Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Μαρτίου 2013
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Φεβ.   Απρ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Archive for 4 Μαρτίου 2013

«Οι δολοφόνοι των παιδιών έχουν ονοματεπώνυμο» Συγκλονιστικό γράμμα του πατέρα ενός από τους νεκρούς φοιτητές στη Λάρισα

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/03/2013

Θλίβομαι και θυμώνω! Εξοργίζομαι. Ξέρω πως ο θυμός δεν είναι καλός σύμβουλος…. Πρέπει να αφήνεις την…. οργή να κατακαθίσει και μετά να γράφεις. Έτσι λένε οι κανόνες… Όμως αν είσαι οποιοσδήποτε άνθρωπος με στοιχειώδη ευαισθησία, αν είσαι γονιός που προσπαθεί να μεγαλώσει τα παιδιά του σε αυτή την άθλια χώρα (όπως την κατάντησαν), αν κάθε μέρα με αγωνία αναλογίζεσαι τι τα περιμένει στο μέλλον, τότε πως μπορείς να μένεις ψύχραιμος;
Δυο παιδιά από τα Χανιά και την Χαλκίδα (21 και 22 ετών) έχασαν τη ζωή τους. Άλλα τρία χαροπαλεύουν. Ακόμη κι αν σωθούν είναι άγνωστο ποιές θα είναι οι εγκεφαλικές βλάβες που θα κουβαλάνε μια ζωή. Κι όλα αυτά για να ζεσταθούν. Με ένα κομμένο θερμοσίφωνο. Ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι. Στην Ελλάδα του 2013.
Θύματα μιας ανάλγητης και αποτυχημένης πολιτικής, που πέτυχε:
– Να υπερδιπλασιασθεί η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης (Το 2010 πληρώναμε 0,578 ευρώ το λίτρο. Το 2013 η τιμή του σχεδόν τριπλασιάστηκε 1,3 ευρώ και …συνεχίζει)
– Να μειωθεί η κατανάλωσή του 70%
– Να περιοριστούν δραματικά τα δημόσια έσοδα.
– Να παγώνουν όλοι στα σπίτια τους
-Να αδυνατούν όλο και πιο πολλοί να πληρώσουν τα κοινόχρηστα
– Να έχουν αυξηθεί κάθε είδους ιώσεις
– Να ανθεί το λαθρεμπόριο στα καύσιμα.
– Να γεμίσει η ατμόσφαιρα επικίνδυνα σωματίδια
– Να αποψιλώνονται τα δάση …και τέλος να χάνονται ανθρώπινες ζωές.

Όπως αυτές των νέων φοιτητών στη Λάρισα. Αυτών που ετοιμαζόταν να …εξορίσει ο υπουργός Παιδείας (;) στη Λαμία. Αυτών που δυσκολεύονται να σπουδάσουν. Που οι οικογένειές τους με θυσίες καταφέρνουν να τους στείλουν λίγα χρήματα. Έτσι φτάσαμε στο μαγκάλι…

Οι δολοφόνοι των παιδιών έχουν ονοματεπώνυμο:
Γιάννης Στουρνάρας
Αντώνης Σαμαράς
Ευάγγελος Βενιζέλος
Φώτης Κουβέλης
Και όσοι άλλοι στηρίζουν την πολιτική τους…

Ανατύπωση από:  *http://xeimwniatikhliakada.wordpress.com/2013/03/02/

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Μια φωτογραφία… 4/2/2013

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/03/2013

Τζίμερος-Αδωνις

Αν τα λένε αυτά δημόσια, φανταστείτε τι λένε πίσω από κλειστές πόρτες.
Ψηφίστε τους. Τα δικά σας παιδιά σκοτώνουν

Ανατύπωση από:  *http://galaxyarchis.wordpress.com/2013/03/02/magkali/

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις, Φωτογραφίες, Χρήσιμα | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΟΥΤΕ ΔΑΚΡΥΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΠΟΝΑΝΕ.

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/03/2013

Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς τις παίζει στα σπίτια των Ελλήνων αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν στατιστικές, αριθμοί, έρευνες, αναλύσεις, μαρτυρίες απλών ανθρώπων. Όμως στη πραγματικότητα τι συμβαίνει μέσα στα σπίτια μας με κάθε λεπτομέρεια, το γνωρίζουμε μόνο εμείς οι ίδιοι.

Τι υπάρχει πίσω από τον αριθμό ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι. Πόσοι είναι μόνοι τους, πόσοι έχουν παιδιά, πόσοι είναι άρρωστοι, πόσοι έχουν ανάπηρους, χρόνια πάσχοντες ή ηλικιωμένους να βοηθήσουν. Πόσοι από αυτούς έχουν κάποιες άλλες πηγές βοήθειας εκτός από την δουλειά που τους λείπει και πόσοι δεν έχουν τίποτα και πεινάνε, δυστυχούν, είναι μέσα στη μαύρη απελπισία, δεν έχουν καμιά ελπίδα πια μέσα τους;

Τι υπάρχει πίσω από τους αριθμούς… τόσοι καρκινοπαθείς, καρδιοπαθείς, νεφροπαθείς, διαβητικοί, ή οτιδήποτε άλλη ασθένεια, δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους, δεν μπορούν να πάνε στο γιατρό, δεν μπορούν να κάνουν ειδικές θεραπείες, δεν μπορούν να χειρουργηθούν…

Τι υπάρχει πίσω από τους αριθμούς που λένε τόσα παιδιά ζουν  κάτω από το όριο της φτώχειας, τόσα λιποθυμάνε από τη πείνα, τόσα ζητιανεύουν, τόσα συντηρούνται με την οικογένειά τους στα συσσίτια, τόσα τα βοηθάει η γειτονιά ή οι φίλοι, τόσα ζουν σε συνθήκες πρωτόγονες στερούμενα τις βασικές ανέσεις.

Τι υπάρχει πίσω από τον αριθμό τόσες εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν θέρμανση… τόσες εκατοντάδες χιλιάδες δεν μπορούν να αγοράσουν τα απαραίτητα, τόσες εκατοντάδες χιλιάδες δεν μπορούν να πληρώσουν το ρεύμα…

Η τραγωδία που εξελίχτηκε σήμερα με τους φοιτητές στη Λάρισα περνάει το τοίχος του σκότους της ενημέρωσης και πέφτει σαν ένα γερό χαστούκι στη μούρη ολονών μας. Δεν μπορούν να το κρύψουν γιατί είναι συγκλονιστική, ανείπωτη τραγωδία.

Η μνημονιακή Ελλάδα όμως είναι γεμάτη από τη μια άκρη ως την άλλη με συγκλονιστικές τραγωδίες που εξελίσσονται κάθε λεπτό που μιλάμε, που ανασαίνουμε. Ούτε μπορεί να συλλάβει ο νους ενός ανθρώπου που ακόμα ζει στο νιρβάνα του, αυτοί οι βολεμένοι και νοικοκυρεμένοι ακόμα, μαζί με τις συμμορίες που κυβερνάνε το τόπο, τι σκηνές, τι δράματα, τι τραγωδίες παίζονται πίσω από τους τοίχους των σπιτιών.

Είναι άλλο πράγμα να ξέρεις πως άνθρωποι πεινάνε, κι άλλο να πεινάς. Είναι άλλο να ξέρεις πως τόσοι δεν έβαλαν πετρέλαιο κι άλλο να ξεπαγιάζεις μέσα στο σπίτι. Είναι άλλο να ξέρεις πως ο τάδε πέθανε γιατί δεν είχε λεφτά να πάει στο γιατρό κι είναι άλλο να ξεψυχάει στα χέρια σου ο δικός σου άνθρωπος χωρίς να μπορείς να τον βοηθήσεις. Είναι άλλο να ξέρεις πως κάποιος παρά πέρα πήδηξε από ένα μπαλκόνι απελπισμένος κι είναι άλλο να ακούσεις τον δικό σου άνθρωπο να πέφτει πριν προλάβεις καν να τον αρπάξεις να τον σώσεις…

Μαζί με τις άδειες τσέπες, την στυγνότητα της εξουσίας, την οικονομική τυραννία που απλώνει τα πλοκάμια της στις ζωές όλων και περισσότερων ανθρώπων, μαζί με τη ντροπή, τις ενοχές, τα αδιέξοδα που έχουν δημιουργηθεί, την αγωνία ενός αύριο που κανείς δεν ονειρεύεται πια, εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές ξεσκίζονται. Ασταμάτητα, κάθε λεπτό. Ριγμένες σε μια κόλαση χωρίς τέλος.

Τα παιδιά αυτά μπορεί και να ξεπέρναγαν με κέφι, με φαντασία το γεγονός πως δεν είχαν λεφτά να βάλουν πετρέλαιο, κι έφτιαξαν μόνα τους αυτοσχέδιο μαγκάλι, μπορεί και να γέλαγαν όπως κάνουν όλα τα παιδιά και  να λέγανε ανέκδοτα για το κρύο, ή να οργιζόντουσαν με όσους τους έφεραν σ΄αυτή τη θέση, όπως κάνουν όλα τα παιδιά….

Όπως έκαναν και τα δικά μου όλο το χειμώνα και φτιάχναμε ανέκδοτα για το κρύο.. όμως οι γονείς, οι αγαπημένοι τους που έμειναν πίσω και δεν μπορούσαν να τους βοηθήσουν και θα αισθανθούν τη κόλαση από σήμερα να τους σκεπάζει, πιθανά για πάντα, δεν θα γελάσουν. Η ψυχή τους θα γίνει σμπαράλια κι όταν το θέμα παλιώσει (μετά από λίγες μέρες) κανείς δεν θα τους θυμάται πια.

Όπως δεν θυμάται και δεν γνωρίζει κανείς πόσοι αυτοί τη στιγμή που μιλάνε… πεθαίνουν, τρελαίνονται, σβήνουν όχι γιατί η φύση ή ο όποιος θεός καθόρισε κάτι τέτοιο, αλλά γιατί το καθόρισαν ηλίθια, κούφια, αισχρά νούμερα. Νούμερα πάνω σε οθόνες που μεταφράζουν τον ανθρώπινο πόνο σε ψυχρή στατιστική.

Η μάνα, ο πατέρας, τα αδέλφια, οι φίλοι, θα μετρήσουν το χαμό με το δάκρυ τους,  με τον πόνο, με το μαρτύριο που θα ανανεώνεται κάθε λεπτό και χειρότερο, οι τηλεπερσόνες, τα αφεντικά τους και οι λοβοτομημένοι πολίτες που ακόμα «καλά είναι» ούτε θα νοιαστούν περισσότερο από ότι οποιαδήποτε είδηση, ούτε θα το θυμούνται αύριο που κάποια νέα τραγωδία θα κατορθώσει να περάσει το τείχος της σιωπής της ενημέρωσης.

Όπως δεν μπορούν να νοιώσουν κι ούτε κι ενδιαφέρονται να μάθουν, τι σημαίνει ένα παιδί πεινάει, ένας άρρωστος πεθαίνει αβοήθητος, κάποιος κρυώνει, κάποιος φοβάται…

Κάποιος ζει στην ερημιά ανάμεσα σε πέντε εκατομμύρια κόσμο, κι αύριο αν σβήσει γιατί κάποιοι θεωρούν την ανθρώπινη ζωή παιχνιδάκι για να περνάνε την ώρα τους,  θα είναι ένας ακόμα αριθμός στους πολύτιμους γ@μημένους πίνακές τους.

Ανατύπωση από:  *http://vasiliskos2.blogspot.gr/2013/03/blog-post.html

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Το μαγκάλι και η προπαγάνδα των ηθικών (μόνο;) αυτουργών

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/03/2013

Το μαγκάλι και το MEGA(λο) κανάλι

Από νωρίς το πρωί της Παρασκευής στρατιές μνημονιακών δημοσιογράφων επιχειρούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι υπεύθυνοι για το θάνατο των φοιτητών στη Λάρισα είναι… oi ίδιοι οι φοιτητές. Καθώς γράφονται μάλιστα αυτές οι γραμμές βρίσκεται σε εξέλιξη προσπάθεια να αποδοθεί το τραγικό περιστατικό και σε χρήση μικροποσοτήτων ινδικής κάνναβης.

Την ίδια ώρα στο twitter αρκετοί επιδίδονταν σε αγώνα χυδαιότητας σημειώνοντας ότι οι φοιτητές θα έπρεπε να γνωρίζουν τον κίνδυνο από τη χρήση μαγκαλιών.

Η απάντηση που πρέπει να δοθεί είναι ενδεικτική της κατάστασης στην οποία έχουν οδηγήσει τη χώρα οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και των κατά καιρούς δορυφόρων τους…  Γνώριζαν πολύ καλά τους κινδύνους, όπως γνώριζαν πολύ καλά ότι ζουν σε συνθήκες όμοιες με τη μετεμφυλιακή ή ακόμη και την προπολεμική Ελλάδα.

Και το μαγκάλι ήταν το σύμβολο της φτώχειας εκείνης της εποχής, όπως το κατέγραψε μια ολόκληρη γενιά μουσικών.

«Είναι κρύο αυτό το βράδυ πέφτει κι η βροχή και νεκρό χωρίς μαγκάλι θα με βρουν την αυγή» τραγουδούσε ο ρεμπέτης Θανάσης Ευγενικός σε στίχους του Γιώργου Φωτίδα. Και ο Βαγγέλης Περπινιάδης συμπλήρωνε «Πέφτει σκοτάδι στους δρόμους τους στενούς, και τα παιδιά μαζεύτηκαν τριγύρω στο μαγκάλι».

Ακόμη και ο σύζυγος της πολιτικού του ΠΑΣΟΚ Άννας Νταλάρας τραγουδούσε κάποτε τους παρακάτω προφητικούς στίχους: «Κάτω από γέφυρες κοιμούνται οι αλήτες, πάνω σε κάρα και βαγόνια στο σταθμό… Στο φωταέριο ανάψανε μαγκάλι και στο λιμάνι περιμένουνε χρυσό».

Με την ανεργία στα μεταπολεμικά επίπεδα η Ελλάδα επιστρέφει ταυτόχρονα στα ρεμπέτικα της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Επιστρέφει στις φωτογραφίες του Κώστα Μπαλάφα.

Δεν είναι όμως μόνο η φτώχεια που παραπέμπει στη δεκαετία του ’40 και του ’50.
Είναι και ο φασισμός που είναι και πάλι παρών – αναπόσπαστο εργαλείο του συστήματος στις μεγάλες κρίσεις του 20ου αιώνα.
Είναι το κράτος και το παρακράτος της Δεξιάς που ξαναχτυπά την πόρτα.
Είναι η γελοιότητα των κυβερνητικών ανακοινώσεων αλλά και των υπόδουλων δημοσιογράφων που τις αναπαράγουν – καταστάσεις που δεν είχαμε ξαναζήσει μετά το τέλος της δικτατορίας.
Είναι η απόλυτη υποταγή των δικαστών και τα βασανιστήρια της αστυνομίας.
Είναι οι χουντικές ιστορίες για το παιδομάζωμα που επανέρχονται από τους κομιστές του σύγχρονου ναζισμού.
Είναι η λέξη «αναρχοκομμουνιστής» που ξαναμπαίνει στα χείλη στελεχών του κυβερνώντος κόμματος.
Είναι οι νέοι Τσιριμώκοι που είναι διατεθειμένοι να ξαναπεράσουν από το παλάτι για μερικά ψίχουλα εξουσίας.
Είναι τα τρίκυκλα της εποχής Καραμανλή που σήμερα έγιναν δίκυκλα για να επιβαίνουν είτε τα μέλη της Χ.Α, χτυπώντας μετανάστες, είτε άνδρες της ομάδας Δίας που χτυπά διαδηλωτές.

Και σαν επικάλυψη σε όλα είναι η χυδαιότητα των νεοφιλελεύθερων που είναι έτοιμοι να δεχθούν την πείνα και τον φασισμό προκειμένου να ολοκληρώσουν το έργο τους.

Αντί τελικού σχολίου ένα μήνυμα που ψαρέψαμε στο twitter:

Άρης Χατζηστεφάνου

Πηγή:  *http://info-war.gr/2013/03/

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει! (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/03/2013

Ελλάδα του 2013. Ο χρόνος μπαίνει δυναμικά.

Ματωμένα εφηβικά πρόσωπα με “μπλε μαρέν” παράσημα κυκλοφορούν ρετουσαρισμένα στις εφημερίδες και στα κανάλια. Κάποια κοινωνικά δίκτυα βροντούν με την επαίσχυντη διαφήμιση της κρατικής βίας. Ο κόσμος σαστίζει. “Πήγαν να ληστέψουν την Τράπεζα, είναι τρομοκράτες, τους πιάσαμε, τους περιποιηθήκαμε αναλόγως”. Η σύγχρονη Κρουέλα ντε Βιλ της ελληνικής δημοσιογραφίας με το εκλεπτυσμένο αξάν και το μισακό… χαμόγελο πασχίζει να ανεβάσει την τηλεθέαση κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης λοιδορώντας τη μητέρα ενός χτυπημένου δράστη την ώρα που υπερασπίζεται το παιδί της. Την ίδια στιγμή, σε άλλο κανάλι, κάποιοι αρρενωποί συνάδελφοί της επαινούν τις αρετές των “σκαμπιλιών” που οφείλουν να πέφτουν στα ατίθασα προσωπάκια που δεν κάθονται φρόνιμα. Δεν μιλούν ανοιχτά για βασανιστήρια. Φωτοσόπ και στις λέξεις.

“Δεν είναι δικός μας, μην τον πειράξετε!”, φωνάζουν την ώρα της καταδίωξής τους οι άγουροι δράστες στους αστυνομικούς που είδαν να τρέχει στο δρόμο ένας όμηρος. Για να τον προστατέψουν.

“Οι φωτογραφίες ρετουσαρίστηκαν για να μπορούν να αναγνωριστούν οι εγκληματίες”, διακηρύσσει περήφανα ο αρμόδιος υπουργός. Για να καταστεί σαφές το μήνυμα.

“Αν μιλήσεις θα είμαστε εδώ, θα σε ακούσουμε, και τότε θα σε γαμήσουμε. Πάλι!”, απειλούν οι κρατικοί κουκουλοφόροι τον εικοσάχρονο δράστη που εισάγεται με βαριά τραύματα στην εντατική. Για να είναι ξεκάθαρα τα πράγματα.

Ένα άλλο παιδί, με μπλαβιασμένα χείλη και τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα βγαίνει από την κλούβα και φτύνει την κάμερα που ασελγεί πάνω του την ώρα της προσαγωγής του στο αστυνομικό τμήμα. Συνοδεύεται από τέσσερις πάνοπλους αστυνομικούς με κουκούλες. Ανώνυμοι αστακοί εναντίον επώνυμης μαρίδας. Οι οθόνες γεμίζουν με ηθικό σπλάτερ. Αισθητική κακουχία. Ενδοιασμός ουδείς. Η χούντα βγάζει πλοκάμια και απλώνεται παντού. Η επιστράτευση και τα τανκς έπονται. Αυτό είναι εξάλλου το ζητούμενο της κρατικής μηχανής που βρυχάται. “Ζήτω η Αναρχία!”, φωνάζει ο πιτσιρικάς και χαραμίζει το σάλιο του στους τηλεθεατές που βαθουλώνουν τον καναπέ τους τρώγοντας πίτσα ενώ παρακολουθούν στην οθόνη τις τελευταίες εξελίξεις της ζωής έξω από τους τέσσερις τοίχους της αποβλάκωσής τους.

Λίγες μέρες μετά η Ελλάδα, η χώρα όπου είναι στίγμα να είσαι φίλος του Γρηγορόπουλου και όχι συνάδελφος του Κορκονέα, τυλίγεται σε μια πλαστική σακούλα. Εκατοντάδες άνθρωποι συρρέουν στην πλατεία Βάθης για να πάρουν λίγα πορτοκάλια και μισό κιλό ντομάτες από αλληλέγγυους αγρότες που μοιράζουν τα τρόφιμα δωρεάν. Μεσήλικες, παιδιά και γέροι στριμώχνονται με τα χέρια απλωμένα προς τον ουρανό. Ένα ασύμμετρο, παρανοϊκό μπαλέτο. Κάποιος τραυματίζεται, άλλοι ποδοπατούνται, όλοι πεινάνε. Η ανάγκη σε γκρο πλαν. Την ίδια στιγμή οι ρεπόρτερ εργάζονται. Η φωτογραφία της λιμασμένης χώρας κάνει το γύρο του κόσμου. “Η Ελλάδα πεινάει”, “Στην Ελλάδα η διανομή δωρεάν φρούτων καταλήγει σε πάλη”, “Μάχη για λίγες ντομάτες στην Αθήνα”, είναι οι παχυλοί τίτλοι των ξένων εφημερίδων. Η εθνική αξιοπρέπεια ένα πατσαβούρι στα πόδια των παρατηρητών. Η προσωπική αξιοπρέπεια έρμαιο στις αγκωνιές και στα γρονθοκοπήματα των οργισμένων. Ένας λαός σε σήψη. Το μέλλον είναι σαφές – ζωντανά παραδείγματα στις οθόνες και στις γειτονιές μας.

Εικόνες φρίκης και καταστροφής που εξαπλώνονται. Χτες στην Κοζάνη, προχθές στην Αθήνα, σήμερα στη Λάρισα, αύριο στην Κρήτη. Σε λίγο σε κάθε πιθαμή γης αυτής της ταλαίπωρης χώρας. Σαν υπόσχεση. Σα μούχλα που μεταδίδεται, η χολέρα του φασισμού κερδίζει εδάφη, σταυροκοπιέται αγκυλωτά, ακυρώνει ζωές και απειλεί θεούς και δαίμονες αν τίποτε ιδεολόγοι αφελείς τολμήσουν να της αντισταθούν με οποιονδήποτε τρόπο. Για να την νικήσουν ούτε λόγος φυσικά: σαράντα χρόνια στο θρόνο υπόσχεται το χουντικό φερέφωνο του κράτους καθώς ακκίζεται ναζιάρικα ανάμεσα σε μάστερ σεφ δείπνα και υστερικές ριπές αδρεναλίνης από τα έδρανα της Βουλής.

Σε ένα παράλληλο φάσμα του χρόνου – και εν ριπή οφθαλμού – οι χαλίφηδες της πολιτικής σκηνής ακυρώνουν τις έσχατες ζωντανές κοινωνικές εστίες. Αδειάζουν τις καταλήψεις, σκουπίζουν τις γειτονιές, μεταμφιέζουν σε ατυχήματα τις δολοφονίες, καταπατούν νόμους, ήθη και αρχές. Μετά, παρέα με τους φίλους τους, στολίζουν με απειλές και χυδαιότητες την όποια εναπομείνασα ελεύθερη δημοσιογραφία και εμπορεύονται τη χώρα με τους τσελεπήδες της Ευρώπης στα μουλωχτά προχωρώντας στο επόμενο καρέ της προσωπικής τους παρτίδας Μονόπολυ. Το σύστημα δουλεύει ψύχραιμα. Με πλάνο. Λίγη Κέρκυρα σήμερα, λίγος Πειραιάς αύριο, λίγες Σκουριές μεθαύριο, θα σπρώξουμε και λίγη Θράκη αν χρειαστεί, άντε και λίγο Ίμια και δόξα να΄χει ο Γιαραμπής, κερδισμένοι θα βγούμε. Εμείς. Οι άλλοι ας ψοφολογήσουν. Τα δικά μας παιδιά θα πάνε σε κολέγια. Των αλλωνών ας βγουν στην επαιτεία.

Δ .ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗΣ: “Να μωρέ, φάγανε ήπιανε κρασάκι και έβαλαν τη ψησταριά στο δωμάτιο!”

Γ. ΠΟΛΙΤΗΣ: “Κρίμα να χάσουν τη ζωή τους από επιπολαιότητα μορφωμένα παιδιά!”

Α. ΠΟΡΤΟΣΑΛΤΕ: “Όποιος συνδέει το θάνατό τους με την τιμή του πετρελαίου είναι εμμονικός”.

Θ. ΤΖΗΜΕΡΟΣ: “Οι άτυχοι νέοι της Λάρισας ήταν θύματα και του φόρου και της Παιδείας: κανένας δεν τους δίδαξε τις ιδιότητες του μονοξειδίου του άνθρακα”.

Αυτά είναι σχόλια επιφανών δημοσιογράφων και λαμπρού πολιτικού μετά το θάνατο δύο φοιτητών που προσπάθησαν να ζεσταθούν με ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι μέσα στο σπίτι τους, στη Λάρισα. Βρισκόμαστε στο 2013. Χιούμορ και κυνισμός απέναντι στις ανθρώπινες ζωές που χάνονται στην τύχη. Κανένας ηθικός φραγμός, καμία αισχύνη. Καμία ενοχή.

Η Ελλάδα αργοπεθαίνει. Πλησιάζει η χαριστική βολή. Οι Έλληνες θα αρχίσουν να την δαγκώνουν για να χορτάσουν την πείνα τους. Θα την μασήσουν και θα την καταπιούν κανιβαλίζοντας με τη σειρά τους τους κανιβαλιστές τους. Κι έπειτα θα την ξεράσουν με ασυγκράτητη οργή, βλαστημώντας και οικτίροντας τα πάντα.

Δεν έχεις από πού να πιαστείς. Γκρίζα όλα. Και το φως αργεί. Άργησε ήδη.

Ανατύπωση από:  *http://paganeli.wordpress.com/2013/03/02/

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Το ανέκδοτο της ημέρας 4/3/2013

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 04/03/2013

-Μαμά ο μπαμπάς θέλει να σκοτώσει την Νονά.

-Τι είναι αυτά που λες παιδάκι μου;

-Ναι, κρυφάκουσα που της έλεγε «Ραντεβού στις 10… Θα σε πεθάνω απόψε!»

Posted in Ανέκδοτα πονηρά | Leave a Comment »