Κάδος Ανατύπωσης

Ανάλεκτα του Διαδικτύου

  • «Ανάθεμα σε ξενιτιά εσέ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το ‘κανες δικό σου»

  • « OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

  • «Ηττάται αυτός που πολεμάει, όχι αυτός που χαζεύει τον πολεμιστή»

  • Σημαία άγνωστου καπετάνιου την εποχή της Τουρκοκρατίας συμβολίζει την σκλαβωμένη Ελλάδα που αγωνίζεται να ελευθερωθεί!

  • «Μάνα μου Ελλάς»

  • Ειδήσεις στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα

  • Κάνε κλικ σε μια ημερομηνία για να δεις τις αναρτήσεις της ημέρας εκείνης

    Μαρτίου 2013
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Φεβ.   Απρ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Παρακαλώ όχι greeklish

    Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε τα greeklish μην αγχώνεστε τα σχόλιά σας θα τα μετατρέπουμε εμείς σε Ελληνικά

  • Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος, είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί!

  • Τελευταία γίνεται ένας μεγάλος ντόρος σχετικά με τα "ελληνικά προϊόντα" και τα barcodes που έχουν στις συσκευασίες τους, των οποίων barcode αρχίζουν (υποτίθεται) με 520 ή 521. "Λάθος μεγάλο!!!!" ... Κάνε κλικ στην παραπάνω εικόνα για πλήρη ενημέρωση

Archive for 3 Μαρτίου 2013

«ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ;»: Η κατάθεση ψυχής μιας μάνας για την κατάσταση στην Ελλάδα και τον άδικο χαμό του μικρού Λιάκου.

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 03/03/2013

sad

Το διάβασα και δάκρυσα… Είναι σαν να το έχω γράψει εγώ… Είναι σαν να μιλάει για την ζωή μου… Είναι σαν να μιλάει για τις ζωές όλων μας… Παλεύουμε για μια ανάσα για μια ακόμα αναπνοή… Κοιμόμαστε και ξυπνάμε με το άγχος αν αύριο θα έχουμε την τύχη να μπορούμε να ανασάνουμε να ταΐσουμε τα παιδία μας να τα πάμε στον γιατρό να πληρώσουμε τους λογαριασμούς να να να…
Το κερασάκι στην τούρτα είναι να μαθαίνεις ότι θα ψοφήσεις σαν το σκυλί στο αμπέλι και το μόνο που μας μένει είναι να κάνουμε την προσευχή μας να μην πάθουμε τίποτα… Αν πάθουμε να μπορούμε να το πληρώσουμε και αν δεν μπορούμε να πρέπει να ζητήσουμε Βοήθεια. Ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι που θα σταθούν δίπλα σε όποιον έχει ανάγκη το ζω καθημερινά αλλά γιατί;

Γιατί επιτρέπουμε να σκοτώνουν τα παιδία μας;

Αφού ένιωσα την καρδιά μου να σπάει όταν άκουσα για τον χαμό του μικρού Ηλία κ μετά από σκέψη, θα τα βγάλω από μέσα μου!
Θα μιλήσω με παράπονο για τους «κυρίους» με τα ατσαλάκωτα κουστούμια κ την τσαλακωμένη ψυχή, γι’ αυτούς που δεν είναι μόνο υπεύθυνοι για τον χαμό του Ηλία κ άλλων αγγέλων, είναι υπεύθυνοι για τα κρύα κορμιά στους δρόμους, για τα άσιτα σώματα, για τα απλωμένα χέρια για μια σακούλα πατάτες, για την αξιοπρέπεια που λύγισε, για τους ηλικιωμένους με τα δακρυσμένα μάτια, για τις ενοχές των γονιών να μην μπορούν να πάρουν μια παραπάνω σοκολάτα στο παιδί τους που τη λαχταράει, για τα κομμένα φτερά! Και δεν με νοιάζουν ρε φίλε τα δικά μου φτερά, αλλά των παιδιών μου, όλων των παιδιών! Το μέλλον τους ανήκει κ φοβάμαι ότι δεν θα είμαστε περήφανοι για το μέλλον που θα τους δώσουμε κ ντρέπομαι γι’ αυτό! Ενώ άλλοι θα έπρεπε να ντρέπονται!
Σκέφτομαι συνεχώς την μητέρα του Ηλία, προσπαθώ να νιώσω τον πόνο της..αν στη θέση του Ηλία ήταν το δικό μου παιδί, το δικό σου; Πώς ένα κράτος αφαιρεί ζωές, πώς πονάει έτσι μια μητέρα, πώς στερεί απ’ αυτόν τον κόσμο ένα παιδικό χαμόγελο, δύο τεράστια μάτια γεμάτα λάμψη Κάθε φορά που φεύγει ένα παιδί, νιώθω τον κόσμο φτωχότερο…
Το σύστημα υγείας έχει καταρρεύσει, όχι μόνο από την έλλειψη βασικών αναγκών, αλλά κ από την έλλειψη συναισθημάτων! Δεν θέλω κύριε να περιμένεις φακελάκι για να σώσεις το παιδί μου, δεν θέλω να με κοιτάς σαν να είμαι ένα τεράστιο χαρτονόμισμα… που είναι η ανθρωπιά να σώσεις μια ζωή και μαζί μ’ αυτήν και τη δική σου; Πού είναι εκείνα τα μάτια των γιατρών που στεναχωριούνται να σε βλέπουν να αγωνιάς για το παιδί σου, τον άντρα σου, την μητέρα σου;
Δεν έχετε την ανάγκη να νιώσετε ΑΝΘΡΩΠΟΙ; Όλα για μια γεμάτη τσέπη; Όλα για μια ευκατάστατη ζωή; Να λογαριάζετε όμως στο πίσω μέρος του μυαλού σας ότι την ύστατη στιγμή κανένα από τα πολλά χαρτονομίσματά σας δεν θα έρθουν μαζί σας, θα έρθει μόνο η ψυχή σας!
Όμως παρά την άθλια αυτή κατάσταση, παρά τον φόβο μου ότι λιγοστεύουν οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ, είδα πως υπάρχουν τελικά! Όσοι κ αν είναι αυτοί! Είδα πολλούς να στέλνουν χρήματα σε άλλους για να βοηθήσουν, είδα μαμάδες να χαρίζουν ένα παραπανίσιο γάλα για να μην πεινάει το παιδάκι στο γειτονικό σπίτι, είδα να αδειάζουν ντουλάπες και να στέλνονται ρούχα σε άπορους, άστεγους!
Μέσα σε φόρουμ, μέσα στο φέις είναι μεγάλες οι κινητοποιήσεις κ αυτό δείχνει ότι ναι μπορούμε! Όσοι στέκονται στα πόδια τους ακόμα, βοηθούν κ άλλους να σταθούν, να χαμογελάσουν! Ένα μικρό λιθαράκι ο καθένας! Να μπορούμε όταν θα «φύγουμε» πια να πούμε ότι κάναμε κάτι, έστω μικρό, έστω αόρατο στα μάτια των άλλων, ότι περισώσαμε κάτι! Δεν χρειάζεται επανάσταση, αλλά μικρές κινήσεις στον διπλανό μας, σ’ αυτόν που διψάει, πεινάει, έχει εγκαταλείψει…
Μου τη σπάει να κάθομαι στον καναπέ κ να παρακολουθώ μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού μου τα δελτία ειδήσεων, μου τη σπάει να βλέπω άλλους αμέριμνους, βολεμένους στην τέλεια ζωή τους, να βλέπω ανθρώπους να προσπερνάνε απλωμένα χέρια, κάποιοι να κοιμούνται ήσυχοι, ενώ στο διπλανό σπίτι το παιδί πεινάει ή κρυώνει…
Συχνά νιώθω να βουλιάζω στις τόσες σκέψεις, να μην μπορώ να αναπνεύσω, άλλα μετά σκέφτομαι ότι δεν είναι εποχές για κατάθλιψη, είναι εποχές για μάχη!
Οι αυτοκτονίες όλο κ αυξάνονται κ έχουν γίνει πια τόσο συνηθισμένες που το ακούμε σαν κάτι φυσιολογικό! Δεν είναι φυσιολογικό όμως φίλε μου να πεθαίνεις από τα χρέη, από άγχος, από σπασμένη αξιοπρέπεια!
Ας μου πάρουν το σπίτι, το αυτοκίνητο, τα πάντα… αλλά δεν θα πέσω… γιατί αυτός ο κόσμος με χρειάζεται μέχρι την ώρα που ο Θεός αποφασίσει να φύγω! Δεν με χρειάζεται επειδή είμαι κάτι σημαντικό, κάτι πολύτιμο… με χρειάζεται να δώσω μάχες, για να φύγω κ να μείνουν ασφαλή τα παιδιά μου κ τα παιδιά όλου του κόσμου, για να βοηθήσω τη γριούλα να περάσει τον δρόμο, για να δώσω γάλα στην μαμά στη γωνία του δρόμου με το μωρό της αγκαλιά, για να πολεμήσω μέσα στα νοσοκομεία τις αδίστακτες ψυχές που σε πουλάνε κ σε αγοράζουν, για να σηκώσω αυτόν που πέφτει, για να βάζω μια παραπάνω μερίδα στο κολατσιό του παιδιού μου στο σχολείο, μήπως το παιδάκι δίπλα του δεν έχει κολατσιό, για να χαρίζω ρούχα και παπούτσια, για να δώσω μια κουβέρτα στον άνθρωπο στη άκρη του δρόμου που δεν χαίρεται το χιόνι, όσο το χαίρομαι εγώ γιατί παγώνει! Χρειάζομαι σ’ αυτόν τον κόσμο, χρειάζεσαι και συ, και συ και συ! Όλοι μας!
Πέρσι σκεφτόμουν έντονα να φύγω για εξωτερικό, να ζήσω καλύτερα με την οικογένειά μου, να αφήσω πίσω μου την γονατισμένη Ελλάδα μου! Φέτος σκέφτομαι αλλιώς! Είμαι νέα και το αίμα κυλάει πιο γρήγορα, το μυαλό σκέφτεται πιο καθαρά, τα χέρια και τα πόδια μου είναι σε καλή φυσική κατάσταση! Και θέλω να φύγω και να πάω που; Και οι ηλικιωμένοι με την κούραση και τα χρόνια να τους βαραίνουν θα μείνουν πίσω; Μόνοι; Φεύγουν οι νέοι κ κείνοι μένουν να κοιτάνε το κατεστραμμένο τοπίο, χωρίς κουράγιο, χωρίς δύναμη, χωρίς αντοχές να αλλάξουν κάτι! Και οι μεγάλες καρδιές μέσα στα νεανικά σώματα αποχωρούν, αποχωρεί η ελπίδα τους! Έλεγα θα φύγω για να δώσω ένα καλύτερο αύριο στα παιδιά μου, μια φυσιολογική ζωή, αλλά τα δικά μου παιδιά θα ζουν πια με αξιοπρέπεια, ενώ άλλα θα ζουν δυστυχισμένα! Μου φαίνεται σαν ήττα η εγκατάλειψη…
Πονάω που λίγοι πια γύρω μου χαμογελάνε, πονάω που βλέπω παιδικά ματάκια να προσπαθούν να δουν στα μάτια των γονιών τους λίγη ξενοιασιά, πονάω που βλέπω παιδιά με σκισμένα ρούχα στο σχολείο, που βλέπω ηλικιωμένους να κλαίνε επειδή δεν μπορούν να πάρουν ένα παιχνίδι στο εγγονάκι τους!
Βαρέθηκα να ακούω συνέχεια γύρω μου για λεφτά, λεφτά, λεφτά, για σπίτια, εφορίες, τράπεζες, κινητά και ακίνητα… χάνουμε τη ζωή μας και ούτε που το καταλαβαίνουμε! Μέσα σε χρέη, μέσα στο βουνό των λογαριασμών, μέσα στις ουρές της εφορίας και των τραπεζών για διακανονισμούς! Γονείς με τόσο άγχος και θλίψη μέσα τους, ξεχνάνε να παίξουν με τα παιδιά τους, ξεχνάνε να κοιτάξουν βαθιά μέσα στα μάτια τους… δεν φταίνε φυσικά… οπωσδήποτε δεν φταίνε!
Όλα γρήγορα, όλα βιαστικά, όλα μηχανικά, σχεδόν ρομποτικά! Μέσα σε πόλεις, τρέχοντας για το σχολείο των παιδιών, τρέχοντας για την τράπεζα, την εφορία, τρέχοντας για απλήρωτους λογαριασμούς… και κάπου εκεί ξεχάσαμε να ζούμε, να αναπνέουμε φυσιολογικά, χωρίς να κρατάμε την ανάσα μας και να την ξεφυσάμε με αναστεναγμό, ξεχάσαμε να κοιτάζουμε μέσα στα μάτια, αφού είμαστε συνεχώς σκυφτοί και λυγισμένοι, ξεχάσαμε να χαμογελάμε, ξεχάσαμε… και βουλιάζουμε!
Αυτά είχα να πω και άλλα τόσα σίγουρα! Δεν θα αναφέρω το όνομά μου, δεν έχει καμιά σημασία άλλωστε, δεν με νοιάζει αν αυτό το κείμενο θα διαβαστεί και ας είναι κομμάτια της ψυχής μου εδώ μέσα! Θέλω μόνο να έχουμε πίστη, να μαχόμαστε όχι με όπλα, αλλά με την καρδιά μας, με το σθένος της ψυχής μας!
Είμαι μόνο μια μαμά, φοβισμένη για τα παιδιά της και για όλα τα παιδιά, λυγισμένη από τα κλειστά βλέφαρα του μικρού Ηλία και κάθε παιδιού που φεύγει… στεναχωρημένη για τα μάτια της μαμάς του Ηλία που τα βράδια θα κλαίει σιωπηλά μέσα στο σκοτάδι… ένιωσα να κουρελιάζομαι όταν άκουσα την είδηση κ άμα δεν μίλαγα για όσα με βαραίνουν νομίζω η καρδιά μου θα έσπαγε…
Τέλος να πω στην γενναία μαμά Σουζάνα να συνεχίσει να είναι δυνατή και να κάνει κουράγιο, να την βλέπει ο μικρός Ηλίας και να είναι ευτυχισμένος…
Σουζάνα είσαι τυχερή που ήρθε στη ζωή σου το θαυματάκι που λέγεται Ηλίας, είμαι σίγουρη πως σου δίδαξε πολλά, σε έμαθε να κοιτάς τη ζωή αλλιώς! Ήταν ένας ήρωας, ένα λιλιπούτειο ανθρωπάκι που όχι μόνο άλλαξε τη ζωή της οικογένειάς του… άλλαξε ένα κομμάτι του κόσμου αυτού!

Ε.

Ανατύπωση από:  *http://supermomrocks.me/2013/03/01

Posted in Ελλάδα, Ενημέρωση, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Η Ορθοδοξία στην Τουρκία σήμερα, συνέντευξη ενός Ορθόδοξου Τούρκου (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 03/03/2013

Ο Ωζ Άγγελος-Σεντάτ, φοιτητής της πολιτικής επιστήμης και ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, σε συνέντευξή του στην Πεμπτουσία μιλά για την Ορθοδοξία στην Τουρκία σήμερα.


Tο είδα στο You Tube: *http://youtu.be/A6MA1pVVGIA

Posted in Βίντεο, Ελλάδα, Ενημέρωση, Ιστορία, Παιδεία, Σκέψεις | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Αυτό είναι που λέμε ΤΑΛΕΝΤΟ (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 03/03/2013

Στο τέλος είναι το καλύτερο…

Tο είδα στο You Tube:  *http://youtu.be/kPvciIdDZAE

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Τέχνη | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τις γριάς το μαλλί… που δεν λέει να το φας. (βίντεο)

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 03/03/2013

Tο είδα στο You Tube:  *http://youtu.be/M5rqgerKZ5Q

Posted in Βίντεο, Διασκέδαση, Τέχνη | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Το ανέκδοτο της ημέρας 3/3/2013

Posted by Συλλέκτης Αναλέκτων στο 03/03/2013

Ο Σκοπευτής

Μπαίνει ένας ελεύθερος σκοπευτής σε ένα κατάστημα που πουλάνε όπλα και ζητάει ένα όπλο μεγάλης απόστασης με διόπτρα.
Ο υπάλληλος βγάζει αμέσως το καλύτερο και του λέει δείχνοντας έξω από το παράθυρο :
-«Αυτό το όπλο είναι τόσο καλό που μπορείς να δεις από εδώ μέσα στο  σπίτι μου που είναι εκεί πάνω στον λόφο»

Ο πελάτης ρίχνει μια ματιά  προς το σπίτι με την διόπτρα και αρχίζει να γελάει.

-«Που είναι το αστείο;» του λέει ο υπάλληλος.

-«Βλέπω ένα γυμνό άνδρα να κυνηγάει μια γυμνή γυναίκα στο σπίτι σου»  απαντά ο πελάτης.

Αμέσως ο υπάλληλος βάζει το μάτι του στη διόπτρα και βλέπει την γυναίκα του γυμνή να κυνηγιέται με ένα γυμνό άνδρα. Έξαλλος γυρίζει  στον πελάτη και του λέει:

-«Επειδή εγώ δεν ξέρω καλό σημάδι, θα σου δώσω 2 σφαίρες. Την μια θέλω να την φυτέψεις στο κεφάλι αυτής της πουτάνας και την άλλη στο πέος αυτού του αλήτη. Αν το κάνεις αυτό θα σου χαρίσω το όπλο».

-«Έγινε» απαντά ο πελάτης.
Βάζει το μάτι του στη διόπτρα και στοχεύει. Πριν πυροβολήσει σταματά, του επιστρέφει την μια σφαίρα και του λέει:
-«Γίνεται και με μία…».

 

Posted in Ανέκδοτα πονηρά | Leave a Comment »