε ευθύνη μάς έκανε να στρέψουμε τα μάτια μας αλλού, σε άλλες χώρες και σε άλλες ηπείρους. Δεν ξέρω τι ακριβώς έχασε η Ελλάδα, αλλά το ότι πολλοί μετανάστες αργότερα διέπρεψαν στις νέες πατρίδες τους είναι αναμφισβήτητο

Η μαζική μετανάστευση είναι μια τεράστια πληγή στο σώμα κάθε κράτους και φοβάμαι ότι προς τα κει πάμε. Πάλι θα χάσουμε μία και δύο γενιές Ελλήνων κι Ελληνίδων. Πρώτα έφευγαν κατά κανόνα μόνο οι άνδρες. Τώρα φεύγουν κι οι γυναίκες. Δεν έχει νόημα να φέρει κανείς παραδείγματα. Όπου κι αν έχω βρεθεί στον κόσμο, πάντα υπήρχε ένας διαπρεπής Έλληνας του που είχε φύγει την ίδια εποχή με μένα. Και το μέγα ερώτημα είναι: γιατί δεν μας χωράει η πατρίδα μας; Γιατί είναι πατρίδα μόνο για τους λίγους;
Αυτή η πίκρα σημάδεψε τη γενιά μου. Φοβάμαι ότι θα σημαδέψει και τους τωρινούς έλληνες του εξωτερικού. «Τι καλά που έκανες κι έφυγες», μου λένε. Και το μόνο που θέλω να τους πω είναι: «Αν ξέρατε πόσο θα ήθελα να μην είχα φύγει». Θα το μάθουν όταν θα είναι πια αργά. Η ξενιτιά δεν είναι για όλους λέγαν στα χωριά μας.
Κι έτσι είναι. Δυστυχώς, ακόμα μία φορά φαίνεται να είναι η μόνη λύση. Εύχομαι κι ελπίζω να μη συνεχιστεί αυτή η αιμορραγία. Στα σουηδικά νοσοκομεία συναντώ νεαρούς Έλληνες κι Ελληνίδες γιατρούς. Στα πανεπιστήμια και στις ανώτερες σχολές το ίδιο. Λυπούμαι και ντρέπομαι γιατί η χώρα μου συνεχίζει να διώχνει τα παιδιά της, που τόσο χρειάζεται.

Ο Θοδωρής Καλλιφατίδης είναι συγγραφέας και ζει στη Σουηδία

Ανατύπωση από:  http://www.artionrate.com/index.php/el/ekdoseis/sxolia-omogeneias/526-giati-i-patrida-den-mas-xoraei

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Είμαι η Νιχάλ Βατρίχ

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 22/01/2014

Είμαι τυχερός. Οι μαθητές και οι μαθήτριές μου ήταν, είναι και θα είναι (ελπίζω)  καλοί άνθρωποι που προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι. Η Μάρω συμμετείχε σε ένα project του σχολείου της με θέμα τους μετανάστες και τα βάσανά τους. Της ζήτησα να γράψει μια ιστορία στηριγμένη στην εμπειρία από την συμμετοχή της. και την έγραψε. Σας την παρουσιάζουμε.

Μάρω Τριβλή

Είμαι η Νιχάλ Βατρίχ

Είμαι η Νιχάλ Βατρίχ. Είμαι 48 χρονών και είμαι δασκάλα. Είμαι μουσουλμάνα και παντρεμένη με τον Αλέξανδρο Βασιλόπουλο. Είναι 50 χρονών αρχιτέκτονας… Έχουμε μια υπέροχη οικογένεια με τέσσερα παιδία..Τον Καίμ, που είναι 18 χρονών, φοιτητής της Νομικής, τη Βάσια, μονάκριβη και αγαπημένη μου κόρη που σπουδάζει θετικές επιστήμες, 20 χρονών και τα δίδυμα αγόρια μου, το Νίκο και το Μεχμέτ που είναι στην τελευταία τάξη του λυκείου.

Δεν μας αποδέχθηκαν ποτέ! Καμία από τις δύο θρησκείες δεν κατανόησε την αγάπη που νιώσαμε ο άντρας μου και εγώ! Νιώθαμε μια ζωή την απόρριψη και μας περιθωριοποιούσαν..

Γι’ αυτό αποφασίσαμε να ζήσουμε..Δε θέλω τα παιδιά μου να βιώσουν όσα βίωσα εγώ!!Απαξίωση, απομόνωση, αδιαφορία. Όχι!! Θέλω να μεγαλώσουν σε ένα περιβάλλον το οποίο τα αποδέχεται έτσι όπως είναι και όχι για το ποιόν επέλεξαν οι γονείς τους. Θέλω να προοδεύσουν, να κάνουν οικογένεια και να είναι περήφανοι για την καταγωγή τους και για αυτά που έκαναν στη ζωή τους. Γι’ αυτό φύγαμε….

Την ημέρα που αποφασίσαμε να φύγουμε δεν ήταν εύκολο… Ήταν Κυριακή.. Μια ηλιόλουστη μέρα… Είμαστε στην πλατεία την στιγμή που μας βομβάρδισαν… Δεν ξέραμε από πού να φυλαχτούμε… Αστυνομία, φαντάροι παντού… Επικράτησε για πολλή ώρα πανικός… Φοβόμαστε… Φοβόμαστε μήπως μας έπιανε η αστυνομία  και δε φεύγαμε ποτέ από αυτή τη χώρα. Μια χώρα που δεν αποδέχεται καταστάσεις και τρώει τα παιδιά της και δεν τα αφήνει να προοδεύσουν και να αναπτυχθούν…

Και τότε ήρθε! Εμφανίστηκε ο Ιμπραήμ! Ο άνθρωπος που είχε πληρωθεί για να μας βγάλει από τη χώρα! Ήταν χτυπημένος, τραυματισμένος… Αλλά βρήκε το κουράγιο να μας οδηγήσει στα σύνορα μετά από πολλή κούραση, ταλαιπωρία και φόβος για το αύριο… Γιατί τίποτα δεν ήταν σίγουρο…

Όταν μας βρήκε ο Ιμπραήμ ο άντρας μου είχε τυφλωθεί… Τι να έκανα; Πώς να προστάτευα τον άντρα μου και τα παιδιά μου; Ευτυχώς η Βάσια μου κατάλαβε άμεσα την σοβαρότητα της κατάστασης και έσπευσε να με βοηθήσει…

Περάσαμε πολλές δυσκολίες από τη στιγμή που φύγαμε από την πόλη. Μπορεί ο Ιμπραήμ να ήταν η ζωντανή ελπίδα μας για τη φυγάδευσή μας αλλά έπρεπε να συνεργαστούμε για να φτάσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στα σύνορα.

Τα βουνά στο διάβα μας είχαν γκρεμούς..Ήταν επικίνδυνα, φοβόμουνα για τον άντρα μου και τα παιδιά μου. Μια κρατούσα τον Αλέξανδρο και η Βάσια τα αδέρφια της, μια πήγαινα στα παιδιά μου και η Βάσια στον πατέρα της..Ο Ιμπραήμ μπροστά, μας καθοδηγούσε και εμείς με απόλυτη ησυχία ακολουθούσαμε. Μέχρι που… μας λήστεψαν…

Μόλις κατεβήκαμε από τα βουνά και κατευθυνθήκαμε προς τον καταυλισμό που θα διανυκτερεύαμε και θα ήταν και άλλες οικογένειες εκεί που ήθελαν να φύγουν, ξεπρόβαλαν τρεις άνδρες μπροστά μας. Ήταν πολύ άγριοι. Φοβήθηκα… Τρομοκρατήθηκα μήπως μας ληστέψουν και μας σκοτώσουν. Μας έστησαν σε ένα τοίχο και μας πήραν ό,τι είχαμε και δεν είχαμε. Εμείς… Εμείς δεν μπορούσαμε να αντιδράσουμε, διότι κρατούσαν όπλα. Μια λάθος κίνηση από μας… Ούτε να το σκέφτομαι δε θέλω… Ευτυχώς όμως μας άφησαν να ζήσουμε… Πήραν τα κινητά μας, τα κοσμήματά μας, τα λεφτά μας… Και τα χαρτιά μας! Πώς θα περάσουμε τη χώρα; Πώς θα φύγουμε; Δεν είχα καιρό τώρα για τέτοια. Μάζεψα όλη την οικογένεια και ακολουθώντας τον Ιμπραήμ φτάσαμε στον καταυλισμό.

Εκεί βρίσκονταν γύρω στις 5 οικογένειες ακόμη. Κι όμως δεν ακουγόταν ούτε ανάσα. Υπήρχε η απόλυτη ησυχία. Ο Ιμπραήμ μας έδειξε ένα μέρος ασφαλές για να κρυφτούμε και μας είπε να κάνουμε ησυχία. Γιατί όμως; Δεν είμαστε ασφαλείς; Όχι βέβαια!! Περιπολούν στρατιώτες και αν μας ακούσουν θα μας γυρίσουν πίσω!

Αργά το βράδυ ο Αλέξανδρος και τα παιδιά μου ευτυχώς κοιμήθηκαν. Εγώ όμως… Δεν είχα ύπνο! Σκεφτόμουνα… Τι θα κάναμε όταν ξημέρωνε; Πώς θα περνούσαμε τα σύνορα χωρίς χαρτιά; Ποιο θα ήταν το επόμενό μας βήμα; Τα παιδιά μου; Άμα μας συμβεί κάτι τι θα κάνουνε; Πώς θα ανταπεξέλθουν; Αυτά σκεφτόμουνα μέχρι που ένας τρομερός ήχος διέκοψε τις σκέψεις μου.

Φαντάροι! Μας είχαν ανακαλύψει! Τι θα κάνουμε; Έτρεχαν σε όλο το δωμάτιο μήπως ανακαλύψουν κανέναν. Χτυπούσαν καρέκλες, τραπέζια, διάφορα έπιπλα, έμπαιναν σε άλλα δωμάτια μέχρι που βρήκαν μια κοπέλα! Δεν είχε κρυφτεί καλά! Τη ρώτησαν αν υπήρχαν και άλλοι μαζί της αλλά εκείνη αρνήθηκε κατηγορηματικά! Μας έσωσε! Μας βοήθησε! Δε μίλησε! Ίσως επειδή δεν ήθελε να προδώσει τις ελπίδες μας θέλοντας να φύγουμε από τη χώρα…

Ευτυχώς δε μας βρήκαν! Ήμασταν τυχεροί… Κάποιοι άλλοι όμως όχι…

Το πρωί ο Ιμπραήμ μας οδήγησε στα σύνορα της χώρας που θέλαμε να περάσουμε. Τον ευχαριστήσαμε για ότι έκανε για μας και οι δρόμοι μας χώρισαν εκεί. Δε ξέραμε πως θα συνέχιζε το δρόμο του, ούτε εκείνος ήξερε αν θα περνούσαμε τα σύνορα. Όμως η δουλειά του ήταν να μας φέρει στα σύνορα και τα κατάφερε. Και του είμαι ευγνώμων γι’ αυτό…

Στα σύνορα ήταν μια ευγενική κυρία. Μας ρώτησε για τα χαρτιά μας, που χρειάζονται για να μπούμε νόμιμα στη χώρα. Όμως… Μας είχαν ληστέψει και μας είχαν πάρει και τα χαρτιά μας. Της εξηγήσαμε τους λόγους που θέλαμε να περάσουμε στη χώρα και ότι χρειαζόμαστε άμεσα νοσοκομείο για τον άνδρα μου! Φάνηκε να κατάλαβε και να μας συμπονεί. Έτσι μας άφησε να περάσουμε από εκείνη αλλά μας έδωσε μια αίτηση για να συμπληρώσουμε τα χαρτιά για να μπορέσουμε να περάσουμε τα σύνορα. Τέλος μας έδειξε όταν τελειώσαμε την αίτηση που να απευθυνθούμε για να εγκριθεί η αίτηση μας και να μπούμε στη χώρα.

Η αίτηση όμως είχε τη δυσκολία της. Ήταν γραμμένη σε άλλη γλώσσα και δεν ξέραμε τι ακριβώς ζητούσε. Έτσι την συμπληρώσαμε γρήγορα και μετά πήγαμε στον άνθρωπο που μας είχε συστήσει η κύρια να πάμε. Όμως… Όμως όταν είδε την αίτηση μας, εξοργίστηκε. Την έσκισε μπροστά στα μάτια μας σε χίλια κομμάτια και μας διέταξε να την φτιάξουμε σωστά αλλιώς θα φώναζαν τις αρχές!

Ο Αλέξανδρος με τη Βάσια εξοργίστηκαν και πήγαν να επιτεθούν. Όμως τους κράτησα και τους δύο και τους είπα ότι άμα θέλαμε να περάσουμε τα σύνορα αυτής της χώρας έπρεπε για λίγο να συμβιβαστούμε και να υποταχθούμε σε αυτούς τους ανθρώπους έτσι ώστε να περάσουμε και μετά να ζητήσουμε άσυλο. Ήξεραν ότι είχα δίκιο και δεν το συνέχισαν. Δεν έβλεπαν που ο ένας ήταν αδύναμος λόγω της απώλειας των ματιών του και ότι χρειαζόταν νοσοκομείο, έκαναν και τσαμπουκάδες…

Τέλος πάντων… Τη δεύτερη φορά που ξαναείδαμε την αίτηση ήταν πιο εύκολο! Διακρίναμε κάποιες λέξεις που μοιάζανε με τις τουρκικές και κάποιες άλλες με αγγλικές… Έε και με λίγη τύχη μπορέσαμε να συμπληρώσουμε σωστά αυτή τη φορά. Ήμουν πολύ αισιόδοξη…

Όταν κατάλαβα ότι η αίτηση μας εγκρίθηκε από τον άνθρωπο που μας είχε φερθεί τόσο φριχτά πριν πέταξα από τη χαρά μου. Έτσι περάσαμε τα σύνορα και τώρα το επόμενο στάδιο για να μπούμε στη χώρα νόμιμα, επειδή δεν είχαμε χαρτιά, ήταν να μας εγκρίνουν για άσυλο.

Φτάσαμε σε μία επιτροπή δύο ατόμων, ενός άνδρα και μιας γυναίκας και μας είπαν για ποιο λόγο θέλαμε άσυλο. Έτσι παίρνοντας το λόγο έπρεπε να εξηγήσω γιατί!! Δεν ήταν εύκολο! Η κοπέλα και εγώ δε μιλούσαμε την ίδια γλώσσα  και έπρεπε να της εξηγήσω στα αγγλικά (διότι μόνο αυτή τη γλώσσα ψιλοήξερε) ποιοι ήμασταν και τι θέλαμε.

Και όταν άκουσα ότι δεν περνούσαμε όλοι στη χώρα έπεσα από τα σύννεφα. Ο Αλέξανδρος, οι γιοι μου και ο Νίκος και ο Καίμ μπορούσαν να συνεχίσουν και να μπουν στη χώρα έχοντας άσυλο…  Ενώ εγώ, μαζί με την κόρη μου και τον γιο μου τον Μεχμέτ δεν μπορούσαμε να ακολουθήσουμε στη χώρα αυτή και μας πήγαν σε ένα χώρο κράτησης όπου θα μας γυρνούσαν πάλι πίσω… Εκεί υπήρχαν και άλλοι άνθρωποι οι οποίοι ήθελαν να περάσουν τα σύνορα αλλά απορρίφθηκαν όπως και εμείς… Στον χώρο αυτό οι φρουροί απ’ έξω ήταν πολύ σκληροί! Μας κοιτούσαν περιφρονητικά και όποιος ακουμπούσε τα κάγκελα τον χτυπούσαν με τα όπλα που διέθεταν…

Μας γύρισαν πίσω… Ήμουν με τα δυο παιδιά μου μόνη… Αποκομμένη… Σοκαρισμένη… Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έφτανα μέχρι εκεί και ότι θα με χώριζαν από την οικογένειά μου… Θα τους ξαναέβλεπα ποτέ; Εκείνοι τα κατάφεραν όμως! Πέρασαν τη χώρα! Εγώ πότε θα το ξανακάνω αυτό; Όταν μας γύρισαν, τα παιδιά μου και εγώ ήμασταν σε κατ’ οίκον περιορισμό και μας παρακολουθούσαν συνέχεια, διότι νόμιζαν ότι θα το ξανά επιχειρούσαμε σύντομα.

Πότε θα ξαναέβλεπα τον άντρα και τα παιδιά μου; Πότε θα μάθω αν είναι καλά; Ή μάλλον.. Θα ξαναδώ την οικογένειά μου; Αυτά τα ερωτήματα με απασχολούσαν για μιάμιση εβδομάδα μέχρι που ήρθε ένα γράμμα από τον Αλέξανδρο… Μου έγραφε ότι είναι όλοι τους καλά ότι γιατρεύτηκε και ότι ετοιμάζουν επιχείρηση για να μπορέσουμε να είμαστε πάλι όλοι μαζί. Ήμουν πολύ ευτυχισμένη. Το μόνο που έπρεπε τώρα ήταν να ελπίζουμε και να περιμένουμε για το πότε θα υλοποιηθεί η επιχείρηση αυτή και θα ξανασυναντηθώ με τον άνδρα μου και τα παιδιά μου…

Αυτή η ιστορία θα μπορούσε να είναι αληθινή. Τέτοιες καταστάσεις βιώνουν καθημερινά πρόσφυγες οι οποίοι ψάχνουν μια μόνιμη εγκατάσταση-πατρίδα για εκείνους και την οικογένειά τους. Αντιμετωπίζουν καθημερινά τέτοιες εικόνες και βιώματα τα οποία τους στιγματίζουν για μια ζωή αλλά δεν το βάζουν κάτω! Προσπαθούν… Παλεύουν για το θείο δώρο που λέγεται ζωή!! Παλεύουν για ένα καλύτερο μέλλον δικό τους αλλά και των παιδιών τους…

Και μέσα σε όλη αυτή την ψυχοσύνθεση προσπάθησαν  να μας εντάξουν κάποιοι καθηγητές μας με τη βοήθεια της εθελοντικής οργάνωσης «Ύπατη αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες». Μια εμπειρία που θα τη θυμάμαι πάντα στη ζωή μου!! Μια εμπειρία που μπήκα στη θέση μιας προσφυγοπούλας και της οικογένειάς της που ήθελε να αγωνιστεί για ένα καλύτερο μέλλον δικό της αλλά κυρίως των παιδιών της. Με έκαναν να καταλάβω τι φρικτή και πολλές φορές αποτρόπαια συμπεριφορά δέχονται αυτοί οι άνθρωποι που το μόνο που θέλουνε είναι μια κοινωνία να τους αποδεχθεί και να τους ασπαστεί! Με έκαναν να καταλάβω ότι πρέπει να σέβομαι και κάθε άνθρωπο διαφορετικό από μένα και να μην καταπατάω τα δικαιώματα του. Τα ανθρώπινα δικαιώματα του. Και γι’ αυτό τους ευχαριστώ όλους θερμά!

Ανατύπωση από:  *http://wp.me/p301Z-8L

Posted in Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »