Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Οκτώβριος 2013
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Archive for 15 Οκτωβρίου 2013

Τι ήταν η περίφημη κλανιόλα;

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 15/10/2013

Μάθετε για το ιστορικό και τιμημένο όργανο απαγωγής των δύσοσμων αερίων εκτός δωματίου!

Η ιστορία μας αρχίζει (και τελειώνει φυσικά) στα Επτάνησα του περασμένου αιώνα, όπου οι ευγενείς σκαρφίστηκαν έναν ομολογουμένως ιδιαίτερο τρόπο για να απαλλαχθούν από τις δυσάρεστες αναθυμιάσεις κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Ναι, καλά καταλάβατε, η κλανιόλα ήταν απαραίτητο οικιακό σκεύος στα σπιτικά της υψηλής κοινωνίας των Επτανήσων, σαφώς ορισμένη στα προικοσύμφωνα της εποχής για το νυφικό κρεβάτι!

Η ιδιόρρυθμη συσκευή με την απλούστατη λειτουργία αποτελούταν από ένα χωνί και ένα μακρύ λάστιχο, το οποίο δεν χρησίμευε σε τίποτα άλλο από το να διοχετεύει τις ενοχλητικές οσμές της πορδής, που εγκλωβίζονται συνήθως κάτω από τα σκεπάσματα, μακριά από το κρεβάτι του αντρόγυνου.

Όσο κι αν ο όρος εγείρει σήμερα υποτιμητικές συνδηλώσεις, η ξακουστή κλανιόλα έζησε και βασίλεψε επί μακρόν στα Επτάνησα, με τον όρο να αντλεί την καταγωγή του από την κερκυραϊκή διάλεκτο, αν και οι ρίζες της χάνονται στα βάθη των ετών.

Το εργαλείο που κρατούσε τα πράγματα στην κρεβατοκάμαρα καθαρά και ευωδιαστά έφτανε μέχρι το παράθυρο, για να βρίσκουν τη λυτρωτική διέξοδό τους οι δυσώδεις αναθυμιάσεις της νύχτας. Συνήθως ήταν υφασμάτινο ή δερμάτινο, υπήρχαν ωστόσο και ασημένιες εκδοχές του.

Το καινοτόμο σύστημα εξαερισμού του κρεβατιού αποτελούσε μάλιστα απαραίτητο συμπλήρωμα της νυφιάτικης επτανησιακής προίκας, που όριζε ρητά την κλανιόλα στα απαραίτητα αξεσουάρ του κρεβατιού για το νιόπαντρο ζευγάρι: κοκετίνα με ντεστιέρες και μπαλντακί (κρεβάτι με κάγκελα και ουρανό δηλαδή), μαξιλάρια με ντεμέλες ρικαμάδες (μαξιλάρια με κεντημένες μαξιλαροθήκες), τσαγκούλι (δοχείο νυκτός), αναπαψόλια, σκαλνταλέτο και φυσικά η κλανιόλα (ή κλανιόρα), ο σωλήνας που κρέμεται πίσω από το κρεβάτι για την απομάκρυνση των δυσάρεστων οσμών.

Η κλανιόλα εισήχθη στην τάξη των επτανήσιων ευγενών από τους αριστοκράτες της Ευρώπης, κυρίως μέσω Ιταλίας («piritera»), όπου το οικιακό σκεύος χρησιμοποιούταν κατά κόρον. Ήταν μάλιστα η συχνή βρώση οσπρίων που επέβαλε τη χρήση της κλανιόλας στα σπιτικά των επτανήσιων ευγενών!

Εκδοχή της επτανησιακής κλανιόλας συναντούμε και στην Κύπρο, με το ένδυμα (που έμοιαζε με σκελέα) να φοριέται από τον άντρα και να δένεται σφιχτά στη μέση και τους αστραγάλους για να φυλακίζει εντός του τα δύσοσμα αέρια, τα οποία έβρισκαν διέξοδο από ελαστικό αγωγό εκτός δωματίου.

Ο θρύλος θέλει μάλιστα βασιλική κλανιόλα να βγαίνει σε δημοπρασία στον οίκο Sotheby’s του Λονδίνου, απ’ όπου και το κάτωθι απόσπασμα: «Το επόμενο αντικείμενο της συλλογής Γλύξμπουργκ, νούμερο 324 στους καταλόγους σας, είναι η χειροποίητη ασημένια κλανιόλα του Βασιλέως Γεωργίου του Β’, κατασκευασμένη από τον οίκο Bochler του Αμβούργου το 1894. Τιμή εκκίνησης 75.000 στερλίνες. Ακούω 75.000;»…

Ανατύπωση από:  *http://www.newsbeast.gr/weird/arthro/591224/ti-itan-i-perifimi-klaniola/

Advertisements

Posted in Διασκέδαση, Ενημέρωση, Ιστορία, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Patrícia Gameiro – X Factor Portugal (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 15/10/2013

Το είδα στο YouTube:  *http://youtu.be/HFtsgIf2ftc

 

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Μουσική, Τέχνη | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Μόνο για Έλληνες…

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 15/10/2013

Καλημέρα. Έχετε τρόφιμα;
– Ναι. Είσαι Έλληνας;
– Δεν υπάρχει Ιουδαίος και Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα… (Προς Γαλάτας Επιστολή Απ.Παύλου, 3,28) .
– Ποιος είσαι ρε;
– Ονομάζομαι Ιησούς. Είμαι εβραίος.
– Χάσου από δω ρε. Είναι μόνο για Έλληνες λέμε.

– Καλημέρα. Πεινάω. Έχετε κάτι;
– Ναι, μοιράζουμε τρόφιμα. Είσαι Έλληνας;
– Όχι. Ονομάζομαι Λόρδος Βύρων, είμαι Άγγλος αλλά λατρεύω τη χώρα σας. Πέθανα γι’ αυτήν πριν χρόνια.
– Ουστ από δω μωρή αδερφάρα Εγγλέζε.

– Γεια σας. Είμαστε ρακένδυτοι, πεινάμε πολύ, είμαστε αποκαμωμένοι.
– Τι θέλετε όλοι εσείς εδώ ρε; Είστε Έλληνες;
– Όχι κύριε. Είμαστε ξένοι. Γάλλοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί, Σουηδοί. Είμαστε το τάγμα των Φιλελλήνων. Πολεμήσαμε για την Ελλάδα το 21, στη μάχη του Πέτα, στο Κομπότι. Σκοτωθήκαμε για την Ελλάδα. Υπάρχει μνημείο για μας στην πλατεία του Ναυπλίου. Να κι εδώ δίπλα στο Σύνταγμα υπάρχει οδός αφιερωμένη σε μας. Φιλελλήνων λέγεται.
– Να πάτε στο διάολο ρε. Εδώ είναι μόνο για Έλληνες. Στα τσακίδια ρε.

-Μας συγχωρείτε . Είμαστε λαβωμένοι, γεμάτοι αίματα και χώματα ελληνικά πάνω μας. Πεινάμε και διψάμε.
-Τι είστε εσείς ρε αράπηδες και ξένοι!
-Είμαστε Άγγλοι, Νεοζηλανδοί, Αυστραλοί, Ινδοί και Πακιστανοί. Πολεμήσαμε εδώ τους ναζί, βοηθήσαμε την Ελλάδα στον αγώνα κατά των Γερμανών. Μας έκρυβαν οι Έλληνες, μας έδιναν φαγητό και νερό. Εσείς τι είστε με ξυρισμένα κεφάλια και μαύρες μπλούζες;
-Εμείς δίνουμε φαγητά μόνο για Έλληνες. Φύγετε από δω γαμημένοι αράπηδες. Έξω οι ξένοι λέμε.

-Μιρμενγκιές (καλημέρα).
-Τι θες ρε βλάκα;
-Μπούκ, ούγι (ψωμί, νερό).
-Φύγε από δω ρε καργιόλη ξένε.
-Είμαι ο Μάρκος Μπότσαρης κύριε. Μιλώ αρβανίτικα, τη γλώσσα των ηρώων της Επανάστασης. Τη γλώσσα της Μπουμπουλίνας, του Κριεζιώτη, του Ανδρέα Μιαούλη.
-Εξαφανίσου από δω ρε ηλίθιε. Οι Έλληνες μόνο ελληνικά μιλάνε. Κωλοαλβανέ γαμώ το σπίτι σου.

– Χαίρετε. Έχετε λίγο φαγητό για έναν γέροντα;
– Είσαι Έλληνας;
– Σωκράτης ονομάζομαι κύριε. Δεν είμαι Αθηναίος, ούτε Έλληνας πολίτης, αλλά πολίτης του κόσμου (Πλούταρχος, Ηθικά, τόμ.15).
– Άει στο διάολο ρε κωλόγερε συριζαίε. Χάσου από δω. Εδώ είναι μόνο για Έλληνες.

-Συγγνώμη…
-Πάλι εδώ ρε αδερφάρα Εβραίε; Δεν σου είπα να φύγεις από δω;
-Φύγετε από μένα εσείς οι καταραμένοι, στη φωτιά την αιώνια, που έχει ετοιμαστεί για το διάβολο και τους αγγέλους του. Γιατί πείνασα, και δε μου δώσατε να φάω, δίψασα, και δε μου δώσατε να πιω, ξένος ήμουν, και δε με περιμαζέψατε, γυμνός ήμουν, και δε με ντύσατε, άρρωστος και στη φυλακή, και δε με επισκεφτήκατε [Κατά Ματθαίον, 25.31 (41-43)].
-Άντε ρε βλάκα φύγε από δω. Άντε μπράβο.

-Καλημέρα. Πεινάμε. Έχετε κάτι να μας δώσετε;
-Είστε Έλληνες ρε;
-Ναι κύριε. Όλοι είμαστε Έλληνες. Εγώ ονομάζομαι Εφιάλτης. Ο κύριος δίπλα μου είναι ο Νενέκος. Πιο δίπλα ο Τσολάκογλου, ο Ράλλης, ο Λογοθετόπουλος. Παραδίπλα ο Πήλιος Γούσης.
-Κι εσείς εκεί τι είστε ρε;
-Κι εμείς Έλληνες. Συνεργάτες των Γερμανών στην Κατοχή, ταγματασφαλίτες και χίτες. Εκτελέσαμε πολλούς Έλληνες αγωνιστές, κάψαμε χωριά και υπηρετήσαμε τις δυνάμεις Κατοχής.
-Άντε επιτέλους ρε πούστη. Επιτέλους Έλληνες! Ηλία έλα δω ρε. Επιτέλους ήρθαν Έλληνες γαμώτο. Άντε και πήξαμε με τον κάθε βλάκα ξένο που ερχόταν εδώ και ζήταγε να φάει. Κοπιάστε συμπατριώτες να φάμε. Κοπιάστε. Αίμα τιμή ρε…»

Πηγή:  *http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_6738.html

Posted in Ελλάδα, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η Οριάνα Φαλάτσι κονιορτοποιεί το γελοίο επιχείρημα «Ήμασταν και εμείς κάποτε μετανάστες»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 15/10/2013

Διαβάστε το όλο. Είναι εξαιρετικό! Μια χειμαρρώδης αποστομωτική απάντηση στα γνωστά δακρύβρεχτα «αντιρατσιστικά» τσιτάτα που θέλουν να καλλιεργήσουν «ενοχές» να φιμώσουν όποιον αντιδράει στον εποικισμό της πατρίδας από τους αλλοδαπούς και στην δημογραφική αλλοίωση του λαού μας.

Της Oriana Fallaci* (από το βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνεια», 2003)

Όχι εδώ και πολύ καιρό, άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους πρώην κυρίους Πρωθυπουργούς που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες, να λέει στην τηλεόραση: «Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε για την Αμερική. με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι». Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε, ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ. Εκτός από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο που πήγε στην Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που εσείς δεν ήσασταν ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Και είναι δυο φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους για ορισμένους λόγους που εσείς αγνοείτε, ή κάνετε πως αγνοείτε. Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:   Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ιστορία, Παιδεία | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Ο παππούς μου θα μπορούσε να με είχε σκοτώσει»

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 15/10/2013

ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ Η ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΤΗ ΓΚΕΤ

Περισσότερες από έξι δεκαετίες μετά, μια γερμανονιγηριανή διαπίστωσε συγκλονισμένη ότι ο δολοφόνος της λίστας του Σίντλερ ήταν ο παππούς της και πως αν την γνώριζε θα μπορούσε να την είχε σκοτώσει.

«Ο παππούς μου θα μπορούσε να με είχε σκοτώσει»

Στα απομνημονεύματα της που δημοσιεύθηκαν αυτό το μήνα με τον τίτλο: «Άμον: Ο παππούς μου θα με είχε σκοτώσει«, η Τζένιφερ Τίτζ αφηγείται τα σκοτεινά μυστικά της οικογένειάς της και την εξαιρετική ιστορία του πως η ζωή της μπλέχτηκε σε ένα από τα χειρότερα κεφάλαια της ιστορίας.

Η Τιτζ είναι το παιδί ενός Νιγηριανού φοιτητή και της Γερμανίδας κόρης του Άμον Γκετ, του διοικητή του στρατοπέδου συγκέντρωσης Πλάζοβ, έξω από την Κρακοβία της Πολωνίας που εμφανίστηκε στην ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, «Η Λίστα του Σίντλερ».

Η 43χρονη Τιτζ έμαθε κατά τύχη πριν από πέντε χρόνια πως ο παππούς της ήταν ο σαδιστής γνωστός ως ο «χασάπης της Πλάζοβ», που απαγχονίστηκε το 1946 για το βασανισμό και τη δολοφονία χιλιάδων θυμάτων.

Οι γονείς της Τιτζ είχαν ένα σύντομο δεσμό και έδωσαν την κόρη τους για υιοθεσία λίγες μόλις εβδομάδες μετά τη γέννησή της. Είχε δοθεί σε ανάδοχη οικογένεια και τελικά υιοθετήθηκε από ένα ευκατάστατο ζευγάρι σε προάστιο του Μονάχου, όταν ήταν επτά ετών, βλέποντας τη βιολογική της μητέρα μόνο σποραδικά.

Μετά από αρκετά χρόνια, κοιτάζοντας στις στοίβες των βιβλίων στην τοπική βιβλιοθήκη του Αμβούργου, σκόνταψε πάνω σε έναν τίτλο που κατέγραφε την προσωπική της ιστορία: «Ich muss doch meinen Vater lieben, oder;» (Πρέπει να αγαπώ τον πατέρα μου, σωστά;)

Η ηλικιωμένη γυναίκα που εικονιζόταν στο βιβλίο φαινόταν αμυδρά οικεία και μια γρήγορη ματιά στις βιβλιογραφικές λεπτομέρειες αποκάλυψε μια τέλεια αντιστοιχία με εκείνες της μητέρας της.

«Ήταν σαν να έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου» δήλωσε η Τιτζ στο AFP.

«Έπρεπε να καθίσω σε ένα παγκάκι. Τηλεφώνησα στον άνδρα μου και του είπα ότι δεν μπορούσα να οδηγήσω και πως έπρεπε να έρθει να με πάρει. Επέστρεψα στο σπίτι και διάβασα όλο το βιβλίο».

Σε μια από τις πιο οδυνηρές σκηνές της ταινίας του Σπίλμπεργκ, ο Γκετ που τον ενσαρκώνει ο Ραλφ Φίενς, αρχίζει να πυροβολεί εβραίους αιχμαλώτους από το μπαλκόνι της οικείας του μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης προτού αφήσει ελεύθερα τα σκυλιά να τους ξεσκίσουν.

Η Τιτζ είπε ότι είχε δει τη «Λίστα του Σίντλερ» όταν ήταν φοιτήτρια στο Ισραήλ, αλλά ήταν αβέβαιο πως επρόκειτο για την απεικόνιση της πραγματικής ζωής του Γκετ.

«Εκείνη τη στιγμή δεν διέκρινα κάποιο συσχετισμό με τη δική μου ζωή. Ακόμη κι αν το όνομα γέννησής μου είναι Γκετ, όταν το άκουσα στην ταινία, δεν πέρασε καν από το μυαλό μου ότι θα μπορούσε να υπάρχει κάποια σύνδεση».

Ακόμη κι όταν την εγκατέλειψαν οι γονείς της, η Τιτζ είχε καλές αναμνήσεις από τις περιστασιακές επισκέψεις και τις κάρτες που έστελνε η γιαγιά της Ρουθ στα γενέθλιά της.

«Ως εγκαταλειμμένο παιδί, ήταν ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο στη ζωή μου» δήλωσε.

Η Τιτζ συγκλονίστηκε όταν έμαθε αργότερα πως αυτή η ευγενική γυναίκα είχε ζήσει για ένα διάστημα ως ερωμένη του Γκετ στο ίδιο κτίριο του στρατοπέδου συγκέντρωσης που είχε δολοφονήσει τόσους ανθρώπους.

Είχαν γνωριστεί όταν εκείνη δούλευε ως γραμματέας του Σίντλερ στην Κρακοβία. Η κόρη τους η Μόνικα γεννήθηκε το 1945.

Η Ρουθ πήρε το επώνυμο Γκετ λίγο μετά την εκτέλεσή του, αρνούμενος τα εγκλήματα που είχε διαπράξει, και είχε μια φωτογραφία του πάνω από το κρεβάτι της, μέχρι που αυτοκτόνησε το 1983.

Ο τίτλος του βιβλίου της Τιτζ, αναφέρεται στη διαπίστωση ότι ο ίδιος ο παππούς της θα μπορούσε να τη θεωρήσει υπάνθρωπο και να την σκότωνε, όπως όλους εκείνους τους Εβραίους που δολοφόνησε.

Η Τιτζ επισκέφθηκε το μουσείο Σίντλερ στην Κρακοβία, τη βίλα του Γκετ στο Πλάζοβ και κατέθεσε λουλούδια για τα θύματα στο μνημείο εντός του στρατοπέδου.

Πηγή: The Local

Ανατύπωση από:  *http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22769&subid=2&pubid=63896166

Posted in Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »